အခန်း ၁၄၇

အခန်း (၁၄၇) ချန်မိသားစုပိုင် ဆိုင်ခန်း

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျန်းချန်မြို့က ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ သတင်းကို မြင်ပြီးပြီလား..."

"ဘုရားရေ... ကျွန်တော် ဒီမနက် အစောကြီးထပြီး ကုမ္ပဏီက ဆော့ဖ်ဝဲလ်ဌာနကို မေးကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီသတင်းအချက်အလက်ကို ပေးခဲ့တယ်လို့ တစ်ယောက်မှ ဝန်မခံကြဘူးဗျ..."

"ဒီကောင်တွေက တကယ့်ကို နှုတ်လုံတာပဲ..." ဖုန်းရှင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

စုယွမ် အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် ကျန်းချန်မြို့၏ ပို့စ်တင်သည့်အကောင့်ကို လျင်မြန်စွာဖွင့်၍ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မနေ့က ဖြစ်ရပ်အကြောင်းဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

မနေ့ညက အစောကြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ကိစ္စများ အားလုံး ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြေလည်သွားခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့၏။

"အစားအသောက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သူတို့က မပြောဘူးဆိုရင်လည်း ငါတို့ မမေးတာပဲ ကောင်းပါတယ်..." စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်... ကျွန်တော်က တစ်ယောက်ချင်းစီကို သူတို့ ဝန်မခံမချင်း သေချာစစ်ဆေးမလို့ စဉ်းစားထားတာ... ခင်ဗျား သိလား... ဒီလူက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကြီးကို လုပ်ခဲ့တာတောင် ထုတ်ပြောဖို့ ရှက်နေတုန်းပဲ..."

"သူ့ကို ဆုချီးမြှင့်လို့ရအောင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖို့လေ..."

ဖုန်းရှင်းက သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။ သူသည် ဆုကြေးငွေ ယွမ် ၆၆၀,၀၀၀ ပေးအပ်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း သက်ဆိုင်သူကို ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ ဤကောင်က ရူးနေတာများလား။ အခမဲ့ ဆုကြေးငွေကိုပင် သူ ယူမည် မဟုတ်ဘူးလော။

"ဟားဟားဟား... ဒီကောင်က ရူးနေတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လား... သူက ဆုငွေတောင် မလိုချင်ဘူးဆိုတော့..." ဖုန်းရှင်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

စုယွမ်သည် နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဟုတ်တယ်...ငါက တော်တော်လေး ရူးမိုက်တယ်နော်" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

ဖုန်းရှင်း၏ ရယ်မောနေသော အပြုံးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ အနေရခက်သော လေထုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒါက... ဟားဟားဟား..."

အနေရခက်သော စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဖုန်းရှင်းက မေးလိုက်သည်။ "ဥက္ကဋ္ဌစု... ဒီသတင်းအချက်အလက်ကို ပေးခဲ့တာ ခင်ဗျားလား..."

"အင်း... ငါတို့ တော်တော်လေး ရူးမိုက်တယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား..." စုယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါက..."

"ကြီးမားတဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေက ရူးမိုက်မှုအဖြစ် မကြာခဏ ပေါ်လာတတ်ပါတယ်..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ခင်ဗျားရဲ့ ရူးမိုက်ပုံပေါ်နေတဲ့ လုပ်ရပ်က တကယ်တော့ ဉာဏ်ပညာကြီးမားလွန်းပါတယ်..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာကို မဖော်ပြဘဲ ကုမ္ပဏီနာမည်ကိုပဲ ပြောလိုက်တာကြောင့် Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ စတော့ရှယ်ယာတွေက ရူးသွပ်မတတ်ကို ထိုးတက်သွားခဲ့တယ်...

"

"ဒီလို အကြံအစည်မျိုးကို ဘယ်သူကများ တွေးနိုင်မလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးနေခဲ့တာ... အဲဒါက ခင်ဗျားဖြစ်နေတာကိုး ဥက္ကဋ္ဌစု..."

"ကျွန်တော် အဘိုးကြီးဖုန်း တကယ်ကို အလွန်အမင်း လေးစားသွားပါပြီ..."

ရုတ်တရက် ဖုန်းရှင်းသည် အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

'ငါ ဘယ်လောက်ပဲ မေးမေး ဘယ်သူမှ ဝန်မခံတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ... သတင်းပေးခဲ့တာက ဥက္ကဋ္ဌစု ဖြစ်နေတာကိုး...'

'ဒီပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ မဟာဗျူဟာက တကယ့်ကို ထက်မြက်လွန်းတယ်... ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို မပေးဘဲ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီက ဖြစ်တယ်လို့ ဝေဝါးဝါး ပြောလိုက်ခြင်းအားဖြင့် အားလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီဆီကို ပြောင်းသွားခဲ့တယ်... အဲဒီလိုနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပူညံပူညံ ဆွေးနွေးမှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီအတွက် အလွန် ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်...'

'ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူး... အလွန် ထက်မြက်တဲ့ စီးပွားရေး ဗျူဟာတစ်ခုကိုပါ ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ...' ဖုန်းရှင်းက တွေးလိုက်သည်။

ခဏတာမျှ ဖုန်းရှင်းသည် စုယွမ်အပေါ် အလွန်အမင်း လေးစားသွားမိပေ၏။ ဤသည်မှာ အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို အမှန်တကယ် ပြသလိုက်ခြင်းပင်...

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဖုန်းရှင်း ထပ်မံ၍ ကယောင်ကတမ်းများ တွေးနေပြန်ပြီဖြစ်ကြောင်း စုယွမ် သိလိုက်လေသည်။ သတင်းအချက်အလက်များ ပေးပြီးကတည်းက သူ ဤကိစ္စကို ထပ်မံ မလိုက်နာခဲ့ချေ။ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း သို့မဟုတ် ဘာတွေအစီရင်ခံခဲ့သနည်း ဆိုသည့်အရာများတွင် သူ လုံးဝ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သို့တိုင် ဖုန်းရှင်းက ထိုသို့သော အရူးအမူး စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ပြုလုပ်နိုင်ဆဲပင်။

"တကယ်တော့ အဲဒါကို ငါ မတွေးမိခဲ့ပါဘူး... သတင်းအချက်အလက်တွေ ပေးပြီးတဲ့နောက် ငါ အဲဒီအကြောင်းကို ထပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘူး..." စုယွမ်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၎င်းသည် မိမိ မည်မျှ ခွန်အားကြီးမားသနည်း ဆိုသည်နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ အခြားသူများ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများအပေါ်တွင်သာ လုံးဝ မူတည်နေတတ်ပေသည်။

ဖုန်းရှင်းသည် ပြန်မဖြေမီ သုံးစက္ကန့်ခန့် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်..."

"ခင်ဗျား ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်..."

"ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ အားလုံးက မတော်တဆ ဖြစ်လာတဲ့ ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုတွေပါပဲ... ခင်ဗျား လုံးဝ ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ပါဘူး... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော်က Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာပါ... အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်..."

ဖုန်းရှင်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဖုန်းရှင်းသည် နားလည်မူလွဲမှားနေကြောင်း စုယွမ် သိလိုက်သော်လည်း အတင်းအကျပ် ရှင်းပြနေရန် မလိုအပ်ချေ။

"ကောင်းပြီလေ... မင်း တွေးချင်တာ တွေးနိုင်ပါတယ်... အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး..."

"မနေ့က ဆေးလိပ်နဲ့ အရက် အမြောက်အမြား ငါ မှာခဲ့တယ် မဟုတ်လား... အဲဒါတွေကို ဝန်ထမ်းတွေဆီ ငါ ခွဲဝေပေးမယ်... နောက်ရက်အနည်းငယ် အားလပ်ရက်အတွင်းမှာ အားလုံးရဲ့ ဆန္ဒအရ လက်ဆောင်တချို့ ထပ်ဝယ်မယ်..."

"Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းတိုင်းမှာ အလုပ်အကိုင် တစ်ခုရှိဖို့ လိုအပ်တယ်... သူတို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ အိမ်ပြန်နိုင်ဖို့ လိုအပ်တယ်... နားလည်လား..." စုယွမ်က သူတို့ကို သတိပေးလိုက်ပေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဝန်ထမ်းတွေကိုယ်စား သူဌေးစုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... စာရင်းဇယားတွေကို ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်..." ထို့နောက် ဖုန်းရှင်းသည် ဖုန်းမချမီ စုယွမ်အား ကုမ္ပဏီနှင့်ပတ်သက်သော ညွှန်ကြားချက် အနည်းငယ် ထပ်မံပေးလိုက်လေသည်။

အချိန်မှာ ရှစ်နာရီခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"သူဌေး... ကျွန်တော်တို့ အခု ထွက်သင့်ပြီ..." စမတ်ကျသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လီဟူက အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်၏။

ဤလူသည် ဝတ်စုံဝတ်ထားချိန်နှင့် မဝတ်ထားချိန်တွင် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဝမ်ကျင်းဥယျာဉ် အိမ်ရာကနေ ပိုင်ချန်ကို သွားခေါ်လိုက်... ပြီးရင် မင်းကို လည်စရာနေရာ ပို့ပေးမယ်... အဲဒီကို တိုက်ရိုက်သွားလို့ရတယ်..."

ထို့နောက် စုယွမ်သည် လီဟူအား လည်စရာနေရာတစ်ခု ပို့ပေးလိုက်သည်။

လီဟူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လမ်းညွှန်စနစ်ကို ဖွင့်ကာ ဝမ်ကျင်းဥယျာဉ် အိမ်ရာဆီသို့ မောင်းနှင်သွားတော့၏။

ဤသည်မှာလည်း ကျန်းချန်မြို့ရှိ အဆင့်မြင့် လူနေအိမ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း၏ အားသာချက်များမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော စိမ်းလန်းစိုပြေမှုနှင့် ကျန်းချန်မြို့၏ ရှုခင်းများစွာကို မြင်တွေ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အိမ်ရာအမည်၏ မူလဇစ်မြစ်ပင် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ G-Wagon ကားသည် လူနေအိမ်ရာ၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ယနေ့ ပိုင်ချန်သည် အပြာနုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းက သူမအား အလွန် လန်းဆန်းကာ တက်ကြွနေပုံ ပေါ်စေသည်။

'အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက သူမ ဒီလောက် မလှခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်... နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ သူမ တကယ်ကို လှပတဲ့ မိန်းမငယ်လေး တစ်ယောက်အဖြစ် ပွင့်လန်းလာခဲ့တာပဲ...' စုယွမ်က တွေးလိုက်သည်။

ရုပ်မြင်သံကြားမှ မည်သည့် နာမည်ကြီး မင်းသမီးမျှ လက်တွေ့ဘဝတွင် ပိုင်ချန်လောက် မလှပကြချေ။

"မင်း စောင့်နေရတာ ကြာပြီလား..." စုယွမ်က ကားတံခါးကို ဖွင့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"ဟင့်အင်း... နင်က ချက်ချင်း ရောက်လာတာပဲ..." ပိုင်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

"မနက်စာ စားပြီးပြီလား... မစားရသေးရင် ငါတို့ အရင်ဆုံး မနက်စာစားပြီးမှ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ထွက်လာကြတာပေါ့..." စုယွမ်က ဂရုတစိုက် မေးလိုက်ပေ၏။

"ဟီးဟီး... လှပတဲ့ မိန်းမလှလေးတွေက မနက်စာ ဘယ်တော့မှ မစားဘူးဆိုတာ နင် မသိဘူးလား..." ပိုင်ချန်က နောက်ပြောင်လျက် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် ငါရဲ့ လှပတဲ့ မမပိုင်... သွားကြတာပေါ့..."

ညွှန်ကြားချက်များကို ကြားပြီးနောက် လီဟူသည် ချန်မိသားစုပိုင် ဆိုင်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားတော့၏။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် တက္ကသိုလ်စတက်ကတည်းက သူမ၏ အဘိုးအဘွားများ မရှိတော့သဖြင့် စုယွမ်သည် ချန်မိသားစုပိုင် ဆိုင်ခန်းသို့ ရှားရှားပါးပါးသာ လည်ပတ်ဖြစ်တော့သည်။ ၎င်းသည် သူမအတွက် ကလေးဘဝ အမှတ်တရများစွာကို သိမ်းဆည်းထားပြီး ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ရန် သူမ အမြဲတစေ မျှော်လင့်နေဆဲပင်။

...

ဤအချိန်တွင် ချန်မိသားစုပိုင် ဆိုင်ခန်းရွာ၏ အဝင်ဝ၌ အနက်ရောင် Lexus ကားတစ်စီးအား လူတစ်စုက ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ကြီးမားခမ်းနားလှသော ကားအား အားကျစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပေ၏။

စုဖူချန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် သူ့အား အလွန် မနာလိုစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ "ဖူချန်... ခင်ဗျားတော့ တကယ်ကို ချမ်းသာသွားပြီပဲ... ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ကားကိုတောင် ဝယ်နိုင်တယ်ဆိုတော့..."

စုဖူချန်က ပြုံးလျက် ကားကိုယ်ထည်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။ "အဲဒီ ငွေဖြုန်းတဲ့ ငါ့သားက ငါ့အတွက် ဝယ်ပေးတာလေ... ငါက မလိုချင်ဘူးလို့ ပြောတာတောင် သူက အတင်းဝယ်ပေးချင်နေတော့ ငါ သူ့ကို ဆူတောင် ဆူလိုက်သေးတယ်..."

စုဖူချန်၏ ဗာဆိုင်း ကဲ့သို့သော မှတ်ချက်များက လူအများအပြားကို အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူ့ကလေးသည် တကယ့်ကို ကွဲပြားခြားနားကြောင်း ပြောဆိုကာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ကလေးများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်ဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။

သို့သော် လူအချို့မှာမူ စုဖူချန်သည် ဟန်လုပ်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြ၏။ ၎င်းထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားခမ်းနားသော G-Wagon တန်းစား ကားတစ်စီး ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုဖူချန်၏ မောက်မာမှုကို လျှော့ချရန် အခွင့်အရေး ရပြီဟု သူတို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဖူချန်... တကယ်တော့ ဒီကားက သာမန်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ငါအမြင်မှာတော့ သိပ်ပြီး လက်တွေ့အသုံးမဝင်ဘူး...

တကယ်လို့ ငါသားသာ ဒီကိစ္စကို တာဝန်ယူရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလိုကားမျိုးကို သေချာပေါက် ဝယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အမျိုးသားက ရှေ့ဘက်မှ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသော G-Wagon ကားတစ်စီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။