အခန်း ၁၄၀၃

အခန်း (၁၄၀၃) ပြောပလောက်စရာ မရှိသော ပုရွက်ဆိတ်များ

များပြားလှသော အစောင့်များ၏ အရိုအသေပေးမှုများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ်သာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သော တစ္ဆေစစ်သူကြီးအပေါ်သို့ သူ၏ အကြည့်များက ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းနှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။

သူ၏ အကြည့်များက လော့ကျင်းထင်အပေါ် ကျရောက်သွားသောအခါ သူက ခဏတာမျှ မရပ်တန့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ဂိတ်တံခါးရှိ အစောင့်များ၏ အစီရင်ခံမှုကို ကြားပြီးနောက် သူ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် အထင်ကရ ဧည့်သည် တစ်ဦးဦး ရောက်လာသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ကို လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ထိုသူက လော့ကျင်းထင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လော့ကျန့်က မိသားစု၏ ဤဘေးထွက် ဆွေမျိုးကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားသည်။ အမှန်တကယ်တော့ လော့ကျင်းထင်က လော့လီနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ နောက်ဆုံး လာရောက်ခဲ့စဉ်က သူမကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုဆိုဧည့်ခံခဲ့သူမှာ လော့ကျန့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် လော့ကျန့်က ပို၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရသည်။

သာမန် ပြင်ပမျိုးဆက် အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်က ဂိတ်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ တစ္ဆေစစ်သူကြီးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်နိုင်လောက်တဲ့အထိ ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်လိုလုပ် ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်မှာလဲ။

ဒီလျှို့ဝှက်ချက်က ဒီအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးဆီမှာများ ရှိနေတာလား..

ဤမေးခွန်းများက လော့ကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ထုတ်ဖော်မပြသခဲ့ချေ။ သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် အလျင်အမြန် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လော့ကျင်းထင်ကို အပြုံးသဲ့သဲ့လေးတစ်ခုပင် ပြုံးပြလိုက်သေးသည်။

"ဘယ်သူများလဲလို့... ငါ့ရဲ့ ညီမလေး ကျင်းထင် ဖြစ်နေတာကိုး"

သူ၏ လေသံမှာ နူးညံ့ပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းနေကာ ညီမလေး တစ်ယောက်ကို တွေ့ရသဖြင့် အမှန်တကယ် ရင်ခုန်ပျော်ရွှင်နေသည့်အလားပင်။ လော့ကျန့်ကို မြင်သောအခါ လော့ကျင်းထင်က သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် လော့လီနောက်သို့ လိုက်ကာ ဤနေရာသို့ လာခဲ့စဉ်က သူမကို မည်သူကမျှ အရိုအသေ မပေးခဲ့ကြချေ။ သူမအပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသော သူမှာ လော့ကျန့်သာ ဖြစ်သည်။ ယခု ရောက်လာသူမှာ သူ ဖြစ်နေသောကြောင့် လော့ကျင်းထင်၏ ရင်ထဲတွင် သဘာဝကျကျပင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု လှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကို ခုနစ် ဖြစ်နေတာကိုး"

လော့ကျင်းထင်က ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်သည်။

"သက်ောင့်သက်သာ နေပါ၊ ကျင်းထင်... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ပြန်လာတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒါက ဘယ်သူများလဲ"

လော့ကျန့်၏ အကြည့်က ရွှယ်အန်းအပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သမီးက မေမေ့ ကိုယ်စား အားလုံးကို လာနှုတ်ဆက်တာပါ၊ ဒီလူကြီးမင်းကတော့... သမီးရဲ့ အစောင့်ပါ"

ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် အဖွဲ့က ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ မလန့်စေရန် ရွှယ်အန်းက လော့ကျင်းထင်၏ အစောင့် နေရာမှ သရုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

"အစောင့် ဟုတ်လား"

လော့ကျန့်က ရွှယ်အန်းကို နက်ရှိုင်းစွာ စူးစမ်းလေ့လာသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ၊ ဝင်ခဲ့ပါ ကျင်းထင်"

ထိုသို့ပြောပြီး လော့ကျန့်က လော့ကျင်းထင်နှင့် သူမ၏ အဖော်များကို စံအိမ်ထဲသို့ အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူက သူတို့အတွက် နေထိုင်စရာ နေရာများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စီစဉ်ပေးပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူတို့ နေရာတကျ ဖြစ်သွားသောအခါ ဝမ်မူလင်းက သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များနှင့်အတူ မေးသည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်သင့်လဲ"

ရွှယ်အန်းက ရှေ့တွင်ရှိသော အရိပ်ကျနေသည့် အဆောက်အအုံတန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"အလောတကြီး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး၊ မကြာခင်မှာ ဖျော်ဖြေစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်"

ဝမ်မူလင်းက ခဏတာမျှ အေးခဲသွားပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားတွေးတောနေတော့သည်။

သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ ရေတစ်ပေါက် ကျဆင်း ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ပြီး သတိမပြုမိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့မိသားစု စံအိမ်၏ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် လော့ချီဖုန်းက သူ၏ လက်အောက်ခံထံမှ အစီရင်ခံမှုကို မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ လက်အောက်ငယ်သားမှာ အသံတိတ် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ ပြန်လည် ကြီးစိုးသွားသောအခါ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးက အခန်းကန့် နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမက ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်လောက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးကာ ပြောသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီလို အချိန်အခါမျိုးမှ လော့ကျင်းထင် ရောက်လာတာ သံသယဖြစ်စရာ မကောင်းဘူးလား"

နူးညံ့သော သလွန်ပေါ်တွင် မှီလျောင်းရင်း လော့ချီဖုန်းက ဂရုမစိုက်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"သာမန် ဘေးထွက် မျိုးဆက် တစ်ယောက်က ဘယ်လို လှိုင်းလုံးမျိုးကိုများ ဖန်တီးနိုင်မှာမို့လို့လဲ"

"ဒါပေမယ့် ခုနက ကြားလိုက်ရတဲ့ အခြေအနေအရဆိုရင်... အစ်ကို ခုနစ်က လော့ကျင်းထင်ကို တော်တော်လေး အထင်ကြီးနေပုံပဲ၊ သူမကိုတောင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လမ်းပြပေးလိုက်သေးတယ်လေ"

အမျိုးသမီးက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ လော့ချီဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလာသည်။

"ဒါက လော့ကျင်းထင်ကြောင့်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား၊ ဂိတ်တံခါးဝက တစ္ဆေစစ်သူကြီးကို သတ်ပစ်ခဲ့တဲ့ လူကို သူက အရေးပေးနေလို့ပါ"

"ဟုတ်လောက်ပါတယ်၊ ခုနက ဂိတ်

တံခါးဝက အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ သူက လက်တစ်ချောင်းတောင် မလှုပ်လိုက်ရဘူး... ဒါပေမယ့် တစ္ဆေစစ်သူကြီးက ပွဲချင်းပြီး သေသွားတယ်တဲ့"

"သူ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ... ဒါက မဆင်မခြင် ရဲတင်းပြနေတာ သက်သက်ပဲ"

လော့ချီဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက သရော်လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။

"အစ်ကို ခုနစ်က အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ၊ သူက ပြင်ပကမ္ဘာက အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ဖို့ အိပ်မက်မက်နေတာ၊ ဒါပေမယ့် စစ်မှန်တဲ့ ခွန်အားဆိုတာ အတွင်းပိုင်းကနေ လာတယ်ဆိုတာကို သူ သဘောမပေါက်ဘူး၊ ဒါ့အပြင် သာမန် တစ္ဆေစစ်သူကြီး တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက်လို့ မသတ်မှတ်နိုင်ပါဘူး。 ဒါက ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ကို ဖိချေလိုက်တာထက် မပိုပါဘူး... လုံးဝကို ပြောပလောက်စရာ မရှိတာ"

စကားပြောနေစဉ် လော့ချီဖုန်း၏ လေသံမှာ အေးစက်စက် အထင်အမြင်သေးမှုများ ရောယှက်နေပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ထူးကဲသော ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးက လော့ချီဖုန်းကို ကြက်သေသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျ

လေးစားမှုများ တောက်ပနေခဲ့သည်။

လော့မိသားစု၏ သခင်မလေး သုံးဖြစ်သော လော့ရွှမ်သည် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးအပေါ် အမြဲတမ်း အနက်ရှိုင်းဆုံး ရိုသေလေးစားမှုကို ထားရှိခဲ့သည်။ သူမ အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဤရိုသေလေးစားမှုက အရူးအမူး ကြည်ညိုမှု တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လော့ချီဖုန်း၏ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော စကားများကို ကြားရသောအခါ လော့ရွှမ်မှာ လုံးလုံးလျားလျား မျောပါသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနက်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက လေထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လော့ချီဖုန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်းမှောင်သွားပြီးနောက် သတင်းစကားကို ချက်ချင်း ကောက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖတ်ပြီးသည်နှင့် သူက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကိုကြီး"

လော့ရွှမ်က မေးသည်။ တင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လော့ချီဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"သတင်းစကား အခုလေးတင် ရောက်လာတယ်၊ ဝေ့မိသားစုက ခရီးစထွက်လာပြီတဲ့... မကြာခင် ဒီကို ရောက်တော့မယ်"

ဤစကားများက လော့ရွှမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာ တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။

"ငါတို့ သူတို့ကို သွားကြိုသင့်လား"

လော့ချီဖုန်းက ခေါင်းခါရမ်းသည်။

"မလိုဘူး၊ ဝေ့မိသားစုက ငါတို့ လော့မိသားစုဆီ တိုက်ရိုက် လာလိမ့်မယ်၊ အခု အရေးကြီးတာက အရာအားလုံး အပြစ်အနာအဆာ မရှိအောင် ပြင်ဆင်ထားဖို့ပဲ"

ဤနေရာတွင် လော့ချီဖုန်းက သူ၏ ညီမကို ထိုးဖောက်ทะลุနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသည်။

"ဒီကိစ္စကို မင်းကို လွှဲအပ်လိုက်မယ်၊ လုပ်နိုင်မလား"

တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ လော့ရွှမ်က ပြန်ဖြေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ ညီမ တာဝန်ယူပါတယ်"

လော့ချီဖုန်းက သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ ပြင်ဆင်မှုတွေကို ချက်ချင်း စလုပ်တော့"

"နားလည်ပါပြီ"

လော့ရွှမ်က သူမ၏ အမိန့်များကို ဆောင်ရွက်ရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေရင်း လော့ချီဖုန်း၏ ခပ်တည်တည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးသဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဝေ့မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် လုပ်နိုင်သရွေ့ သူ၏ ရည်မှန်းချက်များက လေထဲသို့ ပျံတက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လော့မိသားစုကို ယခင်ကထက် ပိုမို ရှေ့ဆက်နိုင်ရန် တွန်းအားပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်ပေမည်။ဤကိစ္စနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် လော့ကျင်းထင်ကဲ့သို့ လူမျိုးမှာ တွေးတောဖို့ပင် မထိုက်တန်ချေ။

ဝေ့မိသားစု အမွေဆက်ခံသူ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် သတင်းကြောင့် လော့မိသားစု တစ်ခုလုံး အပြင်းအထန် လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြသည်။ လော့ရွှမ်က လူအင်အားကို အပြေးအလွှား ချထားပေးပြီး နောက်ဆုံး အသေးစိတ် အချက်အလက်များအထိ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

ဖန်းနှင့် မိုမိသားစုတို့မှ စေလွှတ်လိုက်သော အကူအညီပေးရေး အင်အားစုများကလည်း လှုပ်ရှားမှုထဲသို့ ခုန်ဝင်လာကြပြီး မီးလောင်နေသော အရေးတကြီး အခြေအနေများကို ပိုမို ပြင်းထန်လာစေရန် လောင်စာ ထပ်ဖြည့်ပေးနေကြသည်။ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများ အားလုံးကြားတွင် ဝမ်မူလင်းက ထင်ရှားသော စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

"သခင်ကြီး... လော့မိသားစုက ဘာတွေအတွက် ဒီလောက်တောင် အလုပ်ရှုပ်ပြီး ပြင်ဆင်နေကြတာလဲ"

သူတို့၏ တိကျသော အစီအစဉ်များကို မသိရသော်လည်း ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းက အရေးပါသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။ လော့ကျင်းထင်က သူမ၏ အစောပိုင်းက ရှုပ်ထွေးမှုများမှ တဖြည်းဖြည်း သက်သာရာရလာခဲ့သော်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး စောင့်ကြည့်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဤသို့ တင်းမာနေသော လေထုထဲတွင် ကြီးမားလှသော တစ္ဆေ ရထားလုံးကြီး တစ်စင်းက တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် လွှမ်းမိုးနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ရထားလုံး အတွင်း၌ အားနည်းပုံရသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မတို့ ရောက်ပါပြီ"

ထိုစကားများကြောင့် ကုလားထိုင်က ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသူကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ငတုံးတစ်ယောက်အလား ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ တံတွေးများ စီးကျနေသော အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုလူမှာ အရူး တစ်ယောက်လိုပင်။

--