အခန်း ၃၅၄
Vol. 29 Ch. 354
အခန်း ၃၅၄။ ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုခြင်း
နံနက်ခင်းအချိန်။
နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်၏ အသံချဲ့စက်များမှတစ်ဆင့် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော နောက်ခံတေးဂီတသံများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ လူအများမှာ အိပ်ရာမှ နိုးထလာကြပြီး အုပ်ချုပ်သူ အန်ဂျီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်က နိုင်ငံသားတွေရှင့်၊ နေ့သစ်တစ်နေ့ စတင်တော့မှာပါ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘေးတွေကို ကျွန်မတို့ အောင်မြင်စွာ ဆက်တိုက်ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ အားလုံးအတွက် ရိက္ခာသုံးဆခွဲဝေပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်"
"ဒါ့အပြင် သခင်ကြီး ရဲကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်ရဲ့ နှင်းကျပွဲတော်ကို စောပြီးကျင်းပဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ အခုချိန်ကစပြီး သုံးရက်တိတိ ရုံးပိတ်ရက်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းပါဝင်ဆင်နွှဲနိုင်တဲ့ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ပွဲတော်ကြီးတစ်ခုကို ကျင်းပသွားမှာပါ"
မြို့တော်အတွင်းရှိ လူအများမှာ ဝမ်းသာအားရ သြဘာပေးသံများဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။
အန်ဂျီက ဗဟိုသုတေသနဌာန၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် ရပ်ကာ အောက်ဘက်၌ စုရုံးနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ပြနှုတ်ဆက်နေလေ၏။
ပွဲတော်ကြီးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို စတင်သွားချေပြီ။
ဤရုတ်တရက် ရုံးပိတ်ရက်နှင့် ပွဲတော်ကြောင့် နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်ရှိ ပြည်သူများမှာ ရူးသွပ်မတတ် ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်နွှဲနေကြသည်။ နာရီအနည်းငယ်မျှ မကြာမီမှာပင် လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများ၌ မီးရောင်စုံများဖြင့် အလှဆင်ထားကာ ပွဲတော်လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေ၏။
ရဲချီယန်က ရထားပြတင်းပေါက်အစွန်းတွင် မှီကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မေးထောက်ထားရင်း လူများ၏ အခြေအနေကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
ပွဲတော်တစ်ခုတဲ့လား။
လွင်တီးခေါင်ပြင် ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးကတည်းက ဤကဲ့သို့သော လေထုမျိုးကို သူ မခံစားခဲ့ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာမြင့်နေခဲ့ချေပြီ။
ချလပ်...
ကင်မရာခလုတ်နှိပ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော လီဆက်က သူ့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်ခြင်းပင်။
ရဲချီယန်မှာ အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နံနက်ခင်းကတည်းက သူသည် ကောင်းကင်ဥက္ကာပျံ မောင်းနှင်စနစ်နှင့် CVO လမ်းသရဲကို အသုံးပြုကာ လီဆက်ကို နှင်းဖြူရောင် မြို့တော် အနှံ့အပြားသို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ရ၏။
ကောင်းကင်ယံထက်မှဖြစ်စေ၊ မြို့တော်ပြင်ပရှိ မြေပြင်ပေါ်မှဖြစ်စေ။
မြို့တော်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်သည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ၎င်းအောက်ရှိ ဘေးအန္တရာယ်ရှောင်ရှားရေး ဧရာမ သားရဲကြီးကို ရိုက်သည်ဖြစ်စေ လီဆက်က ဓာတ်ပုံ၏ အလှအပကို မထိခိုက်စေဘဲ သူ့ကိုပါ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ပါဝင်လာစေရန်အတွက် ရှုထောင့်တစ်ခုကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေနိုင်ခဲ့လေသည်။
ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရလျှင်တော့ သူက ဓာတ်ပုံများထဲတွင် အတော်လေး ကြည့်ကောင်းနေပေ၏။
"သခင်ကြီးရဲ" ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ နူးညံ့သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အန်ဂျီက ဤနေရာသို့ တစ်ကိုယ်တော် လျှောက်လှမ်းလာခြင်းပင်။ စစ်သားများက ထိုဧရိယာကို ဝန်းရံထားကာ မည်သူမျှ သူတို့ကို လာရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့၏စကားဝိုင်းကို ခိုးနားထောင်ခြင်း မပြုလုပ်နိုင်ရန် သေချာစွာ စောင့်ကြပ်နေကြလေ၏။
"ကျေးဇူးပြုပြီး နည်းနည်းလောက် သောက်ပါဦး"
သူမက နှစ်ကာလကြာရှည်စွာ သိမ်းဆည်းထားသော ဝိုင်နီပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ပိုက်ထားလေသည်။
"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက ကျွန်မအဖေ ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ဝိုင်ပါ။ ကျွန်မ အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါကျမှ သောက်ဖို့ သူပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဟက်... နှမြောစရာကောင်းတာက ကျွန်မ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ဖို့ ငါးလလိုသေးပေမယ့် အခုပဲ သောက်လိုက်ရတော့မှာပဲ"
သူမက ဝိုင်ခွက်သုံးခွက်ကို ယူဆောင်လာကာ ညင်သာစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။ ဖန်ခွက်နံရံများ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်သွားသော သာယာနာပျော်ဖွယ်အသံက ဤခွက်များမှာ အတော်လေး အရည်အသွေးမြင့်မားကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။
"သခင်ကြီး ရဲ နဲ့ ဟိုဘက်က မိန်းကလေးအတွက်ပါ"
"သူမက အရက်မသောက်ဘူး"
"ကောင်းပြီလေ"
ရဲချီယန်၏ အရှေ့တွင် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို ချထားပေးလိုက်သည်။
ဖော့ဆို့ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ ပြင်းရှရှ ဝိုင်ရနံ့များ လွင့်ပျံလာတော့၏။ စီးဆင်းနေသော အရည်ကြို ကျောက်မျက်ရတနာများကဲ့သို့ ဝိုင်အရည်များက ဖန်ခွက်ထဲသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။
အန်ဂျီက တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်သည်။
"အဟွတ်... အဟွတ်... သိပ်တော့ အရသာရှိပုံမရပါဘူး။ ကျွန်မအဖေက လူတွေကို တကယ် လှည့်စားတတ်တာပဲ... ဟက်"
သူမက ကိုယ်ဟန်အမူအရာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရထားကိုမှီကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်လေ၏။
သူမ၏ အမြင်အာရုံက တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာပြီး အသံမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အားပျော့လာတော့သည်။
"သခင်ကြီးရဲ၊ ကျွန်မတို့က ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဆိုက်ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေရုံကလွဲပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူးလား။ ကျွန်မတို့ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလား"
ရဲချီယန်က ဝိုင်ခွက်ကို အောက်ချလိုက်သည်။ ဤအရသာကို သူလည်း သိပ်သဘောမကျလှချေ။
"ကျွန်မလည်း အဲဒီရထားကိုသုံးပြီး ရှင့်လိုလူမျိုး ဖြစ်လာနိုင်တယ်၊ ပြီးရင် ဒီကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားလို့ရတယ်လို့ ရှင်ပြောခဲ့တယ်မလား။ တကယ်လို့ ကျွန်မက နည်းနည်းလောက် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး လူတစ်စုလေးကို ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်တယ် မဟုတ်လား"
ရဲချီယန်က ဆက်လက်၍ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အန်ဂျီက အစကတည်းက သူ့ထံမှ အဖြေတစ်ခုရရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း မရှိသောကြောင့်ပင်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ထွက်မသွားနိုင်ဘူးလေ..."
"ဒါက ကျွန်မအဖေ ကျွန်မကို ယုံကြည်ပြီး အပ်နှင်းထားခဲ့တဲ့ မြို့တော်လေ..."
"အဲဒီရထားနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ လုံးဝမရှိခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ကြရအောင်..."
သူမကိုယ်တိုင် ထွက်မသွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသောကြောင့် ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်ရှိ ပြည်သူများက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး နီးကပ်လာပြီဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားခဲ့လျှင်၊ ထို့အပြင် ထိုရထား၏ တည်ရှိမှုကိုပါ သိရှိသွားခဲ့ပါလျှင် နောက်ဆုံးတွင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။
ဤသည်မှာ ခရီးသည်တင်လေယာဉ်ပေါ်တွင် လေထီးများ ပါရှိခြင်း၊ မပါရှိခြင်းနှင့် တူညီလေ၏။
လေထီးများ မပါရှိပါက လေယာဉ်ပျက်ကျချိန်၌ လူတိုင်းက မိမိတို့၏ သေတမ်းစာများကို ရေးသားရန် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း အနည်းငယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လိမ့်မည်။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က လေထီးတစ်လက်ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့လျှင်တော့ ရှင်သန်ရေးအတွက် လူအချင်းချင်း သတ်ဖြတ်လုယက်ကြသည့် အခြေအနေသို့သာ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
"..."
အန်ဂျီက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
သူမက လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ရာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဖန်ကွဲသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
သူမက တကယ်ပဲ မူးယစ်နေပုံရသည်၊ သို့မဟုတ် မူးယစ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
"သခင်ကြီး ရဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပျော်ရွှင်စရာ ပွဲတော်ရက်လေး ဖြစ်ပါစေ။ တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာလည်း နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်ရဲ့ တည်ရှိခဲ့မှုကို ရှင် ဆက်ပြီး မှတ်မိနေပေးဖို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်"
ဤပွဲတော်ကြီးမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကမ္ဘာသို့ ရဲချီယန် ဝင်ရောက်လာသည့် နဝမမြောက်နေ့အထိ ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။
ဘေးအန္တရာယ်ရှောင်ရှားရေး ဧရာမ သားရဲကြီး အယ်လန်စ်က ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ ချီတက်နေခဲ့၏။
သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ဖျက်ဆီးခံထားရသော မြို့တော်အပျက်အစီးများစွာကို ၎င်းက ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
လူသားများ တစ်ချိန်က တည်ရှိခဲ့ဖူးသော ခြေရာများကိုလည်း ၎င်းက ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့လေ၏။
နှင်းဖြူရောင် မြို့တော် အတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်က အခြေအနေများနှင့် မည်သို့မျှ ခြားနားပုံမရချေ။
လူများမှာ မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းခွင်များသို့ မိမိတို့သဘောဆန္ဒအလျောက် ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
ရယ်မောသံများနှင့် သြဘာပေးသံများက မြို့တော်အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့၏။
ဗဟိုသုတေသနဌာန အတွင်း၌။
အန်ဂျီက သူမ၏ခြေသလုံးများကို ပိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးလျက် အရှေ့ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေလေသည်။
သူမ၏ အကြည့်များက မျက်နှာပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် ထောက်လှမ်းရရှိထားသော အချက်အလက်မျိုးစုံထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေ၏။
"လေထုထဲက စွမ်းအင်တန်ဖိုးတွေ မြင့်တက်လာနေတယ်"
"သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီးပဲ။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကျရောက်လာတော့မယ်"
"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အယ်လန်စ်က ရက်အတော်ကြာ အနားယူထားပြီးပြီပဲ။ လျှပ်စီးဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ"
"အကာအကွယ်ဒိုင်းလွှာကို ဖွင့်လိုက်"
"ပြုပြင်ရေးအဖွဲ့တွေ အသင့်ပြင်ထားကြ"
"ဒီဘေးအန္တရာယ်က။ ဟင်၊ အရင်က ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာတွေ အားလုံးနဲ့ မတူဘူးပဲ။ ဒါက ဘေးအန္တရာယ်အသစ်တစ်ခုပဲ"
အန်ဂျီက တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခုက ချိတ်ဆွဲနေ၏။
သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်မှုဟူ၍ လုံးဝမရှိနေခဲ့ချေ။
သူမက ဤသို့ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်က မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း ကျွန်မတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ဦးမှာပါ"
သုတေသနဌာနထဲရှိ လူများက အော်ဟစ်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။
သူမ၏ဘေးရှိ သုတေသီအိုကြီး တစ်ဦးတည်းကသာလျှင် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေကြောင်းကို ခံစားမိနေ၏။
သူက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားမှ မဆိုဖြစ်ခဲ့ပေ။
"စတင်နေပြီလား"
ရထားတွဲအတွင်း၌ ရဲချီယန်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် နတ်ဆိုး ကတ်ပြား · မာနတရားနှင့် နတ်ဆိုး ကတ်ပြား · ပုန်ကန်မှုတို့က တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်တူကျသွားလေသည်။
အပ်ချည်ကြိုးတစ်မျှင်က သူ့ထံသို့ ဆက်သွယ်လာ၏။
【ပုန်ကန်မှု - နတ်ဆိုးနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း】
နေလုံးကဲ့သို့ စက်ဝိုင်းပုံစံ အမှတ်အသားတစ်ခုက ရဲချီယန်၏ လက်ခုံပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။
မာနတရား ကတ်ပြား၏ ဒုတိယစွမ်းရည်ဖြင့် ဖွင့်လှစ်လိုက်သော နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော အမြင်အာရုံကို ရဲချီယန်က ထိန်းချုပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စိတ်စွမ်းအား သုံးစွဲမှုက မြင့်တက်သွားချေပြီ။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်း၏အကြည့်များက မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ဤမြေပြင်ပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို အမြင်အာရုံထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေ၏။
နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်မှာ ကြီးမားသော်လည်း ဤကမ္ဘာနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သေးငယ်နေပေသည်။
ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...
နှလုံးခုန်သံတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
ဤအခိုက်အတန့်၌။
ဘီးယားစ် ကမ္ဘာဟု အမည်ရသော ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတိုင်းက ဤအသံကို ကြားလိုက်ရလေ၏။
ဒုတ်...
ထိုအသံက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာပြီး ပို၍ပို၍ နှေးကွေးသွားတော့သည်။
ဒုတ်...
ဤနောက်ဆုံးအသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ။
နှလုံးခုန်ရပ်သွားသကဲ့သို့ပင်။
ဘုန်း။ ဘုန်း။
ဝုန်း။ ပြိုကွဲသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။
ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ကွဲကြေကာ ပြိုကျပျက်စီးလာချေပြီ။
မီးတောက်များ မရှိခဲ့သလို မိုးကြိုးများလည်း မရှိခဲ့ပေ။
လုံးဝ ရိုးရှင်းလွန်းလှသော ဤအရာသာလျှင် ရှိနေခဲ့လေ၏။
ဤသည်မှာ ကမ္ဘာကြီး၏ အဆုံးသတ်ပင်တည်း။
【ဒင်】
【သင်သည် လျှို့ဝှက် အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ပြီးမြောက်နေပါသည်】
【ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုသူ】