အခန်း ၁၅၃

အခန်း (၁၅၃) ကျောက်စိမ်းဘုရားဆင်းတုတော် လက်ဆောင်

ဒုတိယအဒေါ်သည် ပိုင်ချန်အား တူဖြစ်သူ၏ ဇနီးအဖြစ် ရှုမြင်နေသည့်အလား ကြည့်ရှုနေပြီး ထိုအကြည့်က ပိုင်ချန်အား လုံးဝ မျက်နှာနီမြန်းသွားစေကာ ရှင်းပြရန်ပင် မေ့လျော့သွားစေခဲ့ပေ၏။

"ဒုတိယအဒေါ်... ဒါက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ပိုင်ချန်ပါ... လျှောက်မပြောပါနဲ့ဗျာ... သူ့ကို ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ကြည့်ပါဦး"

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အို... သူငယ်ချင်းပေါ့... ငါကများ... ငါ့ကို ကြည့်ပါဦး... ငါ နားလည်ပါတယ်... နားလည်ပါတယ်..."

"ငါလည်း ဒါမျိုးတွေ ဖြတ်သန်းဖူးပါတယ်နော်... မင်းတို့ရဲ့ အကြံအစည်လေးတွေကို ငါက နားမလည်ဘဲ နေပါ့မလား..."

ဒုတိယအဒေါ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားလုံးကို သိနားလည်နေသည့် အမူအရာတစ်ခု ရှိနေချေသည်။

"အို... ဒါက ပိုင်ချန် မဟုတ်လား... သမီးနဲ့ စုယွမ်က အထက်တန်းကျောင်း အတူတူတက်ခဲ့ကြတာလေ... အန်တီ သမီးကို အရင်က မြင်ဖူးတယ်"

ချန်ချွေ့ဖန်သည် ပိုင်ချန်အား မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့၏။

"အန်တီ... သမီးက အန်တီ့ကို ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲ နေမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ အန်တီက နည်းနည်း ပြောင်းလဲသွားတယ်... အရင်ကထက်တောင် ပိုနုပျိုလာသလိုပဲ"

ပိုင်ချန်က အလျင်အမြန် ချီးမွမ်းစကား ဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... သမီးက စကားပြော အရမ်းတတ်တာပဲ... အန်တီက တကယ်ပဲ ပိုပိုပြီး နုပျိုလာတယ်လို့ ထင်လို့လား"

ချန်ချွေ့ဖန်သည် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး ကလေးမလေး၏ စရိုက်လက္ခဏာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း လူကတော့ အရင်အတိုင်းပင်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် ကလေးမလေးအား ထမင်းတစ်နပ်သာ ကျွေးခဲ့ဖူးသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် မှတ်မိနေခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် စုယွမ် ပြန်လာချိန်တွင် ယွမ်တစ်သန်းတန် လက်ကောက်ကိုပင် လက်ဆောင်ပေးလိုက်သေး၏။

ထို့အပြင် ဤကလေးမလေးသည် ရုပ်ရှင်မင်းသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့လေပြီ။

ထို့နောက် စုယွမ်သည် အခြားသူများနှင့် စတင်မိတ်ဆက်ပေးတော့သည်။

"ဒါက ငါရဲ့ ဦးလေးကြီးလေ... ဒါက ဒုတိယဦးလေး... ပြီးတော့ ဒါက ငါညီမ စုယောင်း"

စုယွမ်က တစ်ယောက်ချင်းစီ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ရာ ပိုင်ချန်ကလည်း အလှည့်ကျ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပေ၏။

"ဟေး... စုယွမ်... မင်း ရောက်လာတာကို ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ ဒီလောက် အများကြီး သယ်လာရတာလဲ"

ကားနောက်ဖုံးထဲတွင် အပြည့်ပါလာသော ဆေးလိပ်နှင့် အရက်များကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဒုတိယဦးလေးသည် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤပစ္စည်းများမှာ ဈေးမပေါချေ။ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ဈေးကြီးလှသည်။ သူတို့သည် တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်မျှပင် ဝယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"တူတစ်ယောက်က ဦးလေးဆီကို လာလည်တဲ့အခါ ပစ္စည်းလေးနည်းနည်းပါးပါး ယူလာလို့ မရဘူးလား... ကျွန်တော် အများကြီး မယူလာပါဘူး... ဦးလေးတို့ မိသားစုနှစ်ခုက တစ်ဝက်စီ ခွဲယူလိုက်ကြလေ"

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေ အကုန်လုံးက နာမည်ကြီး ဆေးလိပ်နဲ့ အရက်တွေချည်းပဲ... ပိုက်ဆံ တော်တော်များများ ပေးရမှာပဲ မဟုတ်လား"

ဤပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဦးလေးကြီးမှာ ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့၏။

"စုယွမ်... မင်းက ငါ့ကို ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ပေးပေမဲ့ ငါက ဒါတွေကို လုံးဝ မလိုချင်ပါဘူး... တကယ်လို့ ငါက ဒီပစ္စည်းတွေကို ပိုက်ဆံနဲ့ လဲလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်း စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ဦးလေးကြီးက သတိထားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒါက စုယွမ်ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေ... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ခင်ဗျား ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ခင်ဗျား ပိုက်ဆံလိုနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်... ဒီမနက်က ကျွန်တော့်အိမ်လာပြီး ပိုက်ဆံလာချေးတုန်းကလည်း ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်ဘူး... အခု စုယွမ် ယူလာတဲ့ လက်ဆောင်က တန်ဖိုးကြီးမှန်းသိတော့ ပိုက်ဆံနဲ့ လဲချင်နေပြန်ပြီ... ခင်ဗျား ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ဒုတိယဦးလေးက နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာပါက ပုံမှန်အားဖြင့် ဖုန်းဆက်ကာ တိုင်ပင်လေ့ရှိကြ၏။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုခုရှိနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားနေသော်လည်း မည်မျှပင် မေးမြန်းစေကာမူ ဖွင့်ပြောခြင်း မရှိချေ။ ဤအချက်က ဒုတိယဦးလေးအား အလွန်တရာ သံသယဝင်စေခဲ့ပြီး သူ၏ အစ်ကိုကြီးသည် အကျင့်ဆိုးအချို့ ရနေပြီလောဟု တွေးတောမိစေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဦးလေးကြီးသည် သိသိသာသာပင် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ဆေးလိပ်နှင့် အရက်များကို ပိုက်ဆံအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်ကို ဆက်လက်ပူပန်မနေတော့ချေ။

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အပြင်မှာ ရပ်မနေကြနဲ့... အထဲဝင်ပြီး ထိုင်ကြ... ရေသောက်ပြီး နားကြဦး"

ဦးလေးကြီးသည် တံခါးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် အားလုံးသည် ဦးလေးကြီး၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြလေ၏။ ထိုအချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စုယောင်းသည် ပိုင်ချန်အနီးသို့ သွားလိုက်သည်။ ပိုင်ချန်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိပေသည်။ သူမသည် လှပပြီး စကားပြောကောင်းကာ အကျင့်စရိုက်လည်း ကောင်းမွန်လှ၏။ သူမသာ မိမိ၏ ယေင်းမဖြစ်လာပါက သိပ်ကောင်းမည်ဟု စုယောင်း ဆန္ဒပြုမိချေသည်။

ထို့ကြောင့် စုယောင်းသည် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ပိုင်ချန်အား အပိုင်ရစေရန် ကူညီပေးချင်နေခဲ့သည်။

ပိုင်ချန်သည်လည်း စုယောင်းအပေါ် အမြင်ကောင်းရှိနေခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုယောင်းသည် စုယွမ်နှင့် အနည်းငယ် တူညီနေပြီး အထူးသဖြင့် မျက်လုံးများမှာ ပို၍ တူညီနေသောကြောင့်ပင်။

မိန်းကလေး နှစ်ယောက် အတူရှိနေချိန်တွင် စကားပြောစရာ ပိုများလာမည်ဖြစ်ပြီး ပိုင်ချန်အားလည်း အနေခက်စေမည် မဟုတ်ချေ။

ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ဦးလေးကြီးသည် ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မေ့သွားသည့်အလား လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး ဖျော်လိုက်သည်။

"စုယွမ်... မင်းက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ... မင်းဦးလေးထက် အများကြီး ပိုတော်တယ်... အပြင်ဘက်က မင်းရဲ့ ကားနှစ်စီးက သေချာပေါက် ယွမ်သန်းချီ တန်ရမယ်"

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ယောက်ဖ... ဒီလောက် တော်တဲ့သားတစ်ယောက် ရထားတာ မင်း တကယ့်ကို ကောင်းချီးခံစားရတာပဲ"

ဦးလေးကြီးက စုဖူချန်ဘက်လှည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်၏။

"ဦးလေးကလည်း ပိုပြောနေပြန်ပြီ... အဲဒီလောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး... မိသားစု အခြေအနေကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပါးပါး ရှိရုံလေးပါ"

စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူဝယ်ထားခဲ့သော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးနှစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပေသည်။

"လီဟူ... မနေ့က ဝယ်ထားတဲ့ လက်ဆောင်နှစ်ခုကို ယူခဲ့ပေးပါဦး"

စုယွမ်က လီဟူကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေး"

လီဟူသည် ပစ္စည်းများကို ယူရန် ကားဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်ပြီး တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။

စုယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ယူဆောင်လာပြီးနောက် ဖွင့်ပြလိုက်သည်။

"ဒုတိယအဒေါ်... ဒုတိယဦးလေးအတွက် ကျွန်တော် ဆေးလိပ်နဲ့ အရက်တွေ ယူလာခဲ့တယ်... အဒေါ်က ဆေးလိပ်လည်းမသောက် အရက်လည်းမသောက်ဘူးဆိုတော့ အဒေါ်အတွက် လက်ဝတ်ရတနာလေး တစ်ခု ဝယ်လာခဲ့တယ်... အဒေါ် ကြိုက်မကြိုက်တော့ မသိဘူးနော်"

ထို့နောက် စုယွမ်သည် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် ပုံစံထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းကို ဒုတိယအဒေါ်အား ပြသလိုက်လေသည်။

ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး နာမည်ကျော် ဆရာတစ်ဦးက ဒီဇိုင်းဆွဲကာ ထွင်းထုထားသော ဤဆွဲကြိုးသည် ဒုတိယအဒေါ်၏ နှလုံးသားကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရုံမျှဖြင့် ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားနိုင်ခဲ့၏။

ဒုတိယအဒေါ်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဤပစ္စည်းလေးကို အလွန်တရာ သဘောကျသွားပေသည်။

သို့သော် အရည်အသွေးမြင့် ပစ္စည်းတစ်ခုနှင့်တူသော လက်ဆောင်တစ်ခုသည် အလွန်ဈေးကြီးရမည်မှာ သေချာလှသည်။

"အို... စုယွမ်... မင်းရဲ့ ဒီဘုရားဆင်းတုတော်လေးက သေချာပေါက် ဈေးကြီးမှာပဲ မဟုတ်လား"

ဒုတိယအဒေါ်က သတိထားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ယွမ်သိန်းဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိတာပါ..."

စုယွမ် တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေး မပေးဘဲ လီဟူက အရင်ဝင်ပြောလိုက်၏။ လီဟူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် စကားလွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပေသည်။

စုယွမ်သည် သူ့အား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယအဒေါ်ဘက်လှည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက်ကြီးလည်း ဈေးမကြီးပါဘူး... ဒါက သာမန်ပစ္စည်းလေးတစ်ခုပါ"

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဦးလေးကြီး၊ ဒုတိယဦးလေးနှင့် ဒုတိယအဒေါ်တို့ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

သူမအား ယွမ်သိန်းချီ တန်ဖိုးရှိသော လက်ဆောင်များကို ပေးပို့နိုင်သည့် ဤမျှရက်ရောသော တူတစ်ယောက် ရရှိရန် အတိတ်ဘဝက မည်သည့်ကောင်းမှုကုသိုလ်များကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း ဟု ဒုတိယအဒေါ်က တွေးတောမိသွားသည်။

လက်ဆောင်၏ တန်ဖိုးကို ကြားချိန်တွင် ဒုတိယအဒေါ်သည် အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်၏။

"ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း... ဒါက အရမ်းဈေးကြီးလွန်းတယ်... ယွမ်သိန်းနဲ့ချီပြီးတောင်... မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေးနဲ့ ငါ့ဆီမှာ စုဆောင်းငွေက ဘယ်လောက်များ ရှိလို့လဲ..."

"ငါ ဒါကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး"

ဒုတိယအဒေါ်က အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"အို... ယူထားလိုက်ပါ... ဒါက စုယွမ်ရဲ့ မေတ္တာထားမှုလေးပါ"

ချန်ချွေ့ဖန်က ပြောလိုက်ပြီး ဆွဲကြိုးကိုယူကာ ဒုတိယအဒေါ်၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲပေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

"အစ်မကြီး... ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... ဒါက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်..."

"အစ်မကြီးက စုယွမ်ရဲ့ အမေလေ... အစ်မကြီးတောင် ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ မဆင်ရသေးတာ... ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် အရင်ဆင်ရမှာလဲ"

ဒုတိယအဒေါ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဘယ်သူပြောလဲ... ဒါကို ကြည့်လိုက်လေ"

ချန်ချွေ့ဖန်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လက်ကောက်ကို ကြွားဝါပြသလိုက်သည်။

"ဒီလက်ကောက်က ဒီဆွဲကြိုးထက် အများကြီး ပိုဈေးကြီးတယ်..."

ချန်ချွေ့ဖန်က တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် မင်းကို ပေးရင်သာ ယူထားလိုက်ပါ... ယောက်ျားတွေကိုပဲ ဘာလို့ လက်ဆောင်ပေးရမှာလဲ... ငါတို့ မိန်းမတွေကကော ပစ္စည်းကောင်းလေးတွေနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလား"

ချန်ချွေ့ဖန်၏ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းမှုကြောင့် အဆုံးတွင် ဒုတိယအဒေါ်သည် ဆွဲကြိုးကို ဆွဲထားလိုက်ရပြီး သူမသည် ၎င်းကို အလွန်တရာ သဘောကျသွားလေ၏။

လီဟူ၏ လက်ထဲတွင် အခြားပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်ကို ဦးလေးကြီး မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းမှာလည်း ယွမ်သိန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိကြောင်း ကြားထားသဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံရသည်။ သို့သော် စုယွမ်မှာ သူ့အား ပေးမည့်ပုံ မပေါ်သည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"စုယွမ်... မင်း အဲဒါကို ငါ့ကို ပေးမလို့ မဟုတ်လား... အဲဒါကို ငါ ပြန်ရောင်းစားလိုက်ရင် ရမလား"

ဦးလေးကြီး၏ စကားများက အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားလေတော့သည်။