အခန်း ၁၅၈

အခန်း (၁၅၈) လျိုတအာ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

"တောက်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် ကျန်းလီလီနှင့် သူမ၏ သမီးတို့၏ အပြုအမူအတွက် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားလေ၏။

သူတို့က ကာယကံရှင်ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်ပေါ့...

ဤသည်မှာ လုံးဝ အရှက်အမဲ့လွန်းလှချေသည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူ တွေးလိုက်မိသည်။ ဤအရာများကို မိမိ မသိခဲ့ချေ။ သူ၏ ဆရာမှာ မြို့တွင်ရှိနေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်တရာ အလုပ်များလှ၏။ သူက မည်သို့ သိရှိသွားသနည်း။

ထို့အပြင် ယနေ့ သူသည် ဆေးရုံတွင် ရှိနေသည် မဟုတ်လော။ သူက မည်သို့ ဤမျှများပြားသော အကြောင်းအရာများကို သိရှိနေသနည်း။

သူ၏ ဆရာသည် ကြိုတင်ခန့်မှန်း တွက်ချက်နိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်းများလော။ ဆေးရုံတွင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အလုပ်ဆက်လုပ်ချင်နေခြင်းလော။

ဘုရားရေ...

ဤသူမှာ တကယ်ပဲ သူ၏ ဆရာ ဟုတ်ပါရဲ့လား။ သူသည် ဤမျှ အသုံးဝင်သော ကျွမ်းကျင်မှုကို သိရှိထားသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း သူ၏ အကြီးဆုံး တပည့်ကိုမူ သင်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။

၎င်းမှာ သိပ်သဘာဝမကျဘူး မဟုတ်လော။

"ဆရာ... ဒါတွေတက်နေတာကို ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ မသင်ပေးတာလဲ... ဆရာက ဒီလောက် အံ့မခန်း တွက်ချက်နိုင်စွမ်းတွေကို ဆရာ့ဘာသာပဲ သိမ်းထားတာပေါ့လေ... တကယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်ရင် ကျွန်တော်က ဆရာ့ထက် သာသွားမှာကို ကြောက်နေတာလား..."

"ဆရာလို့ ခေါ်နေတာတောင်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို စကားမဆုံးမီ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်၏ ဆဲဆိုသံကြောင့် စကားပြတ်သွားခဲ့ရပေသည်။

"ဘာတွေ အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

"ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်... အခုချက်ချင်း ကျန်းကျားရွာကို သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ... ဒါက ငါ တွက်ချက်သိရှိခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်... မင်းရဲ့... ဦးလေးက ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တာ... သူ့နာမည်က စုယွမ်တဲ့... ဟိုရောက်ရင် သူ့ကို သေချာလေးစားမှုပြလိုက်..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က တင်းမာစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းချသွားလေ၏။

တီတီ မြည်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် အနည်းငယ် အထင်သေးသွားမိသည်။

"တကယ်လို့ မသိဘူးဆိုရင်လည်း မသိဘူးပေါ့... ဒီလောက်တောင် အသံကျယ်ဖို့ လိုလို့လား..."

"ဒါပေမဲ့ ငါက ဘယ်အချိန်တုန်းကများ ရုတ်တရက် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက် ရသွားခဲ့တာလဲ..."

သေချာစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် အခြားသူများကို အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝမ်... ပြင်ဆင်ထားကြ... ငါတို့ ကျန်းကျားရွာကို သွားမယ်... အဆင်သင့် ပြင်ထားကြ"

.........

ကျန်းကျားရွာ။

လျိုတအာနှင့် ကျန်းလီလီတို့၏ အိမ်။

"ငါ့မိန်းမကတော့ အတော်ဆုံးပဲ... သူက လှည့်ကွက်လေး နည်းနည်းသုံးပြီး နောက်ထပ် အရူးကြီးတစ်ယောက်ကို ထပ်လိမ်နိုင်ခဲ့ပြန်ပြီ..."

အသားဖြူဖြူ အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။

သူသည် ကျန်းလီလီ၏ ခင်ပွန်း ကျန်းကျီ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ကျန်းလီလီ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဖြစ်နေပေသည်။

"ဟီးဟီး.. အဲဒီလို အသက်ကြီးတဲ့ ယောက်ျားတွေကို ကိုင်တွယ်ရတာ အရမ်း လွယ်ကူပါတယ်... ငါက သူ့ကို မနက်စာ နည်းနည်းပါးပါး ယူသွားပေးပြီး ဖိနပ်ခံပြားလေးတစ်စုံ ဝယ်ပေးလိုက်တာလေ... အဲဒါကို ကိုယ်တိုင် ချုပ်ထားတာလို့ ပြောလိုက်တော့ သူက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာ..."

"မင်္ဂလာဆောင်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ လုပ်ဖို့နဲ့ တင်တောင်းငွေ မတောင်းဖို့ ငါ သူ့ကို ပြောလိုက်တော့ အဲဒီအရူးကြီးက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာပဲ..."

"ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာမှာ နှစ်ရက်လောက် ပို့စ်တင်ပြီး ငါ့အမေက ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါဖြစ်နေလို့ ကုသဖို့ ယွမ် ၃၀၀,၀၀၀ လိုတယ်လို့ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တာ... သူက ချက်ချင်းကို ပိုက်ဆံရှာပေးချင်နေတာပဲ..."

"အို... ယောကျ်ားရယ်... ငါက ဉာဏ်မကောင်းဘူးလား... ဒီအရူးကြီးက ငါလိမ်တာကို လုံးဝ ယုံသွားတာပဲ..."

ကျန်းလီလီက မာနထောင်လွှားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်ချေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းကျီသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... ဒီကောင်ဆီမှာ အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံများ ရှိလို့လား... ယွမ် သုံးသိန်းဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏ မဟုတ်ဘူး... လယ်သမားတွေဆီမှာ အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံရှိတာ ရှားပါတယ်..."

ကျန်းကျီသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

"ဒါကို ငါ ကြိုတွေးထားပြီးသားပါ... ယွမ် သုံးသိန်းဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏ မဟုတ်ဘူး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့အတွက် ယွမ် သုံးသိန်း ရှာပေးနိုင်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားပါဘူး..."

"တကယ်လို့ သူက ယွမ် တစ်သိန်းလောက် ရှာပေးနိုင်ရင်တောင် ကောင်းနေပါပြီ... ငါက သူ့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူ့ကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်မှာပါ... အဲဒီလိုဆိုရင် သူက ငါ့ကို အရမ်း သိနားလည်ပြီး သဘောထားကြီးတယ်လို့ ခံစားရမှာဖြစ်ပြီး အဲဒါက ငါ့အတွက် အကြင်နာတရားတွေ ရစေမှာပေါ့..."

"ငါ့အမေ ဖျားနေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူ့ကို တစ်လလောက် အချိန်ဆွဲထားပြီး သူ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ညှစ်ထုတ်ယူလိုက်ရင် ဒီဇင်ဘာလ ၉ ရက်နေ့မှာ ငါတို့ရဲ့ အမြတ်တွေကို အမြင့်ဆုံး ရနိုင်မှာပဲ..."

"အိုဘုရား... ငါက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ဉာဏ်ကောင်းနေရတာလဲ..."

ကျန်းလီလီသည် သူမကိုယ်သူမ အလွန်တရာ အထင်ကြီးနေပေ၏။

"ဟားဟားဟား... မှန်တယ်... သူ့ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ယူလိုက်... ဟားဟား..."

"ဒါပေမဲ့..."

ကျန်းကျီသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားချေသည်။

"အရင်တုန်းက သူ့သားက ခရိုင်အစိုးရရုံးမှာ အလုပ်လုပ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ဒါဆို သူက တခြား အရူးတွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူးပေါ့..."

"တကယ်လို့ သူ့သားက ငါတို့ကို လာရှာရင်... ပြဿနာရှိနိုင်တယ်"

ကျန်းကျီက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဘာတွေများ ထူးခြားနေလို့လဲ... သူ့သားက နာမည်ခံသက်သက်ပါ... သူက အလုပ်ဝင်တာ နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ... ဘာများ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အောက်ခြေဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ပဲလေ... သူက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိနိုင်မှာလဲ..."

"ပြီးတော့ ငါတို့ဆီမှာ နောက်ဆုံး လှည့်ကွက်တစ်ခု ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား..."

"အဲဒီလှည့်ကွက်ကို သုံးလိုက်တာနဲ့ ဘယ်သူကမှ အရှုံးမပေးဘဲ နေရဲမယ်လို့ ငါ မယုံဘူး..."

"တကယ်လို့ သူတို့က ငြင်းရဲရင် သူတို့ကို ထောင်ထဲ နှစ်နှစ်သုံးနှစ်လောက် ပို့ပစ်လိုက်မယ်..."

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က လူတွေကိုပဲ ကြည့်လေ... သူတို့ အကုန်လုံးက ဒီကို ပြဿနာလာရှာကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါ အဲဒီဗီဒီယိုကို ထုတ်ပြလိုက်တာနဲ့ ဘယ်သူက နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ နေမှာလဲ..."

"ဒီလူတွေက အရူးတွေပဲ... သူတို့က ပိုက်ဆံတွေကို ငါ့ဆီ အစောကြီးကတည်းက အပ်ထားသင့်တာ..."

ကျန်းလီလီက အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ပြောလိုက်ပေသည်။

ကျန်းကျီက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုတယ်တွင် ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု ပြုလုပ်နေကြသော ကျန်းလီလီနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ရှုရန် သူ၏ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်၏။

ရုတ်တရက် သူသည် အကြောင်းမဲ့ ဒေါသထွက်လာပြီးနောက် ဆေးလိပ်ကို ငြိမ်းသတ်လိုက်ကာ ဆိုးယုတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်လေသည်။

"လီလီ... မင်းက ဗီဒီယိုထဲမှာ တကယ် မိုက်တာပဲ... လာ... ငါတို့ အဲဒီအတိုင်း ပြန်လုပ်ကြရအောင်..."

ကျန်းကျီက ကျန်းလီလီထံ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အော့..."

ကျန်းလီလီသည် ကျန်းကျီကို ရှက်ရွံ့စွာ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းကျီ၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် အခြားအခန်းတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလေ၏။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်!"

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်!"

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်!"

"တအာရေ... မင်းကို လာရှာတဲ့သူ ရှိတယ်ဟေ့..."

အလျင်အမြန် တံခါးခေါက်သံက ကျန်းကျီနှင့် ကျန်းလီလီတို့၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ချေသည်။

ကျန်းကျီသည် ခါးပတ်ကို တင်းကျပ်လိုက်ပြီး ကျန်းလီလီကို တွန့်ဆုတ်စွာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"တောက်... ဘယ်က မျက်ကန်းကောင်က ဒီအချိန်ကြီး လာရတာလဲ..."

ကျန်းကျီသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ"

ကျန်းလီလီသည်လည်း အလွန်တရာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး ကျန်းကျီနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ခြံထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် ချန်ဂန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းလီလီက ကျန်းကျီအား အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်ပေသည်။

"အဲဒီ အရူးကြီးပဲ... သူက ငါ့ကို ပိုက်ဆံလာပေးတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"မြန်မြန် ဟန်ဆောင်လိုက်ဦး"

ကျန်းကျီက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ကျန်းလီလီသည် တစ်နေရာရာမှ ကြက်သွန်နီတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အနံ့ကြောင့် မျက်ရည်များ ကျလာပြီးနောက် ကြက်သွန်နီကို ဘေးသို့လွှင့်ပစ်ကာ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်၏။

"ဘယ်သူလဲ..."

ကျန်းလီလီက မျက်ရည်များဖြင့် တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွာထဲမှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက သူမအား ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"လီလီ... ကလေးမိုက်လေး... မင်း စေ့စပ်ထားတာ ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောတာလဲ... ကဲ... မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူက သူ့မိသားစုနဲ့အတူ တင်တောင်းဖို့ လာကြပြီ"

သက်ကြီးရွယ်အိုက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလီလီမှာ အံ့အားသင့်သွားရချေ၏။ ချန်ဂန်း၏ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အချိန်မှလွဲ၍ သူမသည် သူ့အား ဤနေရာသို့ လာခွင့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မပြုခဲ့ချေ။ သူက အဘယ်ကြောင့် တင်တောင်းရန် ရောက်လာရသနည်း။

ကျန်းလီလီသည် အနည်းငယ် သံသယဖြစ်သွားမိသည်။ ဤလူက တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားခြင်းများလော။

ကျန်းကျီသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျန်းလီလီနှင့် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးပေါက်သို့ ရောက်လာခဲ့၏။

"အို... အင်း... သူတို့ ဘယ်မှာလဲ... ဘာလို့ အထဲမဝင်လာကြတာလဲ"

ကျန်းလီလီက မေးလိုက်သည်။

"ဒါ သူတို့ပဲ မဟုတ်လား... ဘုရားရေ... မင်းရဲ့ ယောကျ်ားက ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာတဲ့သူလဲ... သူ မောင်းလာတဲ့ ကားနှစ်စီးကို ကြည့်ပါဦး... ဘယ်လောက်တောင် မိုက်လိုက်လဲ..."

သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ဘေးဘက်သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး ကားနှစ်စီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ကျန်းလီလီနှင့် ကျန်းကျီတို့သည် တွေဝေစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဗီဒီယိုများတွင် မကြာခဏ မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသော ဇိမ်ခံကားနှစ်စီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ထပ်မံ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လုံးဝ အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။