အခန်း ၁၄၀၈

အခန်း (၁၄၀၈) အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ခြင်းနှင့် ဝေ့မိသားစု၏ သခင်လေး

ဝေ့ချင်းရှောင်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ဒါဆို... ရှင်က လော့ချီဖုန်းပေါ့လေ"

အကယ်၍ အခြားတစ်ယောက်ယောက်ကသာ လော့ချီဖုန်းကို ဤကဲ့သို့သော လေသံဖြင့် စကားပြောရန် ရဲတင်းခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုသူမှာ သူ့လက်ချက်ဖြင့် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤစကားများက ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ၎င်းတို့က လုံးလုံးလျားလျား သဘာဝကျနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ကြားရသူများပင်လျှင် မည်သည့်အရာကမျှ မှားယွင်းနေသည်ဟု မထင်မှတ်မိကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စကားပြောဆိုသူမှာ ဝေ့မိသားစု တရားဝင် မျိုးဆက်၏ သမီးအကြီးဆုံးမှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

မူလဇစ်မြစ်နှင့် အဆင့်အတန်းကြားရှိ ကွာဟချက်က လွှမ်းမိုးနိုင်သော ဖိအားကြီး တစ်ခုနှင့် အလားသဏ္ဍာန်တူပေသည်။ ဤအချက် တစ်ခုတည်းကပင် ဝေ့မိသားစုမှာ တကယ်တမ်း မည်မျှ အစွမ်းထက်သနည်း ဆိုသည်ကို သက်သေပြနေခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် မာနကြီးတတ်သော လော့ချီဖုန်းပင်လျှင် ဝေ့ချင်းရှောင်းက သူ၏ နာမည်ကို သိနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်သည့် အမူအရာတစ်ခု ပြသလာစေသည်အထိ အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။

"မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က လော့မိသားစုရဲ့ တရားဝင် သားအကြီးဆုံး လော့ချီဖုန်းပါ"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက ထပ်မံ၍ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ခါ သခင်လေးက ဒေသကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုဖို့ ထွက်လာတာကို ငါက လိုက်ပါလာခဲ့တာ၊ အဲဒါ ငါတို့က ရှင့်အိမ်တော်နားကနေ တိုက်ဆိုင်စွာ ဖြတ်သွားမိလို့ အလည်အပတ် ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ၊ အရမ်းကြီး တရားဝင် အခမ်းအနားတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်"

လော့ချီဖုန်း၏ မျက်နှာမှ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော ချွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။ ဝေ့ချင်းရှောင်းက လူတစ်ယောက်ကို သခင်လေးဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုလူငယ်မှာ ဝေ့မိသားစု၏ လက်ရှိ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်ရပေမည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤအဆင့်အတန်း၏ အရေးပါမှုက အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းလှသည်။

မည်မျှပင် လွှမ်းမိုးနိုင်သနည်းဆိုလျှင် လော့ချီဖုန်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်အတန်းမှာ မလုံလောက်ဟု တွေးတောမိပြီး သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် သူ၏ ဖခင် သို့မဟုတ် အဘိုးဖြစ်သူ ကိုယ်တိုင် ရှိနေသင့်သည်ဟုပင် ထင်မှတ်မိသွားခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ မိသားစု ခေါင်းဆောင်နှင့် အမျိုးမျိုးသော မိသားစုများ၏ ခေါင်းဆောင်များကလည်း အစပိုင်းတွင် ဤကဲ့သို့ပင် တွေးတောခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဝေ့ချင်းရှောင်းက သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်သဘောထားကို သိရှိထားသောကြောင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ တက်ရောက်ခြင်းကို ပြတ်သားစွာ တားမြစ်ထားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က သူ့ကို မကြာခဏ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက လူငယ် တပည့်များကိုသာ လာရောက် ကြိုဆိုရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဤစုဝေးပွဲတွင် လူငယ် တပည့်များသာ ပါဝင်ပြီး မိသားစု သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးမျှပင် မပါဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ လူအုပ်ကြီးက သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသော ဝေ့ဟောက်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အားကျလေးစားမှုနှင့် စပ်စုချင်စိတ်များအပြင် ယခုအခါ သူတို့၏ အကြည့်များထဲတွင် မီးတောင်ကျောက်ကိုပင် အရည်ပျော်သွားစေနိုင်သည့် နွေးထွေးမှု တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ဤနွေးထွေးမှုမှာ အဓိကအားဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမျိုးသမီးများထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်းပြဆုံးသော အကြည့်က သဘာဝကျကျပင် အနီးဆုံးတွင် ရပ်နေသော ထန်ရှီးယောင် ထံမှ ဖြစ်သည်။

သူက ဝေ့မိသားစု၏ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမက ထိုနေရာတွင်ပင် သူ့ကို တွယ်ကပ်လိုက်ချင်စိတ်များ ပေါက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အဆင့်အတန်း ကွာဟချက်က ကျော်လွှား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားနေသောကြောင့် သူမမှာ မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေ့ချင်းရှောင်းက သူမ၏ မာနကြီးသော မျက်နှာအမူအရာကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရင်း လော့ချီဖုန်း၊ ဖန်းယုံကဲနှင့် မိုကျင်းတို့နှင့် စကားပြောနေစဉ် ဝေ့ဟောက်ချန်မှာ ရုတ်တရက် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့ မရောက်လာမီက ဝေ့ချင်းရှောင်းသည် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို လိမ္မာစွာ နေရန် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့သော်လည်း သုံးနှစ်အရွယ် ကလေး တစ်ယောက်၏ ဉာဏ်ရည်သာ ရှိသူတစ်ယောက်အတွက် ယခု လက်ရှိ သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကပင် ချီးကျူးလောက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က စတင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုများက သေးငယ်သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် ဝေ့ဟောက်ချန်က သူ၏ အသံထွက်နိုင်သမျှ ရှင်းလင်းစွာဖြင့် အော်ပြောသည်။

"မမ... ကျွန်တော် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ လိုချင်တယ်"

ဤစကား တစ်ခွန်းတည်းကပင် နဂိုက လေးနက်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါနေသော လေထုကို အတော်လေး ထူးဆန်းသော အခြေအနေ တစ်ရပ်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ဝေ့ချင်းရှောင်းက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ၏ အကန့်အသတ် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားပြီး ကြင်နာယုယစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်ပြီ... အခု သွားစားကြမယ်နော်"

"အင်း၊ အင်း"

ဝေ့ဟောက်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။ ဝေ့ချင်းရှောင်းက အံ့အားသင့်နေသော လော့ချီဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"သခင်လေးက ဗိုက်ဆာနေပြီ၊ ကျွန်မတို့ အရင်သွားပြီး တစ်ခုခု စားကြမယ်၊ ငါ ကြိုပြီး တောင်းဆိုထားတဲ့ သရေစာတွေကိုရော ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီလား"

"အာ... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့၊ အားလုံးကို ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ"

လော့ချီဖုန်းက လက်တွေ့ဘဝထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ အရိုအသေပေး ဦးညွှတ်ပြီးနောက် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲက ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းကို ဆွံ့အ မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ယခုလေးတင် ဘာဖြစ်ပျက်သွားမှန်း မည်သူကမျှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

သို့သော် လော့ချီဖုန်းနှင့် အခြားသူများက ဝေ့မောင်နှမကို ကွင်းပြင်မှ ခေါ်ဆောင်သွားသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"ဘုရားရေ... အဲဒါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာလည်တဲ့ ဝေ့မိသားစုရဲ့ သမီးအကြီးဆုံးလေ၊ မယုံနိုင်စရာပဲ"

"ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ၊ ခုနကဆို ဒီနာမည်ကျော်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ သခင်မလေးကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမှာစိုးလို့ အသက်တောင် မှန်မှန် မရှူရဲဘူး"

"တကယ်ပဲ၊ သူမရဲ့ အဲဒီ အရှိန်အဝါက... ကျွတ်... ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ"

"အရေးကြီးတာက သူမက ဝေ့မိသားစုရဲ့ သခင်လေးကိုပါ ခေါ်လာတာပဲ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ လေသံအရဆိုရင်... သူက ဝေ့မိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်မယ့်ပုံပဲ"

"ရှီး... အဲဒီ မူလဇစ်မြစ်က... တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာ"

"ဒါပေမယ့် ဘာလို့ အဲဒီလူငယ်ကို နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတာလဲ၊ သူက လူတိုင်းရှေ့မှာ ဗိုက်ဆာလို့ စားချင်တယ်လို့ တကယ်ကြီး ပြောလိုက်တာပဲ၊ ဒါက..."

"မင်းက နားမလည်ပါဘူး၊ သူ့လို အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်က ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်တွေ ဒါမှမဟုတ် သီးခြားဖြစ်တဲ့ အမူအကျင့်တွေ ရှိနေမှာ သေချာတယ်၊ အဲဒါက ဘာထူးဆန်းလို့လဲ"

ဆွေးနွေးမှုများကြားတွင် ထန်ရှီးယောင် က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး သူမ၏ အစေခံဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ၊ မြန်မြန်သွားပြီး မိသားစုဆီကို သတင်းပို့လိုက်၊ ဝေ့မိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူက ဒီမှာ ရောက်နေပြီ၊ ပြီးတော့ သူက သရေစာ အမျိုးမျိုးကို သဘောကျတဲ့ပုံပဲလို့ ပြောလိုက်။ မြန်မြန် ပြင်ဆင်ပြီး ချက်ချင်း ပို့ခိုင်းလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အစေခံမှာ တုန်ယင်သွားပြီး အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ရန် ကမန်းကတန်း ထွက်သွားတော့သည်။ ထန်ရှီးယောင်၏ လုပ်ရပ်က ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အခြားလူ အများအပြားကို သတိပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့ကလည်း အလွန် ကောင်းမွန်သော အရသာရှိသည့် အစားအစာ အမျိုးမျိုးကို ပို့ဆောင်ပေးရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် သူတို့၏ မိသားစုများကို ဆက်သွယ်ရန် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသည်။

ဆူပွက်နေသော အိုးတစ်လုံးနှင့် အလားသဏ္ဍာန်တူသည့် ကမောက်ကမ အခြေအနေများကြားတွင် လော့ကျန့်က အတွေးနက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်ကာ ဝေ့မောင်နှမ၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်များကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အတွေးတစ်ခုထဲတွင် ဖမ်းစားခံထားရသည့်အလား အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။

အဆောက်အအုံငယ်လေး တစ်ခုပေါ်တွင် ရွှယ်အန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ နောက်ဆုံး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်ပြီး အသက်ရှူထုတ်လိုက်ကာ အပြုံးသဲ့သဲ့လေးနှင့်အတူ တစ်ခုခုကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

"ဟင်... သခင်ကြီး ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ဝမ်မူလင်းက သိချင်စိတ် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အိုး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လော့ကျင်းထင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသည်။

"နေရာကို ရှင်းလင်းထားလိုက်၊ မကြာခင် ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာတော့မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"

လော့ကျင်းထင်မှာ အေးခဲသွားပြီး ရွှယ်အန်းက ဘာကြောင့် ဤသို့ပြောရသနည်းဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမသည် သူ၏ စကားများကို မျက်ကန်းယုံကြည်မှု နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အောက်ထပ်ကို ရှင်းလင်းရန် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်သင့်လဲ၊ ဒီဝေ့မိသားစုရဲ့ ခွေးတွေကို သတ်ပစ်ရမလား"

ဝမ်မူလင်းက မုန်းတီးမှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာဖြင့် မေးသည်။ ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါရမ်းပြီး ဝမ်

မူလင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။

"အတိတ်က ရန်ကြွေးတွေကို သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေရမှာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ်မင်း အမုန်းတရားတွေထဲမှာ နစ်မွန်းမသွားဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ် နားလည်လား"

ဝမ်မူလင်းမှာ အေးခဲသွားပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ရွှယ်အန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး နားနေခန်း သလွန်ပေါ်သို့ မှီချလိုက်ကာ ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် အကြောဆန့်နေသည်။

"အခု ငါတို့ လုပ်ရမှာက စောင့်ဖို့ပဲ"

"စောင့်ဖို့လား"

"မှန်တယ်၊ သူတို့က ဒီလောက် ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေနဲ့ ရောက်လာတယ်ဆိုတော့ သူတို့မှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိရမှာပေါ့၊ ငါတို့ စောင့်နေတာ အဲဒါပဲ"

ဝမ်မူလင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဧည့်ခံပွဲကို ပြောတာလား"

ရွှယ်အန်းက ပြုံးစစ လုပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြသည်။

"ဘယ်သူ သိမှာလဲ"

"ဟားဟား... အဲဒါ ဖြစ်ရမယ်"

ဝမ်မူလင်းက သေချာနေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်လျှံနေကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ကလဲ့စားချေရမည့် အလားအလာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်ယင်နေသော သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရွှယ်အန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် ရယ်မောဖွယ်ကောင်းသော နောက်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး သူက သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်းသာ အမှန်တရားကို သိသွားမယ်ဆိုရင် မင်း ဘယ်လို မျက်နှာအမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်”

--