အခန်း ၁၀၀

အခန်း (၁၀၀)

သိုင်းလောက (၄)

"သန့်စင်သောနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ သံတမန်လား။ ငါ့ကို တွေ့ချင်တယ် ဟုတ်လား"

ဝမ်ကျင်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူမကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်!"

သူ စေလွှတ်ထားသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များမှာ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ရာ သူ၏လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ချရသဖြင့် သူမအား တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုန်ကန်မှုများတွင် ဤမျှအထိ စိတ်အားထက်သန်နေသည့် ဤအဖွဲ့အစည်းကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။

ကုရန်သည် အမိန့်ကို နာခံကာ အပြင်သို့ ထွက်၍ ပြန်လည်အကြောင်းကြားလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် ပုချီလော့သည် လက်ဗလာဖြင့် တစ်ဦးတည်း ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ လုံခြုံရေးကို အရေးကြီးဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားသော ကုရန်သည် ပုချီလော့ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦးကို ဝမ်ကျင်းအနီးသို့ လက်နက်များနှင့် ချဉ်းကပ်ခွင့် လုံးဝမပေးနိုင်ပေ။ ပုချီလော့ကလည်း သူမ၏ ရိုးသားမှုကို ပြသသည့်အနေဖြင့် လက်နက်များကို သူမ၏ လက်အောက်ခံများထံ အပ်နှံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုချီလော့ ဝင်လာစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အသားနှင့်သွေးများ ခြစ်ထုတ်ခံထားရသော်လည်း အသက်မသေသေးဘဲ ကိုယ်တွင်းကလီစာများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သော သူတောင်းစားအဖိုးအိုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် မသန်စွမ်း ကလေးသူတောင်းစားငယ်အချို့ ကြောက်ရွံ့တုန်ရီစွာ ဝပ်စတွင်းနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ဤနယ်စားမင်းငယ်လေးသည်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းများ ရှိသည့်လူ ဖြစ်ပေသည်၊ သို့သော် သူမ ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။ မူလက သူမသည် အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က အပြစ်မဲ့သူများကို နှိပ်စက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လာရောက်ကယ်တင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သန့်စင်သောနှလုံးသားဂိုဏ်းသည် လောကသားများကို ကယ်တင်ရန်၊ အားနည်းသူများအတွက် ပြောဆိုပေးရန်နှင့် လူတိုင်းတန်းတူညီမျှသည့် မြေကမ္ဘာပေါ်ရှိ နတ်ဒေဝါတို့၏နိုင်ငံတော်ကို တည်ဆောက်ရန် အမြဲတမ်း ရည်မှန်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာ၌ ရှိနေသူမှာ ဝမ်ကျင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်ကတည်းက... အသတ်ခံနေရသူမှာ သေသင့်သေထိုက်သော လူကုန်ကူးသူတောင်းစား ဖြစ်နေသည်ကို ထားလိုက်ပါဦး၊ တကယ်ပဲ အပြစ်မဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဝမ်ကျင်း၏ အကူအညီကို လိုအပ်နေသော ပုချီလော့အနေဖြင့် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေမိလိမ့်မည်။ ပုချီလော့သည် သံတမန် ရာထူးနေရာသို့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်တစ်ခုတည်းဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် နိယာမတစ်ခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသည်။ ဂရုဏာတရားနှင့် ကရုဏာတရားများတွင်လည်း အကျိုးအမြတ်တွက်ချက်မှု တန်ဖိုးရှိသည်ဟူ၍ ဖြစ်၏။

ရုပ်တုကြီး၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ပုချီလော့သည် လက်ရာမြောက်လှပသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချောမောခန့်ညားကာ နုပျိုသောမျက်နှာရှိသည့် ဝမ်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံများ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

‘သေစမ်း... သူက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ငါ သူ့ကို တကယ်ပဲ ဖက်ထားပြီး ပါးလေးကို လိမ်ဆွဲပစ်ချင်လိုက်တာ။' ဟု တွေးမိသော်လည်း သူမသည် ချက်ချင်းပင် လက်ဝါးချင်းရိုက်ကာ ဦးခိုက်လိုက်သည်။

"သိုင်းလောကက လှည့်လည်သူ၊ သန့်စင်သောနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ ပုချီလော့က သခင်ကြီးဝမ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ရှေ့မှ ရွှေရောင်မျက်နှာဖုံးဝတ် အမျိုးသမီးကို စပ်စုလိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ပုချီလော့ ဘုရားကျောင်းထဲ ဝင်လာကတည်းက ကုရန်သည် ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးနားတွင် အမူအရာ တင်းမာလျက် အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသမီးမှာ မရိုးရှင်းကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

"သခင်မလေးပု... အားနာစရာတွေ မလိုပါဘူး။ မင်းက ဘာကြောင့် ငါ့ကို အတင်းအကျပ် တွေ့ချင်ရတာလဲဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလား"

ပုချီလော့သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

'သူ့အသံကလည်း အရမ်းနားထောင်လို့ကောင်းတာပဲ။'

သို့သော် အရေးကြီးသော ကိစ္စကို တွေးမိကာ သူမ၏ အချစ်စိတ်များကို အမြန်နှိမ်နှင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သခင်ကြီးဝမ်ကို တွေ့ဆုံချင်တာက တောင်းဆိုစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ။ ဒီနေ့ ဒီဘုရားကျောင်းပျက်မှာ ရုတ်တရက် ဆုံတွေ့ရတာက ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အမှန်တော့ ဒီနေ့ မဆုံဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် မကြာခင်မှာ သခင်ကြီးဆီကို လာရောက်တွေ့ဆုံဖို့ ကျွန်မ ရည်ရွယ်ထားပြီးသားပါ။"

ဝမ်ကျင်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။

"အို... ဘာကိစ္စလဲ။ ပြောစမ်းပါဦး။"

"သခင်ကြီးအနေနဲ့ ကျွင်းမြစ် အလုပ်သမားတွေရဲ့ ပုန်ကန်မှုအကြောင်း ကြားဖူးပါသလား။ နန်းတော်က ကျွင်းမြစ်အလုပ်သမား ငါးသိန်းကို အတင်းအကြပ် စုဆောင်းပြီး ကူးတို့မြောင်းတွေ တူးဖော်ခိုင်းတာ၊ နေ့တိုင်း မြေကြီးနဲ့ သဲတွေကို သယ်ယူခိုင်းတာတွေ လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေဟာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွန်းလို့နဲ့ ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးခဲ့ကြရပါတယ်။"

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ပုချီလော့၏ လေသံမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ကျွင်းမြစ်အလုပ်သမားတွေဟာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး မနေ့ညက ပုန်ကန်ခဲ့ကြပါတယ်၊ ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေနဲ့ အစောင့်တွေရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ပြီး... အာ... မဟုတ်ဘူး... တော်လှန်ပုန်ကန်ခဲ့ကြပါတယ်။"

သူမ၏ ဒေါသကို ပြောဆိုနေစဉ် ပုချီလော့သည် တမင်သက်သက်လား သို့မဟုတ် မတော်တဆလား မသိဘဲ စကားအမှားတစ်ခု ပြောမိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ကျင်း၏ အမူအရာကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့်ထူးခြားမှုကိုမျှ မမြင်ရသဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်မှာတော့ အင်ပါယာစစ်တပ်ဟာ ကျွင်းမြစ်သူပုန်တွေနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေကြပါတယ်။ ဟူး... အနီးနားက သာမန်အရပ်သားပြည်သူတွေဟာ စစ်ပွဲဒဏ်ကို အလွန်အမင်း ခံစားနေကြရပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရိက္ခာတွေ လုယက်ခံရပြီး စားစရာ ဘာမှမကျန်တော့ပါဘူး။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်ဆိုရင် နေရာအနှံ့မှာ လူသေလောင်းတွေ ပြည့်နှက်သွားနိုင်ပြီး လူတွေဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကလေးချင်း လဲလှယ်စားသောက်ကြရတဲ့အထိ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတွေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ သခင်ကြီးအနေနဲ့ သနားဂရုဏာစိတ် ထားပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်မဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်ပေးပါဦး သခင်ကြီး။ ဝူးဝူး..."

ပုချီလော့၏ အသံမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်နေပြီး အဆုံးတွင် သူမသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးကာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ပုချီလော့သည် သူမ၏ ဖြူစင်သောလက်ကို အသာအယာမြှောက်ကာ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ရာ နူးညံ့ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့်အတူ တောက်ပညှို့ယူဖွယ်ကောင်းသော လှပသည့်မျက်နှာလေး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်ခုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးနေပြီး ညို့ငင်စွမ်းအားရှိသော မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းအစုံမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံကာ နီမြန်းနေခဲ့သည်၊ သူမ၏ ပုလဲရောင် သွားဖြူဖြူလေးများက ချယ်ရီသီး နှုတ်ခမ်းလွှာကို အသာအယာ ကိုက်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ကျင်းကို အသနားခံသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သဘာဝအတိုင်းပင် သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ပုချီလော့သည် သူမ၏ ရုပ်ရည်ရူပကာအပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်ချက် ရှိသူဖြစ်သည်။ သိုင်းလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူမသည် လူအများအပြားနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးရာ တစ်ကမ္ဘာလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် မပြောနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံး သိုင်းလောကအတွင်း၌မူ 'ရိရှင်းကျောင်းတော်' မှ သူမကို အနည်းငယ် သာလွန်နိုင်သည့် တာအိုသူတော်စင်မလေးမှလွဲ၍ သူမထက် လှပသော အမျိုးသမီးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်းအပြင် ကျန်ရှိသမျှသော ငွေကြေးစုဆောင်းမှု အားလုံးကို သူမ၏ ရုပ်ရည် ထိန်းသိမ်းခြင်း၌ အသုံးပြုခဲ့ခြင်းမှာ အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် ၎င်းကို နောက်ထပ် အစွမ်းထက်သည့် လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန်အတွက် မဟုတ်ပါလား။

ပြီးတော့ အခုက။ အဲဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ပဲ ဖြစ်တယ်။ ပုချီလော့သည် စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

'မောင်လေးရေ... အစ်မကြီးရဲ့ အလှတရားရှေ့မှာ အမြန်ပဲ ဒူးထောက်လိုက်စမ်းပါ။ အစ်မကြီးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို အမြန်လာခဲ့။'

ပုချီလော့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ဝမ်ကျင်းသည်လည်း သူမ၏ အလှတရားကြောင့် ခဏမျှ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း လှပလွန်းလှသည်။ သူမ၏ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရှိန်အဝါနှင့် ညို့ငင်စွမ်းရှိသော မျက်ဝန်းများ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မည်သူမဆို စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏စိတ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

'ဒီကောင်မလေးက ငါ့ကို အလှမာယာသုံးပြီး တိုက်ရိုက်ကြီး မြှူဆွယ်နေတာပဲပေါ့...'

"ရိက္ခာ တောင်းခံတာလား... မင်းက တကယ်ပဲ သာမန်အရပ်သားပြည်သူတွေအတွက် တောင်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုပုန်ကန်နေတဲ့ သူပုန်တစ်စုအတွက် တောင်းတာလားဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်"

ပုချီလော့၏ ချယ်ရီသီး နှုတ်ခမ်းလွှာလေးမှာ ဆူသွားပြီး အားနည်းနွဲ့နှောင်းသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည့် သူမ၏ မျက်နှာပြင်ထက်မှ မျက်ရည်စက်ကြီးများ စီးကျလာခဲ့သည်။

"သခင်ကြီးရှင်"

သူမ၏ အသံမှာ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းပြီး အလွန်အမင်း ချိုသာလွန်းနေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကုရန်သည် ၎င်း၏ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အကြောများပင် ထောင်ထွက်နေခဲ့ကာ ဒေါသတကြီး မျက်လုံးများဖြင့် ပုချီလော့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တတွတ်တွတ် ကျိန်ဆဲနေတော့သည်။

'ဒီမိစ္ဆာမ... တကယ်ပဲ အရှက်မရှိတာပဲ။ အလှမာယာကို သုံးဝံ့တယ်ပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီလို ပုံစံမျိုး လုပ်ပြနေသေးတယ်။ သန့်စင်သောနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ သံတမန်တစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။ ဖူး... အရှက်မရှိလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့သခင်က သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်က အေးစက်ပြီး ထက်မြက်လှတာ... မင်းရဲ့ ဒီလို လှည့်ကွက်ထဲကို လုံးဝ ကျရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။'

သို့သော် ဝမ်ကျင်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ပုချီလော့ကို ဆက်မပြောရန် တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် ပုချီလော့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ရာ ကုရန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အနောက်မှ အတင်းလိုက်ပါရင်း အရေးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... သတိထားပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်ကာ ၎င်း၏ဓားကို ပုချီလော့၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"ဒီအမျိုးသမီးက သိုင်းပညာ အလွန်မြင့်မားပါတယ်။ သူမ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်တာမျိုး မဖြစ်အောင် သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပါ။"

ဝမ်ကျင်းသည် ပုချီလော့၏ မကျေနပ်သော အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကုရန်၏ လုပ်ရပ်ကို တိတ်တဆိတ် သဘောတူလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး ပုချီလော့၏ ချောမွေ့နူးညံ့သော မေးစေ့လေးကို ဆွဲကိုင်ကာ နှစ်ချက်ခန့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ပုန်ကန်မှုဆိုတာ ရိက္ခာတစ်ခုတည်းနဲ့တင် အောင်မြင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

"မင်းတို့ရဲ့ သန့်စင်သောနှလုံးသားဂိုဏ်းက ဒီကျွင်းမြစ် ပုန်ကန်မှုထဲမှာ အားစိုက်ထုတ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"

ပုချီလော့ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်ကို မစောင့်ဘဲ ဝမ်ကျင်းက သူတစ်ဦးတည်း ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာလည်း ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါ မင်းတို့ကို ရိက္ခာတွေ ပေးနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ လက်နက်တွေနဲ့ သံချပ်ကာ ဝတ်စုံတွေကိုပါ ပေးနိုင်သေးတယ်၊ ဒါတင်မကသေးဘူး... ငါ့ရဲ့ စစ်သည်အချို့ကို အဖွဲ့ငယ်လေးတွေ ခွဲပြီး ကျွင်းမြစ် သူပုန်တပ်ထဲကိုပါ ပူးပေါင်းစေနိုင်သေးတယ်။"

ဝမ်ကျင်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပုချီလော့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး ချယ်ရီသီးနှုတ်ခမ်းလွှာလေးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

'ငါက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် လှနေတာလား။ ငါ သူ့ကို တကယ်ပဲ အပြတ်အသတ် ညို့ယူနိုင်ခဲ့တာလား။ အလှမာယာက တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တာလား။'

'ဒါနဲ့... ရှင်က နန်းတော်အတွက် ဒေသတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ ကြီးမြတ်တဲ့ ဥပဒေပြုရေး ဝါဒဂိုဏ်းရဲ့ ပညာရှင်ကြီးရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သူပုန်တွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်နေတာက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား...'

ပုချီလော့၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဓားတင်ထားသော ကုရန်သည်လည်း ၎င်း၏ဓားကို အနည်းငယ် ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင် ဗျာများသွားခဲ့သည်။

'သွားပြီ။ သခင်ကြီးကတော့ မိစ္ဆာမရဲ့ ပြုစားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ။ ငါ အခုပဲ ဒီမိစ္ဆာမကို သတ်ပစ်လိုက်ရမလား...'

ဝမ်ကျင်းသည် ပုချီလော့၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ သူ၏လက်ညှိုးကို ရှေ့သို့ ရွေ့လျက် သူမ၏ အနည်းငယ်ပွင့်ဟနေသော ချယ်ရီသီးနှုတ်ခမ်းလွှာလေးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး လက်ချောင်းပေါ်မှ ထူးခြားဆန်းပြားသော ခံစားမှုကို ခံစားလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... မင်းကော ငါ့ကို ဘာပြန်ပေးနိုင်မှာလဲ"

ဝမ်ကျင်း၏ ဤကဲ့သို့ ကျူးကျော်စော်ကားသော လုပ်ရပ်ကြောင့် ပုချီလော့မှာ ရန်မူခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူမ၏ မျက်နှာလေး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဝမ်ကျင်း၏ လက်ချောင်းကို အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် စုပ်ယူလိုက်ကာ မပီမသ လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သခင်... သခင်ကြီး ဘာ... ဘာကို လိုချင်လို့လဲရှင်..."

ဝမ်ကျင်းသည် တံတွေးများ ပေကျံနေသော သူ၏လက်ညှိုးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သည်။ ပုချီလော့သည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလာကာ သူမ၏ ပန်းရောင်လျှာလေးကို ဆန့်ထုတ်၍ ၎င်းကို လျက်လိုက်မိသည်၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဝေဝါးကာ ညို့ငင်နေပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။

'ဒါက အရမ်းအရှက်ရစရာ ကောင်းတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ၊ ပြီးတော့ ငါကလည်း အဲဒါကို အရမ်းသဘောကျနေမိတယ်... ငါ သူ့ကို ဝါးမြိုပစ်ချင်လိုက်တာ...' တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်အာရုံများ နစ်မြုပ်နေသော ပုချီလော့ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေခဲ့သည်။

'ဒါဆို... ဩဇာအာဏာက တကယ်ပဲ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတာပေါ့၊ အချို့လူတွေအပေါ်မှာတော့ အရမ်း ထိရောက်တာပဲ။' ဤအချက်က လွန်ခဲ့သောအချိန်က သူ့ထံ ချက်ချင်း သစ္စာခံခဲ့သော မေလီဇေ ကို ပြန်လည် သတိရသွားစေသည်။

'ဒါဆို... ဆိုးကျိုးတွေကော ဘာတွေ ရှိနိုင်မလဲ...'