အခန်း ၁၄၀၅

အခန်း (၁၄၀၅) ခွန်အားကြီး မျိုးနွယ်စုများ၏ ပွတ်တိုက်မှု - လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုများနှင့် အကွက်ချမှုများ

ယနေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အစေခံမလေးသည် ဥပမာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပြီး ဝေ့မိသားစု၏ သခင်လေး သုံးဖြစ်သော ဝေ့ယွီဟွာက တာဝန်ပေး စေလွှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

စွမ်းအားမှာဖြစ်စေ၊ ဂုဏ်သတင်းမှာဖြစ်စေ ဝေ့ယွီဟွာသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် အသုံးမကျဆုံး အမှိုက်ဟု လှောင်ပြောင်ခံနေရသော ဝေ့ဟောက်ချန်ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော ဝေ့ဟောက်ချန်နှင့် ဝေ့ချင်းရှောင်းတို့၏ မိခင်ရင်းသည် ဝေ့မိသားစုပင်လျှင် အလွယ်တကူ ရန်မစရဲသော သူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများအောက်တွင် ဝေ့ယွီဟွာသည် မည်မျှပင် ထူးချွန်နေစေကာမူ သူ ဦးဆောင်နေရာယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝေ့ယွီဟွာသည် အသေးစိတ် အကွက်ချ ကြံစည်ခဲ့ပြီး ပထမဆုံး အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် ဝေ့ဟောက်ချန်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

ဤအစေခံမလေးသည် အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆသွားမည်ဆိုလျှင် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူမှာ ဤအစေခံမလေး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဝေ့ချင်းရှောင်းသည် ကျန်ရစ်နေနိုင်သော အန္တရာယ်များ မရှိစေရန်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို သူမ ကလေးဘဝကတည်းက မရေမတွက်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်သာလျှင် ဝေ့ဟောက်ချန်မှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သေဆုံးသွားခြင်း မရှိဘဲ အံ့ဖွယ်တမျှ အရွယ်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝေ့ဟောက်ချန်၏ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာသည်နှင့်အမျှ ဝေ့ချင်းရှောင်း ရင်ဆိုင်နေရသော အရပ်ရပ်မှ ဖိအားများကလည်း ပို၍ ပို၍ ကြီးမားလာခဲ့သည်။

မည်သူကမျှ ဝေ့မိသားစု၏ သခင်လေး နေရာတွင် ငတုံးတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းကို သဘောတူမည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် ဝေ့ချင်းရှောင်းသည် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို ကုသရန်အတွက် ဖြစ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီး သူ အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန်သာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် နတ်ဆေးက မည်မျှပင် အံ့ဖွယ်ကောင်းနေစေကာမူ နတ်သမားတော်က မည်မျှပင် ထူးချွန်နေစေကာမူ ဝေ့ဟောက်ချန်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အရာအားလုံးက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အင်မော်တယ်သခု်အဆင့်နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သော ခွန်အားရှိသည့် နတ်သမားတော် တစ်ဦးက တစ်ခါတွင် မှတ်ချက်ချခဲ့ဖူးသည်။

"ဝေ့မိသားစုရဲ့ ဒီသခင်လေးကြီးမှာ လုံးဝ ပုံမှန်ဖြစ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိပေမယ့် သူရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ မပြည့်စုံဘူး၊ သူရဲ့ ဝိညာဉ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက တစ်ခုခုရဲ့ ချိတ်ပိတ်ထားခြင်းကို ခံထားရပြီး လုံးဝ ဆက်သွယ်လို့ မရနိုင်တဲ့ပုံပဲ"

ဤသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် ဝေ့ဟောက်ချန်အတွက် သေဒဏ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ဝေ့ချင်းရှောင်းကမူ အရှုံးပေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ကလေးဘဝမှစ၍ ယခုအချိန်အထိ သူမ ချစ်ခင်မြတ်နိုးပြီး တန်ဖိုးအထားရဆုံး တစ်ဦးတည်းသော သူမှာ သူမ၏ မောင်လေးသာ ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်ဆိုလျှင် ဝေ့ချင်းရှောင်းက အရာအားလုံးကိုပင် စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပြုလုပ်သော ဤခရီးစဉ်မှာ မိသားစုထံမှ လာသော ကြီးမားလှသည့် ဖိအားများကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝေ့ချင်းရှောင်းသည် ၎င်းကို ခဏတာ ရှောင်ရှားနိုင်ရန်နှင့် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ၏ ရောဂါအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဖြေရှင်းနည်းများကို ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာကာ သူ့ကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် ဤမျှော်လင့်ချက်မှာ မရှိသလောက်ကို မှေးမှိန်နေကြောင်း ဝေ့ချင်းရှောင်း အပြည့်အဝ နားလည်ထားသည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ချက်က မည်မျှပင် မှေးမှိန်နေပါစေ ဝေ့ချင်းရှောင်းက ကြိုးစားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ တခြားနည်းလမ်းတွေ အားလုံး ကျရှုံးသွားခဲ့ရင်တောင်... ငါ့မောင်ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် လိုအပ်လာရင် ဝေ့မိသားစုရဲ့ ကလေးတိုင်းကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်

ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အန္တရာယ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ထိုအရာကြောင့် ပို၍ပင် အထီးကျန်ဆန်နေပုံရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သူမအနောက်ဘက်ရှိ အခန်းထဲမှ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝေ့ဟောက်ချန်၏ ကျယ်လောင်သော ရှိုက်ငိုသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မမ... မမကို လိုချင်တယ်"

ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာကာ သူမက တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့မိသားစု စံအိမ်မှာ မီးရောင်များဖြင့် ထိန်လင်းနေခဲ့သည်။

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ မှူးမတ် မျိုးနွယ်စုများ၏ ကိုယ်စားလှယ်များက စံအိမ် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး အပြည့်နီးပါး နေရာယူထားကြသည်။ လူများက အစုလိုက်အပြုံလိုက် စုဝေးနေကြပြီး ထိုကိစ္စကို စိုးရိမ်တကြီးနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေသည်။

"အိုး... ဒီတစ်ခါ ငါတို့ဆီကို အလည်အပတ် လာမယ့်သူက ဝေ့မိသားစုက ဘယ်သခင်လေးများ ဖြစ်မလဲ မသိဘူး"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြုံးစစဖြင့် ပြောသည်။

"ဘယ်သူပဲ ဖြစ်နေပါစေ... ဒါက လော့မိသားစုကို အောင်ပွဲခံချင်စိတ် ဖြစ်သွားစေဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ၊ ခင်ဗျား မမြင်ဘူးလား၊ လော့မိသားစုရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းလိုလို ထွက်လာကြတာလေ"

နောက်တစ်ယောက်က အားကျစွာဖြင့် ပြောသည်။

"ဖန်းမိသားစုနဲ့ မိုမိသားစုကလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား၊ မိသားစု နှစ်ခုလုံးက လူတော်တော်များများကို စေလွှတ်ထားတာပဲ"

"ဟားဟား... ခင်ဗျား သတိထားမိလား၊ မိုနဲ့ ဖန်းမိသားစုတွေက သခင်လေးတွေက လော့မိသားစုရဲ့ သခင်လေးကြီးနဲ့ တက်တက်ကြွကြွ စကားပြောနေကြတယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ သခင်လေး ခုနစ် လော့ကျန့်ကတော့ ဘေးနားမှာ အရမ်းကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ"

"ရှူး... ဒီမှူးမတ် မိသားစုတွေကြားက အသေးအဖွဲ အငြင်းပွားမှုတွေက ငါတို့ ဆွေးနွေးဖို့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"

ဤလူများက သူတို့၏ အသံများကို အတတ်နိုင်ဆုံး တိုးတိုးထားရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း လော့ကျန့်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အရ သူက စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီး တက်ကြွသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှေ့တန်းတွင် ခမ်းနားစွာ ရပ်နေသော သူ၏ အစ်ကိုကြီး လော့ချီဖုန်းကို ကြည့်ရင်း လော့ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌ အမုန်းတရား အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်သီးများက သူ၏ အင်္ကျီလက်ရှည်များ အောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်ထားမိလျက်သား ဖြစ်နေသည်။

ဘာလို့လဲ၊ ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား သူ့ကို ဘာလို့ မယှဉ်နိုင်ရတာလဲ

သူက ငါ့ထက် ရက်အနည်းငယ် စောမွေးလာလို့ သက်သက်လား၊ ဒါကို လက်ခံဖို့ ငါ ငြင်းဆန်တယ်...

လော့ကျန့်က သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်မိသည်။ထိုအချိန်မှာပင် မွှေးပျံ့သော လေပြေလေး တစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားပြီး လော့ရွှမ်က သူ၏ အနားမှ ကျက်သရေရှိစွာ ဖြတ်လျှောက်သွားကာ ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အစ်ကို ခုနစ်... ကြည့်ရတာ အဆင်မပြေတဲ့ပုံပဲ၊ သွားအနားယူချင်လား"

သူ၏ ဤညီမကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လော့ကျန့်က မည်သည့် မျက်နှာအမူအရာကိုမျှ မပြသခဲ့ဘဲ သူ၏ အစောပိုင်းက အမုန်းတရား အရိပ်အယောင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူက အပြုံးသဲ့သဲ့လေးတစ်ခုကိုသာ ပြုံးလ သည်။

"ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး"

"အိုး... ဟုတ်လို့လား၊ ဟားဟား..."

လော့ရွှမ်က သူမ၏ မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်လုပ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။

"အစ်ကို သိလား... လူသားမျိုးနွယ်စုမှာ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်၊ ကိုယ့်ကန့်သတ်ချက်ကို ကိုယ်သိရင် ရောင့်ရဲတင်းတိမ်မှုကို သင်ယူနိုင်လိမ့်မယတဲ့၊ အဲဒါက တော်တော်လေး ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ ညီမတော့ ထင်တာပဲ၊ အစ်ကို ခုနစ်ကရော... ဘယ်လိုထင်လဲ"

လော့ကျန့်၏ သူငယ်အိမ်များက ချက်ချင်း အပ်ပေါက်အရွယ်ခန့်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး လော့ရွှမ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်သည်။

"ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် လူသားမျိုးနွယ်စုမှာ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းလည်း ရှိသေးတယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို မတိုင်းတာခင် မဖြစ်မနေ တိုက်ပွဲဝင်ရမယ့် အရာတချို့ ရှိတယ်တဲ့၊ ညီမလေး တစ်ယောက်က ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ အရမ်း စိတ်အားထက်သန်နေရင် သူမရဲ့ အပြုအမူက... သိပ်ကြည့်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

"အစ်ကို..."

လော့ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမက လော့ကျန့်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ လော့ချီဖုန်း၏ အနားသို့ ကျက်သရေရှိစွာ လှုပ်ခါလျှောက်လှမ်းသွားသော လော့ရွှမ်၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ယခုအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုက ထိန်လင်းနေပြီး မိုကျင်း၊ ဖန်းယုံကဲတို့နှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ လော့ကျန့်က တိုးတိုးလေး အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးမိသည်။

"အရှက်မရှိလိုက်တာ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ရွှမ်က လော့ချီဖုန်း၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောရန် အခွင့်အရေး တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို ခုနစ်က တော်တော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ"

လော့ချီဖုန်းက အဝေးတွင်ရှိသော လော့ကျန့်ကို မျက်ထောင့်ထောင့်မှ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောသည်။

"သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ သူ ဘယ်လို ကမောက်ကမတွေများ ဖန်တီးနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

သူ၏ လေသံတွင် ပါဝင်သော ယုံကြည်မှုကြောင့် လော့ရွှမ်၏ မျက်လုံးများက အားကျလေးစားမှုများဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

မှူးမတ် အိမ်တော်၏ အမွေဆက်ခံသူများ ကြားရှိ ဤသိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများကို လူအများစုက သတိပြုမိကြမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် အကဲခတ်တတ်သော လူအနည်းငယ် အတွက်မူ ၎င်းတို့က ထင်ရှားစွာ ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။

လကို ဝိုင်းရံထားသော ကြယ်များအလား လော့ချီဖုန်း၏ ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေသော လူအုပ်ကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် လော့ကျန့်၏ ဘက်မှာမူ များစွာ ပို၍ အထီးကျန်ပြီး ခြောက်ကပ်နေပုံရသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် လော့ကျန့်၏ အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သခင်လေး ခုနစ်... ဘာလို့ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတာလဲ"

၎င်းကို ကြားသောအခါ လော့ကျန့်က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းတွင် သူ့ကို ပြုံးပြနေသော အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသား တစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လော့ကျန့်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်မိသည်။

"ရိန်ထျန်းချီလား"

အမှန်တကယ်ပင် ရောက်လာသူမှာ ရိန်မိသားစု၏ သခင်လေး နှစ်ဖြစ်သော ရိန်ထျန်းချီမှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် သခင်လေး နှစ် တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အတော်လေး စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မယားငယ်မှ မွေးဖွားလာသူဖြစ်ပြီး သူ၏ မိခင်တွင် ကြီးမားသော အာဏာ မရှိခြင်းကြောင့် သူ၏ ပါရမီများမှာလည်း သာမန်သာ ဖြစ်နေခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် ရိန်မိသားစု၏ သခင်လေးကြီး ရိန်ထျန်းယွန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် သူက မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ ရိန်ထျန်းချီသည် လူလုံးထွက်ပြလေ့ မရှိရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကိုလည်း ဤအချက်က ရှင်းပြနေသည်။ ထို့ကြောင့် ယခု သူ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လော့ကျန့်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အံ့သြသွားလား"

ရိန်ထျန်းချီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် ရယ်မောမှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိခဲ့ချေ။ လော့ကျန့်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေသည့်အလား လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှာစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ လေးစားရတဲ့ အစ်ကိုကြီး ရိန်ထျန်းယွန်က ကိစ္စတစ်ခုကို စုံစမ်းဖို့အတွက် မကြာသေးခင်ကမှ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ရဲ့ နယ်စပ်ကို စေလွှတ်ခံလိုက်ရတယ်၊ သူ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး"

ရိန်ထျန်းချီက ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောသည်။

"အိုး"

လော့ကျန့်က ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သဘောပေါက် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်သည်။

--