အခန်း ၁၅၂

အခန်း (၁၅၂) စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ဇနီးသည်ကို အိမ်ခေါ်လာခြင်း

အားလုံးက တွေဝေသွားကြသည်။ ဖူချန်သည် ချန်အာအား မောက်ထိုင်အရက် တစ်ပုလင်းကို အမှန်တကယ် ပေးတော့မည်လော။

ချန်အာက သူတို့မိသားစုကို ခုနကပင် ထိုကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ဖူချန်သည် သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ရန်သူကို မိတ်ဆွေအဖြစ် ပြောင်းလဲချင်နေခြင်းလော။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူအုပ်ကြီးသည် စုဖူချန်၏ လုပ်ရပ်များကို သိပ်နားမလည်နိုင်ကြချေ။

ချန်အာသည် စုဖူချန်ထံမှ မောက်ထိုင်အရက်ကို ပေးအပ်မည့်အချိန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ယနေ့နေ့လယ်စာအတွက် အရသာရှိသော ဟင်းနှစ်ခွက်ချက်ကာ အရက်ကောင်းကောင်း သောက်ရန် စီစဉ်နေပေ၏။

"ဒီစုဖူချန်က အရူးပဲ... ဒီလောက် နှိမ့်ချလှောင်ပြောင်ခံရတာတောင် သူက မောက်ထိုင်အရက်ကို လိမ္မာကျိုးနွံစွာ ပေးအပ်နေတုန်းပဲ... ဒါက လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ချန်အာက သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

ချန်ချန်းသည်လည်း တွေဝေသွား၏။ သူသည် စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူတစ်ပါး၏ ကိစ္စဖြစ်ပြီး သူတို့အလိုရှိရာ လုပ်နိုင်ကြောင်း တွေးမိသွားသည်။ သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မသင့်လျော်ချေ။

အားလုံး၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် စုဖူချန်သည် ချန်အာ၏ အနီးသို့ မလာဘဲ သူ၏ သူငယ်ချင်းကောင်း ချန်ချန်၏ အနီးသို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်ပေသည်။

"ချန်ချန်း ညီလေး... ရော့ ဒီမောက်ထိုင်အရက်ပုလင်းကို အိမ်ယူသွားပြီး သောက်လိုက်" စုဖူချန်က မောက်ထိုင်အရက်ကို တိုက်ရိုက် ပေးအပ်လိုက်သည်။

ချန်ချန်းသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွား၏။ ဤသည်မှာ ချန်အာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရန် မဟုတ်ဘဲ သူ၏အတွက်လော။

ခဏတာမျှ ချန်ချန်သည် အနည်းငယ် မြှောက်ပင့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"အို.. ဖူချန်... ဒါက အရမ်းများလွန်းပါတယ်... ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး" ချန်ချန်က အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ငါပေးရင် ယူထားလိုက်စမ်းပါ"

"အားလုံး သိတဲ့အတိုင်း ငါက ချန်ချန်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်... ဒါကြောင့် သူ တစ်ပုလင်းသောက်တာ ပြဿနာမရှိပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါကို ပြဿနာမလုပ်ကြပါနဲ့" ဟု စုဖူချန်က ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် ချန်ချန်း... ဒီတိုင်း သိမ်းထားလိုက်ပါ... မင်းနဲ့ ဖူချန် ဆက်ဆံရေးကောင်းတာ ငါတို့အားလုံး သိပါတယ်... တကယ်လို့ သူက မင်းကို အရက်တစ်ပုလင်းပေးရင် ယူထားလိုက်ပါ... ဘယ်သူမှ မနာလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဟုတ်တယ် ချန်ချန်... အခု မင်းက ဆင်ခြေပေးနေတာပဲ... တကယ်လို့ အခြားတစ်ယောက်ဆိုရင် နှစ်ခါတောင် မစဉ်းစားဘဲ လုယူသွားလောက်ပြီ"

"အဓိကက ချန်ချန်းက ရိုးသားလို့ပဲ... တချို့လူတွေလို အချိုးအကွေ့ တရားမျှတမှု ဒါမှမဟုတ် ရှက်ရွံ့မှုတွေကို မသိတဲ့လူမျိုးနဲ့ မတူဘူးလေ" ဘေးနားရှိ လူများက ချန်ချန်အား မောက်ထိုင်အရက်ပုလင်းကို လက်ခံရန် တိုက်တွန်းကြပေသည်။

အားလုံးက စကားတစ်သံတည်း ပြောနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ချန်ချန်သည် အရက်ကို လေးနက်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ... ငါ ယူထားလိုက်ပါ့မယ်" ဟု အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် မောက်ထိုင်အရက်ကို ယူရန် လက်လှမ်းခဲ့သောချန်အာမှာ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

ဤအရက်ပုလင်းမှာ သူ၏အတွက် မဟုတ်ခဲ့ချေ။

"ငါ ဒီမှာ ရပ်နေတာ အတော်ကြာပြီ... ဒါက ငါ့ဘဝကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အင်း... ဖူချန်... ချန်ချန်းဆီမှာ ဆေးလိပ်နဲ့ အရက်တွေ ရှိနေပြီလေ... ဒါက အရမ်းဈေးကြီးတယ်... ဒါကြောင့် တစ်ဘူးကို ယွမ်တစ်ရာတန်တဲ့ ဆေးလိပ် နည်းနည်းလောက်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ" ချန်အာက အလျော့ပေးသည့်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်"

"ငါ့ရဲ့ သဘောကောင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြင်ပြီး ငါ့ကို ဦးနှောက်မရှိဘူးလို့ မထင်လိုက်နဲ့... ငါက သာမန်သိကျွမ်းတဲ့ လူတွေကိုတောင် ရက်ရက်ရောရော ဆေးလိပ်တွေ ပေးကမ်းတတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကတော့ ဒါနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး"

"မင်းကြားတာ မှန်တယ်... အခြားအရာ မဟုတ်ဘူး... မင်းက မထိုက်တန်တာပဲ"

စုဖူချန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါက..."

ချန်အာသည် အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့သွားပေသည်။

မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ တောင်းရမ်းရခြင်းမှာပင် လုံလောက်စွာ အရှက်ရနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မည်သည့်အရာမျှ မရရှိခဲ့သည့်အပြင် စုဖူချန်ထံတွင် အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲခံလိုက်ရချေပြီ။

"ဟုတ်တယ် တချို့လူတွေက ဒီလိုအရက်ကောင်းမျိုး သောက်ဖို့ လုံးဝ မထိုက်တန်ဘူး"

"မောက်မာရာကနေ ဖားယားတဲ့အဆင့်ကို ပြောင်းသွားတာ ရယ်စရာပဲ... သူတို့က ဘယ်လိုသတ္တဝါမျိုးလဲ မသိဘူး... သူတို့ရဲ့ အသားအရေက အရမ်းထူတော့ မီးဖိုချောင်သုံးဓားနဲ့တောင် လှီးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"သူက ထူးခြားတဲ့သူလို့ ငါထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဟို မောက်မာမှုတွေ အကုန်လုံး ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ... သူက အမြဲတမ်း ဟောင်နေပေမဲ့ အစာရှိတာနဲ့ အမြီးနှံ့ပြတတ်တဲ့ လမ်းဘေးခွေးနဲ့ တူတယ်"

"လမ်းဘေးခွေးတွေကို မစော်ကားပါနဲ့... သူတို့ကို ရေချိုးပြီး ပိုးသတ်ပေးလိုက်ရင် ကောင်းသွားတာပဲ... ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကတော့ ဘယ်လောက်ပဲ ရေချိုးရေချိုး အဲဒီ ညစ်ပတ်တဲ့ အနံ့ဆိုး ကို ဘယ်တော့မှ ဖျောက်ဖျက်လို့ မရဘူး"

လူအုပ်ကြီးသည် ချန်အာအား တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆက်တိုက် လှောင်ပြောင်နေကြပေ၏။ ချန်အာ၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းသွားပြီးနောက် ပြာနှမ်းသွားကာ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

ခဏတာမျှ ချန်အာသည် လူအများရှေ့တွင် သူတစ်ပါး၏ ခြေထောက်ကြားမှ တွားသွားရသော အရှက်ရမှုကို ခံစားခဲ့ရသည့် ဟန်ရှင်းကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။

သူသည် သူ၏ ပုံမှန် လူယုတ်မာဆန်သော စရိုက်ကို အမှန်တကယ် ထုတ်ဖော်ပြသချင်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် လူဆယ့်ငါးယောက်ကျော် ရှိနေပြီး တစ်ယောက်မျှ သူ၏ဘက်တွင် မရှိခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သူသာ လက်ပါမည်ဆိုလျှင် လူဆယ့်ငါးယောက်ကျော်၏ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်ပေသည်။

"မြစ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ်... မြစ်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ်... ဆင်းရဲတဲ့ လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးနဲ့" ချန်အာသည် ဤစကားလုံးများကို အလွန်တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လူအုပ်ကြီး၏ လှောင်ပြောင်မှုများကြားမှ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

အကယ်၍ သူသာ ဤနေရာတွင် ဆက်နေပါက မည်မျှပို၍ အရှက်ခွဲခံရမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

ချန်အာ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားစဉ် သူ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံစံကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အားလုံးက ဝိုင်းဝန်းရယ်မောလိုက်ကြသည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ချန်အာသည် ခလုတ်တိုက်မိလုနီးပါးဖြစ်ကာ မှောက်လျက်လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားလေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် လူယုတ်မာဆန်သော ချန်အာကို ဤမျှသနားစရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုးတွင် မြင်တွေ့ရချိန်၌ အားလုံးမှာ အတော်လေး ကျေနပ်သွားကြပေသည်။

"ကဲ... ဖူချန်... ငါတို့ သွားတော့မယ်... ခင်ဗျားမိသားစုကို ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... အစ်မ ချွေ့ဖန် ပြန်ရောက်လာရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ နှုတ်ဆက်စကားလေး ပြောပေးပါဦး" ချန်ချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ငါတို့ ဆက်မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... အခု သွားတော့မယ်"

တက်ရောက်လာကြသော အခြားသူများလည်း သူတို့၏ စကားများကို ပြောဆိုပြီးနောက် အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။ သူတို့သည် စုဖူချန်အား အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။ ထိုဆေးလိပ်များမှာ ဈေးမပေါချေ။ စုဖူချန်သည် အလွန်ရက်ရောပေသည်။ သူ ဤမျှချမ်းသာနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

"ဟားဟား ပျော်စရာမကောင်းဘူးလား" စုယွမ်က ပိုင်ချန်အား မေးလိုက်သည်။

"အင်း... အတော်လေး ပျော်စရာကောင်းတယ်" ပိုင်ချန်က ပြုံးလိုက်၏။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို အရင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

"တကယ်လို့ ဒါက ငါ့အိမ်နားမှာဆိုရင် ဒီထက်တောင် ပိုပျော်စရာကောင်းဦးမယ်" စုယွမ်သည် ထိုနေ့က အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မြင်ကွင်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ ယခုအရာထက် များစွာပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"မင်းအမေတို့ ပြန်လာကြပြီ" စုဖူချန်က သူ၏ရှေ့ရှိ လူများကို ပြောလိုက်သည်။

စုယွမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မိခင်၊ ညီမဖြစ်သူ စုယောင်းနှင့် ဦးလေးကြီးတို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဦးလေးကြီးမှာ လက်ရှိတွင် လူပျိုကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် အဒေါ်ဆိုသည်မှာ မရှိခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် ချန်ချွေ့ဖန်နှင့် စုယောင်းတို့သည် ဦးလေးကြီးအား အတူတကွ သွားရှာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ဒုတိယဦးလေးနှင့် ဒုတိယအဒေါ်တို့သည် စုယွမ် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားကြောင်းနှင့် သူ့ကို မတွေ့ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် သူ့ကို တွေ့ဆုံရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒုတိယအဒေါ် ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စုယွမ်အား စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သပ်ရပ်စွာ ရပ်နားထားသော ကားနှစ်စီးကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားလေ၏။

"ဒီကားနှစ်စီးက သေချာပေါက် ဈေးမပေါဘူး... ဗီဒီယိုတိုလေးတွေထဲမှာ ငါ အရင်က မြင်ဖူးတယ်... အဲဒါတွေက ယွမ်တစ်သန်း နှစ်သန်းလောက် တန်တဲ့ ဇိမ်ခံကားတွေပဲ"

ဒုတိယအဒေါ်သည် ချက်ချင်း အံ့သြသွားပြီး သူမ၏ တူဖြစ်သူမှာ မည်မျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝနေကြောင်းကို မသိရှိခဲ့ချေ။

သူမသည် စုယွမ်အား ဆက်လက်စကားပြောရန် လှည့်လိုက်ချိန်တွင် စုယွမ်၏ ဘေး၌ ရပ်နေသော ပိုင်ချန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒုတိယအဒေါ်သည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကာ "စုယွမ်... နင် ဘာတွေ လုပ်ထားတာလဲ... တခြားဟာတွေ အကုန်လုံး ဘေးဖယ်ထားလိုက်... မင်က ငါတို့ကို ကြိုတောင် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ နင် မိန်းမကို အိမ်ခေါ်လာတယ်ပေါ့လေ..."