အခန်း ၂၂၉+၂၃၀
Vol. 23 Ch. 229+230
အပိုင်း ၂၂၉ + ၂၃၀
နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။
မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries
ဘာသာပြန် - Yue
True Immortal Team
မြို့စားကြီး ကျိထင်က တုန့်ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလာသည်။ “မင်းနဲ့ မင်းရဲ့မောင် ဆိုလွန်တို့က အရမ်းရင်းနှီးကြတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဆိုဟန်ရီကလည်း ပုန်ကန်သွားပြီဆိုတော့ အခု ဆိုမိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာက မင်းတို့နှစ်ယောက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပြီ။”
“မင်းတို့မှာ အချင်းချင်း အားကိုးစရာဆိုလို့ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာလေ။ ဒါပေမဲ့... မင်းတို့က သွေးသားရင်းချာ မောင်နှမတွေ ဖြစ်နေတယ်။ တကယ်လို့များ မင်းတို့က စည်းကျော်သွားပြီး တစ်ခုခုများ တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဆိုလွန်တစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ ရုန်းထွက်လို့မရနိုင်တော့မယ့် ငရဲတွင်းထဲကို ဆွဲချခံလိုက်ရလိမ့်မယ်။”
မြို့စားကြီး ကျိထင် ပြောသည်ကိုကြေားသော် ဆိုနင်ပင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားရ၏။ သူမနှင့် ဆိုလွန်တို့က ထိုမျှ သိသာနေခဲ့သည်လော။ မြို့စားကြီး ကျိထင်က သိသွားရသနည်း။
မြို့စားကြီး ကျိထင်က ဆက်ပြောသည်။ “အရင်တုန်းက ပိုင်ရှောင်းက သူ့မိသားစုရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေကို ဘာလို့ လက်လွှတ်လိုက်ရသလဲဆိုတာ မင်း သိလား။ သူနဲ့ သူ့ညီမဖြစ်သူကြားက ဖောက်ပြန်တဲ့ကိစ္စကို တော်ဝင်မိသားစုက သိသွားလို့ပဲ။ သူတို့က သူ့ကို အကျပ်ကိုင်ခဲ့တာကြောင့် သူလည်း ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ဖို့ သူ့နယ်မြေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရတယ်။ အခုလက်ရှိအချိန်မှာ ဆိုမိသားစုနဲ့ ငါက လှေတစ်စင်းတည်း စီးနေကြတဲ့သူတွေပဲ။ ဆိုလွန် တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး။”
ဆိုနင်ပင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ သွေးထွက်မတတ် နီရဲသွားတော့သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲ၌လည်း ဗြောင်းဆန်နေ၏။ သူမနှင့် ဆိုလွန်မှာ သွေးသားရင်းချာ မောင်နှမများ မဟုတ်ကြချေ။
သို့သော် ဤသည်က ကြီးမားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
မြို့စားကြီး ကျိထင်က ဆက်ပြော၏။ “ငါ ဆိုလွန်ကို သဘောကျပါတယ်။ တကယ်ပြောတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ ၊ ပြီးတော့ အစွန်းရောက်လွန်းတယ်။”
“သူ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲသွားအောင် ဘယ်သူမှ ဖျောင်းဖျလို့ မရနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့်မလို့ ဒီကိစ္စကို သူ့အစား မင်းကို ငါ ပြောနေရတာ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အနာဂတ်မှာ သူ့အတွက် ဘယ်လိုမျိုး အခွင့်အလမ်းတွေ ၊ ဘယ်လိုမျိုး အိမ်ထောင်ဖက်တွေ စောင့်ကြိုနေလဲဆိုတာကို မင်း တွေးတောင် တွေးကြည့်လို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး။”
“သူ့အတွက်ရယ် ၊ ဆိုမိသားစုအတွက်ရယ် ၊ ပြီးတော့ ငါ့အတွက်ပါ ငါ မင်းကို တောင်းဆိုပါတယ်။ မင်း သူ့ကို ချစ်နေရင်တောင်မှ အဲဒါကို ဖုံးကွယ်ထားပေးပါ။ ဘာပဲလုပ်လုပ် စည်းကိုတော့ လုံးဝ မကျော်ပါနဲ့။ နားလည်တယ် ဟုတ်လား။”
အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားသော ဆိုနင်ပင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ မြို့စားကြီး။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ အဲဒါက ခွင့်လွှတ်လို့မရတဲ့ အပြစ်ကြီးတစ်ခုဆိုတာကိုလည်း သိပါတယ်။ သူ့အပေါ် အဲဒီလိုမျိုး တားမြစ်ထားတဲ့ စိတ်ကူးမျိုးထားဖို့ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ကို သေချာ ထိန်းသိမ်းထားပါ့မယ်။ သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။”
မြို့စားကြီး ကျိထင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ရပါတယ်... ရပါတယ်။ မင်းရော ဆိုလွန်ပါ ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်တွေပဲလေ။ မင်းတို့ အချင်းချင်း စိတ်ဝင်စားမိသွားတာ သဘာဝကျပါတယ်။”
**--**--**--**--**--**--**--**
ရဲတိုက်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဆိုနင်ပင်းက ဆိုလွန်ထံသို့ ချက်ချင်း သွားလိုက်၏။ အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် သူမ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ “မောင်လေး... မြို့စားကြီး ကျိထင်က တို့နှစ်ယောက်ကို ရိပ်မိသွားပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ တို့တွေ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။”
ဆိုလွန်က သူမအား သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ဆွဲသွင်းလိုက်၏။ ဆိုနင်ပင်းမှာ ခဏမျှ ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်းပဲ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ နာခံစွာဖြင့် ခေါင်းမှီထားလိုက်သည်။
ဆိုလွန်က ပြောသည်။ “စိတ်အေးအေးထားပါ။ မောင် တမင်သက်သက် လုပ်လိုက်တာပါ။”
ပြောရင်းဖြင့် ဆိုလွန်၏ လက်က သူမ၏ ခါးမှနေ၍ အောက်သို့ သဘာဝကျကျ လျှောဆင်းသွားကာ သူမ၏ နူးညံ့ပြီး ပြည့်ဖြိုးနေသော ကောက်ကြောင်းများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ရင်ခွင်ထဲ၌ သူမ၏ ကိုယ်အပူချိန် မြင့်တက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် ဆိုနင်ပင်းက မေးလာ၏။ “တမင်သက်သက် လုပ်တာ...။ ဘာလို့လဲ။”
ဆိုလွန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ရှင်းပြသည်။ “မကြာသေးခင်က မောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကောင်းကင်ကိုတောင် ဖီဆန်နိုင်ခဲ့တဲ့အလားပဲလေ။ တကယ်လို့ မောင့်ကို အကြပ်ကိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခုကို ကျိထင်လက်ထဲ မထည့်ပေးလိုက်ရင် သူ မောင်နဲ့ ပူးပေါင်းရတာကို တကယ် စိတ်ချလက်ချ ရှိပါ့မလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စက ရွှေဒင်္ဂါး သန်းချီပြီး ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလေ။”
ဆိုနင်ပင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေး၏။ “ဒါပေမဲ့ သူက ဒါကို အသုံးချပြီး မောင်လေးကို အကျပ်ကိုင်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဘုရင်မင်းမြတ်ဆီ သွားပြောလိုက်ရင်ရော။”
ဆိုလွန်က သူမအား နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ “စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါ။ ဂရုစိုက်မယ့်သူတွေက သိလာမှာ မဟုတ်သလို သိတဲ့သူတွေကလည်း ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အစ်မ တွေးထင်ထားတာထက် အများကြီးကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှုပ်ထွေးပတ်သက်နေတာ။”
ဆိုနင်ပင်းမှာ ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သော်လည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ မြို့စားကြီး ကျိထင်က ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ။ အစ်မဘက်ကများ ဟာကွက် ပြမိသွားလို့လား။”
ဆိုလွန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး။ မောင် တမင်ဟာကွက် ပြလိုက်တာ။ အစ်မကို အရက်ငှဲ့ပေးတုန်းက ခွက်ပေါ်မှာ အစ်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီရာလေး ကျန်နေခဲ့တယ်လေ။ အဲဒီနေရာတည့်တည့်ကနေ မောင် တမင်သက်သက် သောက်ပြလိုက်တာ ၊ ပြီးတော့ လျှာနဲ့တောင် လျက်ပြလိုက်သေးတယ်။”
“ကျိထင် သတိထားမိသွားအောင် မောင် အသိသာကြီးကို လုပ်ပြလိုက်တာ။ အဲဒီနောက် ချက်ချင်းပဲ အစ်မက မောင့်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တော့ တို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးက မျက်ကန်းတောင် မြင်နိုင်လောက်တဲ့အထိ သိသာသွားတာပေါ့။”
ဆိုနင်ပင်းက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုရင်း သူ၏ ရင်ဘတ်အား ခပ်ဖွဖွလေး ထုလိုက်၏။ “လူယုတ်မာလေး...။”
ဆိုလွန်က ရိသဲ့သဲ့ အပြုံးဖြင့် သူမအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “စောစောက မောင် အားမရသေးဘူး။ အခု နောက်ထပ် တစ်ခေါက်လောက် မြည်းစမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်။”
သူမ၏ အားနည်းလှသော ရုန်းကန်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ လှပသော မျက်နှာလေးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်၍ အကြမ်းပတမ်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နမ်းရှိုက်လိုက်၏။
ဆိုနင်ပင်းတစ်ယောက် ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ယင်သွားပြီး အားအင်များ လုံးဝ ဆုတ်ယုတ်သွားကာ ဆိုလွန်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ အရည်ပျော်ကျသွားတော့သည်။
‘ဒီညအတွက် အဝတ်အစား တစ်စုံလောက်တော့ အပိုလဲဖို့ ပြင်ထားရတော့မယ်...’ ဆိုနင်ပင်း၏ စိတ်ထဲ၌ ထိုအတွေးတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။
**--**--**--**--**--**--**--**
တစ်ချိန်တည်း၌မှာပင် မြေအောက်အကျဉ်းထောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌ ကွေ့ချင်းရှောင်းတစ်ယောက် ဖြည်းညင်းစွာ သတိရလာ၏။
သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံလှသော ခန္ဓာကိုယ်၌ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှ သည်းခံနိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် ပူလောင်လှသည့် နာကျင်မှုကြီးကို ချက်ချင်းပင် သတိထားလိုက်မိသည်။
ခဏချင်းဆိုသလိုပင် ကွေ့ချင်းရှောင်းထံမှ သွေးပျက်ဖွယ် ကောင်းလှသည့် အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
သူမ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဆိုလွန်... ထွက်ခဲ့စမ်း။ တိရစ္ဆာန်ကောင်... အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း။”
ဤအရာများအားလုံးမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါစေဟု သူမ အသည်းအသန် ဆုတောင်းနေမိသော်လည်းပဲ စူးရှလှသည့် နာကျင်မှုက အရာအားလုံးသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူမအား သတိပေးနေ၏။
ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ခုန်ချခဲ့စဉ်က သူမ အမှန်တကယ် သေချင်နေခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ချေ။ ဖိအားများကို သူမ မခံနိုင်တော့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး သေဆုံးခြင်းဆိုသည်ကိုလည်း သူမ အပြည့်အဝ နားမလည်ခဲ့ပေ။
ဤလောက၌ သူမ အမုန်းဆုံးသူဖြစ်သည့် ဆိုလွန်၏ အနိုင်ယူခြင်းကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သေချင်စိတ် မရှိခဲ့သည့်တိုင်အောင် အံကြိတ်ကာ ခုန်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ကျနေစဉ်မှာပင် သူမ သေမည်မဟုတ်ကြောင်းကို ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ ဆိုလွန် သူမအား ဖမ်းဆွဲမည်ဆိုသည်ကို သိထား၏။ သို့သော် ထိုအချိန်ကျလျှင် သူမအား မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။ အရှက်ခွဲမည်လော။ ခြိမ်းခြောက်မည်လော။ ရိုက်နှက်မည်လော။ သူမအား ရိုက်နှက်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ထားသော်လည်း အောင်ပွဲခံသည့် အရသာကို ခံစားရန်အတွက် သေချာပေါက် အရှက်ခွဲမည်ဟု သူမ တွေးထားခဲ့သည်။
သို့သော် ဆိုလွန်က တကယ်ကြီး *** ပြုကျင့်လိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ တွေးမထားခဲ့ဖူးချေ။
သူမက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “တိရစ္ဆာန်။ တိရစ္ဆာန်ကောင်။ ဆိုလွန်... နင် ခွေးသေ သေရလိမ့်မယ်။ ဆိုလွန်... ထွက်လာပြီး ငါနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်စမ်း။”
သူမ ဆိုလွန်၏ နာမည်အား ဆက်တိုက် အော်ခေါ်နေလေပြီး သူသာ ထွက်လာပါက အသေကိုက်သတ်ပစ်မည်ဟု တွေးနေမိ၏။ သို့သော်လည်း လည်ချောင်းများ ကွဲအက်ကာ လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသည်အထိ အော်ဟစ်နေခဲ့သော်ငြား ဆိုလွန်က ပေါ်မလာခဲ့ချေ။
အရှုံးပေးလိုက်ရသော သူမလေးမှာ ထောင့်တစ်နေရာ၌ ကွေးထားကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတော့သည်။ သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုသည် သူမ အမုန်းဆုံး ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေပြီ။
ယခု သူမ မည်သို့ အိမ်ထောင်ပြုရတော့မည်နည်း။ ထိုလူယုတ်မာသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးရုံသာမက သူမ၏ အပျိုစင်ဘဝကိုပါ ယူသွားခဲ့လေပြီ။
ဒေါသတကြီးဖြင့် ကွေ့ချင်းရှောင်းမှာ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။ “တိရစ္ဆာန်ကောင်။ ဆိုလွန် ထွက်ခဲ့စမ်း။ ငါ နင့်ကို သတ်မယ်။ နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်။”
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် အခန်းထဲ၌ ဆိုလွန်၏ အသံက ပဲ့တင်ထပ်ကာ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဆိုလွန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ငါ့ကို ဘာလို့ အော်ခေါ်နေတာလဲ။ အားမရသေးလို့လား။ တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရိုမန့်တစ်ဆန်တဲ့ ဖူးစာကို ဆက်ဖို့ ငါ လာခဲ့ရမလား။ ဒုတိယ အချီ ဒချိ ကြမလား။ ဂစ် ဂစ် ဂစ်ဂဒီ”
အလွန်အမင်း ရုပ်ရည်ချောမောလှသည့် ဆိုလွန်တစ်ယောက် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သည့် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူမ၏ ရှေ့၌ ရပ်နေ၏။ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများထဲ၌ သရော်လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားတော့မည့်ပုံဖြင့် ကွေ့ချင်းရှောင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “တိရစ္ဆာန်ကောင်။ နင် ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။ ငါ့ဘဝကို ဘာလို့ ဖျက်ဆီးရတာလဲ။”
ဆိုလွန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ တို့တွေက လက်ထပ်ဖို့အတွက် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကိုတောင် ဦးညွှတ်ပြီးသွားပြီလေ ၊ ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာဦးညတော့ မဝင်ရသေးဘူးလေ။ အဲတာနဲ့ အခု ဝင်လိုက်တာ။”
“တိရစ္ဆာန်ကောင်။ သေလိုက်စမ်း။” ကွေ့ချင်းရှောင်းမှာ ဆဲဆိုစရာ စကားလုံးများပင် ကုန်ခန်းသွားရသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲရှိ ကြီးမားလှသည့် ဒေါသနှင့် အမုန်းတရားများကို ဖော်ပြရန် စကားလုံး မကျန်တော့ချေ။
ဆိုလွန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆောရီးပဲ... ငါ နည်းနည်း ကြမ်းသွားတယ်။ မင်း သိပ်ပြီး မနာလောက်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။” ထို့နောက် သူက သူ၏ ခါးကို နှိပ်နယ်ရန်အတွက် နောက်သို့ လက်လှမ်းလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ငါလည်း အရမ်းကို နာနေတာပဲ။ ရှစ်ကြိမ်။ ရှစ်ကြိမ်တောင်နော်။ ငါ့ခါးတောင် ကျိုးတော့မလို့။”
“ရှစ်ကြိမ်...။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကွေ့ချင်းရှောင်းတစ်ယောက် နောက်တစ်ဖန် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်ပြန်သည်။
ဤတိရစ္ဆာန်ကောင်က သူမအား ရှစ်ကြိမ်တိတိ ***** ပြုကျင့်ခဲ့သည်တဲ့လား။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး နာကျင်နေသည်မှာ မဆန်းတော့ချေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ အမည်းရောင် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြင်းထန်ကာ ပူလောင်လှသည့် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။
“ဒီတိရစ္ဆာန်ကောင်။ သားရဲကောင်။”
ဆိုလွန်က ရိသဲ့သဲ့ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ မင်း ငါ့ကို ခေါ်တာ ဒါကို အတည်ပြုချင်လို့ ဖြစ်မယ်။ ဟုတ်တယ်။ မင်းကို ငါ ***** ပြုကျင့်ခဲ့တယ်။ ရှစ်ကြိမ်ကွက်တိ။ မင်းရဲ့ အပျိုစင်ဘဝ ပျက်စီးသွားပြီ။ အခု မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတော့မလို့လား။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆိုလွန် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို သူမ၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ချပေးလိုက်၏။
လန့်ဖျပ်သွားသော ကွေ့ချင်းရှောင်းက ဓားမြှောင်ကို အလိုအလျောက် ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဆိုလွန်အား အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်တော့မည့် အသွင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဆိုလွန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီဓားမြှောင်က မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့အတွက်ပဲ။ တကယ်လို့ မင်းက လက်တွေ့ကို လက်မခံနိုင်ဘဲ သေချင်နေတယ်ဆိုရင် အဲဒါကို သုံးတာ ပိုမြန်လိမ့်မယ်။ အစာငတ်ခံတာတို့ ၊ နံရံကို ခေါင်းနဲ့ဆောင့်တာတို့က အရမ်းကို နှေးလွန်းတယ်။”
ထို့နောက် ဆိုလွန်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သေးသည်။ “မှတ်ထား... မနာချင်ဘူးဆိုရင် မြန်မြန်လုပ်ရမယ်။ နှလုံးတည့်တည့်ကို ချိန်ပြီး အားရပါးရ ထိုးချလိုက်။ အများကြီး မနာဘဲ ချက်ချင်း ပြီးသွားလိမ့်မယ်။”
ကွေ့ချင်းရှောင်းမှာ ထပ်မံ၍ ငိုကြွေးလိုက်ပြန်သည်။ ဓားမြှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဆိုလွန်ထံသို့ ပြေးဝင်လာကာ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဆိုလွန်... ငါ နင့်ကို သတ်မယ်။ သတ်ပစ်မယ်။”
အပိုင်း ၂၂၉ + ၂၃၀ ပြီး။
နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။
မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries
ဘာသာပြန် - Yue
True Immortal Team