အခန်း ၁၄၁၀

အခန်း (၁၄၁၀) ညသန်းခေါင်ယံ စကားဝိုင်း - ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု

ညအချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤခြံဝင်းလေးမှာ လော့မိသားစု စံအိမ်၏ သီးခြားကင်းကွာနေသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် တည်ရှိနေသောကြောင့် အမှောင်ထု ကျဆင်းလာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ဒုတိယထပ်တွင် ရပ်နေမည်ဆိုလျှင် လော့မိသားစု စံအိမ် အတွင်းပိုင်းရှိ စူးရှတောက်ပနေသော မီးရောင်များကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး လေညင်းလေးနှင့်အတူ လွင့်ပါလာသော အဝေးမှ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ဆူညံသံ သဲ့သဲ့လေးများကိုလည်း ကြားနိုင်သည်။

ဤအရာက ဤခြံဝင်းငယ်လေး၏ အေးစက်ပြီး အထီးကျန်ဆန်မှုကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေရုံသာ ဖြစ်သည်။

လော့မိသားစုအတွင်းရှိ လော့ကျင်းထင်၏ နေရာကဲ့သို့ပင်။ မရှိလည်းဖြစ်ကာ လျစ်လျူရှုခံထားရသည့် နေရာလေး တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ရွှယ်အန်းက ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်နား၌ ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ခုခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်မူလင်းနှင့် လော့ကျင်းထင်တို့မှာ မေးမြန်းရန် မရဲဘဲ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်ကာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

အဆုံးတွင် ခြံဝင်း အပြင်ဘက်မှ ခြေသံသဲ့သဲ့လေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် အဝေးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ခြေသံများက ခြံဝင်း ဂိတ်တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဤအသံများက လော့ကျင်းထင်နှင့် ဝမ်မူလင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး၏ အာရုံကို သဘာဝကျကျပင် ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဒီလို ညနက်သန်းခေါင် အချိန်ကြီး ဘယ်သူများ ဖြစ်နိုင်မလဲ..

ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးသဲ့သဲ့လေး တစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။

"သခင်မလေးလော့... တံခါးလေး သွားဖွင့်ပေးလိုက်မလား၊ ငါတို့ စောင့်နေတဲ့သူ ရောက်လာပြီ"

သူ၏ စကားဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဂိတ်တံခါး အပြင်ဘက်မှ ဩရှရှနှင့် တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျင်းထင်... ညီမလေး၊ တံခါးဖွင့်ပေးပါဦး"

ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ကျင်းထင်၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။လော့ကျန့်ပဲ၊ သူတို့ စောင့်နေခဲ့တဲ့သူက သူ ဖြစ်နေတာလား၊ ဒါပေမယ့် သူက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။

မေးခွန်းများစွာက လော့ကျင်းထင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရေစီးကြောင်း တစ်ခုအလား ဝင်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း သူမက မိမိကိုယ်ကိုယ် အလျင်အမြန် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ပင်ကိုယ်အသိအရ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် တံခါးဝတွင် ပြုံးစစဖြင့် ရပ်နေသူမှာ လော့ကျန့်မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ချေ။

"အစ်... အစ်ကို ခုနစ်"

လော့ကျင်းထင်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ခေါ်လိုက်သည်။

လော့ကျန့်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးသည်။

"ဒီလို ညနက်ချိန်ကြီး ညီမလေး အနားယူတာကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် အစ်ကို တောင်းပန်ပါတယ် ကျင်းထင်"

လော့ကျင်းထင်ကို စကားပြောနေသော်လည်း လော့ကျန့်၏ အကြည့်က သူမကို ကျော်လွန်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ကျရောက်နေခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှယ်အန်း၏ အသံက ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရောက်နေမှတော့... အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့ပါ"

ဤစကားများကြောင့် လော့ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး လော့ကျင်းထင်ကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ အနက်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒုတိယထပ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာမှုကြောင့် ဝမ်မူလင်းက လန့်ဖျပ်ကာ အော်မိသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းက သူ၏ ကုလားထိုင်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်ခွံကိုပင် ပင့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် လော့ကျန့်က အမှောင်ထုထဲတွင် လွှမ်းခြုံခံနေရသော အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"လော့မျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်လေး ခုနစ် လော့ကျန့် ပါ၊ လူကြီးမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူ၏ စကားများမှာ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိလောက်အောင် ရိုသေလေးစားမှု အပြည့် ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကာ လော့ကျန့်ကို တမင်တကာ စူးစိုက်ကြည့်သည်။

"မင်းက ပါးနပ်သားပဲ"

လော့ကျန့်က ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အပြုံး အပြည့်အဝ မပေါ်လာမီ ကုလားထိုင်တွင် နောက်သို့ မှီထိုင်နေသော ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့် ပါးနပ်တဲ့ လူတွေကို တစ်ခါတလေ ငါ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိတယ်၊ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတဲ့ လူမျိုးတွေကိုပေါ့"

ထိုသို့ပြောရင်း ရွှယ်အန်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ တောက်ပနေသော သူ၏ အကြည့်များက လော့ကျန့်အပေါ် ကျရောက်သွားသည်။

"ဒါဆို... မင်းက ဘယ်လို လူမျိုးလဲ"

ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ လော့ကျန့်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သေလူတစ်ယောက်အလား ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

သူ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်မျိုးကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။ ၎င်းက အထက်စီးမှနေ၍ အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်နေသော အကြည့်မျိုး မဟုတ်သလို၊ အာဏာရှင် တစ်ယောက်၏ ရက်စက်သော မောက်မာမှုမျိုးလည်း မဟုတ်ချေ။ ထိုအစား ၎င်းက ဗလာနယ်နီးပါး ဖြစ်နေသည့် ရေခဲတမျှ အေးစက်သော တည်ငြိမ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ၎င်းက စစ်မှန်သော ဗလာနယ် အကြည့်တစ်ခုပင်။

ထိုအကြည့်အောက်တွင် သူသည် အသတ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော သိုးသူငယ်လေး တစ်ကောင်ထက် မပိုသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အကူအညီမဲ့ပြီး အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေကာ ပြန်လည်ခုခံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

အဆုံးတွင် ရွှယ်အန်းက မျက်လွှာချလိုက်ပြီး သူ၏ ကျောချမ်းဖွယ် အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ လော့ကျန့်က အသက်ရှည်ရှည် တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်နိုင်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ရေခဲတမျှ အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

အခိုက်အတန့်လေးသာ ဖြစ်သော်လည်း လော့ကျန့်အတွက်မူ ထာဝရ အချိန်ကာလ တစ်ခုအလား ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ရွှယ်အန်းကို အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤနေရာသို့ မလာမီ သူသည် ရွှယ်အန်း၏ စွမ်းအားကို ဖြစ်နိုင်သမျှ အမြင့်ဆုံး ခန့်မှန်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များက မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းခဲ့ကြောင်းကို လော့ကျန့် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်ကပင် ဤလူငယ်လေးရှေ့တွင် အနက်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် သူ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား၊ ဒါက သေလမ်းကို ရှာနေတာနဲ့ မတူဘူးလား...

သူက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောသည်။

"ကျေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ လူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော်..."

ရွှယ်အန်းက သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

"တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါသာ ဂရုစိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်း အခုလောက်ဆို သေနေလောက်ပြီ"

သူက အေးစက်စက် ပြုံးသည်။

"ငါ ပြောတာကို မင်း ယုံလား"

လော့ကျန့်က ပင်ကိုယ်အသိအရ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ယုံပါတယ်"

"အခု ငါ့ကို ဖြေစမ်း၊ မင်းက တကယ် ပါးနပ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလား"

ရွှယ်အန်းက ကုလားထိုင်ကို နောက်သို့ မှီလိုက်ပြီး ခြေချိတ်ထိုင်ကာ လက်ရန်းပေါ်တွင် လက်ချောင်းများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါက်နေရင်း လော့ကျန့်ကို တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လော့ကျင်းထင်လည်း ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြောက်ရွံ့လေးစားရသော သူမ၏ အစ်ကို ခုနစ်မှာ ယခုအခါ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ရွှယ်အန်းရှေ့တွင် လိမ္မာသော ကျောင်းသားလေး တစ်ယောက်အလား ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ လုံးလုံးလျားလျား တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

လေထုက အသက်ရှူကျပ်မတတ် တင်းမာလာခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် လော့ကျန့်က ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးသည်။

"အရှင်သခင်... သေချာတာပေါ့၊ ကျွန်တော်က တကယ် ပါးနပ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာပါ"

စကားလုံး အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် လော့ကျန့်က ရွှယ်အန်းအပေါ် ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းမှုကို လူကြီးမင်း မှ အရှင်သခင် အဖြစ်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"လူတိုင်းက ပါးနပ်ချင်ကြတာပဲလေ"

ရွှယ်အန်းက ပြုံးသဲ့သဲ့ဖြင့် ပြောသည်။

"မေးခွန်းက မင်းဆီမှာ အဲဒီ အရည်အချင်းနဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိရဲ့လား ဆိုတာပဲ"

လော့ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း လေးနက်သွားသည်။

"စိတ်ချပါ အရှင်သခင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းက ဘယ်လိုပဲ လိုအပ်ချက် ရှိနေပါစေ... ရည်မှန်းချက် ကတော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မပြတ်လပ်ခဲ့ပါဘူး"

သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပသော အလင်းရောင် တစ်ခု လင်းလက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အဆုံးအစမဲ့သော ဆန္ဒများ၏ တောက်ပမှုပင်။ ရွှယ်အန်း နားလည်လိုက်သည်။ ထိုအလင်းရောင်က သူ၏ ရည်မှန်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်၊ အခု ငါ့ကို ပြောပြစမ်း... မင်းက ဘာကြောင့် ငါ့ကို လာရှာရတာလဲ"

လော့ကျန့်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။

"အရမ်းကို ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ဒီနေ့ အစောပိုင်းတုန်းက ဝေ့မိသားစုကို ကြိုဆိုနေတုန်း ဝေ့မိသားစုရဲ့ သမီးအကြီးဆုံးက ရုတ်တရက် လန့်သွားပြီး သီးခြား အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တယ်၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်လောက်ပဲ ဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်တော် မြင်လိုက်တယ်"

"အိုး... ဝေ့မိသားစုရဲ့ သမီးအကြီးဆုံးနဲ့ သူမရဲ့ အကြည့်ကြောင့် သက်သက်လား"

ရွှယ်အန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။ လော့ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အကြည့် တစ်ချက်ကတောင် အများကြီး ပြောပြနိုင်တယ်လေ"

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ မင်း တစ်ယောက်တည်းက သတိထားမိခဲ့တာလဲ"

လော့ကျန့်က ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံး

သည်။

"အရှင်သခင်... တခြားသူတွေ သတိထားမိခဲ့ရင်တောင် အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းကသာ အဲဒီအရေးပါမှုကို နားလည်နိုင်တာပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီခြံဝင်းကို ကျင်းထင်အတွက် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ပေးခဲ့တာကိုး"

"ပြီးတော့ ဝေ့မိသားစုရဲ့ သမီးအကြီးဆုံး လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့ အရပ်မျက်နှာက ဒီခြံဝင်းလေးဆီကို အတိအကျ ဖြစ်နေတယ်လေ"

ရွှယ်အန်းက လော့ကျန့်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်သည်။

"ပြီးတော့ရော... ငါမှန်း မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ"

လော့ကျန့်က ရယ်မောမိသည်။

"ဂိတ်တံခါးဝမှာ အရှင်သခင်ကို ပထမဆုံး မြင်ကတည်းက အရှင်သခင်က ကျင်းထင်ရဲ့ အစောင့် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိခဲ့တယ်"

"အိုး... ဘာလို့လဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရှင်သခင်ကို ကျွန်တော် လုံးဝ ခန့်မှန်းလို့ မရခဲ့လို့ပဲ"

လော့ကျန့်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောသည်။

"ကျင်းထင်က လော့မိသားစုရဲ့ သာမန် ဘေးထွက် မျိုးဆက် တစ်ယောက် သက်သက်ပါ၊ သူမရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ပါရမီအရ အရှင်သခင်လို လူမျိုးကို အစောင့်အဖြစ် ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် အရှင်သခင်က သာမန်လူ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပထမဆုံး ကျွန်တော် တွေးခဲ့တာ”

--