အခန်း ၁၅၇

အခန်း (၁၅၇) အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်

ဦးလေးကြီးသည် ကလေးလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားလေ၏။

အားလုံးက ချက်ချင်းပင် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်ပြုလုပ်ကြသည်။ ချန်ချွေ့ဖန်သည် ကားပေါ်မှ ဆေးလိပ်နှင့် အရက်အများစုကို အောက်သို့ချလိုက်၏။ သူတို့သည် ကြည့်ကောင်းစေရန်အတွက် အနည်းငယ် ချန်ထားချင်သော်လည်း အားလုံးကိုတော့ ယူသွား၍ မရနိုင်ချေ။

ဤအချိန်တွင် စုယွမ်သည် ဤကိစ္စကို တွေးတောနေပေသည်။ လျိုတအာနှင့် သူမ၏ သမီးတို့မှာ လူလိမ်များဖြစ်ကြောင်းကို သူ သေချာပေါက် သိထားသော်လည်း သူတို့အိမ်သို့ သွားပါက သေချာပေါက် ဝန်ခံကြမည် မဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ အနည်းငယ် ပြဿနာရှိပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့က ဆက်လက်ငြင်းဆိုနေပါက ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

စုယွမ်သည် သတင်းအချက်အလက်စနစ်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။ အကယ်၍ ၎င်းက သူ့အား ၄င်းနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များ ပေးအပ်နိုင်ပါက ပြဿနာမှာ အလွယ်တကူ ပြေလည်သွားပေမည်။

စုယွမ်သည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ရွေးချယ်စရာများထဲမှ နေထိုင်မှုဘဝနှင့် သက်ဆိုင်သော သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

သတင်းအချက်အလက် မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် စုယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်သက်သာရာရသွားချေ၏။

သေချာပေါက် စနစ်သည် သူ ဘာလိုအပ်နေသလဲဆိုတာကို နားလည်နေပေသည်။

နေထိုင်မှုဘဝ သတင်းအချက်အလက် - ကျန်းကျားရွာ

"လျိုတအာနှင့် သူမ၏ သမီးတို့သည် အိမ်ထောင်ပြုရန် လိမ်လည်မှုများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်မှာ ၂ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး လူရှစ်ဦးကို လိမ်လည်ကာ စုစုပေါင်း ယွမ် ၈၀၀,၀၀၀ စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်သည်။ လျိုတအာမှာ ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ပြီး သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ ကျန်းလီလီမှာ တရားဝင် အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းကျီမှာ အမည်ခံအားဖြင့် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမ၏ တရားဝင် ခင်ပွန်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ကျန်းကျီသည် ရွာမှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို သူ၏ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ဖြင့် တိုက်မိပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာ ဒဏ်ရာမရရှိခဲ့ဘဲ ကျန်းကျီကိုလည်း မမှတ်မိခဲ့ချေ။"

"၂ နှစ်အတွင်း မည်သည့်ပြဿနာမျှ မဖြစ်ခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ကျူးလွန်ခံရသူက ရဲထံတိုင်ကြားသည့်ညတွင် ကျန်းလီလီသည် သူအား ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် သူမနှင့်အတူ ညအိပ်ကာ အတင်းအကျပ် အခွင့်အရေးယူခံရသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်အောင် ဖန်တီးပြီး ကျူးလွန်ခံရသူအား အခြေအနေကို လက်ခံလာစေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်..."

ဤအလွန်တရာ ပြည့်စုံလုံလောက်သော သတင်းအချက်အလက် အစီရင်ခံစာကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စုယွမ်သည် ဤအရာမှာ လျိုတအာ၏ မိသားစုအတွက် အဓိကသော့ချက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်၏။ ဤသတင်းအချက်အလက်သည် သူတို့ကို ထောင်ချရန်နှင့် ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်များ ချမှတ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

အလုံခြုံဆုံးဖြစ်စေရန်အတွက် စုယွမ်သည် ဆေးရုံတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်ထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဖုန်းကိုင်လိုက်လေ၏။

"ညီလေး စု... မင်းကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲမသိတော့ဘူးကွာ... ငါ ဆေးရုံမှာ ရှိနေတုန်းပဲ... ငါ ဆေးရုံကဆင်းရင် အတူတူ ထမင်းစားကြမယ်လေ... ပြီးရင် မင်းကို လူတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်..."

စုယွမ်ထံမှ ဖုန်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

သူသည် စုယွမ် သူ၏ သမက်ဖြစ်လာစေရန်အတွက် သမီးဖြစ်သူအား စုယွမ်နှင့် မည်သို့မိတ်ဆက်ပေးရမည်နည်း ဟု တွေးတောရင်း မနက်ခင်းတစ်ခုလုံးကို ဆေးရုံတွင် အချိန်ကုန်ခဲ့သော်လည်း အဖြေတစ်ခုကိုမူ လုံးဝ မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

စုယွမ်က မေးလိုက်၏။

"အဆင်ပြေပါတယ်... ငါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပဲ... ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ရက်အနည်းငယ်လောက် နားလိုက်ရင် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားမှာပါ..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ အားနာမနေတော့ဘူး... ကျွန်တော် ပြဿနာနည်းနည်း ကြုံနေရလို့... ကျွန်တော့်အတွက် စကားနည်းနည်းလောက် ပြောပေးလို့ ရမလား..."

ထို့နောက် စုယွမ်သည် သူ၏ ဦးလေးကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များနှင့် သတင်းအချက်အလက်စနစ်မှ ပေးအပ်ထားသော သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ပေ၏။

"ဒီလိုကိစ္စမျိုး တကယ် ဖြစ်ခဲ့တာလား...''

"သူတို့က လူတွေကို လိမ်နေတာ နှစ်နှစ်တောင် ရှိနေပြီ... စုစုပေါင်း ယွမ် ၈၀၀,၀၀၀ တောင် ရနေပြီဆိုတော့... ဘယ်သူမှ မတိုင်ကြဘူးလား... တကယ်လို့ တိုင်ထားတယ်ဆိုရင်ရော ကျန်တဲ့ ငါတို့ ရဲတွေက ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အိမ်ထောင်ပြုရန် လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုမျိုးမှာ အရှက်အမဲ့ဆုံး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် လူများ၏ ခံစားချက်များနှင့် ငွေကြေးများကို လိမ်လည်ကာ သူတို့ကို ဒေဝါလီခံရစေပြီး မိသားစုများ၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရစေပေသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် ဤကိစ္စအတွက် အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားချေသည်။

"ညီလေး စု... စိတ်မပူပါနဲ့... ဝန်ထမ်းတွေကို ငါ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်မယ်... ဒါက လုံးဝ လွန်လွန်းနေပြီ..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က ချက်ချင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော့် ဦးလေးကြီးက ကိစ္စရပ်တွေမှာ ခေါင်းမာတတ်တဲ့ လူစားမျိုးဆိုတော့ သူ့ကို အရင်ခေါ်သွားပြီး အခြေအနေကို သွားကြည့်လိုက်မယ်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... အချင်းချင်း စစ်တုရင် ကစားသလို လှည့်ကွက်တွေ သုံးတာမျိုးကို ငါတို့က လုံးဝ သည်းခံမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ မင်း စိတ်ချလက်ချ နေလို့ရပါတယ်..."

ဖုန်းပြောပြီးနောက် ဦးလေးကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။

"စုယွမ်... သွားကြမလား..."

ဦးလေးကြီး၏ ရိုးသားဖြူစင်သော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း စုယွမ်သည် ဘာပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

သူသည် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရိုးသားခဲ့ပြီး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အထီးကျန်ခဲ့ရသဖြင့် အဖော်တစ်ဦးကို သေချာပေါက် လိုအပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လောလွန်းနေပြီး စိတ်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့၏။ ၎င်းကို အခြားသူတစ်ဦးက အခွင့်ကောင်းယူသွားခဲ့သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဟာသဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရပေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဦးလေးကြီးသည် အလွန်တရာ ဒုက္ခခံခဲ့ရသည်။ သူသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် မိမိအတွက် ဖခင်အဖြစ်ရော မိခင်အဖြစ်ပါ နေထိုင်ခဲ့၏။ အကယ်၍ သူသာ ယခုတစ်ကြိမ် အမှားလုပ်ခဲ့ပါက ၎င်းမှာ လူ့သဘာဝ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကို သူ နားမလည်ခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အနာဂတ်တွင် ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်သည့် ဗီဒီယိုများကို သူ ပိုကြည့်လျှင် ကောင်းလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီလေ... အခု ထွက်ကြတာပေါ့..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ယွမ်သန်းချီ တန်ဖိုးရှိသော ဇိမ်ခံကားနှစ်စီးသည် ကျန်းကျားရွာဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေတော့၏။

..

ကျန်းချန် ပထမဆေးရုံတွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် ဖုန်းခေါ်ဆိုနေသော်လည်း တစ်ဖက်မှ နှစ်မိနစ်တိတိ ကြာသည်အထိ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ချေ။

ဤအချက်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်အား အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အလုပ်များကို ကောင်းစွာ မလုပ်ဆောင်ဘဲ ဖုန်းလည်း မကိုင်ချေ။ အဆိုးဆုံးမှာ ယနေ့သည် နားရက် မဟုတ်ခြင်းပင်။

နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် ဖုန်းကိုင်လိုက်လေ၏။

"ဟမ်... ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို... ရာထူးတိုးသွားကတည်းက မင်းရဲ့ ဒေါသနဲ့ မာနတွေက ပိုကြီးလာပုံပဲနော်... ဖုန်းလေးတစ်ခေါ် ကိုင်ဖို့ကိုတောင် မိနစ်အတော်ကြာ အချိန်ယူရတယ်ပေါ့..."

"ဆေးရုံမှာ နေနေရတဲ့ ဒီအဘိုးကြီးကို မင်းက ဂရုမစိုက်တော့တာလား..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွဲ့ကြောကာ စတင်ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အို... ဆရာ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော်က နွားတစ်ကောင် ဖြစ်သွားရင်တောင် ဆရာ့ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာအဖြစ် အသိအမှတ်မပြုဘဲ နေပါ့မလား... ကျွန်တော် အစည်းအဝေးတစ်ခု လုပ်နေလို့ ဖုန်းမပါသွားဘူးလေ... အစည်းအဝေး ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ဖုန်းကိုင်လိုက်တာပါ..."

"ဆရာ့စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာမရှိတဲ့၊ မရိုသေတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် ရောက်သွားစေတယ်..."

တစ်ဖက်မှ လူက ပြောလိုက်၏။

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့... မင်း အရမ်း မောက်မာနေပြီလို့ ငါထင်တယ်..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် အလွန်တရာ လေးနက်သွားချေသည်။

"ဒါက... ဆရာ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

"ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် မောက်မာသွားရတာလဲ..."

တစ်ဖက်မှ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွား၏။ သူ လုပ်ခဲ့သမျှမှာ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းက သူ့အား မည်သို့ မောက်မာသွားစေသနည်း။

"ဟွန့်... မင်းက ညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ... မင်း ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မင်း မေ့သွားပြီလား..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်၏ လေသံမှာ လေးနက်နေဆဲပင်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် သူ အသက် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ် အရွယ်တွင် မိန်းကလေး အိမ်သာထဲသို့ မတော်တဆ ဝင်သွားခဲ့မိသည့် အဖြစ်အပျက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်မှတ်မိရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဤမျှဆိုးရွားသော မည်သည့်အရာကို သူလုပ်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို လုံးဝ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။

ဤအချက်က ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုအား အလွန်တရာ တွေဝေသွားစေခဲ့သည်။

"ဆရာ... ဒီတိုင်းသာ ပြောပြလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော် လျိုက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဘယ်တုန်းကမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ပါဘူး... ဒီတစ်ခါ ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ... အားလုံးရဲ့ ဒေါသနဲ့ ထိုက်တန်လောက်အောင် ဘယ်လို ဆိုးရွားတဲ့အရာမျိုးကို ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့လို့လဲ... ဒီတိုင်းသာ ပြောပြလိုက်ပါ... တကယ်လို့ အဲဒါက အမှန်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုက်မယ်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟွန့်... မင်းမှာ အဲဒီလောက် သတ္တိရှိလို့လား..."

"မင်းတို့နယ်မြေထဲမှာ ကျန်းကျားရွာဆိုတာ ရှိတယ်... အဲဒီမှာ လျိုတအာဆိုတဲ့ သားအမိနှစ်ယောက် ရှိတယ်... ကျန်းလီလီရယ်ပေါ့... ဒီနှစ်ယောက်က အိမ်ထောင်ပြုဖို့ လိမ်လည်ပြီး လူရှစ်ယောက်ဆီကနေ နှစ်နှစ်အတွင်း စုစုပေါင်း ယွမ် ၈၀၀,၀၀၀ လိမ်ယူခဲ့တယ်... ဒီလောက် ဆိုးရွားတဲ့ ပြစ်မှုကို မင်းမသိဘူးဆိုတာ ငါ မယုံဘူး..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ဒါက... ဆရာက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွား၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင်...

"ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြခွင့်ပြုပါ... ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စကို မကိုင်တွယ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ပြောပြလို့မရတဲ့ အခက်အခဲတချို့ ရှိနေလို့ပါ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ တချို့လူတွေက ဒီအကြောင်းကို လာပြောခဲ့ကြပေမဲ့ နောက်ရက်ကျတော့ ပိုက်ဆံတွေကို ကျန်းလီလီဆီ သဘောဆန္ဒအလျောက် ပေးခဲ့တာပါဆိုပြီး ဆက်မတိုင်ကြတော့ဘူးလေ... ကျွန်တော်တို့က ဒီကျူးလွန်ခံရသူတွေကို လျှို့ဝှက်စွာ သွားမေးကြည့်တော့လည်း သူတို့အားလုံးက စကားတစ်ခွန်းတည်း ပြောကြတယ်... သူတို့အားလုံးက ကျန်းလီလီဆီ ပိုက်ဆံတွေကို သဘောဆန္ဒအလျောက် ပေးခဲ့တာပါတဲ့... ပြီးတော့ သူတို့ အိမ်ထောင်မပြုဖြစ်တာက စရိုက်ချင်း မတူလို့ပါတဲ့..."

"ဆရာလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ကာယကံရှင်တွေက ဒီလိုပြောနေမှတော့ ကျွန်တော်တို့က ကျန်းလီလီကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းလို့မရဘူးလေ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။ ဤကိစ္စတွင် တစ်စုံတစ်ခု မသင်္ကာစရာ ရှိနေကြောင်း သူ သိသော်လည်း ထိုလူများသည် လိမ်လည်ခံရရန် အလွန်တရာ လိုလားနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

"ဟူး... တကယ်တော့ ဒါက မင်းအပြစ်ချည်းပဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ငါရထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာတဲ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် စုယွမ်ပေးထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်လေတော့သည်။