အခန်း ၃၅၈

အခန်း ၃၅၈။ ၃၃ ခုမြောက် မှတ်တိုင် - အဘူဒို ပင်လယ်

【ကျေးဇူးပြု၍ သင်၏ ၃၃ ခုမြောက် မှတ်တိုင်အဖြစ် အောက်ပါ ပလက်ဖောင်းများထဲမှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပါ】

စနစ်၏ အလင်းမျက်နှာပြင် ပေါ်တွင်...

ကံကြမ္မာ လမ်းဆုံလမ်းခွ တွင် ထွက်ပေါ်လာသော မတူညီသည့် ပလက်ဖောင်း ရွေးချယ်စရာများက ဤနေရာ၌ ပေါ်လာချေပြီ။

【ပလက်ဖောင်း ၁ - ဘိုလင်း ဝင်္ကပါ (အဆင့် ၈ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဘူတာ)】

【ပလက်ဖောင်း ၂ - အဘူဒို ပင်လယ် (အဆင့် ၈ တာဝန် ပလက်ဖောင်း)】

"ဘယ်ဟာကို ရွေးရမလဲ"

သတ်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် တာဝန်။

ပထမတစ်ခုက ရန်လိုသော မကောင်းဆိုးဝါး အများအပြားကို ထွက်ပေါ်လာစေလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့ကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းလိုက်ပါက ကုန်ကြမ်းအတော်များများကို သေချာပေါက် ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ ရဲချီယန် အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ ရထားဒင်္ဂါး အမြောက်အမြားပင် ဖြစ်လေ၏။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက တာဝန် ပလက်ဖောင်း မှ ရရှိသော ရထားဒင်္ဂါး ပမာဏမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် ပိုမိုများပြားလေ့ရှိပေသည်။

"ကျွန်တော် ပလက်ဖောင်း ၂၊ အဘူဒို ပင်လယ်ကို ရွေးမယ်"

【ပလက်ဖောင်း ရွေးချယ်ခြင်း ပြီးမြောက်ပါသည်】

【ကျေးဇူးပြု၍ နေရာတွင် ထိုင်ကာ မြဲမြံစွာ ကိုင်တွယ်ထားပါ။ အရှေ့ဘက်တွင် ရထားမှာ ၃၃ ခုမြောက် မှတ်တိုင် - အဘူဒို ပင်လယ်သို့ ဝင်ရောက်တော့မည် ဖြစ်ပါသည်】

လေဟာနယ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရထားသံလမ်းများက ရှေ့သို့ ဆန့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရထားကြီး ထိုအထဲသို့ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်သွားချိန်၌...

မျက်စိကျိန်းမတတ် စူးရှသောအလင်းရောင်ကြောင့် ရဲချီယန်မှာ မသိစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်မိလေ၏။

ရထားဥသြဆွဲသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရထားကြီးက အရှိန်လျော့ကာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ရဲချီယန်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။

ရထားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင်မူ တောက်ပလင်းလက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ ကောင်းကင်ယံမှာ လွင်တီးခေါင်ပြင် ၏ မှိုင်းညို့နေမှုနှင့် မတူညီဘဲ ဤဘူတာရုံကမ္ဘာမှာ အတော်လေး လင်းထိန်နေခဲ့လေ၏။

【၃၃ ခုမြောက် မှတ်တိုင်သို့ ရောက်ရှိပါသည် - အဘူဒို ပင်လယ်】

【ဤမှတ်တိုင် - အန္တရာယ်မရှိပါ】

"ငါ ပင်လယ်ပေါ် ရောက်နေတာလား"

သူက ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူ၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ရွေ့လျားရန်အတွက် လိုအပ်သော အမည်းရောင် ရထားသံလမ်းများမှာ ပင်လယ်ရေပြင်အောက် စင်တီမီတာ အနည်းငယ်အကွာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေပြီး ရထားကို ရေပေါ်တွင် ရပ်တန့်နိုင်ရန် ထောက်ပံ့ပေးထားလေ၏။

ထို့အပြင် ရထားပြတင်းပေါက်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤမှတ်တိုင်အတွက် သူ၏တာဝန်မှာ ထိုနေရာတွင် ထွက်ပေါ်လာရန် အလားအလာအများဆုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဂလောက်... ဂလပ်...

ယန္တရားဘီးများ ရွေ့လျားသံက ရဲချီယန်၏ ခြေရင်းတွင် ရပ်တန့်သွား၏။

သူက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဝေါလီ က သူ့ကို သနားစရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်နေလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒီမှတ်တိုင်မှာ ငါ မင်းကို အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးမယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့"

ခွင့်ပြုချက်ရရှိသွားသောကြောင့် စက်ရုပ်ငယ်လေးမှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားတော့၏။ ပြီးခဲ့သည့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကမ္ဘာတွင် ထိုသဘာဝဘေးအန္တရာယ်များကြောင့် ၎င်းအတွက် စွမ်းဆောင်ရည်ပြသရန် နေရာမရှိခဲ့ချေ။

ယခုအခါ အတော်လေး ပုံမှန်ဖြစ်သော ပလက်ဖောင်း တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဝေါလီ အတွက် ရတနာရှာဖွေမှုများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ရဲချီယန်က စက်ရုပ်ငယ်လေး၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး လေဟာနယ် လျှပ်စစ်မီးဖိုကို အသုံးပြုကာ ၎င်းအား နောက်တစ်ကြိမ် အားအပြည့်သွင်းပေးလိုက်လေ၏။

"ဘေးကင်းအောင် နေနော်။ ဒီတစ်ခါကျရင် ဒီအလင်းမျက်နှာပြင် အမှတ်အသားကို သုံးဖို့ မမေ့နဲ့၊ မင်းကို ငါ ပြန်ခေါ်ပေးမယ်"

ဝေါလီ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရထားပေါ်မှ ထွက်ခွာကာ ပင်လယ်ထဲသို့ တန်း၍ ခုန်ချသွားတော့သည်။

"ကဲ... အခုတော့"

သူက ရထားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

ကျွန်းငယ်လေးပေါ်သို့ သူ ခြေချလိုက်လေ၏။

ချလပ်... ချလပ်...

ကင်မရာ ရိုက်ကူးသံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ရဲချီယန်က သူ၏နောက်တွင် လိုက်ပါလာသော လီဆက်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ဤကင်မရာကို ရရှိပြီးကတည်းက သူမသည် ရဲချီယန်ကို တစ်နေကုန် တစ်နေခန်း ဓာတ်ပုံလိုက်ရိုက်နေတော့သည်။

"ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ လှပတဲ့ နေရာတစ်ခုခုကို သွားရှာပါလား၊ ဒီနေရာက ဘာထူးခြားလို့လဲ"

လီဆက် က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ကာ သူ၏အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

"ရှိပါတယ်ရှင်..."

"သခင်လေးကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့်ရသရွေ့ အဲဒါက လုံလောက်နေပါပြီ"

"..."

ရဲချီယန်က ခေါင်းရမ်းလိုက်သော်လည်း သူမကို မတားဆီးတော့ချေ။

ကျွန်းပေါ်တွင် ရှာဖွေမှုများ လုပ်ဆောင်ရန် မျက်ရည်နီ၊ ကျီးကန်း နှင့် သိမ်းငှက်တို့ကို သူ ဆင့်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

လူများလျှင် အလုပ်မြန်သည်ဆိုသည့် ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် လူသားများ တစ်ချိန်က နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော ကျွန်းပေါ်ရှိ အိမ်တစ်လုံးကို သိမ်းငှက်က ရှာတွေ့သွားခဲ့လေသည်။

တံခါးမှာ သော့ခတ်မထားချေ။

သိမ်းငှက်က ခြေသည်းတစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်၏။

ငါးညှီနံ့ အနည်းငယ်နှင့် ရောနှောနေသော ဆွေးမြည့်ခြင်း အနံ့အသက်များက သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ဤအနံ့ဆိုး၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သိမ်းငှက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကာ အိမ်ကို အုတ်မြစ်မှစ၍ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်လေ၏။

"အာ... အာ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျီးကန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သိမ်းငှက်၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ခြေသည်းတစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ချကာ ၎င်းအား အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ပုံစံမှာ ပြဿနာရှာလုနီးပါးဖြစ်နေသော လက်အောက်ငယ်သားကို ဆုံးမနေသည့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့် အလွန်တူညီနေပေ၏။

ရဲချီယန်က သိမ်းငှက်၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်ပြီး မုန်တိုင်းမျက်လုံး ကျောက်တုံး ကို ထုတ်ယူကာ အနိမ့်ဆုံး စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သာယာသော လေပြေလေးတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် အခန်းတွင်းရှိ အနံ့အသက်များ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

သူက ကပ်ရောဂါ ဆရာဝန် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

ကုတင်ပေါ်တွင် အရိုးဖြူများအဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေတော့သော အလောင်းတစ်လောင်းကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် ကုတင်ဘေးရှိ စာရေးစားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့၏။

ဓားတစ်လက်၊ ဖလင့်လော့(ခ်) သေနတ်တစ်လက်၊ ဖြောင့်တန်းသော မှန်ပြောင်းတစ်လက်နှင့် သံလိုက်အိမ်မြှောင်တစ်ခုတို့ ဖြစ်သည်။

စားပွဲအံဆွဲကို သူ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အထဲတွင် မြေပုံတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

【ဂျက်ဖ် ၏ ရတနာမြေပုံ】

【သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးကျယ်ဆုံး ပင်လယ်ဓားပြဘုရင်ကြီးကို သမုဒ္ဒရာက ဝါးမျိုသွားခဲ့ပြီး မသေဆုံးမီမှာ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရတနာမြေပုံကို ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်】

【ဂျက်ဖ် ၏ ရတနာတွင် သူ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာများအားလုံး ပါဝင်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည့်တိုင်အောင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ၎င်းကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ】

"တကယ်ကြီး ရတနာမြေပုံပဲ၊ ဒါဆို ဒီလူက ပင်လယ်ဓားပြပေါ့"

ရဲချီယန်က ရတနာမြေပုံကို ကိုင်ထားကာ ကုတင်ပေါ်ရှိ အလောင်းဆီသို့ လှမ်း၍ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

"မင်း မသေခင် ရတနာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးပေါ့လေ ဟုတ်လား။ စိတ်ချပါ၊ မင်းအတွက် ငါ သွားရှာပေးမယ်။ အချိန်ကျရင် မင်းအတွက် ငါ... အဟမ်း၊ မင်းအတွက် ရတနာသေတ္တာ တစ်လုံး မီးရှို့ပြီး ပို့ပေးလိုက်မယ်"

တာဝန်ပစ်မှတ်ကို ရရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဤကျွန်းငယ်လေးနှင့် အိမ်လေးမှာ အခြားမည်သည့် အဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့ချေ။

စားပွဲပေါ်ရှိ အခြားပစ္စည်းများကို သူ ယူဆောင်လိုက်လေ၏။ သေဆုံးသွားသော ပင်လယ်ဓားပြ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သိပ်ထူးခြားပုံမရပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပစ္စည်းများအားလုံးမှာ အဆင့် ၂ ဝန်းကျင်တွင်သာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သံလိုက်အိမ်မြှောင် တစ်ခုတည်းသာ အနည်းငယ် ထူးခြားနေပေသည်။

【ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘော သံလိုက်အိမ်မြှောင် (အဆင့် ၂)】 【အနီးနားတွင် ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘော ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ သတိပေးချက်တစ်ခုကို အသက်သွင်းရန် စိတ်စွမ်းအား ကို ထည့်သွင်းပါ】

"အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း"

【စိတ်စွမ်းအား ၁၂၂ → ၁၁၉】

【တိကျမှန်ကန်သော ပင်လယ်ဓားပြ သံလိုက်အိမ်မြှောင် (အဆင့် ၃)】 【အနီးနားတွင် ပင်လယ်ဓားပြများ ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ အလိုအလျောက် သတိပေးပါသည်】

ဒီကမ္ဘာမှာ ပင်လယ်ဓားပြတွေ သောင်းကျန်းနေပုံရတယ်။ ဤသံလိုက်အိမ်မြှောင်က အမှန်တကယ် အသုံးဝင်လာနိုင်ပေသည်။

"အင်း... ကိုယ့်အတွက် သင်္ဘောတစ်စင်းလောက် လိုအပ်မလား"

"ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်ကျရင် အဆင့်မြှင့် ရွေးချယ်စရာတွေထဲမှာ ငါ ဝယ်လို့ရနိုင်တာပဲ"

မြေပုံပေါ်ရှိ ဦးတည်ရာအတိုင်း လိုက်ကာ ရဲချီယန်က ဘူတာအတွင်း စတင်လည်ပတ်ခြင်း မော်ဂျူးကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ရတနာရှိရာ တည်နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

အမည်းရောင် ရထားသံလမ်းများက ပင်လယ်ပြင်အထက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ လွင့်မျောနေပြီး ရှေ့သို့ အဆက်မပြတ် ဆန့်ထွက်သွားလေ၏။ သမုဒ္ဒရာကြီးကပင် ရထားရှေ့ဆက်ချီတက်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

နေ့လယ်ပိုင်းအတွင်း မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာမည်သို့မျှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ရထားအသံမှလွဲ၍ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ သက်ရှိများ ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲပျံနေသော ဇင်ယော်ငှက်များသာ မရှိပါက သူသည် အခြားထူးခြားသော ပလက်ဖောင်း တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားမိပြီဟု ရဲချီယန် အမှန်တကယ် ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

"သဲပုံစံငယ် ပေါ်က တည်နေရာ ကိုဩဒိနိတ်တွေက ဒီရတနာမြေပုံပေါ်က ကိုဩဒိနိတ်တွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူးပဲ"

"ဖြတ်သွားတဲ့လမ်းမှာပဲ ဝင်လုပ်သွားလိုက်တော့မယ်"

"အင်း... ပင်လယ်ကမ်းစပ်ကို ရောက်နေမှတော့ ဟက်၊ အခု သေချာ ငါးမျှားလို့ ရပြီပေါ့"

ဤတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုက ညမိုးချုပ်သည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့လေ၏။

ရဲချီယန်က ရထားခေါင်မိုးကို မှီထိုင်ကာ ခြေထောက်ချိတ်လျက် အေးအေးဆေးဆေး နေနေပြီး ရထားကြီးမှာလည်း အမြင့်ဆုံးအမြန်နှုန်းဖြင့် မမောင်းနှင်ဘဲ ခရီးဆုံးပန်းတိုင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားနေတော့သည်။

သူ၏အရှေ့ရှိ ငါးဖမ်းပိုက်ကွန်ထဲတွင်တော့ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

"ငါက ငါးမျှားတာနဲ့ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အကျိုးမပေးရတာလား"

လွင်...

အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော အသံတစ်သံကြောင့် နေ့ခင်းအိပ်မက်မက်နေသော ရဲချီယန်မှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ သူက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

အချိန်တိုင်းလိုလို ဗလာနတ္ထိသာ ဖြစ်နေလေ့ရှိသော ထိုစက်ယန္တရား ငါးမျှားတံ မှာ ယခုအချိန်၌ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေခဲ့ချေပြီ။

"ငါးကြီး တစ်ကောင်လား"

တုန်ခါမှုက ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ငါးမျှားတံမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေတော့သည်။ ရဲချီယန်က ငါးမျှားတံကို ဆွဲကိုင်ကာ အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဆွဲတင်လိုက်လေ၏။

အရွယ်ရောက်ပြီး ယောကျ်ားတစ်ယောက်စာခန့် ကြီးမားသော ငါးလိပ်ကျောက်တစ်ကောင် ပါလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"တော်တော်ကြီးတာပဲ။ ဟင်... သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အရာကြီးက ဘာကြီးလဲ"