အခန်း ၂၄

အခန်း ၂၄ - မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်များစီးဆင်းခြင်း။

အလွန်အေးစက်သော အရုဏ်ဦးမတိုင်မီအချိန်တွင် လီချန်ရှင်းသည် ပါရှန်မြို့ရိုးပေါ်၌ မတ်တပ်ရပ်ရင်း မြို့မှ ထွက်ခွာသွားကြသော ယာဉ်တန်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

တာအိုဘိုးဘေးသည် ပါရှန်မြို့ကို အဘယ်ကြောင့် စွန့်ခွာရသလဲဆိုသည်ကို သူ နားလည်သည်။ အကြောင်းမှာ အရာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ် ကုန်ခမ်းနေသောကြောင့်ပင်။

လီချန်ရှင်းသည် အလွန်အစွမ်းထက်သဖြင့် မြို့တော်ကို နဂါးမိစ္ဆာများ လက်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သော်လည်း မြို့သူမြို့သားများ၏ စားဝတ်နေရေးကိုမူ တာဝန်ယူပေးနိုင်သူ မဟုတ်ပေ။

စုပေါင်းစနစ်အောက်တွင် အလုပ်တာဝန်နှင့် စားနပ်ရိက္ခာ ခွဲဝေမှုများ ရှိနေသော်လည်း ဆေးဝါးသိုလှောင်မှုမှာ နည်းပါးလှပြီး လက်မှုပညာရှင်များလည်း မလုံလောက်ပေ။ နဂါးမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် ဆေးဝါးများနှင့် အချိန်များစွာ သုံးစွဲနေရခြင်းက မြို့တော်၏ အနာဂတ်ကို မှောင်မိုက်စေသည်။

ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသော အချက်မှာ မိစ္ဆာများသည် သူတို့၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်တတ်လာတော့မည်ဆိုသောအချက်ပင်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိလော့ကျန်းအပြီးတွင် မိစ္ဆာများ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုနှုန်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လာသည်။

လီချန်ရှင်း၏ လေ့လာချက်အရ ၎င်းတို့သည် အသိဉာဏ်မဲ့စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။

တာအိုဘိုးဘေးမှာမူ ဤအန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိပုံရပြီး လူနှစ်ထောင်ခန့်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တော်သို့ ပြေးလွှားရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတောင် မယှဉ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်လာတော့မှာပေါ့။ တာအိုဘိုးဘေးဆိုတဲ့ လူကြီးကတော့ တကယ်ပဲ ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ရက်စက်တဲ့သူပဲ။"

လီချန်ရှင်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ပါရှန်မြို့ကို ကာကွယ်ပေးရန် ကျန်နေခဲ့မည်ဟု ထင်ပါသလား။ လုံးဝမဟုတ်ပါ။ လီချန်ရှင်းသည် သွေးမန်းလှံကို ပခုံးတွင်ထမ်းကာ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် တာအိုနန်းတော်ဟောင်း တည်ရှိရာ တောင်တန်းသို့ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားသည်။

ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တာအိုနန်းတော်၏ အပျက်အစီးများကြားတွင် လီချန်ရှင်းသည် လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်။

ကျောက်တုံးများကို လှံဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်သောအခါ မြေအောက်နန်းတော်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုနေရာတွင် တာအိုဘိုးဘေး အိုထျန်း၏ အရိုးစုကို တွေ့ရှိရသည်။ ထိုအရိုးစုမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး လီချန်ရှင်းပင် အံ့အားသင့်ရလောက်အောင် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ပြသနေသည်။

အရိုးစုအနီးတွင် ပိုးထည်နှင့် ထုပ်ပိုးထားသော မှတ်စုစာအုပ်ဟောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

စာအုပ်ထဲတွင် မဟာသစ်တောကမ္ဘာ၏ ကံကြမ္မာသည် ထောင်စုနှစ်တစ်ခု၏ ပြောင်းလဲခြင်းကို ကြုံတွေ့နေရသည်။ မိစ္ဆာများ ကျရောက်ခြင်းသည် ကမ္ဘာ၏ သံသရာလည်ပတ်မှု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို နားလည်နိုင်သူသာလျှင် မဟာတာအိုကို ရရှိလိမ့်မည်ဟူ၍ ရေးသားထားသည်။

လီချန်ရှင်းမှာမူ ကျင့်ကြံမှုဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်ချက်များကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ တခြားအရာမရှိတော့သဖြင့် တောင်ထိပ်သို့ ပြန်တက်ကာ ပါရှန်မြို့ကို မျက်နှာမူလျက် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

မြို့တော်တွင်မူ တာအိုဘိုးဘေးတို့ ထွက်ခွာသွားကြောင်း သိရှိလိုက်သည့်အခါ ပြည်သူများကြားတွင် ကယောင်ကယားဖြစ်ကာ အဓိကရုဏ်းများ ဖြစ်ပွားလာသည်။

မနေ့ကအထိ စည်းကမ်းရှိခဲ့သော ပါရှန်မြို့မှာ ရက်စက်သော တောရိုင်းနယ်မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အမြင့် ၂၀ မီတာရှိသော နမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်မြို့တော်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ၎င်းသည် မြို့ရိုးကို မဖျက်ဆီးဘဲ ပါးစပ်မှ မီးတောက်များစွာကို မြို့တွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ထွေးထုတ်လိုက်ရာ မြို့တော်တစ်ခုလုံး မီးပင်လယ်ဖြစ်သွားသည်။

"တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒါက မိစ္ဆာစွမ်းအင် (Demonic Qi) ဆိုတာလား။"

လီချန်ရှင်းက ပြုံးလျက် လှံကိုကိုင်ကာ မီးတောက်များကြားသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

"လီချန်ရှင်း... သူ တကယ်ပဲ မထွက်လာတော့ဘူးပဲ။"

မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာသော ယာဉ်တန်းတွင်မူ တာအိုဘိုးဘေးသည် ပါရှန်မြို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ရေရွတ်သည်။

ယာဉ်တန်းတွင် ပါလာသူများမှာ မြို့တော်မှ ပေးပို့လိုက်သည့် လက်လက်နက် များကို အားကိုးလျက် အသက်ရှင်သန်ရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

ဗိုလ်ချုပ်ယဲ့ခိုင်မှာမူ ပြည်သူ (၃) သောင်းကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရသည့်အတွက် စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရသော်လည်း လူ (၅) သိန်းကျော် စုဝေးနေသည့် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိပါက လူသားမျိုးနွယ်စု၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

တာအိုဘိုးဘေးမှာမူ လီချန်ရှင်းကို ခေါ်ဆောင်လာရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။ လီချန်ရှင်း၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် ခန့်မှန်းရခက်သော အကြံအစည်များကြောင့် သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်လော သို့မဟုတ် ကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးမည့်သူလောကိုပင် ဝေခွဲမရဖြစ်ခဲ့ရသည်။

မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိပြီးပါက လီချန်ရှင်း၏ စွမ်းအားနှင့် လိမ္မာပါးနပ်မှုတို့က မဟာယန်မင်းဆက်ကိုပင် သူ့လက်အောက်သို့ ရောက်သွားစေမည်လောဟု တာအိုဘိုးဘေး စိုးရိမ်မိသည်။

ထို့ကြောင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဝေးကွာခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။