အခန်း ၃၅၃

အခန်း ၃၅၃။ ဖျက်ဆီးခံရရန် ကံကြမ္မာပါလာသော ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကမ္ဘာ

"ဒါဆိုရင် မင်းက အခု ကမ္ဘာပျက် ဘူတာ ကမ္ဘာတစ်ခုခုထဲမှာ ရောက်နေတာပေါ့"

"မင်းက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ။ ဟင်း... အင်ပါယာအမိန့်တော် အဖွဲ့အစည်းက ကတ်ပြား အစီအစဉ် ပိုင်ရှင်ပီသပါပေတယ်"

"အထင်မလွဲနဲ့နော်၊ မွန်ရိုးဂျီနာ ငါ့ကို ပြောပြတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကလည်း စစ်ကြောရေးခုံရုံးရဲ့ တရားသူကြီးချုပ် တစ်ယောက်လေ။ အရင်ကဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အမှန်တရားကို နည်းနည်းလောက် စဉ်းစားကြည့်ရုံနဲ့တင် ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်တော့ ငါခန့်မှန်းနိုင်စွမ်းရှိပါတယ်"

ရဲချီယန်က မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်၏။ ကျောက်ရှီး က ဤကိစ္စကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြောလာခြင်းမှာ အထူးတလည် အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ဆော်လမွန် မြို့တော်တွင် ကျောက်ရှီးကို ကယ်တင်ပြီး မွန်ရိုးဂျီနာထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့စဉ်ကတည်းက ဤကိစ္စကို ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထားရန် သူ တစ်ခါမှ ရည်ရွယ်မထားခဲ့ချေ။

"ဒါက ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းသွားမှာစိုးလို့ပါ။ ဒါနဲ့ စကားမစပ် ကျွန်တော် မမေးရသေးဘူး၊ အခုတစ်ခါ ရုတ်တရက်ကြီး ဆက်သွယ်လာတာ အကြောင်းရင်းများ ရှိလို့လား"

ရထားတွဲအတွင်း၌ ကျောက်ရှီးက ဝက်ဝံရုပ်ကြီးတစ်ရုပ်ကို ဖက်ထားကာ အာလူးကြော်စားနေပြီး ချက်ဘောက်စ်ထဲမှ စာသားများကို စိုက်ကြည့်လျက် မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်နေလေ၏။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာလည်း လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမက ရဲချီယန်ထံသို့ ရုတ်တရက် ဆက်သွယ်လာခြင်းမှာ လုံးဝ စိတ်ကူးပေါက်ရာ လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

မကြာသေးမီကမှ အဆင့်မြင့် ပလက်ဖောင်း တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာ မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့ရသော တိုးတက်မှုကြီးကြောင့် ဤအခိုက်အတန့်၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဝေမျှရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရှာဖွေချင်နေခဲ့မိ၏။

သို့သော် သူမ၏ သူငယ်ချင်းစာရင်းထဲတွင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တည်ကြည်ခန့်ညားစွာဖြင့် ရင်ဆိုင်နေရသော တရားသူကြီးများမှလွဲ၍ မွန်ရိုးဂျီနာ နှင့် ရဲချီယန် တို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ပထမလူကိုတော့ ပြောနေစရာပင် မလိုချေ။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို ရရှိထားရုံမျှသာဖြစ်ပြီး ထိုသဘောတူညီချက်၏ အကြောင်းအရာမှာ ရဲချီယန်နှင့်ပင် အနည်းငယ် သက်ဆိုင်နေသေးလေ၏။

ဒုတိယလူကတော့...

စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် သူ့ထံသို့ ချက်ဘောက်စ် ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်ကြားရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်း ကွာခြားချက်ကြောင့် စကားပြောဆို၍မရနိုင်ကြောင်း စနစ်၏ ခွင့်ပြုချက် သတိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ...

ကျောက်ရှီး က နှစ်ခါမစဉ်းစားတော့ဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းရန်အတွက် အချိန်ထပ်တူကျစေသော ခွင့်ပြုချက်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

ထို့ကြောင့် ရဲချီယန် ၏ မေးခွန်းက ဤခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးနှင့် တရားသူကြီးချုပ်ကို အမှန်တကယ်ပင် အကျပ်ရိုက်သွားစေခဲ့လေပြီ။

"ဘာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အာ၊ ငါ ရုတ်တရက် သတိရသွားလို့ပါ၊ တကယ်လို့ အဲဒီ ဘူတာ မှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အရုပ်လေးတွေများ တွေ့ခဲ့ရင် သိမ်းထားပေးလို့ရတယ်။ ရထားဒင်္ဂါးတွေနဲ့ ငါဝယ်မယ်။ သေချာတာပေါ့၊ ဒီကိစ္စကို တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မင်း လုံးဝ လုံးဝ ပြောပြလို့မရဘူးနော်"

စကားလမ်းကြောင်း လွှဲချင်နေသောကြောင့် သူမက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ကပျာကယာ ရှာကြံပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကမ္ဘာအကြောင်း ဆက်ပြောရအောင်။ မင်း အဲဒီကိုရောက်နေတာ ဘယ်နှစ်ရက်ရှိပြီလဲ။ ၁၀ ရက် ပြည့်ပြီလား"

"မပြည့်သေးပါဘူး။ ၁၀ ရက်။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာမို့လို့လား"

"ဘာမှထူးထူးခြားခြားတော့ မရှိပါဘူး၊ ကမ္ဘာကြီး ဖျက်ဆီးခံရရုံလေးတင်ပါ"

"ဘာလဲ"

ဤမျှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုနေသည့် လေသံမှာ နောက်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်ငြား နောက်ပြောင်နေပုံလည်း မရပေ။

"ဪ ငါအရင်က မပြောပြဖူးဘူးလား။ ရထားမောင်းနှင်သူ တွေ ဝင်ရောက်သွားတဲ့ ကမ္ဘာပျက် ဘူတာ ကမ္ဘာတွေ အားလုံးက ပြိုကျပျက်စီးလုဆဲဆဲ အခြေအနေမှာ ရှိနေကြတာလေ။

ပြိုကျပျက်စီးဖို့က ပုံမှန်အားဖြင့် ဆယ်ရက်ဝန်းကျင်လောက် ကြာတတ်တယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကမ္ဘာကြီးက အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲသွားပြီး အများစုက ဖုန်မှုန့်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်၊ ကျန်ရစ်နေခဲ့တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကတော့ တစ်ခုချင်းစီ သီးခြားခွဲထွက်သွားတဲ့ အဆင့်နိမ့် ပလက်ဖောင်း တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"အဆင့်နိမ့် ပလက်ဖောင်း တွေ"

"အင်း သေချာစဉ်းစားကြည့်လေ။ လွင်တီးခေါင်ပြင် ထဲကို ဝင်လာကတည်းက မင်းဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ပလက်ဖောင်း အများစုက အခန်းတစ်ခန်း၊ အဆောက်အအုံတစ်ခု၊ ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် တခြားနေရာလွတ်တစ်ခုခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"သူတို့ကိုယ်တိုင်က အနည်းဆုံး အဆင့် ၁၀ ရှိတဲ့ ဘူတာရုံကမ္ဘာ တစ်ခု ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက်မှာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေပဲလေ"

"သေချာတာပေါ့လေ၊ အဆင့်နိမ့် ပလက်ဖောင်း တိုင်းက ဒီလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့၊ ဒါက အခြေအနေတွေထဲက တစ်ခုကို ပြောပြတာပါ"

"တကယ်လို့ မင်းက အဲဒီလောက်တောင် ထွက်မသွားချင်သေးဘူးဆိုရင်လည်း အဆုံးသတ်အထိ နေလိုက်လေ။ မင်းရဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကမ္ဘာကြီး နောက်ဆုံးမှာ သေဆုံးသွားမယ့် အခိုက်အတန့်ကို သွားပြီး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုလိုက်ပေါ့"

ယခင်က သူဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော ပလက်ဖောင်း များကို ရဲချီယန် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ရှီး ပြောသကဲ့သို့ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေခဲ့၏။

ထိုသို့ဆိုပါလျှင် သူ ကပ်ဘေး ကတ်ပြား ကို ရရှိခဲ့သော အိုအေစစ် မှာလည်း မူလက အဆင့် ၆ သို့မဟုတ် အဆင့် ၇ ပလက်ဖောင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဆင့်နိမ့် ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ဦးဦး ဝင်ရောက်လာရန်အတွက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့ဆိုလျှင် ဤ နှင်းဖြူရောင် မြို့တော် ကရော။ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကွဲသွားချိန်၌ ဤနေရာသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆင့်နိမ့် ပလက်ဖောင်း တစ်ခု ဖြစ်လာမည်လား၊ သို့မဟုတ်... ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကျရောက်လာမှုနှင့်အတူ တစ်ပါတည်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရမည်လား။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျောက်ရှီး။ တကယ်လို့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အရုပ်လေးတွေများ တွေ့ခဲ့ရင် ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်တော် သတိထားကြည့်ပေးပါ့မယ်"

ကျောက်ရှီး ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာသွားသည့် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ သူမက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ကပျာကယာ ရှာကြံပြောလိုက်ခြင်းသာဖြစ်သော်လည်း သူက အမှန်တကယ်ပင် မှတ်ထားပေးခဲ့သည်။

"ရပါတယ်လေ။ ငါ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့၊ ဒါဆိုရင် ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ကြရအောင်"

"အင်း၊ ဒါဆိုရင် နောက်ဆုံးတစ်ခု"

"ဘာလဲ"

"ပလက်ဖောင်း ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

စကားပြောဆိုခြင်း အဆုံးသတ်သွားချေပြီ။

ကျောက်ရှီးက အလင်းမျက်နှာပြင် ပေါ်ရှိ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေ၏။

အချိန်အကြာကြီး၊ အလွန်ကြာမြင့်သည့်တိုင်အောင်ပင်...ဖြစ်သည်

"..."

"ကျေးဇူးပါပဲ"

————

ကမ္ဘာကြီး ဖျက်ဆီးခံရတော့မည်ဆိုသည့် သတင်းကို ရရှိပြီးနောက် ရဲချီယန် သည် ရထားခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်သွားကာ ဤကိစ္စကို အခြားသူများအား ပြောပြသင့်၊ မပြောပြသင့် တွေးတောနေမိလေ၏။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို တားဆီး၍မရနိုင်ပေ။ ရဲချီယန် အနေဖြင့်လည်း ထိုကဲ့သို့ လက်တွေ့မကျသော အတွေးမျိုးကို တစ်ခါမှ မတွေးတောခဲ့ဖူးချေ။

သို့ရာတွင် ဤသတင်းကို သိရှိပြီး ကျန်ရှိနေသည့် ရက်အနည်းငယ်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ဖြတ်သန်းရမည့်အစား ဘာကိုမှ မသိရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်နေထိုင်သွားခြင်းကသာ သာမန်လူများအတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲဒီ ရထားဒင်္ဂါး လေးရာ ခုနစ်ဆယ့်သုံးပြား အတွက်ပဲ သဘောထားလိုက်ပါမယ်လေ"

သူက လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်၏။

သူ၏အရှေ့ရှိ မြင့်မားသော ဗဟိုသုတေသနဌာန ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားစေရန် ကျီးကန်းနတ်ဆိုးကို သူ ဆင့်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင်။

ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံအဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော အန်ဂျီက ကျီးကန်းနတ်ဆိုး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာလေ၏။

"ဟူး... ဟူး... သခင်ကြီးရဲ၊ ကျွန်မဆီက တစ်ခုခုများ လိုအပ်လို့လား"

အန်ဂျီက ရထားခေါင်မိုးပေါ်ရှိ ရဲချီယန် ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ခပ်ရေးရေး ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ရဲချီယန်က အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ချေ။

ကျောက်ရှီး ပြောပြခဲ့သော အချက်အလက်များကို သူက အားလုံး ပြန်လည်ပြောပြလိုက်လေ၏။

ရဲချီယန် ပြောသမျှကို နားထောင်ပြီးသွားသောအခါ အန်ဂျီ၏ အကြည့်များက တဖြည်းဖြည်း လွတ်ဟာသွားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး ငိုရတာထက် ပို၍ရုပ်ဆိုးသော အပြုံးတစ်ခုကို အနိုင်နိုင် ညှစ်ထုတ်လိုက်ရလေသည်။

"ရှင်... ရှင် နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာမျှ နောက်ပြောင်နေသည့် အရိပ်အယောင်လေးများကို မြင်တွေ့ရလို မြင်တွေ့ရငြား ရဲချီယန် ၏ မျက်နှာကို သူမက စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

သို့သော်လည်း မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

"...ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီးရဲ။ ဒီကိစ္စကို ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး တခြားသူတွေကိုတော့ လျှို့ဝှက်ထားပေးပါ... ကျွန်မ... နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာကြည့်ပါ့မယ်"

အန်ဂျီမှာ ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်သွားသော အသက်ရှင်လျက်ရှိသည့် အလောင်းကောင်ကြီးတစ်လောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ မည်သည့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ဘဲ သုတေသနဌာနထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

"ကမ္ဘာကြီး ဖျက်ဆီးခံရတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုရမယ်ပေါ့လေ..."

အန်ဂျီ၏ ကျောပြင်လေး အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ရဲချီယန်သည် အပူချိန်ထိန်း ရထားတွဲ အတွင်းသို့ ပြန်မဝင်သေးဘဲ ထိုနေရာတွင် ပက်လက်လှန်လျက် ကြယ်ရောင်စုံနေသော ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်နေမိလေ၏။

"ဒါဆိုရင် ရထားမောင်းနှင်သူတစ်ယောက် ကမ္ဘာပျက် ဘူတာ ကို ရောက်လာရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဒါပဲလား"

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုရဲ့ နာရေးအခမ်းအနားကို တက်ရောက်ဖို့လေ။

ကမ္ဘာကြီး ဖျက်ဆီးခံရမယ့် အခိုက်အတန့်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုဖို့တဲ့လား။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်နေရဦးမယ့်ပုံပဲ။ အမှတ်တရအနေနဲ့ ဓာတ်ပုံနည်းနည်းလောက် ရိုက်ထားသင့်လား"

"လီဆက်"

သူက အသံလှမ်းခေါ်လိုက်၏။

ရထားတွဲအတွင်း၌ လူသားတစ်ဦးနှင့် ခွဲခြား၍မရနိုင်လောက်အောင် တူညီလှသော စက်ယန္တရား အိမ်ဖော်မလေးက ပြုံးလိုက်ကာ ကုတင်ဘေးစွန်းရှိ သာမန်ထက် မပိုသော ကင်မရာလေးကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

"ဓာတ်ပုံဘယ်လိုရိုက်ရမလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

သူမက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေတာစီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

သူမ၏ မိတ်ဆက် အလင်းမျက်နှာပြင် က ရဲချီယန် ၏ အရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်ပြီးနောက် သာမန် မော်ဂျူး ၌ အရာအသစ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။

【ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးခြင်း】

"အင်း... ကျွန်မ သိပါတယ်ရှင်"