အခန်း ၂၀

အခန်း ၂၀ - အကျပ်အတည်းကို အတူတကွ ကျော်ဖြတ်ခြင်း။

ရှေးခေတ်ကာလ၏ ကပ်ဘေးဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် လူတို့ဖန်တီးသော ကပ်ဆိုး သို့မဟုတ် ကူးစက်ရောဂါလော။

မဟုတ်ပါ ၄င်းမှာ ပဒေသရာဇ်စနစ် ရုတ်တရက် ပြိုလဲသွားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကြီးမားဆုံးသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ဒုက္ခသည်များစွာတို့သည် ပါရှန်မြို့ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ပါရှန်မြို့သည် ထိုဒေသတွင် အလုံခြုံဆုံးနေရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မြေရှင်များ လယ်သမားများနှင့် သာမန်လူများသည် ပါရှန်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် တန်းစီနေကြသည်။ သို့သော် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် သူတို့မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

စစ်သားများသည် သူတို့ယူဆောင်လာသော စားနပ်ရိက္ခာများကို သိမ်းယူလိုက်သည်။

"အခုချိန်ကစပြီး မြို့ထဲမှာ ပုဂ္ဂလိကပိုင်ဆိုတာ မရှိဘူး။ အရာအားလုံးက တာအိုနန်းတော်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ။ အစားအသောက်နဲ့ နေထိုင်မှုတွေကို စနစ်တကျ ခွဲဝေပေးမယ်။ အမိန့်ဖီဆန်သူ ရိက္ခာဝှက်သူတိုင်းကို ချက်ချင်း ကွပ်မျက်မယ်။"

ပါရှန်မြို့တွင် လူဦးရေ ငါးထောင်ခန့် ရှိနေပြီး ဤကဲ့သို့ စုပေါင်းစနစ်နှင့် တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများကြောင့်သာ မြို့တော်မှာ တည်ငြိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

တာအိုဘိုးဘေးသည် မြို့တော်၏ စီမံခန့်ခွဲရေးကို တာဝန်ယူပြီး စစ်သားများနှင့် ပြည်သူများကို စစ်မှန်သောစွမ်းအင်သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခိုင်းသည်။

ယခုအခါ ပါရှန်မြို့တွင် စစ်မှန်သောစွမ်းအင် သိုင်းသမားပေါင်း ငါးရာကျော် ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် အဓိက ပြဿနာမှာ ရိက္ခာရှားပါးမှုပင် ဖြစ်သည်။

လီချန်ရှင်းသည်မူ တာအိုဘိုးဘေး၏ စီမံခန့်ခွဲမှုများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ မိစ္ဆာများကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုသာ အဓိက ရှာဖွေနေသည်။

သူသည် မိစ္ဆာများကို ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် ခွဲစိတ်လေ့လာခဲ့သည်။ ထိုမိစ္ဆာများ၏ အသားမှာ သာမန်လူများအတွက် အဆိပ်သင့်စေသဖြင့် စားသုံး၍ မရနိုင်ကြောင်း သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ အရေခွံနှင့် အရိုးများမှာ လက်ရှိလူသားများ လက်နက်ထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း သူသိရှိသွားသည်။

တာအိုဘိုးဘေးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လီချန်ရှင်းထံ ရောက်လာသည်။

"စစ်မှန်သောစွမ်းအင် သိုင်းသမားတွေကမိစ္ဆာတွေကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ လက်နက်တွေက အသုံးမဝင်သလောက်ဖြစ်နေတယ်။ အလွန်လေးလံတဲ့ ဓားကြီးတွေကိုလည်း သူတို့ မကိုင်နိုင်ကြဘူး။"

"ဒီအရိုးတွေကို လက်မှုပညာရှင်တွေနဲ့ ပွတ်တိုက်ပြီး လက်နက်အဖြစ် ပြုပြင်ခိုင်းပါ။ ပြီးတော့ သိုင်းသမားတွေကို အားကောင်းအောင် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ လိုတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ခါး၊ခြေထောက်နဲ့ ပခုံးအားကို အဓိကထားပြီး လေ့ကျင့်ရမယ်။"

လီချန်ရှင်းက မိစ္ဆာအရိုးများကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အကြံပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီချန်ရှင်းသည် လက်ကိုမြေကြီးထောက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အားကို တည်ဆောက်သည့် လေ့ကျင့်ခန်းပုံစံများကို တာအိုဘိုးဘေးအား ပြသပေးသည်။

"ခြေထောက်အားကောင်းဖို့ဆိုရင် သူတို့ကို အလေးချိန် ရာဂဏန်းရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဆွဲခိုင်းပြီး မြို့ထဲမှာ နေ့တိုင်း ပြေးခိုင်းပါ။ ဆေးဝါးတွေကိုလည်း မချွေတာနဲ့ သိုင်းသမားဆိုတာ အရည်အချင်းရှိရုံနဲ့ မရဘူး ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ လိုတယ်။"

တာအိုဘိုးဘေးသည် လီချန်ရှင်း၏ အကြံဉာဏ်များကို မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် သေသေချာချာ ရေးမှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီရက်ပိုင်းမှာ မိစ္ဆာ အချို့ကို အမဲလိုက်ပြီး မြို့တော်ရဲ့ အန္တရာယ်ကို ခဏသက်သာအောင် လုပ်ပေးပါမယ်။ ကျန်တာကတော့ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ဝိုင်းဝန်းဖြေရှင်းမှပဲ ရပါမယ်။"

လီချန်ရှင်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ချန်ကျန်း မင်းကို အလုပ်ရှုပ်စေမိပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အတူတကွ ကြိုးစားကြမယ်ဆိုရင် ဒီအကျပ်အတည်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ။"

လီချန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ရှင်သန်ရေးအတွက် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းများကို စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။