အခန်း ၁၃၉၆

အခန်း (၁၃၉၆) ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘယ်လို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှ မရှိဘူး

လော့ကျင်းထင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့်အလား တစ္ဆေစွမ်းအင်များ စိမ့်ထွက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ဗုဒ္ဓတံဆိပ်တော်က တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး ကော်တစ်ခုအလား သူမ၏ ပျက်စီးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ဆက်စပ်ပေးသည်။

ကျင်ကျွယ်က တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချပြီးနောက် ဩရှရှ အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။

"မိုက်မဲတဲ့ ကလေး... မင်း အခုထိ သတိမဝင်သေးဘူးလား"

ထိုပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းသံက ခြင်္သေ့တစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံအလား လော့ကျင်းထင် နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီးနောက် စတင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

ထို့နောက် သူမက ငိုကြွေးသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် အော်ဟစ်ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ဆရာနဲ့ လော့မိသားစုက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ"

ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"မင်း မှားနေပြီ၊ ဒီကိစ္စက လော့မိသားစု တစ်ခုတည်းနဲ့တင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး"

ရွှယ်အန်းက သူ့မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ လော့လီကို ကြည့်လာသည်။

"ငါ မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် မင်းတို့ လော့မိသားစုကို နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့သူ ရှိတယ်မလား၊ မှန်းကြည့်ရအောင်... တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာက ဩဇာလွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မလား"

"နင် ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် သိနေရတာလဲ"

လော့လီက ခါးသီးသော လေသံဖြင့် မေးသည်။

"ငါလား..."

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးမိသည်။

"ငါက ရွှယ်အန်းပဲ"

လော့လီသည် ရွှယ်အန်း၏ နာမည်ကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် အစပိုင်းက ထိတ်လန့်မှုမှ တဖြည်းဖြည်း သက်သာရာရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။

"တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာက အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာကို နင် သိနေမှတော့ နင်က ဘာလို့ ဝင်ပါနေရတာလဲ၊ နင်ပါ အမှုန့်ကြိတ်ခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

"မင်းက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား"

ရွှယ်အန်းက အပြုံးသဲ့သဲ့ဖြင့် မေးသည်။

"ဒါ ခြိမ်းခြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်ကို ပြောပြနေတာ"

လော့လီက လေးနက်စွာ တုံ့ပြန်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့နောက်မှာ ရပ်တည်နေတဲ့သူတွေက နင် တွေးတောင် မတွေးရဲတဲ့ တည်ရှိမှုတွေမို့လို့ပဲ၊ နင် ပြဿနာ မတက်ချင်ဘူးဆိုရင် အခုကတည်းက ဆုတ်ခွာသွားဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်၊ မဟုတ်ရင်..."

"မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ"

"မဟုတ်ရင် အကျိုးဆက်တွေက မှန်းဆလို့တောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

နေရာတစ်ခုလုံး ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်ပြီး လော့ကျင်းထင်၏ တိုးညင်းသော ရှိုက်ငိုသံသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ရွှယ်အန်း၏ တိတ်ဆိတ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားမှာ သက်သာရာရသွားသော မျက်နှာအမူအရာများ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် အခြေအနေ ကို မသိကြသော်လည်း တစ္ဆေမျိုးနွယ်စု၏ ပြင်ပလူများအနေဖြင့် သူတို့လည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ဟု ပင်ကိုယ်အသိအရ ခံစားခဲ့ကြရသည်။

အကယ်၍ ရွှယ်အန်းသာ လော့မိသားစုကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး တစ်ချိန်က ကြီးစိုးခဲ့သော ဤလောကနယ်ပယ်၏ အုပ်စိုးသူကို ကယ်တင်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေမည့် ကပ်ဘေးကြီးမှာ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသာ အခု ဆုတ်ခွာသွားခဲ့လျှင် ၎င်းက အကောင်းဆုံးသော ရလဒ် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

"မင်း ပြောတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်သလဲဆိုတာကို ငါ တကယ်ပဲ စပ်စုချင်လာပြီ"

ရွှယ်အန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။

"နင် ခန့်မှန်းလို့မရနိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုလေ၊ တစ္ဆေဧကရာဇ် အဆင့်ပဲ"

လော့လီက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောသည်။

တစ္ဆေဧကရာဇ်တဲ့

ထိုဘွဲ့နာမည်က လူအများအပြား၏ နှလုံးသားထဲသို့ အကြောက်တရားများကို ရိုက်သွင်းလိုက်သည်။ သူတို့အတွက်တော့ တစ္ဆေဧကရာဇ်ဆိုသည်မှာ သူတို့ ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာဖြင့် မော့ကြည့်နိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နန်းတော်သခင် အဆင့်ကဲ့သို့သော ပို၍ မြင့်မားသူများအတွက်မူ ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးမှာ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်အတွင်း၌ အလွန် ရှားပါးလှပြီး သူတို့ လှမ်းမီနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပေသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောသံတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

"တစ္ဆေဧကရာဇ် အဆင့် ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်၊ ရွှယ်အန်း... နင် အခု ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ငါ မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်၊ ဘယ်လိုထင်လဲ"

ယခုအခါ လော့လီမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးကို ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ထို့နောက်တွင် အခြေအနေကို အစီရင်ခံကာ ရွှယ်အန်းကို ကိုင်တွယ်ရန် အထက်လူကြီးများအား လွှဲအပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ တွက်ချက်မှုများက အရာအားလုံး နေရာတကျ ရှိနေချိန်တွင်ပင် ရွှယ်အန်းက သူမ၏ အကြံအစည်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူက အလောတကြီး မရှိသော လေသံဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။

"ငါက ထွက်မသွားဘူးဆိုရင်ကော"

"နင်..."

လော့လီ၏ မျက်ခုံးများ စုကျုံးသွားပြီး သူမ တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်။ ရွှယ်အန်းက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလာသည်။

"တော်လောက်ပြီ၊ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့အတွက် မင်းရဲ့ ဟိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ဆိုတာတွေကို ထပ်မပြောနဲ့တော့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ... လက်ရှိ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်မှာ ပြောလောက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေဆိုတာ မရှိလို့ပဲ"

ထိုစကားများက အလွန်အမင်း ရဲတင်းလွန်းလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများအပြားကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေကာ ရွှယ်အန်းကို မကျေမနပ်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လာစေသည်။ လော့လီက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ရယ်မောမိသည်။

"ရွှယ်အန်း... နင့်ရဲ့ စွမ်းအားက အတန်အသင့် ကောင်းမွန်နိုင်ပေမယ့် အဲဒီလိုမျိုး ကြွားလုံးထုတ်နေတာ... နင် မဝါးနိုင်တာကို ကိုက်မိမှာ မကြောက်ဘူးလား"

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခုနက ငါ ပြောတာ မှားသွားတယ်"

ဘာ၊ သူက တောင်းပန်နေတာလား...

လော့လီ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက ဆက်ပြောပြန်သည်။

"ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်ပြင်ပြောပါရစေ... အခုအချိန် တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်မှာ ငါ တစ်ယောက်တည်းကလွဲပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်အဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့သူ မရှိဘူး"

ဤကြေညာချက်နှင့်အတူ လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ခွဲခြား၍ မရနိုင်သော အဖော်နှစ်ဦးဖြစ်သည့် ပိုင်ရှီးနှင့် ကျုံးချန်တို့မှာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထင်ရှားသော ဝမ်းမြောက်မှုများနှင့်အတူ ရယ်မောကာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကြသည်။

လော့လီက သူ့ကို ထပ်မံ လှောင်ပြောင်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် အသံအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ လော့လီ အပါအဝင် လူတိုင်းမှာ အေးခဲသွားကြပြီး ရွှယ်အန်းကို ကြက်သေသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှယ်အန်း၏ ရှေ့၌ သေးငယ်ပြီး ကြည်လင်သန့်စင်နေသော အဖြူရောင် မီးတောက်လေးတစ်ခုက လွင့်မျောနေပြီး လေထဲတွင် ညင်သာစွာ တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသည်။ ၎င်းသည် သေးငယ်သော မီးတောက်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း နေရာတစ်ခုလုံးရှိ အပူချိန်ကို သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် လော့လီ၏ နှလုံးသားမှာမူ အရိုးတိုက်ခိုက်မတတ် အေးစက်လှသော ရေခဲချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းမူကား ထိုစက္ကန့်မှာပင် သူတို့အားလုံးက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို တညီတညွတ်တည်း သတိရသွားခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော မရဏအရှင်သခင်နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သည့် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပင်။

လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသော ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် မေးသည်။

"အခုရော... မင်း ယုံပြီလား"

"န...နတ်မီးလျှံ တစ္ဆေအရှင်သခင်လား"

လော့လီမှာ ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုထဲမှ ရုန်းထွက်လာနိုင်ပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ မေးသည်။ ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လေသည်။

"ငါ့နာမည် ပျောက်ကွယ်မသွားသေးဘူး ထင်တယ်၊ မင်း အခုထိ မှတ်မိနေသေးတာ ‌၀မ်းသာမိတယ်"

မည်သူမျှ စကားမဟရဲကြတော့ချေ။ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားမှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် တုန်ယင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထိုသေးငယ်သော မီးတောက်လေးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာအနှံ့ လွှမ်းခြုံထားသော ဖိနှိပ်မှုသက်သက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ရွှယ်အန်း၏ တည်ရှိမှုကိုယ်တိုင်က ဖန်တီးလိုက်သော ကြီးမားလှသည့် အကြောက်တရားကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

လော့လီမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ပြိုကျသွားပြီး သူမ၏ သွားများမှာ အသံထွက်လာသည်အထိ ခိုက်ခိုက်တုန်နေခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်း စောစောက ပြောခဲ့သော စကားများကို သူမ ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။

သူရှိနေချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သော မရဏအရှင်သခင်မှလွဲ၍ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ရှိ မည်သူက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ဟု ခေါ်ဆိုရဲမည်နည်း။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုမျိုး တည်ရှိမှုက ဘာလို့ ဒီမှာ လာပေါ်နေရတာလဲ...

ဤအတွေးများက လော့လီ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးစွာ ရိုက်ခတ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ဖြူဖျော့သွားစေကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခန့်မှန်းရခက်စွာဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်က သူမထံမှ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ ကျမ်းစာရွတ်ဆိုနေသော ကျင်ကျွယ်အပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ရွှယ်အန်းက အေးအေးလူလူပင် ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ပြောတာကို ရပ်လိုက်တော့ မင်း ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားလဲဆိုတာကို အခုရော မင်း နားလည်ပြီလား"

ကျင်ကျွယ်က ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကာ ရွှယ်အန်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လာသည်။

"မင်းက ဘာကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ မင်း အမှားကို မင်းသိလားလို့ ငါ မေးနေတာ"

ရွှယ်အန်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်စွာ တောက်ပနေခဲ့သည်။

ထိုမေးခွန်းအောက်တွင် ကျင်ကျွယ်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်သည်။

"ဒီနှိမ့်ချတဲ့ ဘုန်းကြီးက ငါ အပြစ်မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများအပြားမှာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

ဒီဘုန်းကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေရတာလဲ၊ နတ်မီးလျှံ တစ္ဆေအရှင်သခင်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ အာခံရဲတယ်ဆိုတော့... သူက သေချင်နေတာလား

ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခဏတာမျှ စူးစမ်းချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးသည်။

"လုံးဝ အမှားမရှိဘူးပေါ့"

"မှန်ပါတယ်၊ ဒီနှိမ့်ချတဲ့ ဘုန်းကြီးက ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး"

"မင်းက မင်းကိုယ်မင်း လော့မိသားစုရဲ့ အသုံးချတာကို ခံခဲ့တယ်၊ လော့ကျင်းထင်ကို ဗုဒ္ဓဘာသာ သိုင်းပညာတွေ သင်ပေးခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ အဲဒါတွေက ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံထားရတဲ့ လောကနယ်ပယ်ရဲ့ အုပ်စိုးသူအပေါ်မှာ ပြန်လည် အသုံးပြုခံခဲ့ရတယ်။ ဒါကိုများ... မင်းက အမှားမရှိဘူးလို့ ခေါ်တာလား"

ရွှယ်အန်း၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ အေးစက်လာသည်။ ကျင်ကျွယ်က ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဒါက မှားကောင်း မှားနေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီနှိမ့်ချတဲ့ ဘုန်းကြီးအတွက်တော့ အမှား၊ အမှန်ကိစ္စက သက်ဆိုင်မှု မရှိပါဘူး”

--