အခန်း ၁၂၀

Chapter 120

သူနာပြုအချို့သည် အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးအလွှား တက်လာကြပြီး အခြားမြို့မှ ပေးပို့လာသော လူနာမှတ်တမ်းများကို ဆန်းစစ်နေသည့် ဒေါက်တာအားယွမ်ကို ရှာဖွေကာ ချန်ကျိုးကို သွားရောက်တားဆီးပေးရန် ပြောဆိုကြသည်။

မကြာမီအချိန်တွင် ဒေါက်တာအားယွမ်သည် ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူ၍ ကြည့်လိုက်ရာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်ကြား၌ ချန်ကျိုးသည် မိုးရေများကို နင်းခြေလျက် ခုန်ပေါက်ကာ သီချင်းဆိုရင်း ပျော်ရွှင်နေသော ဖားပြုပ်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"မိုးကြိုးပစ်ရင် မိုးရွာမယ် (လေအို)၊ မိုးရွာရင် ထီးဆောင်းရမယ် (လေအို)..."

(Haier Brothers ထဲက အဖွင့်သီချင်း)

ဤချန်ကျိုးသည် မိုးရွာသည့်နေ့ ရောက်သည်နှင့် စိတ်ကြွဆေး သောက်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေတော့သည်။

ဒေါက်တာအားယွမ်သည် အောက်ထပ်သို့ အမြန်ဆင်းလာပြီး အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်ရှိ လျှောက်လမ်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ချန်ကျိုး"

ဒေါက်တာအားယွမ်ကဩ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မိုးထဲရေထဲ၌ ပျော်ပါးနေသော ချန်ကျိုးသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မခုန်တော့ဘဲ မနင်းတော့ဘဲ လျှောက်လမ်းပေါ်ရှိ အားယွမ်မျောက်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မိုးသည်းနေတာကို မင်းက ဘာလို့ လျှောက်သွားနေတာလဲ၊ အခန်းထဲကို မြန်မြန်ပြန်ပြီး အဝတ်အစားလဲတော့၊ ခဏနေရင် ငါလာ စစ်ဆေးမယ်"

ဒေါက်တာအားယွမ် အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

ချန်ကျိုးသည် မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ပြီး ထပ်မှေးပါက မျက်စိကန်းတော့မည် ဖြစ်သည်။

အားယွမ်မျောက်သည် သေချာပေါက် သတင်းရရှိထားပြီး ၎င်းနှင့် ဗဟိုဌာနချုပ်အကြား ဆက်သွယ်မှုကို နှောင့်ယှက်ရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

အားယွမ်မျောက်သည် တကယ့်ကို ဆိုးသွမ်းလွန်းလှသည်။

"ငါချန်ကျိုးကြီးက ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်မလို့၊ မင်းလို မျောက်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ချန်ကျိုးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လေထဲတွင် ရမ်းခါလျက် အားယွမ်မျောက်ဆီသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"အားယွမ်မျောက်၊ ငါချန်ကျိုးကြီးရဲ့ တိုက်ကွက်ကို ခံစမ်း"

ဒေါက်တာအားယွမ်သည် သက်ပြင်းကို မတတ်နိုင်ဘဲ ချလိုက်ပြီး ချန်ကျိုးကို လက်ညှိုးထိုးကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"စကားနားမထောင်ရင် ဆေးထိုးမယ်"

ပြောဆိုရင်း လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ နှိုက်လိုက်သည်။

ဤခွေးကောင် အားယွမ်သည် အမြဲတမ်း ယုတ်မာညစ်ပတ်လှပြီး မတိုက်ခိုက်နိုင်ပါက လက်နက်ပုန်းကို အသုံးပြုတတ်သည်။

“မင်း စောင့်နေလိုက်၊ ငါ ချန်ကျိုးကြီး အခုပဲ အခန်းထဲပြန်ပြီး ဆေးထိုးအပ်ကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်တဲ့ ကွန်ဖူးပညာရပ်ကို သွားရောက်လေ့ကျင့်တော့မယ်”

"အားယွမ်မျောက်၊ မင်း သိပ်ပြီး မောက်မာမနေနဲ့၊ ငါ ချန်ကျိုးကြီးက မင်းကို တစ်နေ့ကျရင် မြေပြင်ပေါ်မှာ သွားတွေအကုန် ကျိုးထွက်သွားအောင် ရိုက်နှက်ပြမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် ချန်ကျိုးသည် လှည့်၍ အခန်းငယ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ရေချိုးခန်းအတွင်းရှိ ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုးနှင့် ဤအားယွမ်မျောက်၏ဆက်ဆံရေးက အလွန်ထူးဆန်းလှပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရန်သူဟောင်းများ မဟုတ်ကြပေလော။

အဘယ်ကြောင့် အားယွမ်မျောက်က ချန်ကျိုးကို ဂရုစိုက်နေပြီး ချန်ကျိုးကမူ ကျေးဇူးမသိတတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။

"ဟွန်း၊ ပုန်းချင်တာလား၊ ပုန်းလို့လွတ်ပါ့မလား"

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မန္တန်ကို ကျစ်လိုက်သည်။

“ဂျိန်း”

မိုးကြိုးအလင်းများ စုစည်းလာပြီး ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ခန့် ထူထဲသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုက တိကျစွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

[စနစ်စတင်ခြင်း - ကောင်းကင်မိုးကြိုးဒိုင်း]

အားလုံးသည် မျက်စိရှေ့တွင် ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းကြီးကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မိုးကြိုးအလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အလင်းပြန်လည်မြင်ရချိန်တွင် ခြံဝင်းကြီးထဲ၌ မီတာအနည်းငယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေပြီး ချန်ကျိုးမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရေချိုးခန်းထဲရှိ ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့၏မျက်နှာတွင် ပေါ့ပါးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“ချန်ကျိုး၊ ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မလက်ချက်နဲ့ သေသွားပြီပဲ”

“ဟားဟားဟားဟားဟားဟား”

ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအင်မျိုးသည် အဆင့်ရှစ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်ပင် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံရပါက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

လျှောက်လမ်းပေါ်ရှိ ဒေါက်တာအားယွမ်သည် ချန်ကျိုး မိုးကြိုးအလင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ချန်ကျိုး၊ ချန်ကျိုး"

မိုးရေများသည် တွင်းနက်ကြီးထဲသို့ စီးဝင်နေပြီး မည်သည့် တုံ့ပြန်မှု အချက်ပြချက်မျှ မရှိချေ။

ဒေါက်တာအားယွမ်သည် မိုးထဲရေထဲသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တွင်းနက်ကြီးထဲမှ ချန်ကျိုး၏ မောက်မာလှသော အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အားယွမ်မျောက်၊ မင်း မထင်မှတ်ထားဘူးမလား၊ ငါ ချန်ကျိုးကြီးက အသက်ရှင်နေသေးတယ်၊ ငါ ချန်ကျိုးကြီးရဲ့ ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်မယ့် အချိန် ရောက်လာပြီ၊ လာစမ်းပါ အားယွမ်မျောက်၊ ငါ ချန်ကျိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီ၊ ဂါဂါဂါဂါဂါဂါ..."

ဒေါက်တာအားယွမ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ကျိုးသည် မိုးကြိုးတွင်းအစွန်းမှ တွားတတ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်စီးကာ မည်းမှောင်နေပြီး အော်ဟစ်နေချိန်တွင်သာ ဖြူဖွေးသော သွားများကို မြင်တွေ့ရသည်။

ရေချိုးခန်းထဲရှိ ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့၏လက်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ချန်ကျိုးကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးနည်း။ ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်မိုးကြိုးအောက်တွင် ချန်ကျိုးက မသေသေးချေ။

"ကောင်စုတ်၊ နင် ပထမတစ်ကြိမ် လွတ်မြောက်နိုင်ပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ် တတိယအကြိမ်ပါ လွတ်မြောက်နိုင်မလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့၏မျက်ဝန်းများသည် ဓားကဲ့သို့ အေးစက်သွားပြီး မိုးကြိုးပစ်ခတ်မှု အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

“ဂျိန်း”

“ဂျိန်း”

“ဂျိန်း”

ကောင်းကင်မိုးကြိုး သုံးချက်သည် ချန်ကျိုးဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ချလိုက်သည်။

တွင်းထဲမှ အနိုင်နိုင် တွားတတ်လာသော ချန်ကျိုးသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို မိုးကြိုးပစ်ခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အားယွမ်၏ မြင်ကွင်းမှ ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

အားယွမ်...

၎င်းသည် အပေါ်ထပ်မှသာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်သင့်ပါသည်။

အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံ၏ ခြံဝင်းကြီးထဲ၌ မိုးကြိုးပစ်ခတ်ခံထားရသော တွင်းနက်ကြီးထဲတွင် လူတစ်ယောက် မှောက်လျက်ရှိနေသည်။

ထိုလူသည် ကျောပြင်ကို ကောင်းကင်သို့ မူထားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ်သို့ ကွေးညွှတ်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ခါးအောက်သို့ ကွေးညွှတ်ထားပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလျက် ကျန်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ပုံစံဖြင့် ရှိနေစေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မီးခိုးဖြူများပင် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

‌ဒေါက်တာအားယွမ်သည် ဆက်၍မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ချန်ကျိုး အသက်သည် ဤနေရာတွင်ပင် ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ချန်ကျိုး ဤမျှ စောစီးစွာ သေဆုံးရမည်ကို သိရှိပါက ပုံမှန်ရက်များတွင် ၎င်းအပေါ် ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သင့်သည်ဟု တွေးမိကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရေချိုးခန်းထဲရှိ ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ဟင်း၊ ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် သေသွားပြီ ထင်တယ်”

တွင်းထဲတွင် မှောက်နေသော ချန်ကျိုးသည် လက်ချောင်းများဖြင့် တွင်းထဲရှိ မည်းမှောင်နေသော ရွှံ့မြေများကို ကုတ်ခြစ်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

မည်းမှောင်နေသော လူသားသည် တွင်းထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဂြိုဟ်ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး စစ်သည်တော် သုန်းသုန်းယောင်က ဗဟိုဌာနချုပ်က ပေးအပ်တဲ့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သုန်းသုန်းယောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကိုပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်လာအောင် ကူညီပေးပါ"

အဆောက်အအုံအပေါ်ထပ်တွင် ဒေါက်တာအားယွမ်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

“ဒါတောင် အသက်ရှင်သေးတာလား”

ရေချိုးခန်းထဲတွင် ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့၏အပြုံးသည် ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားပြီး စိတ်တည်ငြိမ်မှု မရှိနိုင်တော့ချေ။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှပသော နှာခေါင်းလေးကို အပေါ်သို့ ရှုံ့လိုက်ရင်း သွားကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ကျိုး၊ ရှင် ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ"

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် အထွတ်အထိပ်အထိ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

ဆက်လုပ်မယ်။

ကြီးမားလှသော လျှပ်စီးမိုးကြိုးများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်ချလိုက်သည်။

ချန်ကျိုးသည် အလွန်ပင်ပန်းစွာဖြင့် တွင်းထဲမှတွားတတ်လာပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ မလျှောက်ရသေးမီမှာပင် နောက်ထပ် မိုးကြိုးတစ်ချက် ပစ်ခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ချန်ကျိုး မည်သည့်နေရာသို့ ပြေးပါစေ မိုးကြိုးသည် ချန်ကျိုးကို တိကျစွာ ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်။

စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံ ခြံဝင်းကြီးထဲရှိ မြင်ကွင်းသည် ရုတ်ချည်း ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။

"လာစမ်းပါ၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့စမ်းပါ၊ မင်းရဲ့ကောင်းကင်ကပ်ဘေးလေးက ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမလို့လဲ"

မည်းမှောင်နေသော ချန်ကျိုးသည် အဝတ်အစားများ မိုးကြိုးဒဏ်ကြောင့် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ခြံဝင်းကြီးထဲတွင် ပြေးလွှားခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။

၎င်းဖြတ်သန်းသွားသော မြေပြင်တိုင်းတွင် သေချာပေါက် မိုးကြိုးတွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရာ စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံ ခြံဝင်းကြီးထဲတွင် အရွယ်အစားမတူညီသော မည်းမှောင်နေသည့် မိုးကြိုးတွင်းများစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

မည်သည့် မိုးကြိုးက မတော်တဆ လွဲချော်သွားသည်မသိဘဲ အနီးနားရှိ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံကို ပစ်မိသွားခဲ့သည်။

မကြာမီအချိန်တွင် စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံ အနီးတစ်ဝိုက် နယ်မြေတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။

စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကုန်တိုက်ကြီးအတွင်း၌ ဟွမ်ရှောင်မော့သည် မိုးကြိုးများ စုဝေးနေသည့် အရပ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒါဟာ သရဲဘုရင်မက ဝက်ယောင်ဆောင်ပြီး ကျားကိုစားရင်း ချန်ကျိုးကို လုပ်ကြံနေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

ဟွမ်ရှောင်မော့သည် စိတ်ထဲတွင် လန့်ဖျတ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် ဤသရဲဘုရင်မတွင် ပြဿနာရှိနေသည်ကို စောစောစီးစီးကတည်းက ရိပ်မိထားခဲ့ပြီး ကောင်းမွန်လှသော ဝိညာဉ်စျေး၏ အရှင်သခင်အဖြစ် မလုပ်ဘဲ စိတ်ဝေဒနာရှင်တစ်ယောက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် လက်ထပ်ရသနည်း။ အားယန်၏ပြောပြချက်အရ ချန်ကျိုးက ဝိညာဉ်စျေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော်လည်း ဤသရဲဘုရင်မသည် ဒေါသမထွက်ရုံမျှမက မိမိကိုယ်တိုင် တံခါးဝအထိလာရောက်၍ မိန်းမအဖြစ် ခံယူခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

မမှန်ဘူး၊ တကယ့်ကို မူမမှန်ဘူး။

ဟွမ်ရှောင်မော့သည် နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ပြီး ဦးခေါင်းငယ်ထဲတွင် ချန်ကျိုး၏ယခင်က ကောင်းမွန်ခဲ့မှုများကို တွေးတောမိကာ ချန်ကျိုးသည် အစားအသောက်မက်သော်လည်း ၎င်းကို အမြဲတမ်း ခွဲဝေပေးတတ်ပြီး ချန်ကျိုး ဝိညာဉ်စျေးသို့ သွားရောက်ချိန်တွင်ပင် ၎င်းအတွက် ပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာပေးရန် သတိရခဲ့သည်။

"မဖြစ်ဘူး၊ ချန်ကျိုးကို ဒီလိုမျိုးအနိုင်ကျင့်ခံရအောင် လွှတ်မထားနိုင်ဘူး"

ဟွမ်ရှောင်မော့သည် ဆိုင်မှ ပလတ်စတစ်အိတ်အချို့ကို တောင်းယူကာ မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး ချန်ကျိုးတစ်ယောက်တည်း အိမ်တွင်ရှိနေသည်ကို လုံးဝစိတ်မချနိုင်ချေ။

ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းနှင့် မိုးသည်းထန်မှုကြား၌ နီဖြူစပ်နေသော ပလတ်စတစ်အိတ်သည် အဆောက်အအုံများ၏ အစွန်းအတိုင်း မြို့ပြလမ်းမများပေါ်တွင် လားရာတစ်ခုဆီသို့ အားသွန်ခွန်စိုက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ရဲစခန်းမှ ကျိုးအိုက်ကော်သည်လည်း မိုးကြိုးများ စုဝေးရာနယ်မြေမှာ Castle Peak စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် ကျန်းယိုယိုနှင့်အတူ ကားကို မောင်းနှင်၍ Castle Peak စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏စွမ်းရည်မှာ အားနည်းသော်လည်း လူသားများတွင် သံယောဇဉ်ရှိကြရာ ၎င်းတို့၏ ဆရာနှင့် ရဲဘော်ရဲဘက်ကို လုံးဝ ပစ်ပယ်ထားမည် မဟုတ်ချေ။

ဝိညာဉ်ချုပ်ထိန်းရေးဌာနအတွင်းမှလည်း ရုံးသုံးကားတစ်စီး မောင်းနှင်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ကားထဲတွင် ကြွယ်ချန်ဆရာကြီး၊ လျိုပန်ချန်း၊ ပိုင်ကျန့်ချန်နှင့် လော့ယွီမင်တို့ လိုက်ပါလာကြသည်။

ဆွေမျိုးများအိမ်တွင် ခေတ္တပုန်းရှောင်နေသော လီချင်ရှန်းသည် မိုးကြိုးများ စုဝေးရာနယ်မြေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ဆေးရုံအုပ်ကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတွက် မိမိ၏လူနာများနှင့် ဝန်ထမ်းများကို ဘေးကင်းစွာ ရွှေ့ပြောင်းပေးရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ယူဆကာ မိသားစုဝင်များ၏ကန့်ကွက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သားဖြစ်သူနှင့်အတူ ဆေးရုံသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ရပ်ကွက်ထဲမှ ထွက်ခွာခါစတွင် ကားအောက်ပိုင်းနိမ့်လွန်းသဖြင့် ရေဝင်ကာ ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် လက်မလျှော့ဘဲ ခြေကျင်ဖြင့် ဆက်လက်သွားရောက်ခဲ့သည်။