အခန်း ၁၃၂
Vol. 14 Ch. 132
အခန်း (၁၃၂) ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း
စာလုံးကြီးလေးလုံး၏ အောက်တွင် ခလုတ်တစ်ခုကဲ့သို့သော အရာတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ စုယွမ်သည် စိတ်ဆန္ဒလေး တစ်ချက်ဖြင့် ဤအဆင့်မြှင့်တင်မှုက ယူဆောင်လာသော အပြောင်းအလဲများကို တိုက်ရိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်၏။
အဆင့်မြှင့်တင်မှု ၁ - သတင်းအချက်အလက်စနစ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ပိုင်ရှင်အား လစဉ် တန်ဖိုးကြီးမားသော သတင်းအချက်အလက် တစ်ခု ပေးအပ်သွားမည် ဖြစ်သည်
အဆင့်မြှင့်တင်မှု ၂ - မူလက နေ့စဉ် ပေးအပ်နေသော သတင်းအချက်အလက် ငါးခုကို ဆက်လက်ပေးအပ်တော့မည် မဟုတ်ပါ၊ ယင်းအစား ပိုင်ရှင်အား အထူးသတင်းအချက်အလက် တစ်ခု ပေးအပ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး အောက်ပါကဏ္ဍများမှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်သည်
အဆင့်မြှင့်တင်မှု ၃ - ဤစနစ် အဆင့်မြှင့်တင်မှုသည် လူနေမှုဘဝ၊ စီးပွားရေး၊ ဖျော်ဖြေရေး၊ နည်းပညာနှင့် စစ်ရေး စသည့် ရွေးချယ်စရာများကို ပေးအပ်ထားသည်။ ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် နေ့စဉ် အထူးသတင်းအချက်အလက်အတွက် ဤရွေးချယ်စရာများထဲမှ ရွေးချယ်နိုင်သည်။
စုယွမ်သည် အချက်အလက်များကို ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်မှုသည် တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လှပေ၏။ ယခင်ကလောက် သတင်းအချက်အလက်များ မများပြားသော်လည်း ယခင် သတင်းအချက်အလက်များကို များစွာ အသုံးမပြုခဲ့ရသဖြင့် အသုံးချနိုင်မှုနှုန်း အလွန်နည်းပါးခဲ့လေသည်။
ယခုအခါ နေ့စဉ် သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သော်လည်း လမ်းကြောင်းကို သတ်မှတ်နိုင်ခြင်းက သတင်းအချက်အလက်၏ အသုံးချနိုင်မှုနှုန်းကို များစွာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေသည်၊ ဤအရာက ယူဆောင်လာသော အကျိုးကျေးဇူးများသည် သိသာထင်ရှားနေဆဲပင် ဖြစ်ချေ၏။
ကုတင်ပေါ်မှ ထပြီးနောက် ယနေ့၏ သတင်းအချက်အလက်အတွက် မည်သည့်ကဏ္ဍကို ပစ်မှတ်ထားရမည်ကို စုယွမ် စတင်တွေးတောလိုက်လေသည်။
သူ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့ပေ၏။ စုယွမ်က အလျင်အမြန် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူ အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း အလွတ်သွားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု အများအပြား ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
မိဘများနှင့် သူ၏ညီမငယ် စုယောင်းတို့ထံမှ ခေါ်ဆိုထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူ အလွန်နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
"ငါ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြမလားပဲ"
သူ၏ ငွေကြေးများ မည်သည့်နေရာမှ ရရှိလာကြောင်းကို မိသားစုက သံသယအချို့ ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် စုယွမ်က စိုးရိမ်တကြီး တွေးလိုက်လေ၏။ စုယွမ်က အလျင်အမြန် ပြန်ခေါ်လိုက်ရာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဖုန်းဝင်သွားခဲ့သည်။
"အဖေ… သား ခုနက တစ်ရေးအိပ်ပျော်သွားလို့ ဖုန်းသံ မကြားလိုက်ဘူး… အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား… ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်း ဖုန်းငါးခါ ခြောက်ခါလောက် ခေါ်ထားတာ တွေ့လို့"
စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး… မင်းကို မေးစရာ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ"
"ဟိုတစ်ခေါက် မင်း ပြန်လာတုန်းက ငါတို့ရွာမှာ ကျေးဇူးတင်သင့်တဲ့သူတွေ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့တယ်လေ… အဲ့ဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ"
"ဒါပေမဲ့ မင်းအမေ့ဘက်က မိသားစုဆီတော့ သွားမလည်ရသေးဘူးလေ… ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက ဒီအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြတော့ မင်း အရမ်း အလုပ်များနေလို့ဆိုပြီး မင်းအမေက သွားခွင့်မပြုဘူး ဖြစ်နေတယ်"
"ငါ ခံစားရတာက… ငါတို့မိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံးနဲ့ ဆက်ခံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်း ဒီကိုရောက်လာတုန်းမှာ ကိစ္စရှိလို့ အဲ့ဒီကို မသွားဘူးဆိုရင် လူတချို့က အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောဖို့ သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"
"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ မင်းသိပါတယ်… လူတိုင်းက တပြိုင်နက်တည်း ပြောဆိုနေကြတာ… တကယ်လို့ သတင်းထွက်သွားရင် သူတို့ရဲ့ တူက မိဘကို မရိုသေဘူး၊ ချမ်းသာလာတော့ မာနထောင်လွှားနေတယ်လို့ ပြောကြလိမ့်မယ်… ငါ မေးချင်တာက မင်း ပြန်လာလည်ဖို့ အချိန်ရမလားဆိုတာပဲ"
စုဖူချန်က စကားတွေ အများကြီး ပြောဆိုခဲ့ပြီး စုယွမ်သည်လည်း အနည်းငယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားလေ၏။
သူ၏ မိခင်ဘက်မှ မိသားစုအိမ်သည် အဘိုးအဘွားများဘက်တွင် ရှိပေသည်။ အဘိုးအဘွားများမှာ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ဦးလေးနှစ်ယောက်နှင့် ဒုတိယအဒေါ်တို့သာ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကြလေသည်။
သူ၏ ဦးလေးနှစ်ယောက်နှင့် ဒုတိယအဒေါ်တို့သည် သူ၏ မိသားစုအပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့ကြပြီး အထူးသဖြင့် ကွာရှင်းပြီးနောက် သူ့ကို ကိုယ်ပိုင်သားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သော ဦးလေးငယ်ပင် ဖြစ်ချေ၏။ ဦးလေးငယ်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးသည် သဘာဝကျကျပင် အလွန်ထူးခြားလှပေသည်။
ပြန်တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုနေ့က အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သင့်သော်လည်း ကိစ္စရပ်များစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် သူ လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ယခု အချိန်ရပြီဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် သူ ပြန်သွားပြီး ကြည့်ရှုနိုင်လေပြီ။
"သေချာပေါက် အချိန်ရတာပေါ့… ဦးလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ဒုတိယအဒေါ်က သားအပေါ် အရမ်းကောင်းကြတာပဲ… သူတို့ကို သွားမတွေ့ရင် သားက ဘယ်လိုလူမျိုး ဖြစ်သွားမလဲ"
"ဒီနေ့ သား လက်ဆောင်လေးတွေ ဘာလေးတွေ ပြင်ဆင်လိုက်မယ်… မနက်ဖြန် အိမ်ကို အရင်ပြန်လာခဲ့မယ်၊ ပြီးရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့"
စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါ အကောင်းဆုံးပဲ… မင်းအမေကို ငါ အခုချက်ချင်း ပြောလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်"
စုဖူချန်က ပြောဆိုလိုက်၏။
"ဒါနဲ့… အဲ့ဒီ lexus ကားကရော ဘယ်လိုလဲ… အဆင်မပြေရင် တခြားအမှတ်တံဆိပ် တစ်ခုလောက် ထပ်ဝယ်ပေးမယ်"
စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"တခြားအမှတ်တံဆိပ် ဟုတ်လား… ဟားဟား… မင်း အဲ့ဒီလိုပြောတော့ ငါ တကယ်ပဲ နည်းနည်း အနေရခက်သွားသလိုပဲ"
"အင်း… ဘယ်အမှတ်တံဆိပ်က ကားအသစ်ကို ဝယ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ"
ဤသည်က သူ့ကို ယွမ်သန်းချီတန်သော ဇိမ်ခံကားနှစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရစေမည်ဟု တွေးတောကာ စုဖူချန်က သိလိုစိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
"ဟားဟားဟားဟား… သားက နောက်နေတာပါ… ကောင်းပြီလေ၊ မနက်ဖြန် စောစော ပြန်လာခဲ့မယ်… ဖုန်းချလိုက်ပြီနော်"
စုယွမ်က ပြောဆိုပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်လေသည်။
"ဟူး… ခဏနေပါဦး"
ဖုန်းချသွားပြီးနောက် စုဖူချန်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်၏။ သူ၏ ဇိမ်ခံကားနှစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ရေး အိပ်မက်သည် ပျက်စီးသွားဆဲဖြစ်ပုံရပေသည်။
စုယွမ်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ခေါင်းကြည်လင်သွားစေရန် မျက်နှာသစ်လိုက်လေသည်။
"အစ်ကိုလီ… ကျွန်တော်နဲ့အတူ အပြင်ခဏလောက် လိုက်ခဲ့ပေးပါဦး"
စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး… အခုချက်ချင်း လာခဲ့ပါ့မယ်"
လီဟူသည် စုယွမ်၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကားဆီသို့ အလျင်အမြန် လာခဲ့ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်၏။ စုယွမ် ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်ပြီးနောက် လိုရာခရီးကို ပြောပြလိုက်ကာ သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။
ပထမဆုံးနေရာမှာ ယခင်က သွားရောက်ခဲ့ဖူးသော ဆေးလိပ်နှင့် အရက်ဆိုင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆေးလိပ်နှင့် အရက် ရွေးချယ်စရာ အစုံအလင် ရှိပေ၏။ နိုဝင်ဘာလတွင် သူသည် အခြားမည်သည့်နေရာသို့မျှ မသွားချင်တော့သဖြင့် ထိုနေရာသို့သာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။
ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ယခင်က သူ့ကို အထင်သေးခဲ့သော မိတ်ကပ်အထူကြီး လိမ်းထားသည့် ကြီးကြပ်ရေးမှူးက သူ့ကို နှစ်ချက်ခန့် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အလွန်တရာ ဖော်ရွေကာ မျက်နှာချိုသွေးသော လေသံဖြင့် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာလေ၏။
စုယွမ်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသဖြင့် ယခင်က ရှောင်လီ အမည်ရသော အရောင်းစာရေးမလေး ရှိမရှိ သိရှိနိုင်ရန် ဆိုင်အတွင်းသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ စုယွမ်သည် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေဟန်ရှိသော ရှောင်လီအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်တင်နေသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးကို သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက်သား မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
"ဟေး ရှောင်လီ… ဒီလထဲမှာ မင်းက အရောင်းအဝယ်ကြီး တစ်ခုပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ တခြား ဘယ်အရောင်းအဝယ်မှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး"
"အဲ့ဒီ အော်ဒါက အများကြီးဖြစ်ပေမဲ့ အဲ့ဒီလို ဖောက်သည်ကြီးက တစ်ကြိမ်ပဲ လာတာလေ… သူတို့က ပုံမှန်ဖောက်သည်တွေ မဟုတ်ဘူး… မင်းက မကြာခဏ ပြန်လာမယ့် ဖောက်သည်တွေကို ရှာဖွေရမယ်၊ နားလည်လား"
"မင်းရဲ့ အစ်မရှာ ကို ကြည့်စမ်း၊ သူ့မှာ အော်ဒါအကြီးကြီးတွေ မရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စုစုပေါင်း အရောင်းပမာဏက မင်းထက် တစ်ဆခွဲလောက် ပိုများနေတယ်… အဲ့ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"
ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ရှောင်လီအား တည်ကြည်လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။
ရှောင်လီသည်လည်း အလွန် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့၏။ အမှန်တကယ်တော့ သူမတွင် ယခင်က အော်ဒါအချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း အစ်မရှာက တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူမထံမှ လုယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"နောက်လလည်း ဒီအတိုင်းပဲဆိုရင် မင်း ထွက်သွားလို့ရပြီ"
ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပြောဆိုလိုက်သည်။ ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှောင်လီသည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့၏။
"အဟမ်း… မင်းက အဲ့ဒီ ရှောင်လီ မဟုတ်လား… ငါ ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ချင်လို့၊ လာပြီး မိတ်ဆက်ပေးလို့ ရမလား"
စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။ ရှောင်လီသည် စုယွမ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။
"သူက အဲ့ဒီလူကြီးမင်းပဲ"
ရှောင်လီက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အလျင်အမြန် ပြုံးလိုက်ပြီး စုယွမ်၏ နံဘေးသို့ ကမန်းကတန်း လျှောက်လာကာ လက်ကမ်းပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်း… ဘာများ အလိုရှိပါသလဲ… ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ"
ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ လေထဲတွင်သာ တန့်နေခဲ့လေတော့သည်။