အခန်း ၁၅၉

အခန်း (၁၅၉) သူမက ဆေးရုံမှာ မဟုတ်ဘူးလား

"ဒါ ဒါက မဟုတ်သေးပါဘူး ဘယ်သူ့ကားလဲ" ကျန်းလီလီက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်၏။

သူမသည် ချန်ဂန်း၏ မိသားစုအခြေအနေကို သိရှိထားပြီး သူတို့အနေဖြင့် ဤမျှဈေးကြီးသောကားကို ဝယ်ယူနိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"သူက တကယ်တော့ လူချမ်းသာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ငါ့ကို တမင်သက်သက် စမ်းသပ်နေခဲ့တာများလား အခု ငါက စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုတော့တာများလား"

"တကယ်လို့ ချန်ဂန်းက တကယ့် လူချမ်းသာတစ်ယောက်ဆိုရင်" ကျန်းလီလီသည် ကျန်းကျီအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ထိုအရာက အမှန်တကယ်သာဖြစ်ပါက သူမသည် ကျန်းကျီအား ခင်ပွန်းအဖြစ် ဆက်လက်ထားရှိနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

"မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျားက ကျန်းလီလီ ဖြစ်ရမယ် ကျွန်တော်က ချန်ဂန်းရဲ့ တူပါ နာမည်က စုယွမ်လို့ ခေါ်ပါတယ်"

ထိုအချိန်တွင် စုယွမ်သည် လျှောက်လာခဲ့ပြီး ကျန်းလီလီအား အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ကာ ဘေးဘက်ရှိ ကျန်းကျီအား လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤအမျိုးသားမှာ ကျန်းလီလီ၏ အမှန်တကယ် ခင်ပွန်းဖြစ်တန်ရာပေသည်။

"အာ ကျွန်မက ကျန်းလီလီပါ" စုယွမ်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ကျန်းလီလီသည် ချမ်းသာနေသူမှာ ချန်ဂန်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏တူဖြစ်နေကြောင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားချေသည်။

"ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ တကယ်လို့ သူ့တူက ချမ်းသာတယ်ဆိုရင် သူက ပိုက်ဆံတွေ ပိုပြီးရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ကျန်းကျီပါ သူ့မိဘတွေက ဆုံးသွားပြီဆိုတော့ သူက ကျွန်မတို့နဲ့ အမြဲတမ်း အတူတူနေတာလေ သူက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုအရင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ အစ်ကိုလို့ ပြောလို့လည်း ရပါတယ်"

ကျန်းလီလီက ကျန်းကျီ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို အဆက်မပြတ် အလေးပေးပြောဆိုနေခြင်းမှာ သူမ၏ မလုံခြုံမှုကို ပြသနေခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ဂန်းသည် မောက်ထိုင်အရက်တစ်ဖာကို သယ်ဆောင်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့၏။

ကျန်းလီလီကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လီလီ မင်းအမေရဲ့ ဆေးဖိုးအတွက် ပြဿနာမရှိတော့ဘူး"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျန်းလီလီသည် အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များမှာ မောက်ထိုင်အရက်အပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေပေသည်။ "ဘာ အစ်ကိုဂန်း အဲဒါက ယွမ် သုံးသိန်းတောင်နော် အစ်ကိုက"

"ငါက အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရမှာလဲ ဒါက ငါ့တူလေး စုယွမ်လေ ဒါတွေ အကုန်လုံးက သူ့ပိုက်ဆံတွေချည်းပဲ" ချန်ဂန်းက စုယွမ်အား လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"မြန်မြန် ဒီအရက်တွေကို အိမ်ထဲ ယူသွားလိုက် ငါတို့က အလျင်စလို လာခဲ့ရတော့ တခြားဘာမှ မပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ဘူး လိုအပ်သွားတာတွေအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့" ချန်ဂန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ဒါက မောက်ထိုင်အရက်လေ" ကျန်းလီလီသည် အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းထားဆဲပင်။ "ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း ဒါက မောက်ထိုင်အရက်ပဲ အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ် လာတာကို ဘာလို့ ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူလာရတာလဲ"

"အစ်ကိုဂန်း ကျွန်မ ဒါကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး"

ကျန်းလီလီသည် အတင်းအကျပ် ငြင်းဆန်တွန်းဖယ်နေရင်းမှ မောက်ထိုင်အရက်ကို ကျန်းကျီထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လေ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ကျန်းကျီသည် အရက်ဖာကို အလျင်အမြန် ရွှေ့ပြောင်းယူလိုက်သည်။ "ညီမလေး ဒါက ယောက်ဖရဲ့ စေတနာတွေလေ အရင်ဆုံး အိမ်ထဲ ယူသွားကြတာပေါ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် လိုအပ်မှာပဲဟာကို"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချန်ဂန်းသည် ခေါင်းတဆက်ဆက် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းလီလီအား ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်ချေသည်။ "လီလီ ငါပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းက အရမ်းကို သိနားလည်လွန်းနေတယ်"

"မင်း ထိုက်တန်တာကို မင်းရမှာပါ ဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပါးပါးပါ ငါတို့က သူစိမ်းတွေမှ မဟုတ်တာ နောက်ဆို ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့တော့"

ချန်ဂန်း၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် ချန်ချွေ့ဖန်၊ စုဖူချန်၊ စုယောင်း၊ ပိုင်ချန်နှင့် လီဟူတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် မတတ်သာသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေပေ၏။

"ဘုရားရေ သူတို့က အလိမ်ခံနေရတာတောင် လိမ်တဲ့သူအတွက် ပိုက်ဆံတွေ ထိုင်ရေပေးနေတုန်းပဲ"

ကျန်းလီလီ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူမအနေဖြင့် ဤမျှချမ်းသာသော ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အတော်လေး မနာလိုဖြစ်နေပုံ ရလေသည်။

သူတို့သည် အနည်းငယ် အသက်ပိုကြီးပုံရသော်လည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝကြပေသည်။ ကျန်းလီလီသည် နောက်ထပ် မည်သည့်အရာအတွက်မျှ ပူပန်နေရန် လိုတော့မည်မဟုတ်ချေ။

"လီလီ စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းအမေရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်အတွက် ပိုက်ဆံကို နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ငါ ယူလာခဲ့မယ် မငြင်းပါနဲ့တော့ အခုဆို ငါတို့က မိသားစုတွေ ဖြစ်နေပြီလေ သိတယ်မလား" ချန်ဂန်းက ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါက အစ်ကိုဂန်း ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ကြွေးခံလက်မှတ် ရေးပေးပါ့မယ် တကယ်လို့ အဲဒီလိုမဟုတ်ရင် ကျွန်မ ပိုက်ဆံကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး" ကျန်းလီလီသည် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး တမင်သက်သက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကြွေးခံလက်မှတ် ရေးရမှာလဲ ဒါက ငါတို့ကြားထဲမှာ အကွာအဝေးတစ်ခု ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နေတာများလား" ချန်ဂန်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

သူ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဘေးနားရှိ ကျန်းကျားရွာမှ ရွာသူရွာသားများ အားလုံးက သူ့အား လက်မထောင်ပြလိုက်ကြ၏။

"ဒီလူက ယွမ်သန်း ချမ်းသာတာပဲ သူက မိသားစုထဲကို ဝင်တောင်မဝင်ရသေးဘူး ဆေးဖိုးအတွက် ယွမ် သုံးသိန်းတောင် ပေးနေပြီ"

"လျိုတအာက ဒီလောက် ရက်ရောတဲ့ သမက်မျိုးကို ရဖို့ အတိတ်ဘဝက ဘယ်လိုကောင်းမှုကုသိုလ်တွေများ ပြုလုပ်ခဲ့သလဲ မသိပါဘူး"

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် အရာအားလုံးသည် သူမ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း တိတိကျကျ ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်နေကြောင်း ကျန်းလီလီသည် တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်ချေသည်။

"ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုဂန်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျန်းလီလီက သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အခု မင်းအမေရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ ဆရာဝန်က ဘာပြောလဲ" ချန်ဂန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အင်း ကျွန်မအမေ ဆရာဝန်က သုံးရက်အတွင်း ခွဲစိတ်မှုကြီးတစ်ခု လုပ်ဖို့လိုတယ်လို့ ပြောတယ် အဲဒါကြောင့် ကျွန်မက ပိုက်ဆံအတွက် အရမ်း စိုးရိမ်နေရတာပါ"

"အခု ကျွန်မအမေက ဆေးရုံက ခုတင်ပေါ်မှာပဲ လဲနေရတာ သူ လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘူး ပြီးတော့ စကားပြောတာကလည်း မပီတော့ နားမလည်လို့ သူက အရမ်းပိန်သွားပြီး အရိုးနဲ့အရေပဲ ကျန်တော့တာ" ကျန်းလီလီက မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားနေတာလား" ချန်ဂန်းက အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် အစ်ကိုဂန်း ဆရာဝန်က ခွဲစိတ်မှုသာ ပြီးသွားရင် ပြန်ကောင်းလာဖို့ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သေချာတယ်လို့ ပြောပါတယ် ကျွန်မအမေက ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အရက်ကို သောက်ဖို့ စောင့်နေတုန်းပါ" ကျန်းလီလီက အတုအယောင် အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် သေချာပေါက် ပိုကောင်းလာမှာပါ" ချန်ဂန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အင်း ယောက်ဖ ညီမလေး အားလုံးပဲ ဒီမှာ ရပ်မနေကြနဲ့တော့ အထဲဝင်ပြီး ထိုင်ကြရအောင်" မောက်ထိုင်အရက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျန်းကျီက ဤသို့ပြောလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

"ဟုတ်တယ် အထဲကို မြန်မြန် ဝင်ကြရအောင်" ကျန်းလီလီသည် ချန်ဂန်းအား အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး ယောက်ဖ လာကြလေ ဒီမှာပဲ ရပ်မနေကြနဲ့" ချန်ဂန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်ချေသည်။

ချန်ချွေ့ဖန်က ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ အထဲသို့ဝင်သွားပြီးနောက် စုယွမ်၏ အနီးသို့ သွား၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလူရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုက အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်"

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး အဆုံးကျရင် သူတို့ သေချာပေါက် အမှားလုပ်မိမှာပါ ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားဖို့ လမ်းစတစ်ခုရှာတွေ့ရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

"ငါတို့ လုပ်နိုင်တာ ဒါပဲ ရှိတော့တာပေါ့" ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြလေသည်။

စုယွမ်သည် အနောက်ဆုံးတွင် ရှိနေခဲ့၏။ သူ ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် ဘေးနားရှိ ရွာသူရွာသားများ ပြောဆိုနေသော စကားအချို့ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပေသည်။

"အို အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေသလိုပဲ"

"ဘာလို့ အဲဒီလူက လျိုတအာနဲ့ အရမ်းတူနေရတာလဲ"

"ခဏလေး သူက ဆေးရုံမှာ မဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ ပြန်ရောက်နေတာလဲ"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် တွေဝေစွာဖြင့် ရှေ့သို့လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ပြောဆိုလိုက်ကြချေသည်။