အခန်း ၁၅၆

အခန်း (၁၅၆) သွားရောက် တင်တောင်းခြင်း

အားလုံးသည် စုယွမ်အား အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဤသို့ပြောဆိုခြင်းမှာ သူ့အား ဒုက္ခပေးနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

အထူးသဖြင့် စုဖူချန်သည် စုယွမ်အား အဓိပ္ပါယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ ခုနက ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းစေရန် ကြိုးစားနေပေသည်။ လျိုတအာနှင့် သူမ၏ သမီးဆိုသူတို့သည် သူ၏ ဦးလေးကြီးအား လိမ်လည်ရန် ကြိုးစားနေကြောင်းကို သူ သေချာပေါက် သိထားပါလျက်နှင့် ငွေချေးရန် ကမ်းလှမ်းနေသေး၏။

ဤသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းနေသည် မဟုတ်လော။

အားလုံး၏ အကြည့်များကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စုယွမ်သည် သူတို့အား စိတ်အေးစေမည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သဖြင့် သူတို့၏ စိတ်များ အေးချမ်းသွားရချေသည်။

စုယွမ်၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် ဦးလေးကြီးသည် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားလေ၏။

တကယ့်ကို အရေးကြီးလာချိန်တွင် မိမိ၏ တူလေးသာလျှင် အားကိုးရပေသည်။

တူဖြစ်သူသည် သူ၏ ဦးလေးနှင့် တူသည်ဟု ပြောကြသဖြင့် ဤကလေးအပေါ် ထားရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများမှာ သေချာပေါက် အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့လေပြီ။

စုယွမ်၏ အကူအညီဖြင့် ယောက္ခမ လျိုတအာ၏ ထူးဆန်းသော ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်ပြီးနောက် ကျန်းလီလီနှင့် လက်ထပ်ကာ အဆုံးတွင် အတူတကွ နေထိုင်မည့်လူ နှစ်ယောက် ရှိလာပေမည်။ အပြင်တွင် အလုပ်လုပ်နေသော သူ၏ သားဖြစ်သူမှာလည်း သူ၏အတွက် ပူပန်နေရန် မလိုတော့ဘဲ အလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ယွမ် သောင်းဂဏန်းကျော် ဖြစ်နေသော်လည်း သူသည် မိမိ၏ တူလေးပင် ဖြစ်သည်။ တစ်လလျှင် နည်းနည်းစီ ပြန်ဆပ်သွားနိုင်ပြီး သုံးနှစ်မှ ငါးနှစ်အတွင်း အကြွေးကျေသွားပေလိမ့်မည်။

"စုယွမ်... ဟူး... ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ အကုန်လုံးက အားကိုးလို့ မရဘူး... သူတို့က ငါ့ကို လုံးဝ မယုံကြဘူး... မင်းလေးတစ်ယောက်တည်းကသာ ငါ့ကို နားလည်ပေးတာပါ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီယွမ် တစ်သိန်းအတွက် ငါ ကြွေးခံလက်မှတ် ရေးပေးပါ့မယ်... အခု မင်းချမ်းသာနေပြီဆိုပေမဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းပိုက်ဆံကို အလကားတော့ မယူနိုင်ပါဘူး..."

ဦးလေးကြီးသည် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး စာရွက်နှင့် ဘောပင် ရှာရန် အလျင်အမြန် သွားလိုက်ချေသည်။

"ဦးလေးကြီး... ကြွေးခံလက်မှတ် ရေးဖို့ တကယ် လိုအပ်လို့လား... ကျွန်တော်တို့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုမျိုးလဲ... ကျွန်တော် ဦးလေးကို မယုံလို့လား... ဦးလေး အဆင်ပြေတဲ့အချိန်ကျမှ ပြန်ဆပ်လို့ ရပါတယ်..."

"တကယ်လို့ ကြွေးခံလက်မှတ် ရေးလိုက်ရင် လူတွေက ကျွန်တော့်ကို အတိတ်မေ့နေတယ်လို့ မပြောကြဘူးလား..."

စုယွမ်က ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဦးလေးကြီးသည် ခေါင်းလှည့်ကာ တွေးတောလိုက်၏။ အမှန်တကယ်ပင် အကယ်၍ သူသာ ကြွေးခံလက်မှတ်ကို ရေးလိုက်ပြီး မတော်တဆ ပေါက်ကြားသွားပါက အရင်ကဆိုလျှင် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဟုတ်သော်လည်း ယခု စုယွမ် ချမ်းသာနေချိန်တွင် လူများက စုယွမ်အား ကပ်စေးနှဲပြီး မိသားစု သံယောဇဉ်ကို ဂရုမစိုက်ဟု မလွဲမသွေ ပြောဆိုကြပေမည်။

၎င်းမှာ ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

ဤသည်ကို အသေအချာ တွေးတောပြီးနောက် ဦးလေးကြီးသည် စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို အောက်ချလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... စုယွမ်... မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်..."

ဦးလေးကြီး၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေးကြီး... ဦးလေး အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်ဆိုရင် မူအရ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက သတို့သမီးအိမ်ကို သွားပြီး တင်တောင်းရမှာလေ... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ဦးလေးရဲ့ အနီးကပ်ဆုံး ဆွေမျိုးတွေပဲ... အဘိုးနဲ့ အဘွားတို့ကလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ သွားလည်ပတ်သင့်တယ်... ဒီလိုဆိုရင် သတို့သမီးဘက်က မိသားစုကို လေးစားမှုပြရာရောက်ပြီး လူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ကျင့်ဝတ်မသိဘူးလို့ ပြောတာကိုလည်း တားဆီးနိုင်တာပေါ့..."

စုယွမ်က အကြံပြုလိုက်ပေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဦးလေးကြီး၌ ဤအကြံအစည် ရှိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူက ပြောရန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခု စုယွမ်က စကားစလာသဖြင့် သူသည် သဘာဝကျကျပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလို ဖြစ်သင့်တာပါပဲ... ဒါပေမဲ့... ချွေ့ဖန်နဲ့ ဖူချန်တို့ နှစ်ယောက်က..."

ဦးလေးကြီးသည် ချန်ချွေ့ဖန်နှင့် စုဖူချန်တို့၏ သဘောထားကို စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် သတိထားကာ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

"ဟူး... အစ်ကိုကြီးကလည်း ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ... စုယွမ်ကလည်း အဲဒီလို ပြောနေမှတော့ ကျွန်မတို့က သဘာဝကျကျ သွားရမှာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက အစ်ကိုကြီးရဲ့ ညီမလေ... တကယ်လို့ ကျွန်မက အစ်ကိုကြီးအတွက် တင်မတောင်းပေးရင် ဘယ်သူက လုပ်ပေးမှာလဲ..."

ချန်ချွေ့ဖန်က မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"... အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

ဦးလေးကြီးက အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားကာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မမြင်ရတော့ချေ။

"ဦးလေးကြီးက လူလိမ်နဲ့ တွေ့နေရတာလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား... ဘာလို့ သူ့ကို ပိုက်ဆံချေးပြီး တင်တောင်းဖို့ သဘောတူလိုက်ရတာလဲ..."

ပိုင်ချန်က တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

အခြားသူများကလည်း စုယွမ်အား ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စုယွမ်သည် သူတို့၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။

"ဒါပေါ့... ကျွန်တော်တို့ သွားပြီး လျိုတအာရဲ့အိမ်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရမှာပေါ့..."

"ဦးလေးကြီးက အခု လုံးဝ နစ်မြုပ်နေပြီဆိုတော့ အလွယ်တကူ လမ်းလွဲသွားနိုင်တယ်... တကယ်လို့ ဒီနေရာမှာပဲ သူ့ကို စကားပြောနေမယ်ဆိုရင် သူက သေချာပေါက် ခေါင်းမာနေမှာဖြစ်ပြီး ငါတို့က ကျန်းလီလီအပေါ် အထင်လွဲနေတယ်လို့ပဲ ဆက်တွေးနေလိမ့်မယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ ဟိုရောက်သွားတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြံအစည်ကို ပွဲချင်းပြီး ဖော်ထုတ်ရမယ်... အဲဒီတစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကသာ ဦးလေးကြီးကို အမှန်တရားကို တကယ် သဘောပေါက်သွားစေမှာ..."

စုယွမ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤလူလိမ်များသည် လူများကို လိမ်လည်ရန် သတ္တိရှိပြီး သူတို့၏ နည်းလမ်းများမှာလည်း အလွန်ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ကျူးလွန်သူများ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ကာ လူတစ်ယောက်ထက်မက လိမ်လည်ခဲ့ဖူးကြောင်းကို စုယွမ် သံသယရှိနေပေ၏။

သို့သော် အကယ်၍ သူတို့သာ လိမ်လည်ပါက မလွဲမသွေ အမှားအယွင်းများ ရှိလာပေလိမ့်မည်။ အရူးမဟုတ်သော မည်သူမဆို မြင်ယောင်ရုံမျှဖြင့် အမှန်တကယ် မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေကြောင်းကို သိရှိသွားပေမည်။

"အင်း... စုယွမ်ပြောတာ မှန်တယ်... ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ... တကယ်လို့ အဲဒီလိုမဟုတ်ရင် ငါတို့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ခေါင်းမာမှုအရ သူက ငါတို့ပြောတာကို ဘာတစ်ခုမှ နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"တကယ်လို့ သူကိုယ်တိုင် ဒါက လိမ်လည်မှုတစ်ခုဆိုတာကို မမြင်ဘူးဆိုရင် အနာဂတ်မှာ သူ့အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေက ပိုကြီးမားလာလိမ့်မယ်..."

စုဖူချန်က ပြောလိုက်ချေသည်။

အခြားသူများကလည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။ လက်ရှိအခြေအနေအရ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ သူ့အား ဆက်လက်ဖျောင်းဖျနေပါက ဒုတိယဦးလေးကဲ့သို့ပင် ဒေါသတကြီး ထွက်သွားသည့်အဆုံးသတ်မျိုး ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

"ဦးလေးကြီး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ... ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

စုယွမ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် တံခါးပွင့်လာလေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဦးလေးကြီးသည် တစ်နေရာရာမှ ဝတ်စုံတစ်စုံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူ၏ ဆံပင်ကို အလျင်အမြန် သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်ထားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရ၏။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို အများအပြား ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကြွက်သားမှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်အထိပင်။

"အဲဒါက..."

"ဟားဟားဟား... ချွေ့ဖန်၊ ဖူချန်၊ စုယွမ်၊ ယောင်းယောင်း နဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့... ငါ နည်းနည်း စိတ်ပူလာပြီ... ဒီနေ့ပဲ အဲဒီကို သွားကြမလား..."

"မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ဦးလေးကြီးသည် လူအုပ်ကြီးအား မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်ပေသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

"ကောင်းပြီလေ... ဦးလေးကြီးကို ထောက်ခံဖို့ ကားနှစ်စီးနဲ့ သွားကြတာပေါ့..."