အခန်း ၁၁၃

Chapter 113

များပြားလှသော သရဲတစ္ဆေများ၊ ဝိညာဉ်အရာရှိများနှင့် နာနာဘာဝများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ချန်ကျိုးသည် ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့ကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် အရှက်ခွဲကာ ဆုံးမလိုက်လေသည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည်လည်း ပြန်မပြောဝံ့ဘဲ အနိုင်ကျင့်ခံရသော ဇနီးငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းအောင် ငြိမ်ခံနေရှာသည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့က ပြန်မအော်ရဲသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကျိုးသည် ဆုံးမရသည်မှာ ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်လာပြီး မင်္ဂလာဆောင်အဖွဲ့ကြီးထံသို့ မျက်လုံးဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ဈေးတွင် ဝေါယာဥ်တစ်ကြိမ် စီးဖူးသဖြင့် သရဲတစ္ဆေအပေါင်း၏ အရိုအသေပေးမှုကို ခံယူရသည့် ခန့်ညားထည်ဝါသော အခမ်းအနားကို သဘောကျခဲ့ဖူးသည်။

ယခုမျက်စိရှေ့ရှိ ဝေါယာဥ်ကြီးမှာ ထိုစဉ်က ဝေါယာဥ်ထက် ပိုမိုခန့်ညားထည်ဝါနေသဖြင့် မစီးဘဲနေပါက နှမြောစရာကောင်းလှပေသည်။

ချန်ကျိုးသည် ခေါင်းလှည့်၍ ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့ မိမိကို ပြောခဲ့ဖူးသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည်။ ၎င်းစကားမှာ "ကျွန်မနဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးရင် နောင်ကျရင် ဒါက ရှင့်အိမ်ပဲ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

“သရဲဘုရင်မရဲ့အိမ်က ငါ့အိမ်ပေါ့၊ ဒါဆိုရင် သရဲဘုရင်မရဲ့ ပစ္စည်းပစ္စယတွေကလည်း ငါချန်ကျိုးကြီးရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်၊ သေချာပေါက် ဟုတ်ရမယ်၊ ကျိန်းသေပေါက် ဟုတ်ရမယ်”

ချန်ကျိုးသည် ထွားကျိုင်းလှသော သရဲဝေါယာဥ်ထမ်းသမားများ၏ ဘေးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဟန်ပါပါဖြင့် မျက်နှာကို တည်လိုက်ကာ ပြောသည်။

"ဝေါယာဥ်ကြီးကို ငါချန်ကျိုးကြီးအတွက် အောက်ကို ချပေးစမ်း"

သရဲဝေါယာဥ်ထမ်းသမားများသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေကြသည်။ သူတို့သည် သရဲဘုရင်မ၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ကျိုးက ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့ထံသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ လေသံနှိမ့်၍ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဟင်"

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ချန်ကျိုးကို တစ်စစီ ခုတ်ထစ်ပစ်ချင်သော စိတ်ဆန္ဒကို အတင်းအောင့်အီးကာ ပြောသည်။

"သခင်လေး ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြပါ"

နောက်ဆုံးစကားလုံးကို အနည်းငယ် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သရဲဝေါယာဥ်ထမ်းသမားများသည် ဝေါယာဥ်ကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ညီညာစွာ ချထားပေးကြလေသည်။

ချန်ကျိုးသည် အမူအရာ ပျက်ယွင်းစွာဖြင့် ဝေါယာဥ်ပေါ်သို့ တွားတက်သွားပြီး ဖင်ဖြင့် ဖိထိုင်ကာ စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အိစက်နေသဖြင့် အလွန်သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

မိမိဘာသာ သဘောကျနှစ်ခြိုက်သွားပြီးနောက် ပိတ်လိုက်ကာကြားမှ ခေါင်းပြူထွက်၍ အော်ပြောသည်။

"ရှောင်ကွေ့ထို၊ ဟွမ်ရှောင်မော့၊ မြန်မြန် တက်လာကြ"

ချန်ကျိုး မိမိကို လှမ်းခေါ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ ရှောင်ကွေ့ထိုသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်သွားကာ ပြောသည်။

"ချန်ကျိုး၊ ကျွန်မ လာပြီနော်"

သူမသည် လျင်မြန်စွာဖြင့် ဝေါယာဥ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ နှစ်တစ်ထောင်ကျားဝိညာဉ်ကြီးမှာမူ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် နေရာမယူစေရန် ချန်ကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့သာ တိုးဝင် ပူးကပ်လိုက်ရသည်။

"ကြောင်လေး၊ မင်းလည်း မြန်မြန် တက်လာခဲ့"

"ငါလား၊ ငါလည်း တက်လို့ရတာလား"

ဟွမ်ရှောင်မော့သည် တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေသော သရဲဘုရင်မကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသလို ရှိသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်လည်း ဝင်နေမိသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားရခြင်းမှာ ဤသည်ကား သရဲဘုရင်၏ ဝေါယာဥ် ဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူများ တက်စီးခွင့်ရနိုင်သော အရာမဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်ရခြင်းမှာ ထိုသရဲဘုရင်မ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိပ်ပြီး သဘောကျပုံမရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်ပါစေ ချန်ကျိုးက တက်ခိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ရှောင်မော့သည် စိတ်ကို ဒုံးဒုံးချလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဝေါယာဥ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားတော့သည်။

ချန်ကျိုး၏ ခေါင်းမှာ ပိတ်ပါးလိုက်ကာကြားတွင် ညှပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မိမိလက်အောက်ရှိ အားယန်၊ အလှပြင်သရဲမ၊ ကြိုးဆွဲချသရဲနှင့် သားအမိသရဲ စသည့် သရဲတစ်အုပ်ကို မျက်လုံးဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသရဲများအားလုံးသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ဝေါယာဥ်မှာ ဤမျှသာ ကျယ်ဝန်းသဖြင့် သရဲများစွာ ဆံ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟွမ်ရှောင်မော့က ဘေးမှနေ၍ အကြံပြုသည်။

"ချန်ကျိုး၊ အားယန်က မင်းရဲ့ သရဲဝန်ထမ်း ဖြစ်နေတာပဲဥစ္စာ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခွဲခြားဆက်ဆံလို့ မကောင်းဘူးလေ"

ချန်ကျိုးသည် မထောက်မညှာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အားယန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောသည်။

"မျက်စိစောင်းသရဲမလေး၊ မင်းလည်း တက်လာခဲ့ချေ"

"ကောင်းပါပြီ"

အားယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သရဲအုပ်စုထဲမှ တိုးထွက်လာပြီး ဝေါယာဥ်ပေါ်သို့ ပျံတက်လာခဲ့သည်။

ချန်ကျိုးသည် ခေါင်းကို ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး ဝေါယာဥ်ထဲ၌ ရှောင်ကွေ့ထိုနှင့် တိုင်ပင်လေသည်။

"ရှောင်ကွေ့ထို၊ မင်း မြန်မြန်သွားပြီး မုန့်တွေ အများကြီး ယူခဲ့ဦး၊ ငါတို့ လမ်းမှာ စားကြတာပေါ့"

ဘေးတွင် အဖက်လုပ်ခြင်းမခံရဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အလှပြင်သရဲမသည် ချန်ကျိုး၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် မကျေမနပ်ဖြင့် လှမ်းအော်သည်။

"မောင်ကြီးကျိုး"

"ဟင်"

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အလှပြင်သရဲမသည် ဝိညာဉ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားရပြီး အသက်ရှူကျပ်မတတ် ပြင်းထန်သော ဖိအားကြီး ကျရောက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် သရဲဘုရင်မကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ရဲတော့ဘဲ မူလနေရာ၌ မတ်တတ်ရပ်လျက် နောက်ထပ် တစ်ခွန်းမျှ မဟရဲတော့ပေ။

မုန့်များ အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ချန်ကျိုးက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်သည်။

"ထွက်ခွာကြစို့၊ နန်းတော်ကို ပြန်မယ်"

ချက်ချင်းပင် ပုလွေသံများ မြည်ဟည်းလာတော့သည်။

မင်္ဂလာဆောင်အဖွဲ့ကြီးသည် ထပ်မံလှုပ်ရှားလာပြီး ချန်ကျိုးကို ထမ်းပိုးကာ စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံ၏ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။

စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံအပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော လော့ယွီမင်၊ လျိုပန်ချန်းနှင့် ပိုင်ကျန့်ချန် သုံးဦးတို့သည် ဝေါယာဥ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချန်ကျိုးကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အလို့နေကြသည်။

လျိုပန်ချန်းသည် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြောသည်။

"ဒါ... ဒါက သရဲဘုရင်ရဲ့ ဝေါယာဥ် မဟုတ်ဘူးလား၊ ချန်ကျိုးက ဘာလို့ အပေါ်မှာ ရောက်နေတာလဲ"

လော့ယွီမင်က ပြောသည်။

"မင်း အားယန်ပြောတာ မကြားလိုက်ဘူးလား၊ ချန်ကျိုးက ဝိညာဉ်ဈေးတုန်းက အရမ်းအစွမ်းထက်တဲ့ သရဲတစ်ကောင်နဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့တယ်ဆိုတာလေ၊ အဲဒါ ဒီသရဲဘုရင် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီသရဲဘုရင်မက ချန်ကျိုးအပေါ် အချစ်ကြီးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ လူနဲ့သရဲ ဘဝ ခြားနားနေတာတောင် တန်ဖိုးကြီးလှတဲ့ ရင်းနှီးမှုတွေကို အကုန်အကျခံပြီး ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကနေ လူ့လောကကို လိုက်လာခဲ့တာပဲ"

ပိုင်ကျန့်ချန်က ပြောသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး၊ အဲဒီ သရဲဘုရင်က စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံထဲမှာ ရှိနေသေးပုံပဲ၊ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

လျိုပန်ချန်းက မျက်လုံးတစ်ချက် စောင်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ စောင့်ရမှာပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဌာနချုပ်ဆီ သတင်းပို့ထားပြီးပြီပဲ၊ သူတော်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူက ညတွင်းချင်း လာနေပြီ၊ ငါတို့ ဒီမှာ စောင့်ကြည့်နေရုံပဲပေါ့"

သူသည် ယနေ့တွင် ပစ္စည်းဥစ္စာများ အကုန်အကျခံပြီးမှသာ ဂိုဏ်းတူညီလေးထံမှ မိမိ၏ ယင်ယန်ဓားကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သဖြင့် မိမိ၏ ဂိုဏ်းတူညီလေးအပေါ် ရန်ငြိုးကြီးမားလျက် ရှိနေသည်။

...

စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံအတွင်း၌။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် ကြောက်လွန်းသဖြင့် ငိုတော့မည့် သရဲငယ်တစ်စုကို အဖက်မလုပ်ဘဲ ချန်ကျိုး၏ အခန်းငယ်လေးထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းငယ်လေးမှာ မကြီးမားလှဘဲ စတုရန်းမီတာ နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိကာ ဆိုဖာ၊ ကုတင်၊ စာရေးခုံနှင့် အဝတ်ဗီရိုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် ဟိုပစ္စည်းကို ကိုင်ကြည့်၊ ဒီပစ္စည်းကို ကြည့်ရှုရင်း လူ့လောကသို့ မရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လူ့လောကသည် သူမ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် လုံးဝ ခြားနားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော လက်ကိုင်ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဤအရာသည် မည်သည်အတွက် အသုံးချသနည်းဟု စူးစမ်းနေမိသည်။

“တင်တောင်”

ကျင့်ကြံသူများ၏ ရိုးရှင်းသော သတင်းပေးချက်တစ်ခု ဝင်လာသဖြင့် ဖုန်းမျက်နှာပြင်သည် လင်းပွင့်လာခဲ့သည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် ၎င်းကို မှော်လက်နက်တစ်ခုဟု ထင်မှတ်ကာ လက်ထဲမှ မီးတောက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဖုန်းမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် အခန်းထဲ၌ အဆန်းတကျယ် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေရင်း ကုတင်အောက်တွင် ဖိနပ်အိမ်စီးဖိနပ်တစ်ဖက်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

သူမသည် အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ကွက်တိတစ်စုံ ဖြစ်သွားသဖြင့် ကုတင်ဘေးတွင် ပြန်လည်ချထားပေးလိုက်သည်။

အဝတ်ဗီရိုရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီးနောက် နုနယ်သော လက်ချောင်းလေးဖြင့် အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို ချိတ်ဆွဲထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အကဲခတ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ ဤအရာကို မည်သို့ ဝတ်ဆင်ရမည်ကို နားလည်သွားပြီး ဗီရိုထဲသို့ ပြန်လည်ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။

...

“တီတူးတီးတား တီတူးတီး...”

ချန်ကျိုးသည် မင်္ဂလာဝေါယာဥ်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း မုန့်များကို အေးအေးလူလူ စားသောက်နေပြီး လေပြေအေးလေးသည် ပိတ်ပါးလိုက်ကာကို တိုက်ခတ်နေကာ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ သရဲများသည် တီးမှုတ်ဖျော်ဖြေပေးနေကြသဖြင့် အလွန်တရာ စိတ်ချမ်းမြေ့စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထိုမိန်းမငယ်လေးသည် အပြင်ထွက်လျှင် ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်ရသည်ကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤဝေါယာဥ်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ရသည်မှာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ကျက်သရေ ရှိလှပေသည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ကြည့်ရှုသူ နည်းပါးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သုန်းသုန်းချီ၊ လုံးလုံးလေး၊ ဓားပြဗိုလ်ကြီး၊ လီချင်ရှန်းနှင့် အားယွမ်မျောက်လေးတို့သာ မိမိ၏ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံကို မြင်တွေ့ရပါက မည်မျှ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလိုက်မည်နည်း။

အထူးသဖြင့် အားယွမ်မျောက်လေး ဖြစ်သည်။

အားယွမ်မျောက်လေး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးချနေမည့် ပုံစံကို တွေးတောမိရုံဖြင့် ချန်ကျိုးသည် မနေနိုင်ဘဲ တဟီးဟီး ရယ်မောမိတော့သည်။

မင်္ဂလာဆောင်အဖွဲ့ထဲတွင် ရောနှောနေသော ရှန့်စစ်ပေ့၊ လောင်ဝမ်ရှား နှင့် ဝူကျန်း သုံးဦးတို့သည် အချင်းချင်း မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ကြပြီး ချန်ကျိုးတို့ သတိမထားမိခိုက်တွင် မင်္ဂလာဆောင်အဖွဲ့ထဲမှ လမ်းခွဲထွက်ကာ မြို့ပြ၏ မှောင်မိုက်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းလိုက်ကြသည်။

မင်္ဂလာဆောင်အဖွဲ့ကြီး ဝေးကွာသွားသည်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုပြီးနောက် သုံးဦးသားသည် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ရှိရာနေရာကို ရှာဖွေရန် ဝိညာဉ်ရှာမန္တန်ကို အလျင်အမြန် အသုံးပြုလိုက်ကြသည်။

ဝိညာဉ်ရှာမန္တန် စတင်လိုက်သည်နှင့် ခြေလှမ်းအောက်တွင် လမ်းညွှန်ပြသသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

လမ်းညွှန်ပြသရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင်း လောင်ဝမ်ရှားသည် သံသယဝင်သွားကာ ပြောသည်။

"ဒါက ငါတို့ ဝိညာဉ်ခွာခဲ့တုန်းက နေရာမဟုတ်သလိုပဲနော်"

ရှန့်စစ်ပေ့က ပြောသည်။

"ဝိညာဉ်ချုပ်ထိန်းရေးဌာနက ငါတို့ဂိုဏ်းကို အပြင်းအထန် နှိမ်နင်းနေတာဆိုတော့ ဂိုဏ်းသားတွေက တစ်နေရာတည်းမှာ နေမှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို သယ်ပြီး စခန်းခဏခဏ ပြောင်းနေမှာပဲ၊ သွားကြစို့၊ လမ်းကြောင်း ရှိနေပြီပဲ၊ ငါတို့ လမ်းအတိုင်း လိုက်သွားရုံပဲပေါ့"

ဝူကျန်းက ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ဂိုဏ်းကို ယုံကြည်ရမယ်၊ မြန်မြန်သွားရအောင်၊ ငါလည်း အိမ်ပြန်ပြီး မိန်းမနဲ့ တွေ့ချင်လှပြီ"

သရဲသုံးကောင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

တစ်နာရီ

နှစ်နာရီ

သုံးနာရီ

သရဲသုံးကောင်သည် မြို့ပြကို ဖြတ်သန်းကာ လယ်ကွင်းများကို ကျော်လွန်ပြီး မြစ်ကြီးများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သရဲသုံးကောင်သည် တောင်ကြားတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရာ ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ တူးဆွထားသော မြေစာပုံတစ်ခု ရှိနေပြီး ဖုံးကွယ်ထားသည့်အလား မြက်ခြောက်အချို့ဖြင့် အုပ်ထားလေသည်။

သူတို့၏ ခြေလှမ်းအောက်ရှိ လမ်းညွှန်ချက်သည် ဤတူးဆွထားသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆုံစည်းသွားပြီးနောက် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။