အခန်း ၁၅၁

အခန်း (၁၅၁) ဆေးလိပ်နှင့် မောက်ထိုင်အရက်

"ဟားဟားဟား စုယွမ်က တကယ်ကံကောင်းတာပဲ ဟားဟားဟား"

ချန်ချန်းသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။

ပိုင်ချန်သည် သူတို့ပြောနေသည့်စကားများကို အစပိုင်းတွင် မကြားခဲ့သော်လည်း ယခုမှ သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာအနည်းငယ် နီမြန်းသွားပေသည်။

"ကဲကဲ မင်းတို့ လူကြမ်းကြီးတွေ ကလေးကို ရှက်အောင် မလုပ်ကြနဲ့တော့"

စုဖူချန်က လက်ယမ်းပြကာ အားလုံးကို စကားရပ်ရန် အချက်ပြလိုက်ချေပြီ။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော်တို့ ဆက်မပြောတော့ပါဘူး ဆက်မပြောတော့ပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ စုယွမ်ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ဒီကောင်မလေးရဲ့ ရုပ်ရည်ဆိုရင် သမီးလေးပဲမွေးမွေး သားလေးပဲမွေးမွေး သေချာပေါက် အရမ်းလှမှာပဲ... သူတို့ရဲ့ မျိုးရိုးတွေကလည်း တကယ်လှတာကိုး" အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရင်းနှီးစွာ ပြောလာသည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ချန်အာရေ မင်းရဲ့ကလေးက မင်းနဲ့ချွတ်စွတ်တူတယ်လို့ ငါအမြဲတွေးနေခဲ့တာ... နောက်ဆိုရင် သူဘယ်လိုများ ဖြစ်လာမလဲမသိဘူး"

"ထားလိုက်ပါတော့ ဒါကို ဆက်မပြောကြပါနဲ့တော့ လူတွေကို အရမ်းပျော်သွားအောင် မလုပ်မိစေနဲ့ဦး" အခြားတစ်ယောက်က ချန်အာ၏ ရုပ်ရည်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချန်အာသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွား၏။

"ငါက ရုပ်ဆိုးပေမဲ့ ငါ့မြေးကိုတော့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးမှာ မဟုတ်ဘူးမှတ်လား" သူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏သားသည် အသားမည်းမည်းနှင့် မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ အပြည့်ရှိကာ သူနှင့် ချွတ်စွတ်တူနေပေ၏။

"တကယ်လို့ သူ့ကလေးကများ ဒါကို အမွေဆက်ခံမယ်ဆိုရင် ကလေးအတွက် မကောင်းဘူး မဟုတ်လား... အားလုံးက ငါ့ချွေးမရဲ့ အပြစ်တွေချည်းပဲ... သူက ရုပ်လည်းမချောဘူး... ဘာလို့ သူက ပိုလှပြီး ချန်မိသားစုရဲ့ မျိုးဗီဇကို ပိုကောင်းအောင် မလုပ်နိုင်ရတာလဲ"

စုယွမ်တွင် ဤမျှလှပသော ချစ်သူကောင်မလေး ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ချန်အာသည် သူတို့၏ ကလေးမှာ သေချာပေါက် အလွန်ရုပ်ချောမည်ဟု တွေးလိုက်မိချေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ချွေးမကို တွေးမိသွား၏။ သူ၏ချွေးမသည် ရုပ်မချောဘဲ ကလေးနောက်တစ်ယောက် ထပ်မွေးလျှင်ပင် အခြားအမျိုးသမီးများကဲ့သို့ လှပလာမည်မဟုတ်ချေ။

ချန်အာသည် ချက်ချင်းပင် မနာလိုစိတ်များ လွှမ်းမိုးသွားပြီး သူ၏ဇနီးမှာလည်း လုံးဝ မကျေမနပ် ဖြစ်နေပေသည်။

စုဖူချန် စတင်ရောက်ရှိလာချိန်က သူသည် စုတ်ချာသော ဗင်ကားတစ်စီးကို အမြဲမောင်းနှင်လေ့ရှိ၏။ ယခုမူ မည်သို့ဖြစ်သွားသနည်း။

သူတို့သည် လောက်လေးခွမှ အမြောက်အဖြစ်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသော ဇိမ်ခံကားကို မောင်းနှင်နေကြလေပြီ။

ထို့အပြင် သူ၏သားဖြစ်သူ စုယွမ်မှာလည်း အလွန်အရည်အချင်းရှိပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝကာ ဤမျှလှပပြီး သဘောထားကြီးသော ချစ်သူကိုပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသေးသည်။

နှိုင်းယှဉ်ခြင်းသည် ပျော်ရွှင်မှုကို ခိုးယူသွားသော သူခိုးဆိုသည့်စကားမှာ အမှန်တကယ်ပင်။

ချန်အာသည် တွေးလေတွေးလေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်လာပေ၏။ သူသည် သူနှင့်ရုပ်ဆိုးပုံချင်းတူသော သူ၏ဇနီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သွားမယ် ဒီမှာ ငါ့ကို အရှက်မခွဲပါနဲ့... တကယ်လို့ မင်းသာ ဒီလောက်ရုပ်မဆိုးဘူးဆိုရင် ငါတို့သားက ငါ့ရုပ်ကို အမွေရမှာ မဟုတ်ဘူး" ချန်အာက ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ရှင့်မျက်နှာရှင် ပြန်မကြည့်ဘူးလား... အဲဒါ လူမျက်နှာရော ဟုတ်ရဲ့လား... ရှင်က ဘာလို့ ပိုပြီး ရုပ်မဖြောင့်ရတာလဲ" ချန်အာ၏ မာနကြီးသော ဇနီးက ပြန်လည်ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"ဟမ်... တကယ်လို့ ငါသာ နည်းနည်းလေး ပိုရုပ်ဖြောင့်ခဲ့ရင် မင်းကို စိတ်တောင်ဝင်စားခဲ့မှာတောင် မဟုတ်ဘူး... ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်မ... တကယ်လို့ ငါသာ မင်းကို မယူခဲ့ရင် မင်းတစ်သက်လုံး အပျိုကြီးဖြစ်ပြီး အသေခံရမှာ"

သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းရင်း ထွက်သွားကြရာ အကြောက်လွန်ပြီး အသံကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးနေသော ကလေးကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အားလုံးမှာ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ပေ။ အဆုံးတွင် အခြားသူများကို နှိမ့်ချရန် သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် အောင်မြင်ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့အချင်းချင်းသာ ရန်ဖြစ်သွားကြလေ၏။

စုဖူချန်သည် တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူသည် ယောက္ခမအိမ်သို့ အလည်အပတ်သွားချိန်တွင် ထိုကောင်လေးက သူ့အား စုတ်ချာသော ဗင်ကားမောင်းသည်ဟု မကြာခဏ လှောင်ပြောင်တတ်ပြီး အလကားပေးလျှင်ပင် ယူမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောဆိုလေ့ရှိ၏။ သူသည် သူ၏သားအကြောင်းကို မကြာခဏ ကြွားဝါပြောဆိုတတ်ပြီး စုယွမ်၏ တက္ကသိုလ်ပညာရေးမှာ အသုံးမဝင်ကြောင်းနှင့် သူ၏သားမှာ အလယ်တန်းကျောင်းပြီးသည်နှင့် စုဖူချန်ထက်ပင် စောစီးစွာ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ကြောင်း ပြောဆိုတတ်ပေသည်။

ထိုအချိန်က စုဖူချန်သည် သူနှင့် ပြဿနာမဖြစ်လိုသဖြင့် သည်းခံခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်၏။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲနှင့်ပင် ချန်အာ၏ မနာလိုစိတ်ကို ပေါက်ကွဲသွားစေနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤခံစားချက်မှာ လက်စားချေလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် စုဖူချန်အား အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားစေချေသည်။

"စုယွမ် မင်း ဆေးလိပ်တွေ ပါလာလား... အားလုံးအတွက် ငါ နည်းနည်းလောက် မီးညှိပေးလိုက်မယ်" စုဖူချန်က ပြောလိုက်သည်။

"ပါလာတယ် အားလုံး ကားနောက်ဖုံးထဲမှာ"

စုယွမ် စကားပြောပြီးချိန်တွင် လီဟူသည် ကားနောက်ဖုံးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်ရာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ဆေးလိပ်နှင့် အရက်များ အပြည့်ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေ၏။

"ဘုရားရေ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဆေးလိပ်နဲ့ အရက်တွေပါလား... ဒါက မောက်ထိုင်လား... အကုန်လုံး လေးဖာတောင် ရှိတယ်" ဘေးနားရှိ လူများက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ကြသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ဒီနေ့ အားလုံးကို ငါတိုက်မှာပါ... ဒီအရက်ဖာတွေ အကုန်လုံးကို သောက်ကြတာပေါ့" စုဖူချန်က ရက်ရောစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ကျုံးဟွာနှင့် ထျန်းယန် ဆေးလိပ်ကတ် အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လူဆယ့်ငါးယောက်ခန့် ရှိနေပြီး စုဖူချန်သည် တစ်ယောက်လျှင် ဆေးလိပ်နှစ်ဘူးစီ ဝေငှပေးလိုက်၏။

"ဖူချန် ရေ... ကျွန်မတို့ မိန်းမတွေက ဆေးလိပ်မသောက်ဘူးနော်" အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြောလာသော်လည်း ၎င်းမှာ အမှတ်တံဆိပ်ကောင်းသော ဆေးလိပ်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိနေပေသည်။

"ယူသွားလိုက်ပါ မင်းမသောက်ရင်တောင် ပြန်ယူသွားပြီး ယောက်ျားတွေကို ပြလိုက်လေ"

"ဒီဆေးလိပ်တွေက တစ်ဘူးကို ယွမ်တစ်ရာ ပေးရတယ်" ဟု စုဖူချန်က ပြောလိုက်သည်။

ဆေးလိပ်တစ်ဘူးလျှင် ယွမ်တစ်ရာ ပေးရကြောင်း ကြားချိန်တွင် ဆေးလိပ်မသောက်သော အမျိုးသမီးများပင် ငြင်းဆန်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြလေ၏။

"ငါ ဆေးလိပ်မသောက်ပေမဲ့ အိမ်ကို နည်းနည်းယူသွားပြီး သောက်ကြည့်ဦးမယ်... ဒါမှ ငါ့ယောက်ျားက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဆေးလိပ်မျိုးကို အရင်က သောက်ဖူးသလားဆိုတာ သူသိရမှာပေါ့" သူတို့ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ကြသည်။

ဆေးလိပ်များ ဝေငှပြီးချိန်တွင် သုံးဘူးသာ ကျန်ရှိတော့၏။ ထို့ကြောင့် စုဖူချန်သည် ကျုံးဟွာ ဆေးလိပ် နောက်ထပ် သုံးကတ်ကို ထပ်မံဖွင့်ဖောက်ကာ တစ်ယောက်လျှင် နှစ်ဘူးစီ ထပ်မံဝေငှပေးလိုက်သည်။

"ရပါပြီ ရပါပြီ ဖူချန် ရေ... ရှင်က အရမ်းသဘောကောင်းလွန်းနေပြီ... ဒီဆေးလိပ်ကောင်းတွေက စုစုပေါင်း ယွမ်ရာနဲ့ချီ တန်နေတာ... ကျွန်မတို့က ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ"

"ဟုတ်တယ် ဖူချန်ရဲ့... ကျွန်တော်တို့က အဲဒီလောက် မျက်နှာပြောင်မတိုက်ရဲပါဘူး"

အားလုံးက စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေကြပေ၏။ ဖူချန်၏ မိသားစုမှာ အမှန်တကယ်ပင် သဘောထားကြီးမားလှသည်။

သူတို့သည် ဤမျှချမ်းသာကြွယ်ဝနေသော်လည်း အလွန်တရာ နှိမ့်ချတတ်ကြ၏။ အကယ်၍ ချန်အာ၏ မိသားစုသာ ဤမျှချမ်းသာသွားပါက သူတို့သည် လုံးဝ မောက်မာနေကြမည်မှာ သေချာပေသည်။

ဤသည်မှာ လူများကြားရှိ ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်၏။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါပေးတာကို ယူထားလို့ရပါတယ်... ဒီည ငါ ထမင်းဝိုင်း နည်းနည်းလောက် ခင်းကျင်းထားမယ်... အားလုံး သောက်ဖို့လာကြတဲ့အခါ ဒီမောက်ထိုင်အရက်ကို တိုက်မယ်" စုဖူချန်က ရက်ရောစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အိုဘုရား... ဖူချန်ရေ... ရှင့်စကားကို ကျွန်မ တကယ် မငြင်းချင်တော့ဘူး... ဒီမောက်ထိုင်အရက်ကို တကယ် သောက်ကြည့်ချင်နေတာ... နောက်နေ့ကျရင် ခေါင်းမကိုက်ဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်... တကယ်ပဲလား" အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ဒါက မောက်ထိုင်အရက်လေ... မင်းက မြည်းတောင် မမြည်းဖူးဘူးဆိုတော့ မင်းရဲ့ ဗဟုသုတက အရမ်းနည်းလွန်းနေပြီ" ချန်ချန်က နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"ဟမ့် မင်းပြောပုံက မင်းကပဲ တကယ် သောက်ဖူးနေတဲ့အတိုင်းပဲ"

အားလုံးက ပွဲကျကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"အဲဒါလေ ဖူချန်"

"ငါက ဒီဆေးလိပ်ကို မလိုချင်ပါဘူး... ငါ ဆေးလိပ်သောက်တာကို မကြိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီမောက်ထိုင်အရက်ကိုတော့ အိမ်ကို ယူသွားခွင့်ပြုပါ"

"ငါလည်း ဒီအရက်ကောင်းကို သောက်ကြည့်ပြီး အရသာဘယ်လိုရှိလဲ သိချင်လို့ပါ"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းဆီမှာ အရက်ကောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ... အားလုံးကို အလကားပေးလိုက်ရင် နှမြောစရာကြီး... ငါ့ကို တစ်ပုလင်းလောက် ပေးရင် မင်း စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"

အသားမည်းမည်းနှင့် မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ အပြည့်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စကားပြောရင်း ပြုံးဖြီးနေပေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် မည်သူက ဤမျှ မျက်နှာပြောင်တိုက်နေသနည်းဟု အားလုံးက တွေးတောလိုက်ကြသော်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထွက်သွားပြီဖြစ်သော ချန်အာမှာ မည်သည့်အချိန်က ပြန်ရောက်နေမှန်း မသိအောင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဘုရားရေ အဲဒါက လုံးဝ မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းနေပြီ။

"ဒုတိယအစ်ကိုရေ... ဒါက ခင်ဗျား သောက်နိုင်တဲ့ အရက်မျိုး မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားက ရောစပ်ထားတဲ့ အရက်တွေကိုပဲ သောက်သင့်တယ်" ချန်ချန်က အရင်ဆုံး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါရဲ့ ဒီလို တောင်းရမ်းဖို့တောင် သူတို့မှာ သတ္တိရှိသေးတယ်နော်... ခုနကတောင် အရမ်း မောက်မာနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မင်းက အရင်က အရမ်းခေါင်းမာပြီး ဖူချန်ရဲ့ မိသားစုကို အမြဲလှောင်ပြောင်နေခဲ့တာ... အခု ပစ္စည်းတွေ ခွဲဝေပေးနေတော့မှ မင်းက ဒီလောက် နှိမ့်ချသွားရတာလား... မင်းက သတ္တိမရှိတဲ့ လူယုတ်မာပဲ"

"ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း... ငါတို့မျက်စိကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့"

လက်ထဲတွင် ဆေးလိပ်များ ကိုင်ဆောင်ထားလျက် လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့၏ လှောင်ပြောင်မှုများကို ပိုမိုပြင်းထန်လာကြ၏။ ချန်အာ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီးနောက် ပြာနှမ်းသွားသော်လည်း သူသည် စိတ်ကိုတင်းထားကာ စုဖူချန် စကားပြောမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပေသည်။

စုဖူချန်သည် သူ့အား ပြန်လည်မဖြေကြားဘဲ မောက်ထိုင်အရက် တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤလုပ်ရပ်က ချန်အာအား ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေ၏။

"ပိုက်ဆံရှိတိုင်း ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ မဆိုလိုတာ သေချာတယ်... ဒီစုဖူချန်က လူမိုက်ပဲ... ငါ စကားနည်းနည်း ပြောလိုက်ရုံနဲ့ အရက်ကို လိမ္မာကျိုးနွံစွာ ပေးအပ်စေဖို့ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ... ကံကောင်းလို့ ခုနက ငါ သိပ်မြန်မြန် လမ်းမလျှောက်သွားမိတာ"

ချန်အာသည် သူ၏ဝေစုဖြစ်သော အရက်ကို လက်ခံရယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်စွာ တွေးတောလိုက်ချေသည်။