အခန်း ၁၃၅

အခန်း (၁၃၅) အဆင့်အတန်း

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေး... သခင်လေးက တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်တဲ့သူပါ... သခင်လေးရဲ့ စကားတွေကို ကြားရတာ ကျွန်တော် အရမ်းကို ကျေနပ်မိတယ်..."

အဆိုတစ်ခု ရှိလေ၏။

"သခင်လေးဆီက စကားတစ်ခွန်းက ဆယ်နှစ်လောက် စာသင်ရတာထက်တောင် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်..."

"သခင်လေးရဲ့ ဘေးနားမှာ တစ်ရက်လောက် နေရတာက စာအုပ်တွေကို နှစ်ရာချီ ဖတ်ရတာနဲ့ ညီမျှတယ်..."

၎င်း၏ဘေးနားရှိ သက်တော်စောင့်တစ်ဦးနှင့်တူသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ချီးမွမ်းပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်း... ဒါက မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... မင်းက ငါ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရပြီးတော့ အဲ့ဒီ တက္ကသိုလ်က ပါမောက္ခတွေဆိုတဲ့ လူတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး အရည်အချင်းရှိလာတာ..."

"ငါ့ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့အချိန် မင်းလုပ်ရမယ့် အရေးကြီးဆုံးအရာက မင်းရဲ့ အမြင်ကျယ်လာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ... ရေတွင်းထဲက ဖားသူငယ်တချို့လို မျက်ကန်းယုံကြည်မှုနဲ့ မောက်မာပြီး ကိုယ်မသိတာကို သိချင်ယောင် မဆောင်နဲ့..."

"ငါ့အနားမှာနေပြီး ငါ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရတာနဲ့ မင်းက ဒီအဆင့်နိမ့်တဲ့ လူတွေနဲ့ မတူဘဲ လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထင်ပေါ်လာလိမ့်မယ်..."

သခင်လေး ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော လူငယ်သည် စကားပြောဆိုနေစဉ် စုယွမ်နှင့် လီဟူတို့အား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်သေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

ဤကဲ့သို့ သရော်လှောင်ပြောင်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောဆိုသော စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီဟူက ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ ပွင့်လင်းမြင်သာသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းက ချက်ချင်းပင် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဘုရားရေ... ဘယ်သူ အီးပေါက်လိုက်တာလဲ... အနံ့က တော်တော်ဆိုးတာပဲ..."

"သူတို့က ငါးခြောက်ဖုတ်နေပြန်ပြီ... အပုပ်နံ့တွေ ထွက်မလာစေနဲ့..."

"ဒါက ဘာ အဆင့်အတန်း လဲ... အားလုံးက အမှိုက်တွေချည်းပဲ..."

လီဟူသည် ဘေးသို့စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦးအား အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

"ဟမ်..."

သခင်လေး ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော လူငယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ချိုးသွားပြီး ထိုစကားများသည် ၎င်းအား ရည်ရွယ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပေ၏။

"မဟုတ်ဘူး... မင်းက ဘာသဘောနဲ့ ပြောတာလဲ... စားပွဲထိုးတွေ ဘယ်မှာလဲ... ဒါက အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းတွေ ရောင်းတဲ့နေရာမှာ ဘယ်သူမဆို ဝင်လာလို့ ရနေပြီလား..."

"ဒီ ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ လူတွေက အရိုင်းအစိုင်းဆန်ဆန်နဲ့ စော်ကားတဲ့ စကားတွေကို ပြောဆိုနေတာ တကယ့်ကို နားထောင်လို့ မရနိုင်ဘူး..."

သခင်လေး ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော လူငယ်က မထီမဲ့မြင်ပြုစွာဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဆင့်နိမ့်တဲ့လူက အဆင့်နိမ့်တဲ့လူပါပဲ..."

"ဟမ်... မင်းက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အပုပ်နံ့တွေကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်နေတာပဲ... မင်းက အမြဲတမ်း ဒီလို အနံ့အသက်ဆိုးတွေ ထွက်နေတာဆိုတော့ မင်းကိုယ်မင်း တို့ဖူးပုပ် လို့များ ထင်နေလား..."

"တစ်ယောက်ယောက် အီးပေါက်လိုက်တယ်လို့ ငါထင်နေတာ... ဒါပေမဲ့ အခုမှပဲ မင်းက ဒီအပုပ်နံ့တွေကို မှုတ်ထုတ်နေတာဆိုတာ မြင်တော့တယ်... ငါ ကြိုပြီး တောင်းပန်ပါတယ်..."

လီဟူက ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်လိုက်၏။

ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သခင်လေး ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော လူငယ်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီရဲသွားလေသည်။ ၎င်းသည် အမျိုးသားပီသသော ခွန်အားကို ပြသလိုစိတ်ဖြင့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း လီဟူ၏ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်၌ ဤကဲ့သို့သော ပြေပြစ်သည့် နေရာမျိုးတွင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားလိုက်ရချေသည်။

လူငယ်က ၎င်း၏ဘေးနားရှိ သက်တော်စောင့်အား လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အကန်းကြီး... တစ်ယောက်ယောက်က ပါးစပ်ဆိုးနေရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အကန်းကြီး ဟုခေါ်သော အမျိုးသားသည် ၎င်း၏ လက်များကို ချက်ချင်း ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လီဟူအား ရန်လိုစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်တော်တို့က လူတွေကို အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဖျောင်းဖျရမှာပေါ့..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် အကန်းကြီး သည် စကားအပိုတွေ ဆက်မပြောတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် လှုပ်ရှားလိုက်တော့၏။ ၎င်းသည် သိုင်းကားထဲမှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ဟုခေါ်သော ကွက်သစ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်ချေသည်။

အကန်းကြီး လှုပ်ရှားလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သခင်လေး ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော လူငယ်သည် ကျေနပ်အားရနေသည့် အမူအရာဖြင့် လှည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်း... ငါ လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ..."

၎င်း စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် အကန်းကြီး ထံမှ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လူငယ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

လီဟူသည် သူ၏ ယုံကြည်မှုရှိလှသော လက်ချောင်းတစ်ချောင်း နတ်ဘုရားသိုင်းကွက်ကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အောက်သို့ ချိုးချလိုက်သည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

အကန်းကြီး ထံမှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အရိုးကျိုးသံတစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာသည် နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားတော့၏။

"မင်း... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ရဲတာလဲ... ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းလိုက်လဲ..."

လူငယ်သည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ချေသည်။

အကန်းကြီး သည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် သက်တော်စောင့် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အရှုံးပေးလိုက်ရလေပြီ။

ဤသည်က မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

စုယွမ်သည် လှည့်ကြည့်ကာ ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"လီဟူ... လွှတ်လိုက်ပါ... ဒီလို လူမျိုးကို အဆင့်အတန်း သွားသင်ပေးနေစရာ မလိုပါဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေး..."

လီဟူက စကားပြောဆိုပြီးနောက် ရှေ့သို့ အားကုန် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ အကန်းကြီး မှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။

သခင်လေး ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော လူငယ်သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားသဖြင့် ၎င်း၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားခဲ့ချေသည်။ ၎င်း၏ သက်တော်စောင့်သည် တစ်ကွက်တည်းဖြင့် နှိမ်နင်းခံလိုက်ရသဖြင့် ၎င်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ ဆိုးရွားစွာ ကျဆင်းသွားရလေပြီ။

"မင်းတို့လို အဆင့်နိမ့်တဲ့လူတွေက ဒီလို သပ်ရပ်ပြေပြစ်တဲ့ နေရာမျိုးမှာ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်တာက ဘာသဘောလဲ..."

"မင်းတို့က ဒီကိုလာပြီး ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မသုံးတာတော့ ထားလိုက်ပါတော့... ဒါပေမဲ့ အခုလို အကြမ်းဖက်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်ရဲတယ်ပေါ့... ဒါက မင်းတို့ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေပဲလား..."

သခင်လေး က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အိတ်ကပ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလေးမှ မရှိတာက တကယ့်ကို အောက်ဆုံးအဆင့် လူတွေပဲ..."

ဤအချိန်၌ အရောင်းစာရေးမလေးသည် သပ်ရပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့ပေသည်။

"လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်း ဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီးပါပြီရှင့်..."

လီဟူက ပြုံးလိုက်ပြီး ပစ္စည်းများကို ယူကာ သခင်လေး ၏ အရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာမှ မဝယ်ဘူးလို့ မပြောနဲ့... ပစ္စည်းနှစ်ခုက ယွမ်သိန်းချီ တန်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဝင်လာပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေတာပဲ... မင်းရော ဘာဝယ်ပြီးပြီလဲ..."

သခင်လေး ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော လူငယ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ချေသည်။ ဤလူနှစ်ဦးသည် ပစ္စည်းနှစ်ခု ဝယ်ယူရန် ယွမ်သိန်းချီ အမှန်တကယ် သုံးစွဲနိုင်စွမ်း ရှိနေကြပေ၏။

"ဟမ်... ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင်က ငါ့ရဲ့ ကောင်မလေးဆိုတာ မင်းသိလား... ဒီဆိုင်ထဲက အရာအားလုံးက ငါ့ဟာတွေချည်းပဲ... ငါက ဘာလို့ ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ဖို့ လိုမှာလဲ... မင်းတို့လို အဆင့်နိမ့်တဲ့လူတွေက ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလေး သုံးပြီးတော့ ဒီမှာ ဝင်ကြွားနေသေးတယ်... မင်းတို့က အရူးဟန်ဆောင်နေတာလား..."

သခင်လေး ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော လူငယ်က အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"စားပွဲထိုး... ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုကို သူတို့ကို ရောင်းဖို့ ငါ ခွင့်မပြုဘူး... အခုချက်ချင်း ပြန်ယူသွားလိုက်..."

အရောင်းစာရေးမလေးသည် ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ကော်မရှင်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ရောင်းချရန် ငြင်းဆန်နေသည်လော။

"သခင်လေး ဝမ်... ဒီမှာ လာပြီး ကောလဟာလတွေ ဖြန့်မနေပါနဲ့... ကျွန်မတို့ သူဌေးမက ဘယ်တုန်းက ရှင့်ရဲ့ ကောင်မလေး ဖြစ်သွားတာလဲ..."

"ဒီလူကြီးမင်းက ပိုက်ဆံပေးပြီးသွားပြီ... သူက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖောက်သည်ပဲ... ရှင်က အမြဲတမ်း ဒီကိုလာပြီး ကြည့်ရုံပဲကြည့်တယ်... ဘယ်တော့မှ မဝယ်ဘူး... ဒီဆိုင်က ရှင့်ဆိုင် မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မကို အမိန့်ပေးဖို့ ရှင့်မှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူး..."

အရောင်းစာရေးမလေးသည် ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

သခင်လေး ဝမ်သည် အရောင်းစာရေးမလေးတစ်ယောက်ကပင် သူ့အား ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုရဲသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ချေသည်။ ဖောက်သည်အချို့ကလည်း သူ့အား လှမ်းကြည့်နေကြသဖြင့် ၎င်းကို လုံးဝ အရှက်ရသွားစေခဲ့၏။

သို့ရာတွင် ၎င်းထံ၌ ငွေကြေးရှိနေသော်လည်း ၎င်းသည် အလွန် နှမြောတွန့်တိုသူ တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ပစ္စည်းအနည်းငယ်အတွက် ငွေသုံးရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့လေသည်။

သခင်လေး ဝမ်သည် အရောင်းစာရေးမလေးအား လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘာသဘောနဲ့ ပြောတာလဲ... ယုံလား မယုံဘူးလား... မင်းကို အလုပ်ဖြုတ်ပစ်ဖို့ မင်းရဲ့ သူဌေးမကို ငါ ပြောလိုက်မယ်..."

"ဟွန်း... ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်... ရှင်က အရင်တစ်ခေါက်တုန်းကလို အမှိုက်ပုံးထဲက ကောက်လာတဲ့ နှင်းဆီပန်းတွေနဲ့ ဒီနေ့လည်း ကျွန်မတို့ သူဌေးမကို လာပိုးပန်းမလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

အရောင်းစာရေးမလေးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သခင်လေး ဝမ်... ရှင်က ချမ်းသာတယ်လို့ ဆိုနေမှတော့ ဒီလောက်အထိ နှမြောတွန့်တိုနေစရာ မလိုပါဘူး..."

ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက် တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှလောက် နှမြောတွန့်တိုနေခြင်းသည် တကယ့်ကို အထင်သေးစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"မင်းက ဘာသိလို့လဲ... ငါက မင်းတို့ သူဌေးမရဲ့ ရိုးသားဖြူစင်မှုကို စမ်းသပ်နေတာ... ဒီလိုနည်းနဲ့ ရလာတဲ့ အချစ်ကမှ ရေရှည်ခံနိုင်မှာ... မင်းလို စားပွဲထိုးတစ်ယောက်က ဘာနားလည်မှာလဲ..."

"ဒီ တောသားနှစ်ယောက်က ပိုက်ဆံနည်းနည်းလေး သုံးလိုက်တာနဲ့ မင်းက သူတို့ဘက်က ဝင်ပါနေပြီလား... မင်းရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ ပစ္စည်းမက်တဲ့ အကျင့်က တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ..."

သခင်လေး ဝမ်က ပြန်လည် ချေပလိုက်လေသည်။

အရောင်းစာရေးမလေးသည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်၏။

"ဟီးဟီး..."

"ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်မယ်... ငါက ဝမ်လုပ်ငန်းစုရဲ့ သားပဲ... ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင်က ငါ့ကို လိုက်နေတာ... မင်းတို့က ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ထားတယ် မဟုတ်လား... အလွန်ကောင်းတယ်... မင်းတို့လို အဆင့်နိမ့်တဲ့ လူတွေကို ငါ့ပစ္စည်းတွေ မရောင်းပေးနိုင်ဘူး..."

သခင်လေး ဝမ်သည် စုယွမ်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အေးစက်ပြီး ရန်လိုသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

"ငါ့ဆိုင်မှာ ဘယ်သူက ပြဿနာ လာရှာနေတာလဲ ဆိုတာ ကြည့်လိုက်ရအောင်..."

ဤအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သခင်လေး ဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်ပြီး စုယွမ်နှင့် ၎င်း၏ အဖော်အား ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဆောရီးပဲကွာ... ငါ့ရဲ့ မိန်းမ ရောက်လာပြီ... မင်းတို့ရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြ... ဆိုင်ထဲမှာ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ခွေးတွေ ဝင်ခွင့်မပြု ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု သူ့ကို ချိတ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

သခင်လေး ဝမ်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

စုယွမ်သည် သခင်လေး ဝမ်၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုလိုက်သော်လည်း ထိုအသံသည် ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကြည့်ရှုရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်လေသည်။