အခန်း ၁၄၀၂

အခန်း (၁၄၀၂) ဝမ်ကွေ့မြို့တော်နှင့် လော့မိသားစု ပင်မစံအိမ်

ရွှယ်အန်းအတွက် တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသည် စိမ်းသက်နေသော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ချေ။ တစ်ချိန်တုန်းက သူ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်တွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့စဉ်က ဤနယ်မြေသို့ တစ်ခေါက်ထက်မက ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အချိန်ကာလက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီး ယခု သူ ဤနေရာသို့ တစ်ဖန် ခြေချလိုက်သောအခါ များစွာသော အရာတို့မှာ ကွဲပြားခြားနားသော ရုပ်သွင်ကို ဆောင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အတိတ်က အရိပ်အယောင်များ အားလုံးမှာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ခွန်အားကြီးမားသော သိုင်းပညာရှင်များက သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက အံ့မခန်းဖွယ် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော်လည်း ချွင်းချက်မရှိ သူတို့အားလုံးက လွှမ်းမိုးနိုင်သော နာကြည်းချက် အရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံနေကြရသည်။ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ဖျက်ဆီးလိုသော စွမ်းအားက လောကနယ်ပယ်ကိုပင် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပြီး ၎င်းကို ကမောက်ကမ အခြေအနေများနှင့် အမှောင်ထုထဲတွင် လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှယ်အန်းက ဤကမ္ဘာထဲသို့ ခြေချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ မျက်ခုံးများက မသိမသာ စုကျုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် အပြောင်းအလဲများ ရှိနေသော်လည်း အရာတစ်ခုကတော့ အတူတူပင် ကျန်ရှိနေခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကွေ့မြို့တော်သည် ဤနယ်မြေတွင် အစည်ကားဆုံးနှင့် အရေးအပါဆုံး မြို့တော်အဖြစ် တည်ရှိနေဆဲပင်။ မှူးမတ် မျိုးနွယ်စုများ အားလုံးနီးပါးက ဤနေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ၎င်းက ဝမ်ကွေ့မြို့တော်ကို ဧရာမ မြို့တော်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာစေရန် အထောက်အကူ ပြုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှယ်အန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့တို့ ဝမ်ကွေ့မြို့တော် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တိမ်တိုက်များကြားတွင် တွဲလောင်းကျနေသကဲ့သို့ ကုန်းပြင်မြင့် တစ်ခုပေါ်၌ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသော မြို့တော်ကြီး တစ်ခု၏ မြင်ကွင်းကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပေတစ်ရာကျော် မြင့်မားသော ၎င်း၏ မည်းနက်နေသည့် မြို့ရိုးကြီးများထံမှ ကျောချမ်းဖွယ် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး ထိုဖိနှိပ်မှုက လူတစ်ယောက်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်ယင်သွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် မည်သူမျှ တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲကြချေ။ မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးကြီးများ ရှိနေသော်လည်း မြို့အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း မြို့အတွင်းမှ မိုးပျံနေသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် စံအိမ်ကြီးများနှင့် နန်းတော် ခန်းမဆောင်များကို မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။

၎င်းတို့မှာ မြို့တော်အတွင်းရှိ အမျိုးမျိုးသော မှူးမတ် မျိုးနွယ်စုများ၏ နေအိမ်များပင် ဖြစ်သည်။

ခွန်အား မလုံလောက်သူများအတွက်မူ ဝမ်ကွေ့မြို့တော်၏ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါ သက်သက်ကပင် သူတို့ကို ဖိနှိပ်ထားရန် လုံလောက်နေပြီး ရှေ့ဆက် မတိုးနိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားပေသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းအတွက်မူ ၎င်းက ဖြတ်တိုက်သွားသော လေညင်းလေး တစ်ခုအလား ညင်သာလွန်းလှပြီး သူ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် သူ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေရန် မလုံလောက်ခဲ့ချေ။ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပြုလုပ်သော ဤခရီးစဉ်တွင် လော့ကျင်းထင်သာမက ဝမ်မူလင်းပါ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

လော့ကျင်းထင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဝမ်မူလင်းမှာ သိသိသာသာ ပို၍ ထက်သန်နေခဲ့သည်။အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော အရိပ်သက်တော်စောင့် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ အတွေးများက ကလဲ့စားချေရန်အတွက် အမြဲတမ်း ရစ်ဝဲနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်ရှိသော စွမ်းအားကြောင့် ထိုဆန္ဒများက မပြည့်ဝနိုင်ဘဲ ကျန်ရစ်နေသည်။ ယခုအခါ ရွှယ်အန်းနောက်သို့ လိုက်ပါခြင်းဖြင့် သူမသည် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဤတစ်ကြိမ် သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်မှာ အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ပြီးလျှင် ဒုတိယ အရေးအပါဆုံး နေရာဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဝမ်ကွေ့မြို့တော် အထက် ကောင်းကင်ယံသို့ လိမ်တက်သွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော သိပ်သည်းလှသည့် အနက်ရောင် စွမ်းအင်များကို ကြည့်ရင်း ဝမ်မူလင်းက လက်သီးများကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

"မရဏအရှင်သခင်... သခင်ကြီးအတွက် ကလဲ့စားချေပေးဖို့ ကျွန်မ ရောက်လာပါပြီ"

အဆုံးတွင်တော့ ရွှယ်အန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့က ဝမ်ကွေ့မြို့တော် အတွင်းရှိ ကျယ်ဝန်းလှသော စံအိမ်ကြီး တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ရွှယ်အန်းက လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေရင်း တိုးညင်းစွာ မေးသည်။

"ဒါက လော့မိသားစုပေါ့လေ"

လော့ကျင်းထင်က စံအိမ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သည့် အကြောက်တရားနှင့် စိုးရိမ်မကင်းမှုတို့က လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် အဆုံးတွင် သူမက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက လော့မိသားစုရဲ့ ပင်မ စံအိမ်ပါပဲ"

လော့ကျင်းထင်သည် တစ်ချိန်က ဤနေရာသို့ လော့လီနှင့်အတူ ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်သည့် သူမ၏ အမှတ်တရက နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအမှတ်တရမှာ မည်သို့မျှ ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ချေ။

ငယ်ရွယ်စဉ်က လော့လီနောက်သို့ လိုက်ကာ ဤစံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ် လော့မိသားစု၏ တရားဝင် မျိုးဆက်များထံမှ မောက်မာသော အပြုအမူများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို လော့ကျင်းထင် မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ နေထိုင်တတ်သော လော့လီပင်လျှင် ချက်ချင်း ဖော်လံဖား ခယသူ တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ခါးညွှတ် ဦးချနေခဲ့သည့် ထိုမြင်ကွင်းကို လော့ကျင်းထင် ဘယ်သောအခါမျှ မေ့ဖျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတစ်လျှောက် သူမကိုယ်သူမ မည်မျှပင် အားပေးခဲ့စေကာမူ ယခု လော့မိသားစု စံအိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေရသောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သွားကြစို့၊ အထဲဝင်ကြည့်ရအောင်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ရှေ့သို့ လှမ်းဝင်သွားတော့သည်။ လော့ကျင်းထင်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့သည်။ ဝမ်မူလင်းက အနီးကပ် လိုက်ပါသွားခဲ့သော်လည်း လော့ကျင်းထင်အနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

"သခင်မလေးလော့... အမြန် လိုက်ခဲ့ပါ"

ထိုစကားများကြောင့် လော့ကျင်းထင်မှာ လန့်နိုးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီးနောက် အမီလိုက်ရန် ကမန်းကတန်း ပြေးသွားခဲ့သည်။ လော့မိသားစု စံအိမ်မှာ အလွန် ကြီးမားကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို နေရာယူထားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ဂိတ်တံခါးကြီး အများအပြားက မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေကြသည်။

ဂိတ်တံခါးများ အပြင်ဘက်တွင် အစောင့်များအဖြစ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယင်စစ်သည်များနှင့် တစ္ဆေစစ်သူကြီးများက ကင်းစောင့်နေကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော တပ်ဖြန့်ထားမှုက လူအများအပြားကို ထိတ်လန့်သွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက သူတို့ကို တစ်ချက်မျှပင် စိုက်မကြည့်ဘဲ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အစောင့်များမှာ အစပိုင်းတွင် မှင်တက်သွားကြသော်လည်း ထို့နောက် တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လာသည်။

"မင်းက ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဒီကို အတင်း ဝင်လာလို့ ရမယ်များ ထင်နေလား"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းက လူသားမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်ကြောင်းကို သတိပြုမိသွားသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ရုပ်သွင်နှင့် တစ္ဆေစစ်သူကြီး တစ်ဦးက ယုတ်မာသော ရယ်မောသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြာပွတ်အရှည်ဖြင့် ရွှယ်အန်းကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားကာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ကြာပွတ်က လေထုကို ကြီးမားလှသော စွမ်းအားဖြင့် ဆုတ်ဖြဲသွားစဉ် စူးရှပြီး ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းသော ရိုက်ခတ်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ လူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။ အမှားအမှန်ကို မခွဲခြားဘဲ သူက ဤမျှ ရဲတင်းစွာ ပြုမူလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမှာ လော့မိသားစု၏ မောက်မာမှုကို ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ ကျဆင်းလာသော ကြာပွတ်ကို သတိမပြုမိသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော အကြည့်များဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ တစ္ဆေစစ်သူကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ ကြာပွတ်ကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်သွားမည်ကို ကြိုတင် မြင်ယောင်နေသည့်အလားပင်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် လေလယ်တွင် ရှိနေသော ကြာပွတ်မှာ အေးခဲသွားပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ တစ္ဆေစစ်သူကြီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုဖြင့် အေးခဲသွားပြီး ယခုလေးတင် ဘာဖြစ်ပျက်သွားမှန်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေစဉ် သူ၏ အကြည့်ကို အောက်သို့ နှိမ့်ချလိုက်သောအခါ လက်မောင်းမှ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ အကြောက်တရားထဲသို့ ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။ အက်ကွဲကြောင်း ကွန်ရက်တစ်ခုက ကျိုးပဲ့သွားသော ကြာပွတ်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ၏ လက်ပေါ်သို့ တွားသွားတက်လာကာ လက်မောင်း တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။

ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသော ကြွတ်ဆတ်ဆတ် အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ တစ္ဆေစစ်သူကြီး၏ လက်မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကျဆင်းသွားတော့သည်။

"မဟုတ်ဘူး..."

တစ္ဆေစစ်သူကြီးက သွေးပျက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပျက်စီးခြင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ထိခိုက်စေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ထဲအထိပါ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထိုနာကျင်မှုက လူတစ်ယောက်ကို ရူးသွပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သို့သော် သူက အထက်တန်းစား တစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ အရည်အချင်းကို သက်သေပြလိုက်ပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ပျံ့နှံ့လာခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် အားထုတ်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းကို ပြတ်သားစွာ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့်ပင် ၎င်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ လက်မောင်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ မြေမှုန့်အဖြစ် ပြိုကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မရေမတွက်နိုင်သော အက်ကွဲကြောင်းများက တစ္ဆေစစ်သူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးအပေါ် ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။ တစ္ဆေစစ်သူကြီးမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် မှင်တက်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေသည့် လူငယ်လေးကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရားများ တောက်ပနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ပြိုကျသွားသော သစ်တုံးလေးများအလား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် တစ်ချိန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့သော အစောင့်မှာ ပြန့်ကျဲနေသော အပိုင်းအစများ အဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။ ဂိတ်တံခါးဝရှိ လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။

"မင်း... မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

တစ္ဆေစစ်သူကြီး တစ်ဦးက ရွှယ်အန်းကို လက်ညိုးထိုးကာ တုန်ရီစွာဖြင့် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ မေးသည်။

အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို မည်သူကမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်မှု သက်သက်ကပင် သူ၏ လုပ်ရပ်ကို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသွားစေခဲ့သည်။

မသိခြင်းက အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး မဟုတ်ပါလား

ရွှယ်အန်းက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး ယင်စစ်သည်များနှင့် တစ္ဆေစစ်သူကြီးများအပေါ်သို့ ခြုံငုံ၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များ ဖြတ်သန်းသွားသော လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဂိတ်တံခါး အတွင်းမှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူငယ်တစ်ယောက်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့ကို မြင်သောအခါ အစောင့်များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သာရာရသွားသော အမူအရာများ လင်းလက်လာပြီး သူတို့အားလုံးက နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"သခင်လေး ခုနစ်... ဂါရဝပြုပါတယ်"

အမှန်တကယ်ပင် ရောက်လာသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ လော့မိသားစု၏ သခင်လေး ခုနစ်ဖြစ်သော လော့ကျန့်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောသော ရုပ်သွင်နှင့် အထင်ကြီးလောက်ဖွယ် ကိုယ်နေဟန်ထားတို့နှင့်အတူ သူက ဂိတ်တံခါးဝတွင် ရပ်နေကာ သဘာဝကျသော အာဏာစက် အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

--