အခန်း ၂၃

အခန်း ၂၃ - မိစ္ဆာများကို ရှင်းလင်းခြင်း။

ကပ်ဘေးကာလတွင် ပါရှန်မြို့၌ တစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လီချန်ရှင်း၏ ပြင်ပမှ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ပါရှန်မြို့သည် တစ်နှစ်တာအတွင်း အန္တရာယ်ကင်းစွာ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မြို့တော်ဝန်ရုံးမှ သတင်းဆိုးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ မဟာယန်မင်းဆက်၏ ပြည်နယ်နှင့် ခရိုင် (၁၃) ခုအနက် (၁၀) ခုမှာ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားပြီး ပါရှန်ပြည်နယ် ဟဲပြည်နယ်နှင့် မြို့တော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဟဲပြည်နယ်တွင်မူ ကောင်းကင်မှ မက်မွန်ပွင့်များ ကြွေကျလာပြီး မိစ္ဆာများအား တောင်တန်းများဆီသို့ မောင်းထုတ်သွားခဲ့သဖြင့် လူဦးရေ တစ်သိန်းခန့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသည်။

လီချန်ရှင်းမှာ ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ ဟဲပြည်နယ်သည် သူ၏ ဇာတိဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှ တာအိုကျောင်းရှိ မက်မွန်ပင်သည် လူသားများကို ကာကွယ်ပေးနေသည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် အာ့ဝါသည် လူ (၁၀) ဦးပါဝင်သော အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ မြို့ပြင်သို့ စူးစမ်းရန် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူတို့သည် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိချိန်တွင် လီချန်ရှင်း သင်ကြားပေးထားသည့်အတိုင်း စနစ်တကျ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြသည်။

စစ်မှန်သောစွမ်းအင် သိုင်းသမားများသည် အဖွဲ့ဖွဲ့၍ စနစ်တကျ တိုက်ခိုက်သောအခါ မိစ္ဆာကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤအောင်မြင်မှုကြောင့် မြို့သူမြို့သားများမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြရသည်။

တာအိုဘိုးဘေးသည် ညအချိန်တွင် မြို့တစ်ခုလုံးအတွက် ပွဲတော်ကျင်းပကာ အောင်ပွဲခံသည်။

သို့သော် လီချန်ရှင်းမှာမူ ပွဲတော်တွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိဘဲ အာ့ဝါ၏ တိုက်ပွဲမှတ်တမ်းကိုသာ စိတ်ဝင်တစား ဖတ်ရှုနေသည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ စစ်မှန်သောစွမ်းအင် သိုင်းသမားအဖွဲ့များသည် စနစ်တကျ တိုက်ခိုက်ပါကမိစ္ဆာများကို အောင်နိုင်ကြောင်း သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့ပတ်ဝန်းကျင် မိုင် (၁၀၀) ပတ်လည်ကို ရှင်းလင်းရန် တာအိုဘိုးဘေးအား အကြံပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ညနက်ပိုင်းတွင် လီချန်ရှင်းသည် တာအိုဘိုးဘေးကို သွားရောက်တွေ့ဆုံသည်။ သို့သော် တာအိုဘိုးဘေးမှာ အရက်မူးနေပြီး လီချန်ရှင်း၏ အကြံပြုချက်ကို ရှောင်လွှဲနေသည်။

လီချန်ရှင်းမှာ အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားသည်။

"ဆရာ... တာအိုဘိုးဘေး ဗိုလ်ချုပ်ယဲ့ခိုင်နဲ့ မြို့တော်ဝန်တို့က မြို့သူမြို့သားတွေကို စွန့်ပစ်ပြီး မြို့တော်ကို ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပါတယ်။"

မြို့ထဲသို့ ပြန်လာစဉ် သူ၏တပည့် အာ့ဝါက လျှို့ဝှက်စွာ ရောက်လာပြီး တုန်လှုပ်စွာ ပြောပြသည်။

လီချန်ရှင်းသည် အံ့အားသင့်မသွားပေ။

"သူတို့က စစ်သားတွေကိုပဲ ခေါ်သွားမှာပေါ့။ မြို့ထဲက လူ (၃) သောင်းကိုတော့ ပစ်ထားခဲ့မှာပေါ့။"

အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာလည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။"

လီချန်ရှင်းက ခေါင်းခါ၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ သွားကြပါ။ ငါ့မှာ စဉ်းစားစရာရှိတယ်။"

အာဝါသည် လီချန်ရှင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဦးချပြီးနောက် မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ တာအိုဘိုးဘေး၏ အစီအစဉ်ကို သိလိုက်ရသော လီချန်ရှင်းမှာမူ အေးဆေးစွာပင်။

ပါရှန်မြို့သည် သူ၏ အကာအကွယ်မရှိတော့ပါက မကြာမီ ပြိုလဲတော့မည်ကို သူ သိသည်။

သို့သော် သူသည် ဤမြို့တွင်ပင် ဆက်လက်နေထိုင်၍ မိမိ၏ လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။