အခန်း ၂၈

အခန်း ၂၈ - ယဲ့ဖုန်း။

လီချန်ရှင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လူငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မည်မျှကြာအောင် သတိလစ်နေခဲ့သည်ကို မသိလိုက်ပေ။

နောက်တစ်နေ့အရုဏ်တက်ချိန်တွင်မှ သူသည် မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန်ဖွင့်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ မသေဘူးပေါ့။ ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့လမ်းကြောင်းကို မဖြတ်တောက်သေးပါဘူး။"

လူငယ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ဖိကိုင်ရင်း မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။

သူသည် ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲမှ သွေးရောင်တောက်နေသော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို အမြန်ထုတ်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှ သွေးစွမ်းအင် လှိုင်းများ စီးဆင်းလာပြီး သူ၏ဒဏ်ရာများကို ချက်ချင်းပင် ကုသပေးလိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ယဲ့ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဓားဒဏ်ရာများမှာ အနာကျက်သွားသော်လည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားကို လုယူဖို့ ငါ့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးဇနီးလောင်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါ့ကို အသေဖမ်းဖို့ ကြံစည်ခဲ့တဲ့ အဲဒီသိုင်းသမားဂိုဏ်း... ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ကရုဏာသက်လို့သာ ဒီဘေးကနေ လွတ်မြောက်လာတာ။ မင်းတို့ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်။"

ယဲ့ဖုန်းသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ကျောက်စိမ်းပြားကို သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ဘေးတွင် ချထားသော စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ထိုစာအုပ်များကို ကောက်ယူဖတ်ရှုလိုက်သည်။ စစ်မှန်သောစွမ်းအင် သိုင်းပညာဟူသော စာသားကို မြင်သောအခါ သူ အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မဟာယန်မင်းဆက်ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက ဒီလောက်ထိ တိုးတက်နေပြီလား။ ဒါဆိုရင် မဟာယန်က ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကပ်ဘေးကို မခံစားခဲ့ရဘူးပေါ့။"

စာအုပ်နှစ်အုပ်တွင်ပါသော သွေးသန့်စင်ခြင်းနည်းလမ်းကို ဖတ်ပြီးနောက် သူ၏အံ့အားသင့်မှုမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။

ဤသိုင်းပညာသည် သာမန်လူသားတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုထက်ပင် ကျော်လွန်နေကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

သူသည် ဟဲပြည်နယ်သို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် မဟာဆုံမင်းဆက်မှ ထွက်ပြေးလာသူဖြစ်ပြီး တရားဝင်ခွင့်ပြုချက် မရှိသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေတွင် မြို့စောင့်စစ်သည်များက ဒုက္ခသည်များကို အနည်းငယ် အဆင်ပြေအောင် ဆက်ဆံပေးသည်။

သို့သော် မြို့ထဲတွင် နေထိုင်ခွင့်ရရန်အတွက် မြို့ပြင်တွင် ခြောက်လကြာ လုပ်အားပေးမှသာ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် လုံးဝ စိတ်ဓာတ်မကျပေ။

သူသည် မဟာဆုံမှသည် ဤနေရာအထိ အသက်ဘေးမှ လွတ်အောင် ထွက်ပြေးလာနိုင်သူဖြစ်ရာ သူ၏စွမ်းရည်မှာ သာမန်ထက် သာလွန်သည်။

သူသည် တောထဲတွင် စားနိုင်သော အပင်များကို ခွဲခြားသိရှိပြီး သူ၏ ကျောက်စိမ်းပြားက ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်သည်။

သူ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သူမျှ မသိစေရန် သူ အထူးသတိထားနေရသည်။

နေ့အချိန်တွင် ယဲ့ဖုန်းသည် အခြားဒုက္ခသည်များနည်းတူ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်သို့ သွားရောက်လုပ်ကိုင်ပြီး ညဘက်တွင်မူ မြို့ရိုးအောက်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်၍ စိုက်ရပ်သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံသည်။

ရက်သတ္တပတ်များစွာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထင်ရှားသော စစ်မှန်သည့်စွမ်းအင်ကို စတင်ခံစားလာရသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်စိမ်းပြား၏ ကျေးဇူးကြောင့် ပိုမိုသန်မာလာပြီး သိုင်းပညာ၏ အခြေခံသဘောတရားများကို နားလည်လာသည်။

သို့သော် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသည်။ သူ၏သိုင်းပညာတွင် သဘောတရားဟူသည့်အရာ လိုအပ်နေသလို ခံစားရသည်။

သူသည် သူ၏အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်။ ယခင်က သူသည် မဟာဆုံမင်းဆက်တွင် အလွန်ချမ်းသာသော သူဌေးသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

မိစ္ဆာများ ကျရောက်လာပြီးနောက် သူ၏ဘဝတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ချစ်သူနှင့်အတူ ထွက်ပြေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ချစ်သူသည် သူ၏ကျောက်စိမ်းပြားကို လိုချင်သည့် သိုင်းသမားဂိုဏ်းနှင့် ပူးပေါင်းကာ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။

ထိုနာကျည်းမှုများသည် သူ့ကို ပိုမိုသန်မာလာစေရန် တွန်းအားပေးနေသည်။

"ငါ ပိုသန်မာလာရမယ်။ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ လှည့်စားလို့ မရရအောင်ငါ့ကို ဘယ်သူမှ သစ္စာဖောက်လို့ မရရအောင် ငါ စွမ်းအားကြီးမားရမယ်။"

သူ၏ သိုင်းပညာသည်မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒများ ပိုမိုခိုင်မာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ သိုင်းပညာမှာလည်း အံ့ဩဖွယ် တိုးတက်လာသည်။

ခြောက်လပြည့်ရန် တစ်လအလိုတွင် အဘွားအိုတစ်ဦးသည် သမီးငယ်လေး ရှောင်ယာကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တံခါးဝတွင် အကူအညီတောင်းခံနေသည်ကို ယဲ့ဖုန်း မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် မြို့စောင့်များက ခွင့်မပြုသဖြင့် အဘွားအိုမှာ ငိုယိုနေလေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအဘွားအိုနှင့် ရှောင်ယာသည် လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ကြရသည်။

အခြားသော ဆိုးသွမ်းသည့် ဒုက္ခသည်များက သူတို့နှစ်ဦးကို အနိုင်ကျင့်ကာ အလုပ်ပိုခိုင်းကြသည်။

အဘွားအိုမှာ အသက်ရှူပင် မဝနိုင်တော့အောင် ပင်ပန်းနေသည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် အဘွားအိုသည် မခံနိုင်တော့ဘဲ လဲကျသွားသည်။

"အဘွား စားလိုက်ပါ။"

ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏အစားအစာကို အဘွားအိုရှေ့တွင် ချပေးကာပြောသည်။ အဘွားအိုက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး သူ့အစားအစာကို ရှောင်ယာဆီသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယာသည်လည်း အလွန်အမင်း အားနည်းနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆိုးသွမ်းသည့် လူတစ်စုရောက်လာပြီး ယဲ့ဖုန်းကို ရန်ရှာကြသည်။ ယဲ့ဖုန်းမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ထိုလူများကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ဆုံးမလိုက်သည်။

သူသည် အင်အားသုံးကာ သူတို့အား မြို့ရိုးအပြင်ဘက်သို့ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဘွားအိုမှာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

"ရှောင်ယာလေးကို... ကောင်းတဲ့ မိသားစုဆီ အပ်ပေးပါ..."

သေခါနီးတွင် သူမကယဲ့ဖုန်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

"ရှောင်ယာ ငါက ဗိုလ်ချုပ် ယဲ့ဖုန်းပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါစားရင် မင်းလည်း စားရမယ်။ ငါရှိနေသရွေ့ မင်းဗိုက်မဆာစေရဘူး။"

ရှောင်ယာလေးသည် အဘွားအို၏ အလောင်းအနီးတွင် ငိုကြွေးရင်း ယဲ့ဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းအတွက်တော့ ဤသည်မှာ သူ၏ဘဝတွင် တာဝန်အသစ်တစ်ခုကို စတင်ယူခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။