အခန်း ၁၅၄

အခန်း (၁၅၄) လျိုတအာ

"မဟုတ်သေးဘူး အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ပိုက်ဆံ ပြောင်းဖို့ချည်းပဲ တွေးနေရတာလဲ"

ဒုတိယဦးလေးသာမက ထိုနေရာရှိ အားလုံးကပါ ဦးလေးကြီးအား သံသယဝင်သွားကြပေ၏။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ပိုက်ဆံကိစ္စကို အဘယ်ကြောင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေမည်နည်း။

အားလုံး၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိသွားချိန်တွင် ဦးလေးကြီးသည် အနည်းငယ် နေရခက်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးအကြောင်းကို ထပ်မံပြောဆိုရန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ငါ ဒီတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ..."

ဦးလေးကြီးသည် သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ထိုနေရာရှိ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ "ဒီတိုင်း ပြောကြည့်တာ" ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။ သူတို့သည် ငွေကြေးပြတ်လပ်နေသော်လည်း တိုက်ရိုက်ပြောရန် ရှက်ရွံ့နေသည့်အတွက် ဤပစ္စည်းများကို ပြန်လည်ရောင်းချကာ ငွေပြန်ယူနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ သွယ်ဝိုက်၍ မေးမြန်းနေခြင်းမှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ မရဘူးလား... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို တွေးဝေနေအောင် လုပ်ရတာလဲ... တူလေး ရှောင်လုံက အစိုးရရုံးမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူကော ဒီအကြောင်းကို သိလား"

ဒုတိယဦးလေးက ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အို... မင်းက တကယ်ပဲ..."

ဦးလေးကြီးသည် ဖွင့်ပြောချင်ပုံမရဘဲ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ တွေဝေနေပေ၏။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... တကယ်လို့ ပိုက်ဆံလိုနေတယ်ဆိုရင် ညီမတို့ ကူညီပေးမှာပေါ့... အစ်ကိုက အရင်ကလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မရှိတော့ဘူး... အစ်ကို မိသားစုကိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားဦးမလို့လား"

"အစ်ကိုက ငါတို့ကို မိသားစုလို့ မသတ်မှတ်တော့ဘူးလား"

ချန်ချွေ့ဖန်က အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ချေသည်။

"ဦးလေးကြီး... အစ်ကိုလုံက ခရိုင်အစိုးရရုံးမှာ အလုပ်လုပ်နေတာလေ... သူ့လစာနဲ့ ခံစားခွင့်တွေကလည်း နည်းတာမဟုတ်ဘူး... သူ့ဆီမှာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေလို့လား"

စုယွမ်က ဝင်ရောက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

လူအများအပြားက အဖြေရရန် အတင်းအကျပ် မေးမြန်းနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဦးလေးကြီးသည် ဖြေရမည်လား မဖြေရဘူးလားဆိုသည့် အကျပ်အတည်းတစ်ခုကြားတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

အကယ်၍ သူသာ ထိုကိစ္စကို ဖွင့်ပြောလိုက်ပါက သူတို့သည် သေချာပေါက် အထင်လွဲသွားကြပေမည်။ သို့သော် သူသည် အမှန်တကယ် ငွေကြေးပြတ်လပ်နေခဲ့ပြီး အကယ်၍ သူတို့ကို မပြောပြပါက ဤကိစ္စ ပြေလည်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"အို... ထားလိုက်ပါတော့... ငါ ပြောပြပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ လုံးဝ အံ့သြမသွားရဘူးနော်... ပြီးတော့ တခြား မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေလည်း လုံးဝ မတွေးရဘူးနော်... ဟုတ်ပြီလား"

ဦးလေးကြီးက မေးလိုက်သည်။

အားလုံးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

"ကောင်းပါပြီ... ဘာဖြစ်လဲဆိုတာသာ ပြောပြပါ"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် အားလုံးသည် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး ဦးလေးကြီးမှာ မည်သို့သော ပြဿနာမျိုး ဖန်တီးခဲ့သနည်းဟု တွေးတောနေကြပေသည်။

အားလုံး၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဦးလေးကြီးသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စွတ်စိုစေလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်း... ငါ အိမ်ထောင်ပြုတော့မလို့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ဘုရားရေ... သူ အိမ်ထောင်ပြုတော့မည်လော။ ဤသည်မှာ ကောင်းသောကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပါလော။ အဘယ်ကြောင့် ဤအချိန်အထိ လျှို့ဝှက်ထားရသနည်း။ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း။

စုယွမ်၏ အဒေါ်မှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်ကို သတိပြုသင့်ပေသည်။ ဤကာလအတွင်း သူ၏ ဦးလေးကြီးသည် နောက်ထပ် အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘဲ သားဖြစ်သူ ချန်လုံအား တစ်ကိုယ်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့၏။

ချန်လုံ ဘွဲ့ရပြီး ခရိုင်အစိုးရရုံးတွင် အလုပ်ရသွားပြီးနောက် ဦးလေးကြီးမှာ အားလပ်သွားခဲ့သည်။ ချန်လုံသည် သူတို့နှစ်ဦး အဖော်ရစေရန်အတွက် ဖခင်ဖြစ်သူအား နောက်အိမ်ထောင်ပြုစေလိုကြောင်း အရင်က ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော် ဦးလေးကြီးသည် လုံးဝ သဘောမတူဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့ပေသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် တိတ်တဆိတ် ချစ်သူရှာတွေ့ခဲ့ပြီး မကြာမီ အိမ်ထောင်ပြုတော့မည် ဖြစ်၏။

ဤစကားတစ်ခွန်းက အားလုံး၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများကို ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားစေခဲ့ချေသည်။

"ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား"

"အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက အများကြီး ဒုက္ခခံခဲ့ရတာပဲ... မနှစ်က ရှောင်လုံက ခင်ဗျားအတွက် ယုံကြည်ရမယ့် လူတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာ မှတ်မိသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တာလေ... အခုတော့ ခင်ဗျားဘာသာ ရှာတွေ့သွားပြီပေါ့..."

ဒုတိယဦးလေးက ဦးလေးကြီးအား အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်နေပြီလို့ ထင်ထားတာ... သတင်းကောင်းပဲ ဖြစ်နေတာကိုး..."

"ဒီသတင်းကောင်းကို ဘာလို့ လျှို့ဝှက်ထားရတာလဲ... အစ်ကို ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... မင်္ဂလာဆောင်မယ့်နေ့ရောက်မှ ညီမတို့ကို ပြောဖို့ စဉ်းစားထားတာလား... ဒါမှမဟုတ် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲကို ညီးမတို့ကို လုံးဝ မဖိတ်တော့ဘူးလို့ တွေးထားတာလား"

ချန်ချွေ့ဖန်က ညည်းတွားပြောဆိုလိုက်၏။

"ကဲပါ... မင်းအစ်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာ ဘာလဲဆိုတာ သိရပြီပဲ... ဆက်မပြောပါနဲ့တော့... ဒါပေမဲ့ ငါနည်းနည်း သိချင်မိတယ်... ဘာလို့ ဒီသတင်းကောင်းကို လျှို့ဝှက်ထားရတာလဲ... ငါတို့ကို ကြိုပြောပြသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား... ငါတို့ ကောင်မလေးနဲ့ တွေ့လို့ရတာပေါ့... ယောက္ခမတွေက လာမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ယောက်ဖတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက မင်းကို ဘာလုပ်သင့်တယ်ဆိုတာ ပြောပြပိုင်ခွင့် ရှိတယ်လေ"

စုဖူချန်က ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးက ဝမ်းသာနေကြပေ၏။ ဦးလေးကြီး နောက်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ စုယွမ် တစ်ယောက်သာလျှင် ဤစကားကို ကြားချိန်၌ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံရလေသည်။

ဦးလေးကြီးသည်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်၏။ အားလုံးက သူ၏ အိမ်ထောင်ပြုမည့်ကိစ္စကို အလွန်တရာ ထောက်ခံအားပေးနေကြပုံ ရပေသည်။

"ယောက်ဖ... ငါ ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ပြတ်နေလို့ပါ... အားလုံးသိတဲ့အတိုင်း ရှောင်လုံက ဒီနှစ်တွေတလျှောက်လုံး ပိုက်ဆံရှာဖို့ ငါ့ကိုပဲ အားကိုးနေခဲ့ရတာဆိုတော့ ငါ့မှာ စုဆောင်းငွေ သိပ်မရှိဘူးလေ... ရှောင်လုံကလည်း အလုပ်ဝင်တာ နှစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးတော့ သူ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံတောင်းဖို့ဆိုတာ သဘာဝမကျဘူးပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်မင်္ဂလာဆောင်တို့၊ အိမ်တို့၊ ကားတို့အတွက် သူ့မှာ ဘာမှရှိမှာမဟုတ်ဘူးလေ... ဒါတွေ အကုန်လုံးက ကုန်ကျစရိတ် အကြီးကြီးတွေချည်းပဲဆိုတော့ သူကိုယ်သူပဲ အားကိုးရမှာလေ..."

"အဲဒါကြောင့် ငါ အရမ်း စိတ်ပူနေတာပါ... ဒီနေ့ ဒုတိယညီလေးရဲ့အိမ်ကို ပိုက်ဆံသွားချေးတာ... ပြီးတော့ ရောက်လည်းရောက်ရော ဟိုအဆင့်မြင့်လက်ဆောင်တွေကို မျက်စိကျမိသွားတာပဲ..."

"ဟူး... သူရဲကောင်းတစ်ယောက်တောင် ပိုက်ဆံတစ်ပြားကြောင့် ဒူးထောက်ရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့စကားက အမှန်ပဲ..."

ဦးလေးကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ချေသည်။

"အို... ဒါဆို မင်းက မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပိုက်ဆံပူပန်နေတာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းက နောက်အိမ်ထောင်ပြုတာဆိုတော့ ခမ်းခမ်းနားနား ကျင်းပစရာ မလိုပါဘူး... ပြီးတော့ ပိုက်ဆံလည်း အများကြီး ကုန်မှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

"သတို့သမီးဘက်က တောင်းဆိုတဲ့ တင်တောင်းငွေက အရမ်းများနေလို့လား... တင်တောင်းငွေက ဘယ်လောက်လဲ"

စုဖူချန်က မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့က ခမ်းခမ်းနားနား ကျင်းပဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး... ငါတို့က ဒီအရွယ်တောင် ရောက်နေပြီပဲ... ဒါက တကယ်ရော လိုအပ်သေးလို့လား"

"တင်တောင်းငွေ ကိစ္စလား... အဲဒီကောင်မလေးက အရမ်းကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပါ... သူက ငါ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးတယ်... ငါလည်း သူ့ရဲ့ ရိုးသားမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့တာ... ပြီးတော့ သူက တင်တောင်းငွေကို လုံးဝ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး..."

ဦးလေးကြီးက ဆက်ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အားလုံးသည် ထပ်မံ၍ တွေဝေသွားကြပြန်သည်။ သူတို့သည် တင်တောင်းငွေ မတောင်းဆိုသည့်အပြင် မင်္ဂလာဆောင် ကျင်းပရန်လည်း အစီအစဉ် မရှိသော်လည်း ပိုက်ဆံအတွက် ပူပန်နေကြဆဲပင်။ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း။

စုယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ရိပ်မိနေခဲ့လေပြီ။ တစ်စုံတစ်ခုက အလွန်တရာ မှားယွင်းနေပေသည်။

သူ၏ အသက်အရွယ်အရ သင့်လျော်သော အဖော်တစ်ဦးကို ရှာတွေ့နိုင်သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးသည် သူထက် အများကြီး ပိုငယ်ရွယ်နေမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှ၏။

သို့သော် သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟု ယခုလေးတင် ပြောလိုက်ခြင်းမှာ အလွန်တရာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။

ဤမျှ အသက်ကြီးပြီး ငွေကြေးနည်းပါးသော လယ်သမားတစ်ဦးကို မည်သို့သော မိန်းကလေးမျိုးက စိတ်ဝင်စားမည်နည်း။ သူ၏ မည်သည့်အချက်ကို သူမက သဘောကျနေခြင်းနည်း။

ရုတ်တရက် စုယွမ်သည် အရင်က သတင်းအချက်အလက် အစီရင်ခံစာကို ပြန်လည်သတိရသွားပေသည်။

လျိုတအာ အမည်ရှိ အဓိကဇာတ်ကောင်တစ်ဦး ရှိနေခဲ့၏။ သတင်းအချက်အလက်များအရ သူမသည် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ငွေကြေးကို လိုချင်သောကြောင့် ထိုအမျိုးသားနှင့် နီးစပ်အောင် နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းမှာ အိမ်ထောင်ပြုရန် လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဘုရားရေ... ဒီကိစ္စက ငါနဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ ငါ ထင်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါကိုယ်တိုင် ဒီဇာတ်လမ်းထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေရပြီ..."

စုယွမ် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ယခု အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ ဦးလေးကြီး ရှာတွေ့ခဲ့သော ဇနီးလောင်းသည် လျိုတအာ၏ သမီး ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကို အတည်ပြုရန်ပင်။

"ဦးလေးကြီး... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ဦးလေးရဲ့ အိမ်ထောင်ပြုမယ့်ကိစ္စကို ထောက်ခံပါတယ်... တကယ်လို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးလို့ ရပါတယ်"

"ဦးလေးက အမျိုးသမီးဘက်က အချက်အလက်တွေကို ကျွန်တော်တို့ကို ဘာတစ်ခုမှ မပြောပြသေးဘူးဆိုတော့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ တကယ် သေချာမသိရဘူးလေ"

"တူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ဒါလေး မေးပါရစေ... အဲဒီအမျိုးသမီးက အနီးအနားရွာကပဲလား... သူ့နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မိဘအရင်းတွေနဲ့ကော တွေ့ပြီးပြီလား... သူတို့နဲ့ တိုင်ပင်ပြီးပြီလား"

စုယွမ်က ဆက်တိုက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

စုယွမ်၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့မှာ အလွန်တရာ ပြည့်စုံလုံလောက်ကာ အခြေအနေမှန်ကို တကယ် သိရှိနားလည်နိုင်ရန် မေးခွန်းများအားလုံး ပြည့်စုံသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

"အင်း... အနီးအနားက ကျန်းကျားရွာကပါ... သူ့နာမည်က ကျန်းလီလီတဲ့... သူ့အဖေက ဆုံးသွားပြီလေ... သူ့အမေက အရမ်းသဘောကောင်းတဲ့သူပါ... တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... သူ့နာမည်က လျိုတအာတဲ့..."