အခန်း ၉၁

အခန်း (၉၁)

သီးနှံကောက်ခံခြင်း (၅)

ချန်ယွီ၏ သီးနှံကောက်ခံရေးအဖွဲ့သည် ခရိုင်တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို တိုက်ခတ်လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ တရကြမ်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။ ရောက်ရှိရာ အရပ်ဒေသတိုင်း၌ သူတို့သည် ယေဘုယျအားဖြင့် ဆန်စပါးရိက္ခာ၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို သိမ်းယူကောက်ခံကြပေသည်။ အလွန် များပြားသွားပါက ပြည်သူများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ရက်စက်ရာကျပြီး မလွဲမသွေ တော်လှန်ပုန်ကန်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခြင်းကလည်း သေချာပေါက် အထိတ်တလန့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများကို ဖြစ်ပွားစေပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း အလွန်နည်းပါးသွားပါက ဝမ်ကျင်း၏ စီမံကိန်းကို ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ ရန်ပုံငွေအမှတ်များကို အသုံးပြု၍ စစ်စရိတ်များကို ချွေတာရန်နှင့် စစ်တပ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများကို ဦးတည်နှိပ်ကွပ်သည့် ဤလုပ်ရပ်သည် များစွာသော မကျေနပ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ဆဲပင်။ အပြင်ပန်းအားဖြင့်မူ သူတို့သည် သေချာပေါက် တော်လှန်ရန် မဝံ့ရဲကြသော်လည်း ကွယ်ရာနောက်ကွယ်တွင်မူ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြု၍ ကြံစည်လုပ်ဆောင်ကြလေသည်။

ချန်ယွီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လဝက်ခန့်အကြာ တစ်နေ့သော မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် စီရင်စုနယ်စားမင်းစံအိမ်တော်၌ စီမာယီ ပေးပို့လိုက်သော တရားဝင် စာချွန်လွှာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။

ဟွိုင်ခရိုင်မင်း လျှူကျန့်သည် သိုင်းလောကသားတစ်ဦး၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်းပင်ဖြစ်၏။ နန်ယန်စီရင်စုတစ်ခုလုံးတွင် ကောလာဟလများ ရုတ်ချည်း ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဟွိုင်ခရိုင်မင်း လျှူကျန့်သည် လာဘ်စားသူ၊ ခေါင်းပုံဖြတ် အဓမ္မအခွန်ကောက်ခံသူနှင့် ဆင်းရဲသားပြည်သူများကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်သူ ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် မတရားမှုကို မရှုဆိတ်နိုင်သော သိုင်းလောကမှ သူရဲကောင်းတစ်ဦးက သူ့ကို လူစည်ကားရာ စျေးလယ်ခေါင်၌ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဗြောင်ကျကျ ပြောဆိုနေကြလေသည်။

"စုံစမ်းစစ်ဆေးကြစမ်း။ အမြစ်ပြတ်အောင် စုံစမ်းစစ်ဆေးကြစမ်း။ အဲဒီ သိုင်းသူရဲကောင်းဆိုတဲ့ကောင်က ဘယ်ကနေ ပေါ်လာတာလဲ။ နန်ယန်စီရင်စုတစ်ခုလုံးမှာ ဒီကောလာဟလတွေ ပျံ့နှံ့အောင် နောက်ကွယ်ကနေ မီးထိုးပေးနေတာ ဘယ်သူလဲ။ ပြီးတော့။ အဲဒီ လျှူကျန့်က တကယ်ပဲ လာဘ်စားပြီး အခွန်တွေ အဓမ္မကောက်ခံကာ ပြည်သူတွေကို နှိပ်စက်ခဲ့တာ ဟုတ်၊ မဟုတ်ကိုပါ ငါ့အတွက် သေချာအောင် စစ်ဆေးစမ်း။"

ဝမ်ကျင်း၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံသည် စီရင်စုနယ်စားမင်းစံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ နန်ယန်စီရင်စုအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေထိုင်ကြသော ကွန်ရက်အဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း ချက်ချင်းပင် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ကြလေတော့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ခရိုင်မင်းတစ်ဦး သေဆုံးသွားခြင်းနှင့် မဟာကျင်းရုံးတော်၏ အာဏာစက်ကို စိန်ခေါ်စော်ကားခံလိုက်ရခြင်းအတွက် ဒေါသထွက်မိရုံသာမက၊ စီရင်စုမြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများကြောင့် သာ၍ပင် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ မင်းတို့က လျှူကျန့်ကို လာဘ်စားပြီး အခွန်တွေ အဓမ္မကောက်ခံပါတယ်လို့ လူတိုင်းပြောအောင် လုပ်နိုင်ရင်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့အလှည့် ဖြစ်မလာဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်မှာလဲ။"

ကောလာဟလများ လှုံ့ဆော်ဖြန့်ဝေခြင်းသည် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော ရာဇဝတ်မှုကြီးတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ သတင်းအချက်အလက် ပေါက်ကွဲလျှံကျလှသော ခေတ်ပြိုင်လောကကို ဖြတ်သန်းဖူးသည့် ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ပြည်သူလူထု၏ သဘောထားအမြင်ဟူသော လက်နက်၏ စွမ်းအားကို လေးနက်စွာ နားလည်ထားပေသည်။ သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုထက်မြက်လှသော သံမဏိဓားသွားက မိမိကို ပြန်လည်ထိုးနှက်မလာစေရန်အတွက် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားဖြင့် ယခုကတည်းက အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဟွိုင်ခရိုင်ရုံးတော်အတွင်း၌ အမည်သစ် ဇန့်အာ ဟု ပြောင်းလဲထားသော ဟူရှန်း သည် ကွန်ရက်အဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ လျှူကျန့်၏ ရုပ်အလောင်းကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ လည်ချောင်းတွင် သွေးချင်းချင်းနီနေသော အပေါက်တစ်ပေါက် ပွင့်ထွက်နေပြီး၊ ဖြူလျော့နေသော လေပြွန်နှင့် သွေးဝါးများ ခြောက်သွေ့သွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော အနီရင့်ရောင် သွေးကွက်များကို မြင်တွေ့နေရကာ ၎င်းမှာ အသက်ပျောက်စေသော သေချက်တစ်ချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဇန့်အာသည် မိမိ၏ မုန်လာဥကဲ့သို့ တိုတုတ်လှသော လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ လျှူကျန့်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပါးလွှာသော အမှုန့်အချို့ကို အသာအယာ တို့ယူလိုက်ပြီး၊ မိမိ၏ ကြက်သွန်ဖြူပုံသဏ္ဍာန် နှာခေါင်းအောက်သို့ ယူဆောင်ကာ သေသေချာချာ နမ်းရှူကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရင်ပြင်အတွင်း ဒူးထောက်နေကြသော လျှူကျန့်၏ မိသားစုဝင်များ၊ အစေခံများနှင့် ကိုယ်ရံတော်များကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ခရိုင်မင်းလျှူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက်မှာ ဘယ်သူမဆို သူ့ရဲ့ရုပ်အလောင်းကို ထိတွေ့ကိုင်တွယ်တာမျိုး ရှိခဲ့လား။"

နုပျိုလှပသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး ပုလဲရတနာများ ဆင်မြန်းကာ တော်ဝင်ပိုးဖဲဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပူဆွေးသောကရောက်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။

"ရုပ်အလောင်းကို စစ်ဆေးခဲ့တဲ့ ခရိုင်ရုံးတော်က မှုစစ်ဆရာဝန်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ မထိရဲကြပါဘူး။"

ဇန့်အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းကာ သူ၏နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလာသော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကို အချက်ပြလိုက်သည်။

"သွားပြီးတော့ အဲဒီ မှုစစ်ဆရာဝန်ကို ခေါ်ခဲ့စမ်း။"

သူသည် တောင်ပုန်းဓားပြဘဝမှ ဆင်းသက်လာသော သိုင်းလောကသားတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သေမှုသေခင်း စစ်ဆေးခြင်း အတတ်ပညာ၌ ကျွမ်းကျင်သော အမှုစစ်ဆရာဝန်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝါရင့်ခြင်း မရှိချေ။ သူ သိနိုင်သည်မှာ ၎င်းသည် အသက်ပျောက်စေသော သေချက်ဖြစ်ကြောင်း၊ လုပ်ကြံသူ၏ လက်ချက်မှာ လျင်မြန်ပြတ်သားလှပြီး သံမဏိဓားတစ်စင်းကို အသုံးပြုသွားကြောင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဆံပင်ဖြူများဖြင့် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာရှိသည့် အိုမင်းသော မှုစစ်ဆရာဝန်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြလေသည်။ ဇန့်အာသည် မိမိ၏လက်ထဲမှ အမှုန့်များကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရုပ်အလောင်း စစ်ဆေးချက်ရဲ့ ရလဒ်က ဘာလဲ။"

မှုစစ်ဆရာဝန်က ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။

"ခရိုင်မင်းလျှူဟာ အဆိပ်ခတ်ခံရခြင်း မရှိပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း သွေးသားတွေက ပုံမှန်ပဲဖြစ်ပြီး အစာအိမ်ထဲမှာလည်း ထူးခြားတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေ မရှိပါဘူး။ သူဟာ လုပ်ကြံသူရဲ့ လည်ချောင်းကို ဓားနဲ့တစ်ချက်တည်း ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သွေးထွက်လွန်ခြင်းနဲ့ အသက်ရှူကျပ်ပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။"

ဇန့်အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မိမိလက်ထဲတွင် ပွတ်သပ်နေသော အမှုန့်များကို မှုစစ်ဆရာဝန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ခရိုင်မင်းလျှူရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ဒီအမှုန့်တွေက ဘာလဲ။"

မှုစစ်ဆရာဝန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်ချည်းပင် အိုးတိုးအမ်းတမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"အာ... ခရိုင်မင်းလျှူက... ဟို... သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကို အလွန်ပဲ ဂရုစိုက်တတ်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ ပုလဲမှုန့်တွေကို မကြာခဏ လိမ်းခြယ်လေ့ရှိပါတယ်..."

အမှုန့်များကို ပွတ်သပ်နေသော ဇန့်အာ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လက်ကို ကျောနောက်သို့ ပို့လိုက်ပြီး၊ သူ၏အတွင်းအားကို လည်ပတ်စေကာ အမှုန့်များကို ခါထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး၊ အပြင်ပန်းတွင်မူ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန် ရွံရှာစက်ဆုပ်မိလေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း ပြန်ထွက်သွားနိုင်ပြီ။ အခု... စျေးလယ်ခေါင်က မျက်မြင်သက်သေတွေအားလုံးကို ခေါ်ခဲ့ကြစမ်း။"

မကြာမီပင် ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ လူကြီး၊ လူငယ်မရွေး အင်အားတစ်ရာနီးပါးခန့်ရှိသော လူအုပ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ထိုနေ့က ခရိုင်မင်း လုပ်ကြံခံရမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသော မျက်မြင်သက်သေများ ဖြစ်ကြပေသည်။ ထိုလူအုပ်ကြီး အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားခဲ့ကြပြီး ရံဖန်ရံခါတွင်လည်း လူအချို့က အော်ဟစ်အော်မြည်နေကြလေသည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲ၊ သေသေချာချာ မမြင်လိုက်ရပါဘူးဆို။"

"ဘာဖြစ်လို့ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေရတာလဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ကို အိမ်အမြန်ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး။"

ဇန့်အာ၏ မျက်နှာထားမှာ ခက်ထန်တင်းမာသွားပြီး သူ၏အကြည့်များကို လူအုပ်ကြီးဆီသို့ စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။ လူအများစုမှာ စိုးရိမ်သောကရောက်နေကြပြီး ၎င်းမှာ သာမန်သဘာဝပင် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း လူအနည်းငယ်မှာမူ နေရာများကို အဆက်မပြတ် ရွှေ့ပြောင်းနေကြပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လျက် လူအုပ်ကြီးကို ဆွပေးလှုံ့ဆော်နေကြလေသည်။ ထိုအခါ လူအုပ်ကြီးအတွင်းရှိ လူအများအပြားမှာ စိတ်မရှည်နိုင်ဖြစ်လာကြပြီး တစ်စစနှင့် ပိုမိုဆူညံပွက်လောရိုက်လာကြတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး၌ ဇန့်အာအနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် မည်သို့ပြောဆိုရမည်ကို မသိရှိသကဲ့သို့၊ အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ မည်သို့ထိန်းချုပ်ရမည်ကိုလည်း နားမလည်ချေ။ သို့သော်လည်း ထိုလူများကို မည်သို့ ပါးစပ်ပိတ်သွားစေရမည်ကိုမူ သူ ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

ဇန့်အာသည် သူ၏ ရှည်လျားလှသော မြင်းဖြတ်ဓားမကြီးကို ရုတ်ချည်း ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ကွန်ရက်အဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း မိမိတို့၏ အထက်လူကြီးက ဓားဆွဲထုတ်သည်ကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မိမိတို့၏ သံမဏိဓားများကိုလည်း ဝုန်းခနဲ ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပေတော့သည်။

"အသက်ရှူ ငါးကြိမ်စာအတွင်း။ အားလုံး ဒူးထောက်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း။"

ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးသည် ရုပ်ဆိုးလှသော ဤဇန့်အာက ဓားဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကြသည်။ လူအများစုမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ကပျာကယာ ဒူးထောက်လိုက်ကြပေသည်။ သို့သော်လည်း လူမိုက်သဏ္ဍာန်ရှိသော လူအနည်းငယ်မှာမူ ကွယ်ရာနောက်ကွယ်မှ အော်ဟစ်လှုံ့ဆော်နေကြဆဲပင်။

"ဥပဒေဆိုတာရော ရှိသေးရဲ့လား။ ငါတို့က ဘာရာဇဝတ်မှုမှ မကျူးလွန်ထားဘူး။"

"ဟုတ်တယ်။ မင်းတို့က ဘယ်သူတွေမို့လို့လဲ။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာ လူသတ်ဝံ့ကြမလို့လား။"

ဇန့်အာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာတစ်ခု ရုတ်ချည်း ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

"သတ်စမ်း။"

သူသည် အရင်ဆုံး စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားမကြီးဖြင့် မိမိနှင့် အနီးဆုံးလူ၏ လည်ပင်းတည့်တည့်သို့ ပိုင်းချလိုက်ရာ၊ ခါးဆီသို့ စောင်းလျက် အောက်သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထိုလူအား တစ်ချက်တည်းဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး နှစ်ပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားစေခဲ့လေသည်။ သွေးချင်းချင်းနီသော သွေးညှီနံ့များ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လျက် ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းကြလေတော့သည်။

ကွန်ရက်အဖွဲ့ဝင်များသည် ဓားလှံလက်နက်များကို ကိုင်စွဲလျက် ခြင်္သေ့၊ ကျား၊ သစ်များကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ တရကြမ်း ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးမထောက်ဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေသူတိုင်းကို အညှာတာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဝိုင်းဝန်းခုတ်ပိုင်းပစ်ကြလေတော့သည်။ လူပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်မျှ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် ကျန်ရှိသောလူတိုင်း သွေးချင်းချင်းနီနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်လျက် ဒူးထောက်သွားကြသည့် အခါမှသာ သူတို့ လက်ရပ်လိုက်ကြပေသည်။

လူအုပ်ကြီးထဲမှ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သွေးများ စိုရွှဲနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လျက် ဒူးထောက်နေရင်း၊ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ အခြေအနေကို အကဲခတ်မမြန်ဘဲ ချက်ချင်း ဒူးမထောက်ခဲ့ပါက သူသည်လည်း သေချာပေါက် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီလူတွေ ရူးနေကြတာလား။ အပြစ်မဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေကို ဒီလိုမျိုး ရက်ရက်စက်စက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတ်ဖြတ်ဝံ့ကြတာလဲ။ ဒီအကြောင်းတွေ အပြင်ကို ပျံ့သွားရင် လောကသားတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုကို မကြောက်ကြဘူးလား။ သူတို့မှာ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားတဲ့ စိတ်ဓာတ် လုံးဝမရှိကြတော့ဘူးလား။"

သူ စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေဆဲအချိန်မှာပင် သူ၏လည်ပင်းမှာ ရုတ်ချည်း တင်းကျပ်သွားခဲ့ရသည်။ ဇန့်အာသည် သူ၏လည်ပင်းကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်ကာ အပေါ်သို့ မြှောက်ချီလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ထပ်ပြီး အော်စမ်းပါဦး။ စောစောက အတော်လေး ပျော်ပျော်ပါးပါး အော်ဟစ်လှုံ့ဆော်နေတဲ့ကောင်က မင်းမဟုတ်ဘူးလား၊ အမှိုက်ကောင်ရယ်။"

"ကျွန်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဝန်ခံပါ့မယ်... အားလုံးကို အမှန်အတိုင်း လျှောက်တင်ပါ့မယ်..."

ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ... သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ဇန့်အာ၏ လက်ဆုပ်ချက်က တင်းကျပ်သွားပြီး ထိုလူ၏ လည်ပင်းရိုးကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်လေသည်။ သူသည် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သော ရုပ်အလောင်းကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်း ညည်းတွားရေရွတ်လိုက်၏။

"ဝန်ခံမယ် ဟုတ်လား။ ငါက မင်းရဲ့ ဝန်ခံချက်ကို လိုအပ်လို့လား။ မင်း ငါ့ကို လိမ်ပြောရင် ဘာလုပ်မလဲ။"

တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီနေသော ဇန့်အာကို ကြည့်ကာ ရင်ပြင်အတွင်းရှိ ခရိုင်မင်းလျှူ၏ မိသားစုဝင်များနှင့် ရုံးတော်အရာရှိများအားလုံးသည် ဆောင်းတွင်းမှ ပုရစ်များကဲ့သို့ အသက်ပင် မရှူရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြရသည်။ သူသည် အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းလှပေသည်။

"သူတို့အားလုံးကို သီးခြားစီ ခွဲထုတ်လိုက်ကြစမ်း၊ တစ်ယောက်ချင်းစီကို စစ်ဆေးမေးမြန်းကြ။ သူတို့ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်တွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မကိုက်ညီဘူးဆိုရင်တော့ ပုန်ကန်မှု ရာဇဝတ်မှုနဲ့ တိုက်ရိုက် စီရင်ပစ်မယ်။"

ဤစကားတစ်ခွန်းသည် လူအုပ်ကြီးအတွင်းရှိ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ရန် သို့မဟုတ် လမ်းလွှဲရန် ကြံစည်နေကြသော လူများ၏ မျှော်လင့်ချက်အတုအယောင်များကို အလုံးစုံ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။ သူတို့သည် အနည်းငယ်မျှပင် ဖုံးကွယ်ရန် မဝံ့ရဲကြဘဲ အမှန်အတိုင်းသာ ဖြေကြားကြရတော့သည်။ မဟုတ်ပါက မိမိတို့ သေဆုံးရုံသာမက မိမိတို့၏ မိသားစုများနှင့် ဆွေမျိုးများပါ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ရမည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။