အခန်း ၁၄၁၇

အခန်း (၁၄၁၇) နန်းတော်ကြီးက အတော်လေး လူသူကင်းမဲ့ဖြစ်နေသလိုပဲ

တစ်ဖက် အနာဂတ်ဗုဒ္ဓကလည်း ယခုဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤအမျိုးသမီး၏ရည်ရွယ်ချက်များကို ဟန့်တားရန် လုံလောက်သင့်ပါသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟိုထူဧကရီကလည်း အထက်သို့ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာမော့ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှီမု သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာကိုက်ထားလိုက်၏။

သခင်မ နှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာအဖော်ပြုလာခဲ့ရာ၊ တစ်ဖက်လူက သူမ၏အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အဆက်မပြတ်စုစည်းနေပြီး အချိန်မရွေးဖောက်ထွက်ရန်အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြောင်း သူမ သဘာဝကျကျပင်အာရုံခံနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အခြားဧကရာဇ်တစ်ပါးက ဤနေရာတွင် စောင့်ကြည့်နေပြီး၊ယခု ဗောဓိဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ပါးပါထပ်တိုးလာပြီဖြစ်ရာ၊ အောင်မြင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိတော့သလို ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် အခွင့်အလမ်းလည်းမရှိတော့ပေ။

လေထုက အနည်းငယ်တင်းမာလာချိန်တွင်။

ဘုန်းကြီးကျစ်ခုန်းက တိတ်တဆိတ်နောက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးက သူ့အတွက် ချထားပေးသောထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်လျှင်ပင်။ သူခုန်ချရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့သည့် အခြေအနေသို့ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းစွာသိရှိထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ယခုသတင်းမပို့နိုင်ပါက၊ သူ့တွင် နောက်ထပ်အခွင့်အရေးဘယ်သောအခါမှ ရရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

…

မှောင်မိုက်နေသော မြို့ကြီး ငါးမြို့တွင်.

၎င်းတို့၏အောက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းများတဖျပ်ဖျပ်လင်းလက်နေသော ပုံရိပ်များရှိနေသည်။

ဝူကျွင်းက ပလ္လင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသော်လည်း အပ်ချွန်ကိုခုထိုင်‌နေရသည့်အလား ခံစားနေရသည်။ သူက အဝေးရှိ ခယ်ရှစ်စန်းကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ဤလူငယ်လေးက တည်ငြိမ်နေပုံပေါ်သော်လည်းအမှန်တကယ်တွင် သူ၏ လက်ဖဝါးကလက်တန်းကို ချေမွလုနီးပါးဖြစ်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။

ထိုအခါမှသာ သူတိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

'အချိန်တွေ ဒီလောက်လေးပဲကုန်လွန်သွားသေးတာ။ အရင်တုန်းကဆိုရင် ဒါက သူတစ်ရေးအိပ်ဖို့လုံလောက်တဲ့ အချိန်လေးပဲရှိပါသေးတယ်။'

အတိတ်ကဆိုလျှင် သခင်ဖြစ်သူအတွက် သူ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သော ထူးခြားသည့်စွမ်းဆောင်မှုများအပေါ်အခြေခံရုံမျှဖြင့်၊ ခန်းမသခင်ဟူသော ဘွဲ့က သူနှင့်ထိုက်တန်သည်ဟု သူထင်မြင်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အဆင့်နှင့် ဆင်တူသည့် အများဆုံး တာအိုနယ်ပယ်တစ်ခုကိုသာ ကြီးကြပ်ရမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတော့...

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသော ဝူကျွင်းက အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသကဲ့သို့ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းက မသေမျိုးဘုရားကျောင်း နှင့် ဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းမှ နတ်ဘုရား ရုပ်တုများဖြစ်ကြပြီး၊ ယဇ်ပလ္လင်၏အမြင့်ဆုံး အဆင့်တွင်ထားရှိခံရရန် ထိုက်တန်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

"ကောင်းကင်ဘုံကို ခိုးယူခြင်း...။"

အရှေ့ဘက်အစွန်းဧကရာဇ်က အရှေ့ရှိဘုန်းကြီးများကို ကြည့်ရင်းဖြည်းညှင်းစွာနောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မဟာလွတ်လပ်ခြင်းဗောဓိသတ္တ အပါး နှစ်ဆယ်နီးပါးခန့် ရှိနေခဲ့သည်။

ဤလူစာရင်းက လက်ရှိတွင် မသေမျိုးခုံရုံးကို မကျော်လွန်နိုင်သေးသော်လည်း၊ အထင်သေး၍မရနိုင်ပေ။

သူ နာကြည်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

ဧကရာဇ်တစ်ပါးက ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့နေသင့်သော်လည်း၊ သူက ရှန်းယီ၏ရှေ့တွင် သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ရာ၊ယခုအခါ သေခြင်းတရားကပင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ထင်ရသည်အထိဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဧကရာဇ်တစ်ပါးက အကျဉ်းသား တစ်ဦး၊ အခြားသူများ၏အလိုကျ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ခံရသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ရှန်းယီ မင်း နတ်ဘုရားတွေရဲ့အပြစ်ပေးမှုကို မကြောက်ဘူးလား။"

"ကြောက်တာပေါ့။ အဲဒါကြောင့် ငါက လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရှာဖွေနေတာလေ။"

ဦးညွှတ်နေသူများ၏အရှေ့၊ ခန်းမသခင်ငါးဦး၏ အထက်၊တိမ်တိုက်များပေါ်မြင့်မားသော နေရာတွင် လူငယ်လေးတစ်ဦးထိုင်နေရင်း သူ၏ဧကရာဇ် အသံက ဖြည်းညှင်းစွာပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

အရှေ့ဘက်အစွန်းဧကရာဇ်က ထပ်မံအပြစ်တင်ချင်သော်လည်း၊ ထိုအတွေးပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ပြင်းထန်သောဆုတ်ဖြဲခံရသည့် ခံစားချက်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုရိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး၊ စကားတစ်ခွန်းမှားပြောမိပါက သူ၏အသိစိတ် တစ်ခုလုံး လုံးဝဖျက်ဆီးခံရမည့်အလားပင်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မဟာလွတ်လပ်ခြင်းဗောဓိသတ္တများ အားလုံး အဘယ်ကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေကြသနည်းဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့၏။

အရှေ့ဘက်အစွန်းဧကရာဇ်က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ "ဒီလောကမှာ လွတ်မြောက်ခြင်းဆီကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းက အရမ်းရှားပါးတယ်။ ဗုဒ္ဓသုံးပါး က အချိန်မြစ်ကို အုပ်စိုးပြီး၊ ဂိုဏ်းချုပ်သုံးပါးက လောကကြီးထဲက သန့်စင်မှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုတွေကို ခွဲခြားဖို့တစ်ပါးတည်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။"

"မူလက၊ မသန့်စင်မှုလမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်..."

မူလဖရိုဖရဲဖြစ်မှုများကွဲကွာသွားချိန်တွင်၊ သန့်စင်သောအရာက မိုးကောင်းကင်ဖြစ်လာပြီး၊ မသန့်စင်သောအရာက မြေပြင်ဖြစ်လာခဲ့၏။

မသန့်စင်မှုက သက်ရှိလောက၏သေမျိုးလောက ကို ရည်ညွှန်းသည်။

ဤသည်မှာ လွတ်မြောက်ခြင်း၏တတိယမြောက် လမ်းကြောင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းကို ရှန်းယီကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဧကရာဇ်ချီကို အားကိုးပြီး အင်ပါယာမြို့တော်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေရင်တောင်၊ ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းကို ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာထပ်ပုန်းနေနိုင်မလဲ။" အရှေ့ဘက်အစွန်းဧကရာဇ်က လှောင်ပြောင်ကာဖြင့် မေးခွန်းထုတ်ရန်ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး၊ ရွှင်ပျော် အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓကလည်း ကြည့်ရန်ခေါင်းမော့လာခဲ့သည်။

လူတိုင်းကြည့်နေစဉ်မှာပင်။ ရှန်းယီက တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ပုံရိပ်က နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမ အတွင်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

သူထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အတူ၊ အပြင်လောကအား ခေတ္တမျှဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရာ မသေမျိုးဗုဒ္ဓများ အားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

၎င်းသည် အဆုံးအစမရှိသော မြေရိုင်းနယ်မြေ တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ယံတွင်ဝဲပျံနေသော ဝါညိုရောင်တိမ်တိုက်မရှိဘဲ ရှင်းလင်းနေခဲ့၏။

ရှင်သန်ရန်အတွက် ရှန်းယီက အင်ပါယာမြို့တော် အတွင်း၌နေလိမ့်မည်ဟု လူတိုင်းထင်မှတ်ထားချိန်တွင်၊ ဤဧကရာဇ်က နတ်ဘုရားမင်းဆက်မှ မိမိဆန္ဒအလျောက်မမျှော်လင့်ဘဲ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။