အခန်း ၁၃၄

အခန်း (၁၃၄) ယွီကျန့်နီ

မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့လယ်ရှိ နေရာတစ်ခုသို့ မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး ကားကို ရပ်နားကာ အခိုက်အတန့်မျှ လမ်းလျှောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စုယွမ်၏ အကြည့်များသည် လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ မျက်နှာစာ၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ဤဆိုင်၏ အမည်မှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ယွီကျန့်နီ (ကျောက်စိမ်းက မင်းကို တွေ့ဆုံခြင်း) ဟူ၍ ဖြစ်ချေသည်။

"ဒီဆိုင်ကို သွားကြတာပေါ့… လက်ဆောင်အဖြစ် လက်ဝတ်ရတနာ နှစ်ခုလောက် ဝယ်မယ်"

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြလေ၏။

ဤဆိုင်သည် တော်တော်လေး ကြီးမားပြီး လက်ဝတ်ရတနာ အမျိုးအစားစုံလင်စွာ ရှိကာ အများစုမှာ ကျောက်စိမ်းများဖြစ်သော်လည်း ကျောက်စိမ်းရိုင်းအချို့လည်း ရှိပေသည်၊ သို့ရာတွင် အနည်းငယ် ပိုနည်းပါး၏။

"မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်း… ဘာများ အလိုရှိပါသလဲရှင်… အားလုံးကို ရှင်းပြပေးလို့ ရပါတယ်"

ဧည့်သည် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အရောင်းစာရေးမလေးတစ်ဦးက ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။

"အင်း… လက်ဆောင်ပေးဖို့ တချို့ ဝယ်ချင်လို့ပါ… အကြံပြုပေးစရာ ရှိလား"

စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်၏။

စုယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းအကြောင်း များများစားစား မသိသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ သိရှိထားပေသည်။

အကောင်းဆုံး ကျောက်စိမ်းများသည် ရှင်းကျန်းပြည်နယ်ရှိ ဟယ်ထျန်းကျောက်စိမ်း မှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ ဟယ်ရှီပီ သည်လည်း ဟယ်ထျန်းကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

အဖိုးတန်ဆုံးသော ကျောက်စိမ်းအမျိုးအစားကို မျိုးစေ့ကျောက်စိမ်း ဟုခေါ်ဆိုပြီး ဤဆိုင်သည် မျိုးစေ့ကျောက်စိမ်း အထည်များကို အထူးပြု ရောင်းချလေသည်။ သူတို့ထံတွင် 'အတုဖြစ်ပါက ဆယ်ဆ လျော်ကြေးပေးမည်' ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ပင် ရှိသေးရာ လူများကို ဤနေရာမှ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရာတွင် ပိုမိုစိတ်အေးချမ်းမှု ရရှိစေပေသည်။

"ဘယ်သူ့ကို ပေးချင်တာလဲရှင့်… အကောင်းဆုံး လက်ခံမယ့်သူအတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အကြံပြုပေးပါ့မယ်"

အရောင်းစာရေးမလေးက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လူကြီးတစ်ယောက်အတွက်ပါ"

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့… ဒီဘက်ကို ကြွပါရှင့်"

အရောင်းစာရေးမလေးသည် အလွန် ဝမ်းသာသွားပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော တိကျသည့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ဖောက်သည်များသည် အော်ဒါမှာယူလေ့ ရှိကြပေ၏။

အကယ်၍ သူတို့သာ မဝယ်ယူပါက "ဒီတိုင်း ကြည့်ရုံသက်သက်ပါ" ဟူ၍သာ ပြောဆိုကြပေလိမ့်မည်။

"လူကြီးမင်း… အကယ်၍ လူကြီးတစ်ယောက်အတွက် လက်ဆောင်ရှာနေတယ်ဆိုရင် ဒီနဂါးလိပ် လက်ကိုင်အထည်လေးကို အကြံပြုချင်ပါတယ်… ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် ဟယ်ထျန်းကျောက်စိမ်းဖြူကို သုံးပြီး ကျွမ်းကျင်ဆရာတစ်ယောက်က ထွင်းထုထားတာပါ… ရွှေရောင်ဖြန်းထားတဲ့ အခွံက ကျွန်မတို့ရဲ့ အမည်းရောင်ဆီအခွံနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ မယုံနိုင်လောက်အောင် အသက်ဝင်ပြီး ခမ်းနားနေပါတယ်… အရွယ်အစားကလည်း ကိုင်တွယ်ဆော့ကစားဖို့အတွက် ကွက်တိပါပဲ"

အရောင်းစာရေးမလေးက လက်ရာမြောက်သော အထည်တစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီအထည်အတွက်ဆိုရင် ယွမ် လေးသိန်း ဈေးပေးလို့ ရပါတယ်ရှင့်"

အရောင်းစာရေးမလေးက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။

ဤဈေးနှုန်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီဟူသည် အသက်ရှူမှားသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးမျှသာ ဖြစ်ပေ၏။ အနည်းငယ် ထွင်းထုလိုက်ရုံဖြင့် ဤမျှလောက် တန်ကြေးရှိသွားသည်လော။

"အကယ်၍ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် လက်ဆောင်ရှာနေတယ်ဆိုရင်တော့ ကျောက်စိမ်းရိုင်းနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ဒီလက်ကောက်လေးကို အကြံပြုချင်ပါတယ်… ကုန်ကြမ်းအတွက်တင် ကျွန်မတို့ ယွမ် ခြောက်သိန်းနီးပါး သုံးထားရတာပါ… လက်ရာမြောက်ပြီး ကျက်သရေရှိသလို ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ရှိပါတယ်… ဈေးနှုန်းက ယွမ် ခုနစ်သိန်းခွဲပါ"

ထို့နောက် အရောင်းစာရေးမလေးသည် အခြားလက်ကောက်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဆိုရှိတဲ့အတိုင်း အမျိုးသားတွေက ကွမ်ရင်မယ်တော်လည်ဆွဲကို ဝတ်ဆင်ပြီး အမျိုးသမီးတွေက ဘုရားလည်ဆွဲကို ဝတ်ဆင်ကြပါတယ်… ဒီဘုရားလည်ဆွဲလေးကို အထူး အကြံပြုချင်ပါတယ်… ဒါကလည်း ကျွန်မတို့ရဲ့ အရည်အသွေးမြင့် ကျောက်စိမ်းရိုင်းနဲ့ ပြုလုပ်ထားပြီး ကျွမ်းကျင်ဆရာတစ်ယောက်က ထွင်းထုထားတာပါ… ဒါကတော့ ယွမ် သုံးသိန်း ဈေးရှိပါတယ်"

အရောင်းစာရေးမလေးက ပစ္စည်းအချို့ကို အကြံပြုပေးခဲ့ပြီး အားလုံးမှာ လက်ဆောင်ပေးရန် သင့်လျော်လှပေသည်။

"ကောင်းပြီ… ဒီဘုရားလည်ဆွဲ နှစ်ခုကို ထုပ်ပိုးပေးပါ… ဒီနှစ်ခုပဲ ယူလိုက်မယ်"

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း… အခုချက်ချင်း ထုပ်ပိုးပေးပါ့မယ်ရှင့်"

"ဒီမော်ဒယ်နှစ်ခုပေါင်းဆိုရင် စုစုပေါင်း ယွမ် ခြောက်သိန်းခွဲ ကျသင့်ပါတယ်ရှင့်… ကြည့်ပါဦး"

အရောင်းစာရေးမလေးက ပြုံးလိုက်၏။

"ကတ်ဖြတ်လိုက်ပါ"

စုယွမ်သည် ဘဏ်ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကတ်ဖြင့် ငွေပေးချေမှု ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး အရောင်းစာရေးမလေးသည် ပစ္စည်းနှစ်ခုကို လှပသော လက်ဆောင်ဘူးတစ်ခုအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ထုပ်ပိုးပေးလိုက်လေ၏။

စုယွမ်သည် ဤပစ္စည်းနှစ်ခုကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး တစ်ခုမှာ သူ၏ ဦးလေး မိသားစုအတွက် လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ဒုတိယအဒေါ်အတွက် လက်ဆောင်ဖြစ်ပေသည်။ သူက လက်ကောက် မဝယ်ယူခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မိခင်သည် အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော လက်ကောက်တစ်ကွင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး အခြားသူတစ်ဦးအား ပေးသော လက်ဆောင်သည် မိခင်၏အရာထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေ၍ မရသောကြောင့်ပင်။

"ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်… သူဌေးက ပိုက်ဆံကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ တကယ် သိတာပဲ… ဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တွေကိုတောင် ဝယ်တယ်ဆိုတော့ သူဌေးက လောကမှာ အရက်ရောဆုံး လူတစ်ယောက်နီးပါး ဖြစ်နေပြီ"

လီဟူက ခေါင်းခါလိုက်၏၊ သူကတော့ ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို လက်ဆောင်အဖြစ် သေချာပေါက် ပေးမည်မဟုတ်ချေ။

သူ၏ အမြင်တွင် ဤအရာများသည် ကျောက်တုံးနှစ်တုံးမျှသာဖြစ်ပြီး ငွေပေးရကျိုး မနပ်ပေ။

"လက်ဆောင်ဆိုတာ မျက်နှာပန်းလှဖို့အတွက်ချည်းပဲ… ငါကိုယ်တိုင်က ဒီပစ္စည်းတွေကို သိပ်သဘောမကျပေမဲ့ ငါ့ကို ကြည့်ကောင်းစေသရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်"

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

လီဟူက နားလည်သွားသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အဖိုးတန်ဆုံးအရာမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ရန် ဆိုင်အတွင်းသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

ယွမ်တစ်သန်းတန် လက်ကောက်အချို့ ရှိနေပြီး ထို့နောက်တွင် ယွမ်သိန်းချီတန်သော လက်ကိုင်အထည်များနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများလည်း ရှိပေသည်။ ဤအခန်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများသည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်လှချေ။

တည့်တည့်သို့ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လီဟူသည် အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်၌ ထားရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ ၎င်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်နေသော ကျောက်စိမ်းတုံးကြီးတစ်ခုမှ ထွင်းထုထားသည့် မက်မွန်သီး အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

ဤကျောက်စိမ်းတုံးကြီးသည် သိုးဆီကဲ့သို့ အလွန် ဖြူဖွေးနေပေသည်။ မီတာအနည်းငယ် အကွာမှပင် ၎င်း၏ ဆီဝနေသော အသွင်အပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ ထို့အပြင် မက်မွန်သီးပုံစံ အောက်ခံခုံသည် သဘာဝ ကျောက်စိမ်းစိမ်း တစ်တုံးဖြစ်ပြီး အဖြူရောင် သိုးဆီကျောက်စိမ်းနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေပေ၏။

မက်မွန်သီး၏ ထိပ်ဖျားတွင် စုရှတောက်ပသော ရွှေရောင်ဖြန်းထားသည့် အခွံကို ထည့်သွင်းထားခြင်းက ဤအနုပညာလက်ရာကို လုံးဝ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ ဤကျောက်စိမ်းတုံးကို လေလံပွဲတစ်ခုတွင် တင်ရောင်းမည်ဆိုပါက မယုံနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းတစ်ခု ရရှိမည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ အလွန်အကျွံ ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ချေ။

ကျောက်စိမ်းအကြောင်း ဘာမျှမသိသော လီဟူကဲ့သို့သော သူပင်လျှင် ဤအထည်သည် လုံးဝ လှပသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည် ဖြစ်ပေ၏။

"ဒီမက်မွန်သီး အထွင်းအထုက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ… မက်မွန်သီးအကြောင်း သိပ်မသိတဲ့ ကျွန်တော့်လို လူတောင်မှ သိနိုင်တယ်"

"ကျွန်တော့်ကို မေးမယ်ဆိုရင် ဒီပစ္စည်းက အနည်းဆုံး ယွမ် ငါးသန်းလောက် တန်တယ်"

လီဟူသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဈေးနှုန်းကို ချိန်ဆလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ယူဆသော ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုယွမ်သည် သူ၏ အကြည့်များကို လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လီဟူအား ဤမျှလောက် ဈေးနှုန်းကို ပြောဆိုစေခဲ့သော အရာမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သိချင်သွားခဲ့၏။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤအရာသည် အလွန်တရာ ဈေးကြီးသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကို စုယွမ် သေချာသွားခဲ့သော်လည်း ယွမ် ငါးသန်းဆိုသော ဈေးနှုန်းမှာ တကယ်ကို နည်းပါးလွန်းလှပေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ အမှန်တကယ် သဘောကျပါက ဈေးနှုန်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားသွားနိုင်ပေ၏။

ကိစ္စရပ်များ၏ သဘောသဘာဝက ထိုသို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။သဘောကျသူများက အလွန်အမင်း သဘောကျကြသော်လည်း သဘောမကျသူများကမူ ဘာမှမထူးခြားသည့်အလား ကြည့်ရှုကြပေမည်။

သို့ရာတွင် ချွင်းချက်များတော့ ရှိပေသည်။ အလကားပေးသော အရာများသည် အလိုချင်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။ အပေါဆုံး ပစ္စည်းများပင်လျှင် အလကားပေးမည်ဆိုပါက မရေမတွက်နိုင်သော လူများက လုယက်ယူငင်ကြမည် ဖြစ်ပေ၏။

"ယွမ် ငါးသန်းက ငါ့အတွက် နည်းနည်း နည်းလွန်းတယ်လို့ ထင်တယ်… အနည်းဆုံး ယွမ် ရှစ်သန်းလောက်တော့ ရှိသင့်တယ်"

စုယွမ်က နောက်ပြောင်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဤအရာကို ယွမ် ရှစ်သန်း အကြိမ်များစွာ ပေး၍ပင် ဝယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဟားဟား… တချို့လူတွေက အရှည်ကြီး ပြောရတာ သဘောကျပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျ ဘာမှနားမလည်ကြဘူး… အဲ့ဒါက အဆင့်မြင့်လူတန်းစား လောကထဲကို ဝင်ရောက်ခွင့်ရမယ်လို့ ထင်ပြီး လေလုံးထွားရတာကိုပဲ သဘောကျနေကြတာ… တကယ်တော့ ဒီလူတွေက ဘာမှနားမလည်ကြပါဘူး"

"ကျောက်စိမ်းကို ဥပမာအနေနဲ့ ကြည့်လိုက်… အဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ တချို့လူတွေက ဒါကို ကျောက်တုံးတစ်တုံးလို့ပဲ ထင်ကြပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လို အဆင့်မြင့် အလုပ်သမားတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကျောက်စိမ်းတုံးတိုင်းက ထူးခြားတဲ့ အနုပညာလက်ရာတစ်ခုပဲ"

"ဒါကြောင့် ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ အရမ်းကြီး အလေးအနက်ထားလို့ မရဘူး… အဲ့ဒီလိုဆိုရင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်… တစ်ခါတလေ လူတစ်ယောက်ကို မှန်အောင် ပြင်ပေးဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် သူတို့က သဘောမကျကြဘူး"

"ဒါက လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အောက်ခြေမှာရှိတဲ့ လူတွေရဲ့ မွေးရာပါ အားနည်းချက်ပဲ… သူတို့က လောကကြီးရဲ့ ကြီးပွားချမ်းသာမှုကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတော့ တချို့အရာတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို သဘာဝကျကျပဲ အသိအမှတ်မပြုနိုင်ကြဘူး"

"ဒီတန်ဖိုးကြီးတဲ့ အပြာရောင်တိမ်တိုက် မက်မွန်သီး ကို ဥပမာအနေနဲ့ ကြည့်လိုက်… ဒါက အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလောက် ဈေးချပြီး တန်ဖိုးဖြတ်ရဲတယ်… ဒါက လုံးဝ အရှက်ရစရာကောင်းပြီး အလွန် ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အမြင်ရှိတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ"

ဘယ်အချိန်ကမှန်း မသိလိုက်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤနေရာသို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟု ထင်ရသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောဆိုလိုက်ကြလေ၏။