အခန်း ၁၄၀

အခန်း (၁၄၀) မိန်းမ ထဘီကပ်စား

ဝမ်ဖူကွေ့မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း သူ၏မျက်နှာကို မပြရဲခဲ့ချေ။ ဖုန်းမဆက်ရန် အကန်းကြီးအား အချက်ပြရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး… သခင်လေးရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုနဲ့ဆိုရင် သခင်လေး တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲနဲ့တောင် သခင်လေး ဘာဆိုလိုချင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်… အခုချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ့မယ်…"

အကန်းကြီးသည် စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းကို ယူကာ သူ၏ လက်သန်းလေးဖြင့် ပုတ်၍ နံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်လေသည်။

"ကလင်… ကလင်…"

"ကလင်… ကလင်… ကလင်…"

ကြည်လင်သော တယ်လီဖုန်း မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုအသံကို ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးနီးပါး ကြားလိုက်ရပေသည်။

စောစောက စကားပြောခဲ့ကြသော သက်ကြီးရွယ်အိုများသည်လည်း ထူးဆန်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလူက သူတို့၏ နောက်ခံလူကို ဖုန်းဆက်မည် မဟုတ်လော။

အဘယ်ကြောင့် ဆိုင်ထဲတွင် ဖုန်းမြည်နေရဆဲနည်း။

အခြားသူတစ်ယောက်ထံမှ ဖုန်းလာနေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည် မဟုတ်လော။

အားလုံးက သူတို့အား သံသယဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြချိန်တွင် အကန်းကြီးကမူ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်နှင့် အခြားသူများအား အလွန် ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် သူ့ထံ ဖုန်းလာနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟလို… ဒါက ချမ်းသာတဲ့ သခင်လေးရဲ့ ဦးလေးလား… ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ သက်တော်စောင့်ပါ…"

"ဒီ ယွီကျန့်နီ လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပြဿနာတချို့ ကြုံနေရလို့ပါ… တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့လူတွေကို ခေါ်ထားတယ်… အခြေအနေကို နားမလည်တဲ့ ခွေးကောင်တချို့က ကျွန်တော်တို့ကို ဖမ်းချင်နေကြတယ်…"

"ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ ခင်ဗျား လူတွေပိုခေါ်လာရင် ကောင်းမယ်…"

အကန်းကြီးက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် သူ၏ဖုန်းကို နားနားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါတော့ အဆင်ပြေမယ် မထင်ဘူး… ဒီကလူတွေက မျက်လုံးကန်းနေကြတယ်…"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ခြေဆောင့်နေသော ဝမ်ဖူကွေ့သည် သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကျဆင်းသွားသည်ကို အဆုံးတွင် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဝမ်ဖူကွေ့ ပြောနေခဲ့သော 'ခေါင်းဆောင်ဦးလေး' ဆိုသည်မှာ ဤလူဖြစ်ကြောင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖောက်သည်များ အဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြလေပြီ။

ဤလူနှစ်ဦးသည် အမှန်တကယ်ပင် လူတစ်ဦးတည်း ဖြစ်နေပေ၏။

"ဒါက… သူက သူ့ရဲ့ ဦးလေးဖြစ်နေမှတော့ ဘာလို့ သူ့ကို မကူညီရတာလဲ… ပြီးတော့ ဦးလေးကို မြင်တာတောင် ဘာလို့ မျက်နှာကို ဖုံးထားရတာလဲ… ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ…"

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တွေဝေစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကို မမြင်ဘူးလား… ဒီခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့သူက ဒီလူငယ်လေးဘက်ကို သိသိသာသာ ဘက်လိုက်နေတာလေ… တစ်နည်းပြောရရင် တူဖြစ်သူနဲ့ ဒီလူငယ်လေးကြားမှာ ဒီလူငယ်လေးက ပိုအရေးပါနေတယ်…"

"ဟင်… ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူများလဲ… ကိုယ့်တူထက်တောင် ပိုအရေးပါနေတယ်ဆိုတော့…"

ခဏတာမျှ အားလုံးသည် စုယွမ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းနေကြလေသည်။

မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြသော်လည်း ဤလူသည် သေချာပေါက် အလွန်အရေးပါသောသူ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ အားလုံးက သိရှိထားကြပေသည်။

ဤအချိန်တွင် အကန်းကြီး လုံးဝ ဆွံ့အသွားရလေပြီ။

အဘယ်ကြောင့် ဤလူ၏ စကားလုံးများသည် ဖုန်းထဲမှ အသံနှင့် စကားလုံးတိုင်း တစ်ထပ်တည်း ကျနေရသနည်း။

ဤသည်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။

အကန်းကြီးသည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး ဖုန်းထဲသို့ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အမ်း… ကျွန်တော် အကြားအာရုံ မှားသွားတာလား… ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ပြောပေးလို့ ရမလား…"

အကန်းကြီးက အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အေး… ခုနက ငါ့ကိုယ်ငါ တော်တော်လေး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ်… တကယ်လို့ မင်း မကြားလိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ နား ပြဿနာရှိနေလို့ပဲ…"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် အကန်းကြီး၏ လက်များ တုန်ရီသွားပြီး ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။

"အမ်း… ခင်ဗျားကို… ဦးလေး လို့ ခေါ်လို့ရမလား…"

အကန်းကြီးက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖားယားသော အမူအရာများ အပြည့်ဖြင့် သတိကြီးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟက်… အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့ ရာထူးနာမည်ကိုပဲ သုံးပါ…"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်… ဝမ်ကျိဝူလား…"

အကန်းကြီးက သတိကြီးစွာ မေးလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးချင်သည့်အလား ဟန်ရေးပြလိုက်လေသည်။

"သူ့ကို ဖမ်းလိုက်…"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က အမိန့်ပေးလိုက်ရာ လူအနည်းငယ် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး အကန်းကြီးအား ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်လိုက်တော့၏။

"ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေး… ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေး… ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး… အလွန်ဆုံး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း စကားနည်းနည်း ပြောခဲ့ရုံပဲ… ခင်ဗျားတို့မှာ ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းပိုင်ခွင့် မရှိဘူး… ခင်ဗျားတို့မှာ ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းပိုင်ခွင့် မရှိဘူး…"

အကန်းကြီးသည် လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါတို့ မလှုပ်ရှားရသေးခင်မှာပဲ မင်းက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်… အဲဒီလို အပြုအမူမျိုးရဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို မင်း မသိဘူးလား…"

ထိုစကားနှင့်အတူ အကန်းကြီးမှာ လက်ထိပ်ခတ်ခံလိုက်ရပေသည်။

ဝမ်ဖူကွေ့သည် သူ၏ ခြေထောက်များ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဩဇာတိက္ကမကြီးမားသော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ သူက အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အမ်း… ဦးလေး… ကျွန်တော်… ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်လေးရှိသေးလို့ အခု သွားလိုက်ပါဦးမယ်…"

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဝမ်ဖူကွေ့သည် အားလုံး အာရုံလွှဲနေချိန်တွင် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

"ဝမ်ဖူကွေ့… အများပြည်သူရှေ့မှာ ပြဿနာရှာတဲ့အတွက် သူ့ကိုပါ ဖမ်းခေါ်သွားလိုက်…"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် သူ၏ တူဖြစ်နေသည့်တိုင် ဝမ်ဖူကွေ့အပေါ် မည်သည့် ညှာတာမှုမျှ မပြသခဲ့ချေ။

"ဘာ… ဘာလို့လဲ… ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းသွားရတာလဲ…"

"ကျွန်တော်က ဦးလေးရဲ့ အရင်းခေါက်ခေါက် တူလေ… ဘာလို့ ဒီတောသား အပြင်လူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဘက်လိုက်ရတာလဲ…"

"ဒီလိုလူမျိုးအတွက်နဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော် အဖမ်းခံရမှာလဲ… ဘာလို့လဲ…"

ဝမ်ဖူကွေ့က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူ၏ ဆွေမျိုး၊ သူ၏တူ၊ သားတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါလျက်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ဖမ်းဆီးမည့်အစား ထိုတောသား အပြင်လူကို အရင်ဆုံး အရိုက်နှက်ခံပြီးမှ လက်ထိပ်ခတ်သင့်သည် မဟုတ်လော။

အဘယ်ကြောင့် သူ ဖမ်းခံရမည်နည်း…

သူ၏ ကိုယ်ဦးလေးက အပြင်လူများဘက်သို့ ဘက်လိုက်ကာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးခြင်းအတွက် ဝမ်ဖူကွေ့ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားရပေ၏။ အကယ်၍ သတင်းသာ ပြန့်သွားပါက သူသည် အခြားသူများကို မည်သို့ မျက်နှာပြရဲတော့မည်နည်း။

"ဝမ်ဖူကွေ့… မင်း အပြင်သွားတဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ တူလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့… ငါ့နာမည်ကိုသုံးပြီး မင်း ပြဿနာရှာနေတယ်ဆိုတာကို ငါ ထပ်သိရရင် ကိစ္စတွေက ဒီလောက် ရိုးရှင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး…"

"ဒီနေ့ မင်းကို ငါ ဖမ်းခေါ်သွားပြီး စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း အပြစ်ပေးမယ်… အိမ်ရောက်ရင်လည်း မင်း အသေအလဲ အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်… တကယ်လို့ မင်း သင်ခန်းစာ မရသေးဘူးဆိုရင် မင်းအဖေတောင် မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က မှန်ကန်ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ဖူကွေ့၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားတော့၏။ သူသည် ယနေ့ သေချာပေါက် ထောင်ကျရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤအရာအားလုံးမှာ ဤတောသားကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

သူ၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ငွေရတနာနတ်မင်းကြီးအဖြစ် ဆက်ဆံစေနိုင်လောက်အောင် ဤတောသားတွင် မည်သည့် အာဏာမျိုးများ ရှိနေသနည်း။

"ညီလေး စု… တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ… ငါ့တူက လုံးဝ အသုံးမကျတဲ့ကောင် ဖြစ်နေတယ်… စိတ်မပူပါနဲ့… သူ ပြန်ထွက်လာရင် သူ ရက်အတော်ကြာ လမ်းမလျှောက်နိုင်အောင်ကို ငါ လုပ်ပစ်လိုက်မယ်…"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် ဝမ်ဖူကွေ့အား ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခြေထောက်များသည် သူနှင့် မသက်ဆိုင်တော့သကဲ့သို့ပင် ဝမ်ဖူကွေ့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစုကိစ္စပါပဲ…"

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခံထားရသော ဝမ်ဖူကွေ့အား ရယ်မောချင်သည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက ချန်ချန် ဖြစ်ရမယ်… မဟုတ်ဘူးလား… ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကောင်မလေးလား… ဒါက သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ…"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က ပိုင်ချန်အား ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ချန် မျက်နှာရဲသွားပြီး ကပျာကယာ ရှင်းပြလေ၏။

"မဟုတ်… မဟုတ်ပါဘူး… ကျွန်မတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပါ… သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပါပဲ…"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အို… ကြည့်စမ်း… ငါက… ဟူး… အသက်ကြီးလာတော့ ဒီအကြောင်းတွေကိုပဲ ပြောချင်နေမိတယ်…"

"မင်းရဲ့အဖေ ညွှန်ကြားရေးမှူးပိုင်ရော နေကောင်းရဲ့လား… အဲဒီရက်တွေတုန်းက မင်းတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ ကြားခဲ့ပေမဲ့ လာမလည်ဖြစ်ခဲ့ဘူး… မင်းက ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တာပဲ… မင်းက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ… ညီလေး စု လိုပဲ အထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်…"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က သူတို့နှစ်ဦးအား ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးပိုင်၏ ဇာတ်လမ်းကို ကြားဖူးခဲ့သော သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံသည် အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ကြ၏။

သူတို့တွင်လည်း စနစ်အတွင်းရှိ သူငယ်ချင်းများ ရှိကြပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူးပိုင် သူ၏ ဆွေမျိုးများနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့သည့်အကြောင်းကို သဘာဝကျစွာ ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း ဤမိန်းကလေးက ညွှန်ကြားရေးမှူးပိုင်၏ သမီးဖြစ်နေမည်ဟု တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ကြချေ။

"ဒီခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့သူ ဒီလူငယ်လေးရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ရောက်လာတာ လုံးဝ မဟုတ်ပုံပဲ… သူ့တူက ညွှန်ကြားရေးမှူးပိုင်ရဲ့ သမီးကို စော်ကားမိသွားလို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်…"

"ဟုတ်တယ်… ဒီလူငယ်လေးမှာ အင်အားကြီးတဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတယ်လို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ… တကယ်လို့ ဒီမိန်းကလေးသာ မရှိဘူးဆိုရင် သူ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်မှာပဲ… ဒါပေမဲ့ အခု ညွှန်ကြားရေးမှူးပိုင်နဲ့ အဆက်အသွယ်ရသွားပြီဆိုတော့ နောင်လာမယ့် အနာဂတ်မှာ သူ့ဘဝက သေချာပေါက် ကောင်းမွန်လာတော့မှာပဲ…"

အဘိုးအိုက မနာလိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ အသက်ဒီလောက်ငယ်ငယ်နဲ့ မိန်းမကို မှီခိုစားသောက်နိုင်ပြီဆိုတော့ သူ တကယ်ကို မနာလိုဖြစ်မိ၏။

"ဒါကြောင့်ကိုး… တောသားက… ညွှန်ကြားရေးမှူးပိုင်ရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်နေတာကိုး…"

“သူက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး...

မိန်းမတွေရဲ့ အားကိုးနဲ့ အသက်မွေးနေတဲ့ ကျောရိုးမရှိတဲ့ သူရဲဘောကြောင်တစ်ကောင် သက်သက်ပါပဲ...”

ဝမ်ဖူကွေ့က ရွံရှာမထီမဲ့မြင်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။