အခန်း ၅၀

အခန်း ၅၀- ကျော်ကြားသွားခြင်း။

လေလံတင်ခန်းမအတွင်း၌ သူဌေးမာသည် ဝေ့ဝူ၏ ကန်စွန်းဥရည်ပုလင်းကို စစ်ဆေးရင်း စိတ်ဝင်တစား မေးခွန်းထုတ်နေသည်။

ဝေ့ဝူက ၎င်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ သုံးလအတွင်း အသုံးပြုမှသာ အကျိုးရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးလိုက်သောအခါ သူဌေးမာသည် လေလံဈေးနှုန်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁,၃၅၀ သို့ လျှော့ချသတ်မှတ်လိုက်သည်။

ဝေ့ဝူတစ်ယောက် လေလံခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် ရှောင်ရီမှာ အထဲမှ အခြေအနေများကို အားလုံးနီးပါး ရိပ်မိနေပြီးဖြစ်သည်။

ဝေ့ဝူသည် သူ၏ သီးသန့်အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး လေလံပွဲ စတင်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။

လေလံခန်းမအတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကဲခတ်နေကြသည်။ အချို့မှာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို လိုချင်တပ်မက်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး အချို့မှာမူ ပစ္စည်းရသွားသူကို လမ်းတွင် စောင့်ဆိုင်းကာ လုယက်ရန် စိတ်ကူးနေကြသည်။

လေလံပွဲ စတင်သောအခါ ကန်စွန်းဥရည်မှာ လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို အလွန်ပင် ရရှိသွားသည်။

၎င်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနိုင်သောကြောင့် တိုက်ပွဲဝင်ရာတွင် အသက်ကယ်ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးဝင်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ လေလံဆွဲသူများမှာ ရူးသွပ်ကုန်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁,၆၅၀ ဖြင့် ရောင်းထွက်သွားသည်။ ဝေ့ဝူတစ်ယောက် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူ၏ အဓိကရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ လျှို့ဝှက်နေရာတွင် ရှောင်ရီနှင့် ထိုလူကြီးမှာ နှစ်လောကပန်းကို ရရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။

ပထမအဆင့် အောင်မြင်သွားပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့၏ အာကာသဆိုင်ရာ ယန္တရားကို အသုံးပြုကာ မန်ရှင်းအဆင့် ဆေးလုံးများရှိရာသို့ ဆက်လက်ပစ်မှတ်ထားလာကြသည်။

လေလံပွဲမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်လည်ပတ်နေသော်လည်း နောက်ကွယ်တွင်မူ ကပ်ဆိုးတစ်ခု စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

ပစ္စည်း ၁၁ ခုမြောက် လေလံတင်ရန် အချိန်ကျရောက်သောအခါ လေလံပွဲ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖြန်းး ပစ္စည်းတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ ဟမ်။ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးအဆောင် ဘယ်မှာလဲ။"

သူဌေးမာသည် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို အားပါးတရ ရိုက်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သေတ္တာအားလုံးမှာ ဗလာကျင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူဌေးမာမှာ မူးလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဧည့်သည်များမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရသဖြင့် စိတ်မရှည်ကြတော့ပေ။ ဝေ့ဝူသည် သူ၏အခန်းထဲမှနေ၍ ပြုံးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ရှောင်ရီတို့၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ ရုတ်တရက် လေလံပွဲခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ အေးစက်သွားပြီး သူဌေးမာ၏ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်မျာထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခိုးယူသူတွေ ရှိနေတယ်။ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးသွားကြပြီ။ ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ ဒီကနေ ထွက်သွားခွင့်မရှိဘူး။"

ခန်းမအတွင်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားပြီး ဧည့်သည်များမှာ အော်ဟစ်ငြင်းခုန်ကြသည်။ သူဌေးမာက သူ၏ မန်ရှင်းအဆင့် ၈အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းမှာ အသက်ရှုကြပ်သွားကြသည်။

ထိုစဉ် အခန်းတစ်ခန်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယန်ကျင်းလုပ်ငန်းက ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုတောင် မစောင့်ရှောက်နိုင်ဘဲ ဧည့်သည်တွေကို အပြစ်ပုံချနေတာလား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။"

ထိုသူမှာလည်း မန်ရှင်းအဆင့် ၈ ရှိသူဖြစ်သည်။

"သူဌေးမာ ခိုးတဲ့သူတွေကို တွေ့ပြီ သူတို့ အပြင်မှာ။"

အခြေအနေများ တင်းမာနေချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အော်သံထွက်လာသည်။ ဝေ့ဝူသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ လူတိုင်းက အပြင်ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။

ခိုးယူသူများက မပြေးဘဲ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်ဆိုသဖြင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဒီအရူးနှစ်ကောင်... တကယ်ပဲ အဖမ်းခံရတော့မှာလားကွာ။"

ဝေ့ဝူကမူ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောရင်း သူ၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ သူ၏ လောင်းကြေးမှာ ကြီးမားလွန်းလှပြီး ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ရီတို့ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပါက သူပါ တစ်ပါတည်း ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်ကို သူကောင်းကောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။