အခန်း ၁၅၅

အခန်း (၁၅၅) ဖြူစင်သော မိန်းကလေး

လျိုတအာဆိုသည့် နာမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်သည် သူသောက်နေသော လက်ဖက်ရည်ကိုပင် ထွေးထုတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားချေ၏။

"ဘုရားရေ... တကယ့်ကို ဒီမိသားစုပဲ..."

လျိုတအာသည် ဦးလေးကြီး၏ စုဆောင်းငွေများကို မျက်စိကျနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဦးလေးကြီးကမူ သူမအား အလွန်သဘောကောင်းသူဟု ဆိုနေသေး၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဦးလေးကြီးသည် အလွယ်တကူ အရူးလုပ်ခံရမည် မဟုတ်သော်လည်း သူသည် လူပျိုကြီးဘဝဖြင့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အချစ်ကို အလွန်တရာ တောင့်တနေပြီး ထိုခံစားချက်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိချေ။

သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ လူငယ်များကြားတွင် အတွေ့ရများသော အချစ်ရူးရူးနေသည့် အခြေအနေမျိုးနှင့် အလွန်တူညီနေပေ၏။

"အဟွတ် အဟွတ်..."

စုယွမ်သည် အလျင်အမြန် နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။

"သီးသွားတာလား..."

ပိုင်ချန်သည် စုယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ မူမမှန်သည်ကို သတိပြုမိသွားကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဦးလေးကြီးအား မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီအန်တီက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ... ကျွန်တော်တို့ အဘွားနဲ့ ရွယ်တူလောက်ပဲလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဦးလေးကြီးသည် အနည်းငယ် နေရခက်စွာဖြင့် ခေါင်းခါမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပေ၏။

"သူက ငါ့ထက် ဆယ်နှစ်လောက်ပဲ ပိုကြီးတာပါ..."

"လီလီက အသက်သုံးဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ... လျိုတအာကလည်း အဲဒီလောက်ကြီး အသက်မကြီးသေးပါဘူး..."

ဦးလေးကြီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟင်... မင်းရဲ့ ဇနီးလောင်းက အသက်သုံးဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်ပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ထိုနေရာရှိ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

သူက အသက်လေးဆယ်ကျော်ပြီး ငါးဆယ်နီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဤမျှငယ်ရွယ်သော ချစ်သူကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်တရာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

အားလုံးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်စုံတစ်ခု လုံးဝ မှားယွင်းနေကြောင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြချေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို လိမ်ခံရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"အသက်သုံးဆယ်ကျော် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အစ်ကိုကို့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဝင်စားမှာလဲ...အစ်ကိုက သူ့အဖေအရွယ်တောင် ဖြစ်နေပြီ..."

ချန်ချွေ့ဖန်က သတိပေးလိုက်၏။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... အစ်ကိုကြီး... ဒီအိမ်ထောင်ပြုမယ့်ကိစ္စက တကယ် ယုံကြည်ရတယ်လို့ ထင်လို့လား... အသက်သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ယောက်က မင်းလို အသက်ကြီးတဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက်ကို သဘောကျတယ်ပေါ့လေ... ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာဆောင်လည်း မလိုဘူး... တင်တောင်းငွေလည်း မလိုဘဲ ဒီတိုင်း ခင်ဗျားကို ယူချင်နေတယ်ပေါ့..."

"အစ်ကိုကြီး... မင်းက ပုံမှန်ဆို တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ... ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကျမှ ခေါင်းမပူနိုင် ဖြစ်ရတာလဲ..."

ဒုတိယဦးလေးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် ဦးလေးကြီး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဒေါသထွက်နေပုံ ရပေ၏။

"ဦးလေးကြီး... ဦးလေးတို့ ဘယ်လိုသိကျွမ်းခဲ့ပြီး ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်မိတယ်... စိတ်မဆိုးပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ဦးလေးကို ကူညီပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါ..."

ဦးလေးကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စုယွမ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဦးလေးကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွား၏။ သူသည် ဒုတိယဦးလေးအား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အကြင်နာတရား ကင်းမဲ့ရတာလဲ... တခြားလူတွေကို ဒီလောက်ဆိုးရွားတဲ့ အရာတွေချည်းပဲ တွေးနေရလား..."

"စုယွမ်က စကားပြောတတ်တယ်... တကယ်လို့ ငါက သူတို့နဲ့ ဆက်ဆံရေး မကောင်းခဲ့ရင် သူတို့က ငါ့ရဲ့ တင်တောင်းငွေတွေကို ငြင်းဆန်ပါ့မလား..."

"အဲဒါက တော်တော်လေး တိုက်ဆိုင်ပါတယ်... အဲဒီနေ့က ငါ ပိုက်ဆံသွင်းဖို့ ဘဏ်ကို သွားခဲ့တယ်... သူက ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေပေမဲ့ ငါက နည်းနည်း အလျင်လိုနေတော့ သူက ငါ့ကို အရင်ပေးလုပ်ခဲ့တယ်..."

"လီလီနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကတည်းက သူဟာ မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ငါ သိခဲ့တယ်..."

"ကံကြမ္မာက ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး... နောက်ရက်တွေမှာလည်း ငါတို့ အကြိမ်အတော်များများ ဆုံခဲ့ကြသေးတယ်... ဒါက နတ်ဘုရားက ဖန်တီးပေးထားတဲ့ ကံကြမ္မာများလားလို့ ငါတွေးမိတယ်..."

"တကယ်လို့ အဲဒီလိုမဟုတ်ရင် ငါက သူ့ကို ဘာလို့ ဆက်တိုက် ဆုံတွေ့နေရမှာလဲ..."

"အချိန်အတန်ကြာတော့ ငါတို့ အချင်းချင်း ရင်းနှီးသွားကြတယ်... လီလီက အရမ်း သဘောထားပြည့်ဝတယ်... နူးညံ့တယ်... ပြီးတော့ ငါလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးတော့ ငါလည်း သူ့ကို ကြွေသွားခဲ့ရတယ်..."

"ရှောင်လုံ ဖုန်းဆက်ပြီး ငါ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတာကို ပြဿနာမရှိဘူးလို့ ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါလည်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး သူ့ကို ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်..."

"အစပိုင်းတုန်းကတော့ ငါလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက သူ့ထက် အများကြီး ပိုအသက်ကြီးပြီး သိပ်လည်း မချမ်းသာဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ လီလီကလည်း ငါ့အပေါ် ခံစားချက်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ငါနဲ့အတူရှိနေရင် လုံခြုံမှုရှိတယ်လို့တောင် သူက ပြောသေးတယ်..."

"အဲဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့ ချစ်သူတွေဖြစ်သွားတာ နှစ်လတောင် ရှိနေပြီ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူ့အမေ လျိုတအာနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်... အစပိုင်းတုန်းကတော့ သူ့အမေက ငါ့ကို သဘောမတူဘူး... ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက သူက အမြင်ကျယ်ပြီး သဘောတူသွားခဲ့တယ်..."

"ဒါ့အပြင် သူတို့က ငါနဲ့ အတူတကွ ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းချင်ကြတာ... အဲဒါကြောင့် သူတို့က တင်တောင်းငွေတို့ ဘာတို့ ညာတို့ လုံးဝ မတောင်းဆိုခဲ့ဘူး... မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပိုက်ဆံအကုန်ခံစရာ မလိုဘူးလို့တောင် ပြောခဲ့ကြသေးတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ တွေးမိတာက ဒါက တရားဝင် အိမ်ထောင်ပြုတာဆိုတော့ ငါတို့က ခမ်းခမ်းနားနား လုပ်စရာ မလိုပေမဲ့ သေးသေးလေးတော့ ကျင်းပသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်..."

"ပိုက်ဆံလည်း အများကြီး ကုန်မှာမဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့..."

"ဟူး... သူ့အမေ လျိုတအာက ရုတ်တရက် ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါတစ်ခု ရသွားတာပဲ... ဆေးရုံမှာ စစ်ဆေးကြည့်တော့ ကုသစရိတ်က ယွမ် သုံးသိန်း ကုန်လိမ့်မယ်တဲ့..."

"သူ့ဆီမှာ ယွမ် ငါးသောင်းပဲ ရှိတော့ ယွမ် နှစ်သိန်းခွဲ လိုနေသေးတာ..."

"ဒီနှစ်တွေတလျှောက်လုံး ငါစုထားတာ ယွမ် တစ်သိန်းတောင် မပြည့်ဘူးဆိုတော့ နောက်ထပ် ယွမ် တစ်သိန်းကျော် လိုနေသေးတယ်..."

"ဒါက နည်းတဲ့ပမာဏမှ မဟုတ်တာ... အဲဒါကြောင့် ငါ ဒီလောက် အလျင်လိုနေတာပေါ့..."

အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် အဆုံးတွင် ဦးလေးကြီးသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြနိုင်ခဲ့လေ၏။

သူ၏ ပြည့်စုံသော ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးချိန်တွင် အားလုံးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ဦးလေးကြီးမှာ လိမ်လည်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်ကြပေသည်။

ဤသည်မှာ လိမ်လည်မှုတစ်ခုပင်။ ငွေများကို လိုလိုလားလား ပေးအပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် အရာအားလုံးကို ရိုးရှင်းစွာ ငြင်းဆိုကြပေမည်။ ပြီးလျှင် သူတို့နှင့် အိမ်ထောင်ပြုချင်သေးသည်လော။ ၎င်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းလှချေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ... မင်းတို့နှစ်ယောက် သိလာတာ အတော်ကြာပြီဆိုတော့... အတူတူ နေပြီးကြပြီလား..."

ဒုတိယဦးလေးက သတိထားကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ငါ့ကို ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ... လီလီကိုရော ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ..."

"ငါက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ... လီလီကလည်း ရှေးရိုးစွဲဆန်တဲ့သူ... ဖြူစင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ... ငါတို့က အိမ်ထောင်မကျသေးဘူးလေ... ဘယ်လိုလုပ် အတူတူနေလို့ ရမှာလဲ... အဲဒါက ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ မညီဘူး မဟုတ်လား..."

ဦးလေးကြီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီလိုတိုက်ဆိုင်မှုမျိုးနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတာကို မတွေးမိဘူးလား... သူက မင်းဆီမှာ စုဆောင်းငွေ ရှိနေတာကို မြင်ပြီး လိမ်ယူချင်လို့ ခင်ဗျားနဲ့ နီးစပ်အောင် အခွင့်အရေးတွေကို တမင်တကာ ဖန်တီးခဲ့တာရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား..."

"အသက်သုံးဆယ်ကျော် ကောင်မလေးက မင်းရဲ့ ဘယ်အချက်ကို သဘောကျနေတာလဲ...မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်ကိုလား... ခင်ဗျားရဲ့ ပိုက်ဆံမရှိတာကိုလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ တစ်ကိုယ်ရည်သန့်ရှင်းမှုမရှိတာနဲ့ ကိုယ်နံ့ထွက်နေတာကိုလား... ပြီးတော့ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်လေးမှ ဘာလို့ ရောဂါဖြစ်ရတာလဲ... မင်းဆီမှာ ဆေးမှတ်တမ်းနဲ့ ညွှန်ကြားထားတဲ့ ဆေးဝါးတွေ ရှိရဲ့လား..."

ဒုတိယဦးလေးက အချက်ကျကျ ထောက်ပြကာ မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

ဦးလေးကြီးသည် သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်မတတ် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ သူသည် စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"တော်တော့..."

"မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ... ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ... ဒါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မင်းရဲ့ အနာဂတ် မရီးအပေါ် မင်း တွေးတဲ့ပုံစံလား..."

"မင်းက ငါ့ကို မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးအဖြစ်တောင် မမြင်တော့ဘူးလား..."

"မင်းအစ်ကိုကြီးက အရူးလား... သူက ငါ့အပေါ် ရိုးသားမှု ရှိမရှိ ဆိုတာကို ငါ မခွဲခြားနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

"ငါသိတယ်... မင်းက ငါအဆင်ပြေနေတာကို ကြည့်မရတာ မဟုတ်လား... ငါ အိမ်ထောင်ဖက် ရှာတွေ့သွားမှာကို မင်းက လုံးဝ မလိုချင်တာပဲ..."

ဦးလေးကြီးသည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေပြီး ဒုတိယဦးလေး၏ နှာခေါင်းကို တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

ဒုတိယဦးလေးသည်လည်း ဒေါသထွက်သွား၏။ သူက စေတနာဖြင့် သတိပေးခဲ့သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူက သူ့အား ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေပေသည်။ သူက လိမ်လည်ခံနေရသူ ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အခြားတစ်ဖက်အတွက် ပြောဆိုပေးနေဆဲပင်။ မိခင်တစ်ဦးတည်းမှ မွေးဖွားလာသူမှာ မိမိသာဖြစ်ကြောင်း သူ သိသင့်ပေသည်။

ဒုတိယဦးလေးသည် အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဘယ်သူမှ မင်စကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ဒုတိယဦးလေးသည် လျှောက်သွားလိုက်တော့၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဒုတိယအဒေါ်သည် အလျင်အမြန် နောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

မြင်ကွင်းမှာ ခဏတာမျှ အတော်လေး နေရခက်သွားပေ၏။

ရုတ်တရက် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် ပိုင်ချန်သည် လန့်သွားပြီး သူမ၏လက်သည် စုယွမ်၏လက်ကို အမှတ်တမဲ့ ဆုပ်ကိုင်မိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းကို သတိပြုမိသွားချိန်တွင် သူမသည် အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ချေသည်။

"ချွေ့ဖန်... သူ့ကို ကြည့်ပါဦး..."

ဦးလေးကြီးက ညည်းတွားလိုက်သည်။

ချန်ချွေ့ဖန်နှင့် စုဖူချန်တို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် ဒုတိယဦးလေး ပြောခဲ့သည်များကို သဘောတူသော်လည်း သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ထပ်မံ၍ မပြောနိုင်ကြတော့ချေ။

"ဟားဟား... ဦးလေးကြီး... ဒုတိယဦးလေးရဲ့ စကားတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... သူက ဦးလေးကို ကူညီပေးချင်ရုံပါ... ဒါပေမဲ့ သူ့စကားတွေက တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းသွားတယ်..."

"ဦးလေးကြီး... ယွမ် သိန်းဂဏန်းလောက်ပဲ လိုတာဆိုတော့ အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် အရင်ပေးထားလိုက်မယ်... ဦးလေး မင်္ဂလာဆောင်ပြီးရင် ဒုတိယဦးလေးကို ပြလိုက်ပြီး သူ့ကို သေချာ တောင်းပန်ခိုင်းရမယ်..."

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။