အခန်း ၉၅

အခန်း (၉၅)

ဖမ်းဆီးခြင်း (၄)

လူသူဆိတ်ငြိမ်သော အရပ်သားနေအိမ်တစ်လုံးအတွင်း၌ သွေးအလိမ်းလိမ်းပေကျံနေသော လူရိပ်တစ်ခုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အားနည်းစွာ လူးလိမ့်နေပြီး ပီပြင်မှုမရှိသော စကားလုံးများကို တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်နေရှာသည်။

"မရိုက်ပါနဲ့... မရိုက်ပါနဲ့တော့... ကျွန်တော်ပြောတာ အားလုံးအမှန်တွေပါ... အားလုံး... အားလုံးအမှန်တွေပါ။"

လက်များတွင် သွေးများစွန်းထင်နေသော အာဟူသည် လက်အောက်ငယ်သား ယူဆောင်လာပေးသည့် ရေခွက်ထဲ၌ သွေးကွက်များကို ဆေးကြောနေ၏။ တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသော ရေပြင်ပေါ်မှ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုတွင် အာဟူ၏ လေးနက်တည်ကြည်ပြီး ခက်ထန်လှသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့နေရသည်။

လင်းဖုန်းပြောပြခဲ့သော သံသယဖြစ်ဖွယ်လူအား ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးခြင်းသည် ဝမ်ကျင်းက အာဟူကို မိမိအနားမှ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီးနောက် ပထမဆုံး စေခိုင်းခဲ့သော အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအလုပ်သည် ဝမ်ကျင်းက သူ့အား မိမိကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးသနားခြင်းဖြစ်ကြောင်း အာဟူ စိတ်ထဲမှ သိရှိနေပေသည်။ ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးနားတွင် ကုရန်ကဲ့သို့သော ကိုယ်ရံတော်နှင့် အလုပ်အကျွေးပြုသူ ရှိနှင့်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း၊ ကျွမ်းကျင်သော ကိုယ်ရံတော်အတတ်ပညာ သို့မဟုတ် သိုင်းလောက ဗဟုသုတများ မည်သည့်အရာတွင်မဆို အာဟူသည် ကုရန်ကို မယှဉ်နိုင်ချေ။

ဝမ်ကျင်းသည် အာဟူကို သူ၏ဘေးနား၌တင် ချည်နှောင်မထားလိုသဖြင့် 'ကွန်ရက်' အဖွဲ့အတွင်းသို့ တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းနောက်သို့ အစောဆုံး လိုက်ပါခဲ့သူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက်၊ ဝမ်ကျင်းသည် သူ့အား အောင်မြင်မှုရရှိရန်၊ ရာထူးတိုးတက်ရန်နှင့် အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤအခွင့်အရေးသည် သူ့ထံသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ရောက်ရှိလာခြင်း မဟုတ်ပေ။ အာဟူသည် ဝမ်ကျင်းအတွက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါး အသက်စွန့်ခဲ့ပြီး၊ ညစ်ပတ်ကာ ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသော အလုပ်မှန်သမျှကို လုပ်ဆောင်ရင်း မိမိဘာသာ ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံအောက်ရှိ ကောင်းမွန်သောနေရာဟူ၍ မကျန်တော့လောက်အောင် ဖြစ်နေသော သူ၏ အမာရွတ်ဗရပွ အရေပြားသည် သူ၏ သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြနေပေသည်။

ငွေကြေး၊ မိန်းမလှများ၊ ကျင့်စဉ်ကျမ်းများ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ဝမ်ကျင်းသည် သူ့အား ယင်းတို့အနက် တစ်ခုမျှ မပြတ်လပ်စေခဲ့ဖူးချေ။ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ မိဘမဲ့ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သော သူသည် ဝမ်ကျင်း၏ စောင့်ရှောက်ပျိုးထောင်မှုကို ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့်သာ ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ဆက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဝမ်ကျင်းက သူ့အား အာဏာကို ထိတွေ့နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကိုပင် ပေးအပ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ သူသည် မိမိ၌ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို အသုံးချ၍ ဝမ်ကျင်း၏ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတရားကို ပြန်လည်ပေးဆပ်မည် ဖြစ်သည်။

လက်ကို ဆေးကြောပြီးနောက် အာဟူသည် သွေးအလိမ်းလိမ်း ပေကျံနေသော လူရိပ်၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းက တော်တော်လေး အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံးမှာ တွေ့ခဲ့ဖူးသမျှ ကြံ့ခိုင်တဲ့ ယောကျာ်းတွေထဲမှာ မင်းက ထိပ်ဆုံးကပဲ။ မင်းရဲ့ လက်သည်းတွေကို ခွာထုတ်ပစ်တယ်၊ လက်ချောင်းအရိုးတွေကို ရိုက်ချိုးပစ်တယ်၊ စွမ်းအင်စီးဆင်းရာ သွေးကြောတွေအားလုံး ပျက်စီးကုန်တယ်... ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နာကျင်မှုက မင်းကို အနည်းငယ်ပဲ တုန်လှုပ်စေနိုင်ခဲ့တယ်"

ထိုလူရိပ်သည် နှစ်ချက်ခန့် တွားလူးလှုပ်ရှားလိုက်သည်။

"ဟူး... ဟူး... အဟွတ်... သခင်... သနားညှာတာပေးပါ... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မင်းကြီးပြောတာကို နားမလည်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က... ဆိုင်အကူလေး တစ်ယောက်ပါပဲ... သတင်းပို့တဲ့အလုပ်အကြောင်း ဘာမှမသိပါဘူး... မင်းကြီးတို့ လူမှားဖမ်းမိတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်..."

အာဟူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုလူ၏ မေးရိုးကို ညှစ်၍ ပါးစပ်ကို အတင်းဖြဲဟလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူ၏ပါးစပ်အတွင်းရှိ အကုန်နီးပါး နုတ်ပယ်ခံထားရသော အံသွားများနှင့် လတ်ဆတ်သော သွေးများ ဆက်လက်စီးကျနေဆဲဖြစ်သည့် သွေးစိုနေသော အပေါက်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဟဲဟဲ၊ ဆိုင်အကူလေး ဟုတ်လား။ ဆိုင်အကူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ အဆိပ်အိတ်ရှိနေပါ့မလား။ မင်းက ငါ့ကို လူအောက်မေ့နေတာပဲ..."

"မင်းက အံကြိတ်ပြီး ဒီနာကျင်မှုကို အောင့်ခံထားရင် ပြီးသွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ငါ့ရဲ့ သခင်လေး ပြောခဲ့ဖူးတယ်... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ပြည့်စုံလွန်းတဲ့လူဆိုတာ မရှိဘူး။ လူဖြစ်လာရင် အားနည်းချက်ဆိုတာ ရှိစမြဲပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစစ်တံတိုင်းကို ချိုးဖျက်ချင်ရင် အဲဒီအားနည်းချက်ကို အရင်ရှာရမယ်..."

"တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ... မင်းရဲ့ အားနည်းချက်ကို ငါ ရှာတွေ့သွားပြီ ထင်တယ်..."

အာဟူသည် လက်ခုပ်နှစ်ချက် တီးလိုက်လေသည်။

ရိုးရှင်းလှသော တံခါးပွင့်သွားပြီး စစ်သည်တော်ဝတ်စုံနှင့် သန်မာထွားကျိုင်းသော လူနှစ်ဦးသည် ရိုးရှင်းသောအဝတ်အစားနှင့် ကလစ်ကို ဆင်ယင်ထားသည့် နုနယ်သော မိန်းမပျိုတစ်ဦးနှင့် ဆံပင်ဖြူကာ ကျောကုန်းနေသော အဘွားအိုတစ်ဦးတို့ကို ထမ်းပိုး၍ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး၏ ပါးစပ်များတွင် အဝတ်စများ ဆို့ပိတ်ထားသဖြင့် စကားမပြောနိုင်ကြဘဲ ခန္ဓာကိုယ်များကိုသာ အသည်းအသန် လူးလွန့်ရင်း ကြိုးတုပ်ထားမှုများမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေကြရှာသည်။

အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံရသော ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးအလိမ်းလိမ်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော အစုအပုံကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုသူ၏ မျက်နှာကို မှတ်မိသွားကြသည့်အခါ မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝိုင်းစပြုလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ လူရိပ်ထံသို့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားကာ ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းစွာပင် သူတို့ မတတ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ အားနွဲ့ပြီး ကြိုးတုပ်ခံထားရသော သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် အမျိုးသမီးငယ်တို့သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ထားသည့် 'ကွန်ရက်' အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦး၏ လက်ထဲမှ မည်သို့ ရုန်းထွက်နိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့အပြင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် အံကြိတ်ကာ ဝန်ခံရန် ငြင်းဆန်နေသော ထိုသူသည် ယခု အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း နီမြန်းလာပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်လေသည်။

"မင်း... မင်းတို့... ငါ့ကိုပဲ လုပ်စမ်းပါ။ မိန်းမတွေကို အနိုင်ကျင့်တာ ဘာသတ္တိရှိလို့လဲ။"

သူသည် မသိချင်ယောင်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် မမှတ်မိသယောင် ဟန်ဆောင်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူများက သူတို့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာကတည်းက သူနှင့် သူတို့၏ ပတ်သက်မှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်ကို သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုသူ၏ မျက်နှာနှင့် မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော အသက်ကြီး၊ ငယ် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အာဟူ၏ ခက်ထန်သော မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံး၌ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"ကြည့်ရတာ... မင်းရဲ့ အားနည်းချက်ကို ငါ တကယ်ပဲ ရှာတွေ့သွားပြီထင်တယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ခါးမှ တိုတောင်းသော ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသမာန်ဟုန် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ အသားကို လှီးဖြတ်တာ၊ အရိုးတွေကို ချိုးဖျက်တာခံရတဲ့ နာကျင်မှုကို တောင့်ခံနိုင်တယ်... မင်းက သံမဏိလို စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပဲ။ အင်း... ငါ တကယ်လေးစားမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကကော အဲဒီလို နာကျင်မှုကို တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား ငါ သိချင်မိတယ်"

"ညီအစ်ကို... ငါ မေးပါရစေဦး၊ သိုင်းလောကသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ မိသားစုကို လုပ်ကျွေးဖို့ အသက်စွန့်ပြီး ငွေရှာတာ မမှားပါဘူး၊ သခင်အပေါ် သစ္စာရှိတာကလည်း အလွန်မွန်မြတ်တဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငွေတွေအများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့ပြီး မင်းသေဆုံးပြီးနောက်မှာ ဆုလာဘ်တွေ နစ်နာကြေးတွေ အများကြီး ရခဲ့ရင်တောင်... မင်းရဲ့ မိသားစုသာ မရှိတော့ရင် အဲဒါတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ ဟုတ်တယ်မလား"

လက်ချောင်းများနှင့် လက်ဝါးအရိုးများ အားလုံး ကျိုးကြေနေသော ထိုလူရိပ်သည် သူ၏ လက်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ တံတောင်ဆစ်များကို အားပြုလျက် စစ်သည်တော်နှစ်ဦး၏ လက်ထဲရှိ အမျိုးသမီးများထံသို့ တွားသွားရန် ကြိုးစားရှာသည်။

"အဟွတ်... ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း သေရမှာပဲ... မင်းတို့ ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်ရင်တောင်... အဲဒီလူတွေကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အာဟူသည် ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နင်းခြေလိုက်သည်။

"သေခြင်းတရားချင်းက မတူဘူးကွ။ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေရတာရှိသလို၊ အချိန်အကြာကြီး နှိပ်စက်ခံရပြီးမှ သေရတာမျိုးလည်း ရှိတယ်။ ငါ့လက်ထဲမှာ သေရတာကတော့ လွတ်မြောက်ခြင်းတစ်မျိုးပဲ"

ရာက္ခသဂိုဏ်းမပေါ်ပေါက်မီကတည်းက ဝမ်ကျင်း၏ ညစ်ပတ်သောအလုပ်မှန်သမျှကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည့်အလျောက်၊ အာဟူသည် ချင်မင်းဆက်၏ မဟာနှိပ်စက်ခြင်း ဆယ်သွယ်ကဲ့သို့သော ဝမ်ကျင်းသိရှိသမျှ နှိပ်စက်နည်းမှန်သမျှကို တတ်မြောက်ထားပြီး လက်တွေ့အသုံးချဖူးသော အတွေ့အကြုံလည်း ရှိပေသည်။ သူသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏သခင်လေးသည် ဤမျှအထိ လူမဆန်သော နှိပ်စက်နည်းများကို မည်သို့လျှင် စိတ်ကူးရနိုင်သနည်းဟုပင် တွေးတောမိသည်။ ထို့ကြောင့် အာဟူသည် ဝမ်ကျင်းအပေါ် အသက်စွန့်ဝံ့သည့် သစ္စာရှိမှုရှိရုံသာမက၊ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သော နက်ရှိုင်းလှသည့် ကြောက်ရွံ့မှုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

"ငါ မင်းကို ကတိပေးတယ်... မင်း အားလုံးကို ဖွင့်ပြောမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ သေစရာမလိုစေရဘူး။ ဒါ့အပြင် ငွေကြေးအမြောက်အမြားကိုပါ ရရှိစေရမယ်။ ငါ့ရဲ့ ကတိကို မသံသယဝင်ပါနဲ့။ မင်း သိထားရမှာက နန်ယန်စီရင်စုတစ်ခုလုံးမှာ မိုးကောင်းကင်ဆိုတာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါကတော့ ငါတို့ရဲ့ စီရင်စုနယ်စားမင်းကြီးပဲ။"

အသက်ရှူကြိမ် ဆယ်ကြိမ်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ အာဟူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ စိတ်ပျက်အားလျော့လှသော သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်... မင်းကြီးတို့ ကတိတည်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

အာဟူသည် ဝန်ခံချက်အား လက်ဝယ်ရရှိပြီးနောက် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အရပ်သားနေအိမ်အတွင်းမှ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပွင့်ဟနေသော တံခါးဝဆီသို့ ပြန်လည်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူသုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်လှဲတကင်း ငိုကြွေးနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏နောက်မှ လက်အောက်ငယ်သားအား မိန့်ကြားလိုက်သည်။

"သူတို့ကို ဘေးကင်းရာကို ပို့ဆောင်ပေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ။"

ဝင်းခြံအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာစဉ် အာဟူသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ဆားချက်စက်ရုံတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို မလွှဲမရှောင်သာ ပြန်လည်အမှတ်ရမိသွားသည်။

ထိုစဉ်က ဆားချက်စက်ရုံမှ အလုပ်သမားအချို့၏ မိသားစုများသည် ဖမ်းဆီးခြင်းခံခဲ့ရပြီး ပင်လယ်အနီးရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဒေသသည် ဆားနှင့် ပတ်သက်မှု ရှိ၊ မရှိ နှင့် နှင်းဆားကို မည်သို့ ထုတ်လုပ်ဖော်စပ်သနည်းဟူသော အချက်များကို ဖွင့်ဟရန် ခြိမ်းခြောက်ခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသည်။ အလုပ်သမားများသည် မိသားစုများ၏ ဘေးကင်းရေးကို စိုးရိမ်သဖြင့် သစ္စာဖောက်ကာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဆားချက်စက်ရုံ၏ အစောင့်တပ်ဖွဲ့များက ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သတိပြုမိသွားကြပြီး သူတို့ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးခဲ့ကြသည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ မိသားစုများ ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသဖြင့် မတတ်သာဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် အမိန့်ချမှတ်ခဲ့ပြီး ကြီးမားသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့် ၎င်းတို့၏ မိသားစုဝင်အားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ... ထိုအလုပ်သမားများ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် ကယ်တင်လာသော မိသားစုဝင်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရက်စက်စွာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်း၍ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ နာကျင်စူးရှသော အော်ဟစ်သံများသည် ဆားချက်စက်ရုံတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ညလုံး လှိုင်နေခဲ့တော့သည်။

အာဟူသည် ဝမ်ကျင်း ပြောကြားခဲ့ဖူးသော စကားများကို ယခုထက်တိုင် အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မိသားစု ဖမ်းဆီးခံရလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တဲ့သူ ရှိလာရင်... မင်းတို့ သတိရရမှာက ပြန်ပေးဆွဲတဲ့လူတွေက သူတို့ကို လွှတ်ပေးခဲ့ရင်တောင် ငါကိုယ်တိုင် ပြန်ဖမ်းပြီး နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းပြီး သတ်ပစ်မယ်။ ဘယ်လို အခက်လဲမျိုးပဲ ရှိရှိ... ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တဲ့သူမှန်သမျှ ထိုက်တန်တဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရမယ်။"

အာဟူသည် မိမိလက်ထဲရှိ ဝန်ခံချက်စာရွက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"သခင်လေးကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိတာပဲ... မင်းတို့တွေတော့... ဒုက္ခလှလှ တွေ့ကြတော့မှာပဲ..."