အခန်း ၉၇

အခန်း (၉၇)

သိုင်းလောက (၁)

နန်ယန်စီရင်စုမြို့တော်၏ ပြင်ပ၌ ဝမ်ကျင်းသည် အနောက်အရပ်ဒေသထွက် မြင်းကောင်းတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားပြီး ထိုမြင်းမှာ ပြောင်လက်တောက်ပသည့် နက်မှောင်သော အမွှေးအမှင်များ ရှိကာ ထည်ဝါခန့်ညား၍ သန်မာထွားကျိုင်းလှသော ကိုယ်ဟန်တည်ဆောက်ပုံကြောင့် 'ကျွယ်ရင်း' ဟု အမည်တွင်လေသည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင်ဒီဇိုင်းထွင်ထားသည့် အဖြူနှင့် ရွှေရောင်စပ် 'ယွီယွီလင်းယွမ်' ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောလှပသော သူ၏မျက်နှာမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူအများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနေခဲ့သည်။

သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသော ကုယန်နှင့် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ဝင် အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်တို့သည် ထက်မြက်သော အကြည့်များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲမပြတ် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေကြပြီး ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည့် ဘေးအန္တရာယ်မှန်သမျှနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာတိုင်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ဝမ်ကျင်းမှာမူ မြင်းပေါ်၌ သက်သောင့်သက်သာ စီးနင်းရင်း ရှေးဟောင်းဆန်၍ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံစံရှိသည့် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကျောတွင်လွယ်ထားကာ လက်ထဲ၌မူ ရွှေကွင်းအနားကွပ်၍ ကျောက်စိမ်းများဖြင့် မွမ်းမံထားသော အရက်ဘူးကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် သူ၏မျက်နှာထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့် ရှိနေလေသည်။

"အာရန်..."

ထိုခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကုယန်သည် သူ၏မြင်းကို ဖနောင့်ဖြင့် တို့လိုက်ပြီး ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးနားသို့ ယှဉ်တွဲမိစေရန် မြင်းအရှိန်ကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်။

"ငါမှတ်မိသလောက်တော့ နန်ယန်စီရင်စုမှာ အင်အားအလွန်ကြီးမားတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုရှိတယ်လို့ မင်းတစ်ခါက ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်... အဲဒါ ဘာဂိုဏ်းကြီးလဲ"

"သခင်ကြီး... အဲဒါက ဟယ်ယီဂိုဏ်းပါ။"

"အပြင်ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ကို သခင်ကြီးလို့ မခေါ်စမ်းနဲ့။ အခု ငါက စီရင်စုနယ်စားမင်း မဟုတ်ဘူး... ငါက သိုင်းလောကသား လီရှောင်ယောင်ကွ။ ငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်စမ်း။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... အစ်ကိုကြီး။"

ဝမ်ကျင်း၏ နုပျိုသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ကုရန်မှာ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံး၌ နာခံမှုရှိစွာဖြင့်ပင် 'အစ်ကိုကြီး' ဟု ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ငါတို့သွားမယ့် လမ်းကြောင်းက အဲဒီဟယ်ယီဂိုဏ်းနားက ဖြတ်သွားမှာလား။ အဲဒီကို သွားချင်ရင် လမ်းကြုံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းလွှဲသွားရမလား"

"လမ်းလွှဲသွားရမှာပါ အစ်ကိုကြီး။ ဟယ်ယီဂိုဏ်းက စီရင်စုမြို့တော်ရဲ့ အစွန်ဆုံး မြောက်ဘက်ပိုင်းမှာ ရှိတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့က အရှေ့ဘက်ကို ဦးတည်သွားနေတာ ဖြစ်ပါတယ်"

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ပျက်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကြီးမားသော သိုင်းလောကဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုသော်လည်း ယခုခရီးစဉ်တွင် သူ၌ ဆောင်ရွက်ရန် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ရှိနေသဖြင့် လမ်းဝှေ့ကာ အချိန်မဖြုန်းလိုတော့ချေ။

သူသည် လျှို့ဝှက်စာချွန်လွှာတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသည့် မိသားစုအားလုံး၏ အမည်စာရင်းကို ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပူးတွဲပါရှိသော လိပ်စာများကို ကြည့်ရှုကာ ကျန်းမိသားစုမှသည် ဝူမိသားစုအထိ ကြီးငယ်မရွေး စုစုပေါင်း မိသားစုခုနစ်စုဆီသို့ သွားမည့် လမ်းကြောင်းကို စိတ်ထဲ၌ ပုံဖော်တွက်ချက်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုမိသားစုတစ်ခုချင်းစီ၏ အနားမှ ဖြတ်သန်းသွားရန် စီစဉ်ထားပြီး မြှားမပါသော တန်ဖိုးနည်း သာမန်ဒူးလေးများနှင့် သံချပ်ကာအင်္ကျီအချို့ကို တိတ်တဆိတ် ချန်ထားရစ်ခဲ့ရန် ကြံစည်ထားသည်။ အရည်အသွေးမြင့်မားသော အရာများ ဖြစ်နေရန် မလိုပေ၊ အကြောင်းမူကား သံချပ်ကာအင်္ကျီများကို တရားမဝင် လက်ဝယ်သိုလှောင်သည့် ရာဇဝတ်မှုမှာ လက်နက်ကိရိယာများ၏ အရည်အသွေးအပေါ်တွင် မူတည်ခြင်းမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဤတာဝန်ကို လာရောက်ဆောင်ရွက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာမူ တခြားနည်းလမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ စနစ်အရောင်းဆိုင်မှ လဲလှယ်ရရှိထားသော ပစ္စည်းများနှင့် စစ်အင်အားချထားမှုများသည် ဝမ်ကျင်းကို ဗဟိုပြု၍ လီနှစ်ဆယ်ပတ်လည်အတွင်း၌သာ အသက်ဝင် စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး ထိုအတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်ပါက အသုံးချ၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျင်းသည် ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း လင်းဖုန်း၏ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဝမ်ကျင်း၏ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် သိုင်းလောကအပေါ် တမ်းတလိုစိတ်များမှာ တစ်ကျော့ပြန်၍ အောင်မြင်စွာ တောက်လောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယောက်ျားသားတိုင်းလိုလို၏ ရင်ထဲတွင် သိုင်းလောကအတွင်း မြင်းဇက်ကြိုးကို လွှတ်ကာ လှည့်လည်သွားလာမည့် 'ဝူရှအိမ်မက်' ကိုယ်စီ ရှိကြစမြဲဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျင်းသည်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူသည် ယခင်က သာမန်အရပ်သားဝတ်စုံဖြင့် အပြင်သို့ တစ်ခါမျှ မထွက်ဖူးခြင်းမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုမရှိဟု လုံးဝ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးပင်လျှင် နန်းဝတ်နန်းရုံများကို ချွတ်၍ နန်းတော်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာသွားပါက ဧကရာဇ်တစ်ပါး မဟုတ်တော့ချေ။ "ပညာရှိသူတော်ကောင်းသည် ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော နံရံအောက်တွင် မတ်တတ်မရပ်ရ" ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် လမ်းသွားလမ်းလာ လူမိုက်တစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် မတော်တဆ အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လျှင် အလွန်ပင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ကုရန်အပါအဝင် သူ၏ဘေးနားရှိ လူအားလုံး သေဆုံးသွားလျှင်တောင်မှ ဝမ်ကျင်းသည် ရန်သူကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များကို စဉ်ဆက်မပြတ် လဲလှယ်ခေါ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ 'ကန်းချီနယ်ပယ်' အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်အကျော်အမော်တစ်ဦးကိုပင်လျှင် လူအင်အားဖြင့် အင်အားကုန်ခမ်းသွားအောင် ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ယုံကြည်ချက်အသစ်များ ရှိလာသဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် သိုင်းလောကသားတို့၏ ဟန်ပန်အမူအရာကို သဘာဝအတိုင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားကြည့်ချင်လာပြီး ၎င်းမှာ သူ၏အတိတ်ဘဝတုန်းက ရုပ်ရှင်များထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသလိုမျိုး ဟုတ်မဟုတ်ကို သိရှိလိုနေခဲ့သည်။

သူတို့ မသိလိုက်ဘဲနှင့်ပင် နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကုရန်သည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးနားသို့ မြင်းကို ကပ်၍ စီးလာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီည မိုးရွာမယ့်ပုံပဲဗျ။ ကျွန်တော်တို့ ကြိုတင်ပြီး နားခိုမယ့်နေရာတစ်ခု ရှာဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။"

"ကျွန်တော်တို့ မြင်းအရှိန်ကို မြှင့်ရပါမယ်။ အကယ်၍ မှောင်မကျခင်မှာ ခရိုင်မြို့တော်ကို မရောက်နိုင်ရင်တော့ တောကန္တာရထဲက ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ ဘုရားကျောင်းအိုကြီးထဲမှာပဲ တစ်ညတာ ဖြတ်သန်းရပါလိမ့်မယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် 'ဘုရားကျောင်းအိုကြီး' ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဝင်းပတောက်ပသွားခဲ့သည်။

"ဘုရားကျောင်းအိုကြီး ဟုတ်လား။ ဘုရားကျောင်းအိုကြီးက အကောင်းဆုံးပဲကွ။"

ရုပ်ရှင်များထဲတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်း ဇာတ်လမ်းအစုံအလင်မှာ ဘုရားကျောင်းအိုကြီးများထဲ၌ အစပြုလေ့ရှိကြသည်။ ထိုဘုရားကျောင်းအိုကြီးများသည် ဖန်တီးမှုလက်ရာများစွာတွင် အလွန်ပင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီည။ ငါတို့ ဘုရားကျောင်းအိုကြီးထဲမှာပဲ တည်းခိုမယ်။"

ကုရန် - "..."

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင်မူ မိုးစက်မိုးပေါက်များသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အမိုးအကာအုပ်ကြွပ်များနှင့် သစ်သားပြတင်းပေါက်များကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာလေသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် မိုးခိုရန်အတွက် ထိုနေရာတွင် စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြသော သူတောင်းစားအချို့ကို ကြည့်ရင်း ညှိုးငယ်သော မျက်နှာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖွဖွချလိုက်မိသည်။

ဤဘုရားကျောင်းအိုကြီးမှာ ညစ်ပတ်ပေရေ၍ ပျက်စီးနေပြီး အနံ့အသက်မှာလည်း အလွန်ဆိုးရွားလှ၏။ အထူးသဖြင့် ထိုသူတောင်းစားများထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဆိုးမှာ ပို၍ပင် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ လှည့်ကာ သွားရောက်ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မိုးရွာသွန်းနေသော ညဉ့်အမှောင်ထုကို ငေးမောကြည့်ရှုနေခဲ့သည်၊ ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော စိတ်ခံစားချက်များကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် အပြင်ဘက်မှ လတ်ဆတ်သော လေထုကို ရှူရှိုက်လိုက်၏။

ဝမ်ကျင်း၏ မကျေနပ်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကုရန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် မလုံခြုံမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုးဝှေ့ဖက်ထားကြသော သူတောင်းစားများရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုသူများကို သေချာစွာ စူးစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

"အားလုံး အပြင်ထွက်သွားကြစမ်း။"

သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် ကလေးသူငယ် သူတောင်းစားများသည် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟန်ပန်ရှိသည့် ကုရန်ကို လည်းကောင်း၊ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများနှင့် သန်မာထွားကျိုင်းလှသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များကို လည်းကောင်း ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ခိုးကြည့်နေကြ၏။ သူတို့သည် မည်သည့်အသံမျှ မဟဝံ့ကြဘဲ အားလုံး ထရပ်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာထက်တွင် သနားစရာကောင်းလှသော ဝမ်းနည်းရိပ်များဖြင့် ဘုရားကျောင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြလေသည်။

ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ကျင်းသည် ထိုဆူညံသံကို ကြားသဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူများသည် မလုံမခြုံ ဝတ်ဆင်ထားကြသော မသန်စွမ်းများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ ဖြစ်ကြပြီး အရိုးပေါ် အရေတင်ဖြစ်ပြီး ယိုင်နဲ့နေသော အဖိုးအိုနှစ်ဦးနှင့် ခြေလက်အင်္ဂါ မစုံလင်ကြရှာသည့် မသန်စွမ်းကလေးငယ် ခြောက်ဦးတို့ ဖြစ်ကြပေသည်။

"နေဦး။"

ဝမ်ကျင်းသည် ပြတင်းပေါက်ပြင်ပမှ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးကို ကြည့်ကာ သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မိုးစက်များနှင့်အတူ ပါလာသော အေးစက်လှသည့် လေညင်းက သူ၏လက်ဖဝါးကို ရိုက်ခတ်သွားမှုကို ခံစားလိုက်ရကာ တုန်ရီသွားစေသည်။

"အတွင်းထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး နားခိုကြ။"

မိုးရွာသွန်းနေသော ညဉ့်ဦးယံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပေသည်။ အကယ်၍ ကောင်းမွန်သော အဝတ်အစားများ မရှိဘဲ ကိုယ်လုံးတီးနီးပါး ဖြစ်နေသည့် ဤသူတောင်းစားတစ်စုသာ ဘုရားကျောင်းအိုကြီးထဲမှ ထွက်ခွာသွားပါက သူတို့ အအေးမိဖျားနာသွားကြမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။ စားစရာပင် အနိုင်နိုင် ရှာဖွေနေရသည့် သူတောင်းစားများအတွက်မူ ဖျားနာခြင်းသည် သေမင်းထံသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုးသည် ဝမ်ကျင်း၏ စရိုက်သဘာဝနှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီမှုမရှိချေ။ သူသည် မိမိ၏ ရန်သူများကို ချေမှုန်းရာတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ အာဏာရှင်ဆန်သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် နှစ်သက်သော်လည်း အပြစ်မဲ့သော သက်ရှိများကိုမူ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရန်ရှာမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

သူတောင်းစားများသည် နောက်ထပ် မမည်သည့်စကားမျှ မပြောဝံ့ကြတော့ဘဲ သူတို့၏ မူလနေရာများသို့သာ နာခံစွာဖြင့် ပြန်လည်၍ စစုပြုံတိုးဝှေ့ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ကုရန်မှာမူ ထိုအဖိုးအိုနှစ်ဦးထံသို့ သူ၏ အကြည့်ကို ပို့ထားပြီး ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးနားသို့ ခြေလှမ်းဖွဖွဖြင့် လျှောက်လာကာ တိုးတိုးလေး ကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီအဖိုးအိုနှစ်ယောက်က... ကလေးသူခိုးတွေနဲ့ တူနေတယ်ဗျ။"

"ဒီကလေးတွေက အဖမ်းခံရပြီးတော့ 'အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း ဖြတ်တောက် ရောင်းစားတဲ့ နည်းလမ်း' ကို ခံထားရတာ ဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီကလေးတွေကို သေချာကြည့်ပြီးပြီ... သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှေးမှိန်နေပြီး၊ လျှာတွေကလည်း တိုနေကြတယ်၊ ပြီးတော့ ပြတ်တောက်နေတဲ့ ခြေလက်အင်္ဂါတွေပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကလည်း ချွန်ထက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုခုနဲ့ အစီအစဉ်တကျ ဖြတ်တောက်ခံထားရတာ ဖြစ်တယ်။"

"ဟင်... ဖမ်းဆီးလိုက်စမ်း။ ငါက လူကုန်ကူးတဲ့ကောင်တွေကို အမုန်းဆုံးပဲ။"

တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်အချို့သည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး ထိုအဖိုးအိုနှစ်ဦးကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်လိုက်ကြသည်။ ထိုအထဲမှ အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် ဘေးနားရှိ သူတောင်းစားကလေးငယ်ကို လူသားဒိုင်းအဖြစ် အသုံးချရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သဖြင့် သူ၏လက်မောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ယခုအခါ၌ သူ၏ဒဏ်ရာကို ဖိကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေရရှာသည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်ကပင် ကုရန်၏ သံသယကို အတည်ပြုပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်၊ ထိုသူများသည် သူတောင်းစားများအသွင် ဖန်တီးကာ လမ်းတကာ လှည့်လည်ရင်း ကကလေးများကို ပြန်ပေးဆွဲ ခိုးယူနေကြသည့် လူကုန်ကူးဂိုဏ်းသားများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုလူကုန်ကူးသူနှစ်ဦး၏ အသနားခံ တောင်းပန်မှုများကို လျစ်လျူရှုထားပြီး သူ၏ ဘေးနားရှိ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ 'လင်ချီ' (တစ်စစီ အသားလှီးဖြတ်၍ သတ်သည့် ပြစ်ဒဏ်) စီရင်နည်းကို တတ်လဲ"

ရာအိမ်မှူးတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

"သတင်းပို့ပါတယ် သခင်ကြီး... ကျွန်တော် အနည်းငယ်တော့ တတ်ကျွမ်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းကတော့ တပ်မှူး လူလောက် မထက်မြက်သေးပါဘူး။ ဆေးဝါးအကူအညီနဲ့ဆိုရင်တော့ ရာဇဝတ်ကောင်ကို အရှင်လတ်လတ် အချက်ပေါင်း တစ်ထောင်တိတိ လှီးဖြတ်နိုင်ပါတယ်။ အကယ်၍ ဆေးဝါးမပါဘူးဆိုရင်တော့ အချက်ပေါင်း ရှစ်ရာလောက်အထိပဲ တတ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။"

"အို... လူကျဲက လင်ချီစီရင်ရာမှာ အဲဒီလောက်တောင် ကျွမ်းကျင်တာလား"

"မှန်ပါတယ်... တပ်မှူးလူဟာ ရာဇဝတ်ကောင်ကို မသေစေဘဲ အရှင်လတ်လတ် အချက်ပေါင်း သုံးထောင်အထိ လှီးဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ သူက ရာဇဝတ်ကောင်ကို အဆုံးစွန်သော ဝေဒနာတွေကို ခံစားစေပြီးမှ နောက်ဆုံးဓားချက်ကျမှ အသက်ကို နုတ်ယူလေ့ရှိတာ ဖြစ်ပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ဆက်တိုက် တောင်းပန်နေကြဆဲဖြစ်သော အဖိုးအိုနှစ်ဦးထံသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာထက်တွင် မျှော်လင့်စောင့်စားနေသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"ကဲ... မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို စတင်ပြသလိုက်တော့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး။ စောင့်ကြည့်တော်မူပါ။"

"ဒါနဲ့... ငါ့ကို 'အစ်ကိုကြီး' လို့ ခေါ်စမ်းပါဦး... ငတုံးရဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... အစ်ကိုကြီး။"

သွေးပျက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသော ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း ကုရန်သည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိလေတော့သည်။

"ငါ သိနေသားပဲ... ငါ အစကတည်းက သိနေခဲ့တာ..."