အခန်း ၉၄

အခန်း (၉၄)

ဖမ်းဆီးခြင်း (၃)

မိမိအလိုရှိသော အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် အနံ့ဆိုးများ လှိုင်နေသော ထောင်တိုက်အတွင်း ဆက်လက်မနေလိုတော့သဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းပြီးနောက် သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေသော လင်းဖုန်းအား မေးမြန်းရန် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း သေရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ဒါ့အပြင် မင်းက မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းတွေ၊ မင်းရဲ့ဆရာနဲ့ မင်းရဲ့ဂိုဏ်းတူညီမလေးကို အလေးထားတယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ယောက်ကို ဝံ့ဝံ့စားစား လုပ်ကြံရဲတာလဲ။ သူတို့ကိုပါ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်သွားစေမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား။"

ဤစကားကို ကြားလျှင် လင်းဖုန်းသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"သေခြင်းတရားလား... လူတိုင်းဟာ နောက်ဆုံးတော့ သေကြရတာပါပဲ။ ကျွန်တော် သေရမှာကို မကြောက်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်တစ်ချောင်းနဲ့ လာဘ်စားတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို လဲလှယ်နိုင်ရင် သူ့ရဲ့ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံနေရတဲ့ ပြည်သူအများအပြားကို ကယ်တင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။"

"ဆရာနဲ့ တခြားသူတွေအတွက်ကတော့... ဟဟ၊ အရှင်က သူတို့ကိုလည်း ဖမ်းဆီးထားပြီးပြီ မဟုတ်လား။"

ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘေးခန်းရှိ ထောင်တိုက်ဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မလှုပ်ရှားခင်ကတည်းက သူတို့နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး အိဇုမိုကို သွားမယ့် သင်္ဘောလက်မှတ်တွေကို ကြိုတင်ဖြတ်ထားခဲ့တာပါ... အရှင် ဒီလောက်အထိ လျင်မြန်တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး... ကျွန်တော် နန်းတွင်းအစိုးရရဲ့ အင်အားကို လျှော့တွက်မိခဲ့တာပဲ။ လင်းဖုန်းကတော့ ပြစ်ဒဏ်ကို လိုလိုလားလား ခံယူဖို့ အသင့်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရှင်အနေနဲ့ သနားညှာတာသောအားဖြင့် သူတို့ကို လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်!"

လင်းဖုန်း၏ လေသံမှာ ပွင့်လင်းရိုးသားပြီး စစ်မှန်လှသဖြင့် ရက်စက်ခက်ထန်သော နှလုံးသားရှိသည့် ဝမ်ကျင်းကိုပင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။ ဤကမ္ဘာလောကသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက သူ လေးစားအားကျရသူဟူ၍ အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ဆရာဖြစ်သူ ကျန်းယွဲ့မှာ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အခြေခံနိမ့်ကျသော ဘဝမှ စတင်ကာ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းလျက် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဆုံတွေ့ဖူးသေးဘဲ အနောက်ဘက်ဒေသ၏ နယ်ခြားစောင့် သေနာပတိကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည့် ကျုံးဟိန်းမှာ အခြားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ လင်းဖုန်းသည်လည်း ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်သည် ဝမ်ကျင်းအား သိုင်းလောကသားတို့၏ စစ်မှန်သော သစ္စာတရားနှင့် သူရဲကောင်းပီသမှုက မည်သို့ရှိသည်ကို အမှန်တကယ် ပြသခဲ့ပေသည်။ မိမိနှင့် မပတ်သက်သော အားနွဲ့သူများအတွက် အသက်စွန့်ရန်ဟူသည်မှာ ဝမ်ကျင်းကိုယ်တိုင် ထိုကဲ့သို့သော မေတ္တာကရုဏာမျိုးကို မစွမ်းဆောင်နိုင်သော်လည်း၊ စွမ်းဆောင်နိုင်သူများကိုမူ သူ အလွန်အမင်း လေးစားမိပေသည်။

သို့သော်လည်း လင်းဖုန်းသည် အဆုံးစွန်၌ ငယ်ရွယ်လွန်းသေးသည်။ သူ၌ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသော်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လှည့်ကွက်များ ကင်းမဲ့နေပြီး နန်းတွင်းအစိုးရကို လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။ အကယ်၍ အခြားစီရင်စုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ဝမ်ကျင်းကဲ့သို့ လှည့်စားမှုစွမ်းရည်ရှိသူနှင့် ဤမျှအစွမ်းထက်သော လက်အောက်ငယ်သားများ မရှိခဲ့ပါက၊ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပြီး သူရဲကောင်းဘွဲ့ထူးကို ချန်ရစ်ထားနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျင်းသည် နှမြောတသစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထောင်တိုက်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လေးလံလှသော သံတံခါးကြီး ကျယ်လောင်စွာ ပိတ်သွားသည့်အခါ ဝမ်ကျင်းသည် တံခါးပြင်ပတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ထောင်စောင့်အား မိန့်ကြားလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ။ ပြီးတော့ အစားအသောက်ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးထားလိုက်၊ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးစေနဲ့။"

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်။"

ဘေးချင်းကပ်လျက် ထောင်တိုက်ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူသည် ထူထဲလှသော သံတံခါးကြီးကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ဖွင့်ရန် ထောင်စောင့်အား အမူအရာပြလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် ဓားကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်ခုံးများရှိပြီး ပူပန်သောကရောက်နေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးနှင့်အတူ သန်မာထွားကျိုင်းသူ သို့မဟုတ် ဖျတ်လတ်ဖျန်းဖျန်းရှိသူ လူငယ်သုံးဦးတို့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်လျက် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေကြသည်ကို ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မျက်ဝန်းထောင့်များတွင် မျက်ရည်စများ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သော စိမ်းစိုရောင် ဝတ်စုံဝတ် ဆံပင်ကေစင်လှပသည့် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။ သူတို့ ငါးဦးစလုံးသည် လက်နှင့် ခြေထောက်များတွင် သံခြေကျဉ်း၊ လက်ထိပ်များဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်များတွင်လည်း ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိထားကြသည်။

သံတံခါး ပွင့်သွားသည့်အခါ ထိုသူများအားလုံး တံခါးဝဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ငယ်ရွယ်ကာ ခန့်ညားလှသော လူငယ်တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ တောင့်တင်းသွားကြတော့သည်။

ကုရန်သည် ဝမ်ကျင်း၏နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းပိုးလာသော ကုလားထိုင်ကို ဝမ်ကျင်း၏ နောက်ဘက်တွင် ချပေးလိုက်သည်။ ဝမ်ကျင်း ထိုင်လိုက်သည့်အခါ ထိုသူများသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဝမ်ကျင်းအား သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ဝမ်ကျင်း၏ အကြည့်များကမူ ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုထံ၌သာ စူးစိုက်လျက် ရှိနေသည်။

"မင်းက လင်းဖုန်းရဲ့ ဆရာ... လင်းစုန်းလား။"

လင်းစုန်းသည် သူ၏ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်နေသော ကျောပြင်ကို မတ်မတ်ဆန့်လိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်... အကျွန်ုပ်ပါပဲ။"

"ငါ့ကို လင်းဖုန်းအကြောင်းနဲ့... မင်းတို့အကြောင်း ပြောပြစမ်း။"

လင်းစုန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"အကျွန်ုပ်က မင်ပြည်နယ်က လင်းစုန်း ဖြစ်ပါတယ်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး တိမ်လိုက်ဓားသိုင်း၊ လှိုင်းနင်းခြေလှမ်းသိုင်း နဲ့ မိသားစုမျိုးရိုးစဉ်ဆက် ကျင့်စဉ်ဖြစ်တဲ့ မဟာသမုဒ္ဒရာကျင့်စဉ်တို့ကို တတ်မြောက်ထားပါတယ်။ ငယ်ရွယ်စဉ်က မွေးရပ်မြေမှာ ပြဿနာအချို့ ဖြစ်ပွားခဲ့တာကြောင့် တစ်ဦးတည်းသော သမီးကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ယွဲ့ပြည်နယ်ဘက်ကို လှည့်လည်အခြေချခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။"

"ဖုန်းအာအကြောင်းကတော့... သူက အကျွန်ုပ် ကောက်ယူမွေးစားခဲ့တဲ့ မိဘမဲ့ကလေးတစ်ဦးပါ။ သူ့ကို တွေ့ရှိချိန်မှာ အသက်ကိုးနှစ်အရွယ် ရှိပါပြီ။ အဲဒီမတိုင်ခင်က သူဟာ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာမှာ တစ်ဦးတည်း လှည့်လည်သွားလာရင်း ကြင်နာတတ်တဲ့ ရွာသားတွေရဲ့ ကျွေးမွေးမှုနဲ့ အသက်ဆက်ခဲ့ရတာပါ။ ဝဝလင်လင် မစားရပေမယ့်လည်း သူ အသက်ရှင်အောင် ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ တောင်ပုန်းဓားပြတွေ ရောက်လာပြီး ရွာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြတယ်... အကျွန်ုပ်က အမှတ်မထင် ဖြတ်သန်းသွားရင်း သူ့ကို ဓားပြတွေရဲ့ ဓားချက်အောက်ကနေ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။"

"သူ့မှာ သွားစရာ နေရာမရှိတာကြောင့် အကျွန်ုပ်က သူ့ကို ခေါ်ယူပြီး သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ အကျွန်ုပ်ဆီမှာ နေထိုင်ခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ရှိပါပြီ... အကျွန်ုပ်ဟာ သိုင်းလောကရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းတွေကို ငြီးငွေ့လာတာကြောင့် သမီးဖြစ်သူ၊ ဖုန်းအာတို့နဲ့အတူ တောင်တန်းတွေကြားမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း ဆိတ်ကွယ်ရာ အရပ်မှာ နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ နေ့စဉ် အမဲလိုက်ရင်း အသက်မွေးခဲ့ကြပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးပေမယ့်လည်း ငြိမ်းချမ်းခဲ့ပါတယ်..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လင်းစုန်း၏ မျက်ဝန်းများသည် နီမြန်းလာခဲ့လေသည်။

"ဖုန်းအာက ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြင်နာတတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူ ကြီးမားတဲ့ အမှားကို ကျူးလွန်ခဲ့မိတယ်ဆိုတာ သိပေမယ့် သူ့ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က ကောင်းမှုပြုဖို့သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းအစိုးရကို တမင်သက်သက် စိန်ခေါ်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကျွန်ုပ် အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါရစေ... ဖုန်းအာရဲ့ အသက်အစား အကျွန်ုပ်ရဲ့ အသက်ကို လဲလှယ်ပေးလို့ မရဘူးလား။"

လင်းစုန်းက ထိုကဲ့သို့ ပြောဆိုသည်ကို ကြားလျှင် မိန်းမပျိုလေး၏ မျက်ရည်များသည် တရဟော စီးကျလာတော့သည်။

"မဖြစ်ပါဘူး ဖေဖေ။ သမီးက အစ်ကိုဖုန်းရဲ့ နေရာမှာ အသေခံဖို့ အသင့်ပါပဲ။"

လူငယ်သုံးဦးကလည်း အလုအယက် ဝင်ရောက်ပြောဆိုကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့လည်း အသင့်ပါပဲ..."

ဝမ်ကျင်းက ကြားဖြတ်တားမြစ်လိုက်၏။

"တော်ကြစမ်း... ခဏရပ်လိုက်ဦး။"

"လင်းဖုန်းကို... ငါ တကယ် လေးစားမိသလို တန်ဖိုးလည်း ထားတယ်။ ဒါက ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့အားလုံး အခုအချိန်မှာ အသက်ရှင်နေကြမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ထိုသူများသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝမ်ကျင်းအား ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဝမ်ကျင်းက ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ လေးစားပါစေ... ငါက စီရင်စုတစ်ခုရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ဥပဒေပြုရေးဝါဒလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ဦးကို လုပ်ကြံဝံ့တာက သေဒဏ်ထိုက်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုဖြစ်ပြီး မျိုးရိုးခုနစ်ဆက်ကိုပါ သုတ်သင်ရမယ့် ကြီးလေးတဲ့ အမှုဖြစ်တယ်။ တိုင်းပြည်ရဲ့ ဥပဒေကို စိန်ခေါ်တဲ့ မည်သူ့ကိုမဆို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ တရားရုံးတော်က ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"သူ့အစား အပြစ်ကို ခံယူပြီး သေပွဲဝင်ဖို့ ဆိုတာကလည်း... လင်းဖုန်းက လုပ်ကြံမှု ပြုလုပ်စဉ်က မျက်နှာကိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသူများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။ ငြိမ်သက်သွားသော ထိုသူများကို ကြည့်ကာ ဝမ်ကျင်းသည် ဆက်လက်စကားပြောရန် စိတ်ပါဝင်စားမှု မရှိတော့ချေ။

"မူလကတော့... သူသာမက မင်းတို့အားလုံးပါ သေဒဏ်ပေးခံရမှာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက လင်းဖုန်းဆီကနေ သိုင်းလောကရဲ့ သူရဲကောင်းပီသမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဒါဟာ အလွန်ပဲ ရှားပါးသလို တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ယူဆတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ သေစရာမလိုတော့ပါဘူး။ ဒီအမှု ပြီးပြတ်သွားတဲ့အခါ မင်းတို့အားလုံးကို ပြန်လွှတ်ပေးမယ်။ ဟဟ... ငါ့ရဲ့ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ရှားရှားပါးပါး ပြသခဲ့တဲ့ ကရုဏာတရားအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြစမ်း..."

ပြောပြီးနောက် သူသည် ထိုသူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

မှောင်မိုက်ပြီး စိုစွတ်လှသော အကျဉ်းထောင်အတွင်းမှ ထွက်လာသည့်အခါ ပြင်ပရှိ တောက်ပ၍ နွေးထွေးလှသော နေရောင်ခြည်သည် သူ့ကို ကြိုဆိုနေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ ပြင်းထန်သော နေမင်းဆီသို့ လက်သီးကို ဖြေလျော့လျက် ဆုပ်ပြလိုက်သည်။

"အာရန်... သိုင်းလောကက ငါ ထင်ထားသလောက် ဆိုးဝါးမနေပါလား။ တကယ်တော့ သိုင်းလောကရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရုပ်သွင်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ..."

"အရှင်... လူတိုင်းရဲ့ သိုင်းလောကက တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မတူညီကြပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းလောကကတော့ အမြဲတမ်း သွေးချောင်းစီးခြင်း၊ လှည့်စားခြင်း၊ အဆုံးမရှိတဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းတွေနဲ့ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်မှုတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။"

"လင်းဖုန်းက ကျွန်တော် ပထမဆုံး မြင်ဖူးတဲ့ ထူးခြားတဲ့သူတစ်ဦးပါပဲ၊ ဒီလောက်အထိ... စင်ကြယ်တဲ့သူကို မြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပါပဲ..."

"အာယန်... ရှားပါးလွန်းလို့ပဲ တန်ဖိုးရှိတာပေါ့..."

"ဟမ်... နောက်ကွယ်က အဲဒီ ကျိန်စာသင့်တဲ့ ကြွက်စုတ်တွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါက ဒီလိုလူမျိုးကို သတ်ပစ်ဖို့ မလိုဘူး။"

"လင်းဖုန်းရဲ့ ဝန်ခံချက်အတိုင်း အဲဒီလူကို လိုက်လံရှာဖွေပြီး နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို ဖော်ထုတ်စမ်း။"

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်။"

သူတို့နှစ်ဦး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကုရန်အား အေးစက်စက် အကြည့်များဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အကယ်၍ လင်းဖုန်းက ငါ့ကို လိမ်ညာခဲ့တာဆိုရင်... ထိုလူငါးဦးကို သူ့ရဲ့ ရှေ့မှောက်ဆီ ခေါ်ဆောင်လာပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း အသားစလွှာကာ သတ်ဖြတ်တာကို သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ကြည့်ရှုစေရမယ်။"