အခန်း ၁၀
Vol. 1 Ch. 10
အခန်း ၁၀
“ဟားဟားဟား... ဒီလိုမှပေါ့။ စောစောက ပြသခဲ့တဲ့ အမူအရာတွေက ဘာတွေလဲ။”
ဆရာ ခယ်လုံက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးသည်။
“ကောင်းပြီ... မင်းတို့ရဲ့ သားရဲတွေကို အကုန် ထုတ်လိုက်ကြ။ ငါ မင်းတို့အတွက် လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်တွေ စီစဉ်ပေးမယ်။”
“အတန်းခေါင်းဆောင်နဲ့ အားကစားမှူးကနေပဲ စလိုက်ကြရအောင်။ လာ... မင်းတို့ရဲ့ သားရဲတွေကို ငါ့ကို ပြကြစမ်း။”
ဆရာ ခယ်လုံက လူအုပ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ လောလောဆယ်တွင် သူသည် အတန်းအရာရှိ အနည်းငယ်ကိုသာ မှတ်မိနေသေးသည်။
အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုး၍ သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ငွေဖြူရောင် ကြောင်ကလေးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းကို မော့၊ ရင်ကိုကော့လျက် လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။
“မြောင်...”
ပေါက်ကွဲ ကျောက်တုံးဝက်ဝံကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြောင်ကလေး၏ အမွှေးများမှာ ချက်ချင်း ထောင်ထသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် အမြီးကုပ်လျက် အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်၏ နောက်သို့ အလောတကြီး ပုန်းအောင်းလိုက်တော့သည်။
“လေဓာတ်ရှိတဲ့ ကောင်းကင်လမ်းလျှောက်ခြင်းကြောင်ပဲ။ မဆိုးဘူး။ သူ့ရဲ့ အရှိန်နှုန်းကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့အတွက် အလေးချိန် နှစ်ဆယ်ကီလိုဂရမ် ထပ်ဖြည့်လိုက်။”
ဆရာ ခယ်လုံ၏ အသံအဆုံးတွင် မြေကြီးမှာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ သဲဆန်သော ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အလွှာတစ်ခုသည် ကောင်းကင်လမ်းလျှောက်ခြင်းကြောင်၏ ခြေလက်အင်္ဂါများကို လာရောက်ရစ်ပတ် ဆင်မြန်းသွားခဲ့ရာ ၎င်းကို ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲလောက်သည့်အထိ အလွန်အမင်း လေးလံသွားစေတော့သည်။
“မြောင်”
ကောင်းကင်လမ်းလျှောက်ခြင်းကြောင်တစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ရမီမှာပင် ၎င်းသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းရှိ အပြေးစက်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး သနားစရာကောင်းသော အပြေးလေ့ကျင့်မှုကို စတင်လိုက်ရတော့သည်။
“မင်းလည်း သွားပြေးတော့။ အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ ခံနိုင်ရည်ကို တည်ဆောက်ထားရမယ်။ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နိုင်စွမ်းက သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်။”
ဆရာ ခယ်လုံက အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းးလန်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး လျှပ်စစ်ကူးစက်ပတ်လမ်းများနှင့် အမျိုးမျိုးသော အတားအဆီး ဖန်တီးစက်များ ရှိရာ ဘေးချင်းကပ် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခြင်း လေ့ကျင့်ရေး ဧရိယာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကူးစက်ပတ်လမ်းများနှင့် အတားအဆီး ဖန်တီးစက်များ၏ အရှိန်နှုန်းမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာမည် ဖြစ်သည်။
“နောက်တစ်ယောက်။”
နောက်တစ်ယောက်မှာ အားကစားမှူး လျူရှန်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ သားရဲမှာ အရှည် စင်တီမီတာ သုံးဆယ်ခန့်ရှိသော ရေဓာတ်ငွေရောင်ချပ်ဝတ် မိကျောင်း သားပေါက်လေး ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာလည်း ကြယ်သုံးပွင့် အလားအလာရှိသော သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
“ရေဓာတ်ပဲ... အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ ရေငုပ်နိုင်စွမ်းကို လေ့ကျင့်ပေးပြီး ရေငုပ်ခြင်းစွမ်းရည်ကို ကျွမ်းကျင်အောင် ကြိုးစားစမ်း။ မင်း... လျူရှန်း မင်းလည်းပဲ အတားအဆီးဖြတ်ကျော် အပြေးလေ့ကျင့်မှုကို သွားလုပ်တော့။”
...
မကြာမီ လူတိုင်း၏ လေ့ကျင့်ရေးတာဝန်များကို သတ်မှတ်ပေးပြီးသွားခဲ့သည်။ ကွင်းပြင်ကျယ်ပေါ်တွင် အပြင်ဘက် လေ့ကျင့်ရေးဧရိယာ တစ်ဆယ်ကျော်ရှိပြီး သားရဲတစ်ကောင်ချင်းစီအတွက် သီးသန့် အစီအစဉ်များ လိုအပ်သည်။
မကြာခင်မှာပင် ကျန်းဟန်အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကျန်းဟန်က သူ၏ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက် ဆရာ ခယ်လုံမှာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။
“မင်းက ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ ကျောင်းသားလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သားရဲကုန်သည်တွေကတော့ တကယ့်ကို လူယုတ်မာတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ အကယ်၍ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်က ကျောက်စိမ်းဖီးနစ် လိပ်ပြာဘုရင်အဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားရင် တော်တော်လေးကို ကောင်းမွန်တဲ့အဆင့်မှာ ရှိနေဦးမှာပါ။”
ဆရာ ခယ်လုံက သူ့ကို အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုအရာက အနှစ်သာရမရှိသော အပေါ်ယံ အားပေးစကားမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းဖီးနစ် လိပ်ပြာဘုရင် ဖြစ်လာလျှင်ပင် ကြယ်နှစ်ပွင့် အလားအလာရှိသော အဆင့်သာ ဖြစ်နေဦးမည်ဖြစ်ရာ အခြေခံအားဖြင့် အသုံးမဝင်ချေ။
“ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ကို ခေါ်ပြီး သူ့ရဲ့ အရေပြား ကြံ့ခိုင်မှု အားကောင်းလာစေဖို့ တိုက်ခိုက်ခြင်း လေ့ကျင့်ခန်းကို သွားလုပ်တော့။”
ဆရာ ခယ်လုံက တာဝန်တစ်ခုကို အလွယ်တကူ သတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။ အဓိကအားဖြင့် ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်သည် အရေပြားကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားဘာများ လုပ်ဆောင်နိုင်ဦးမည်နည်းဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိရှိသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး အရမ်းခက်ခဲသောအရာကို ခိုင်းမိပါက ကျန်းဟန်၏ ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်မှုကို ထိခိုက်သွားမည်စိုးသဖြင့် မိမိဘာသာ လေ့ကျင့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ကို ခေါ်ကာ လေ့ကျင့်ခန်း စတင်ရန်အတွက် အနည်းငယ် ဝေးကွာပြီး လူသူကင်း၍ တိတ်ဆိတ်သော လေ့ကျင့်ရေးဧရိယာတစ်ခုသို့ လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... ဆက်လုပ်ကြစို့။”
ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်း၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ၎င်း၏အတွင်းသို့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါရမီကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်လေတော့သည်။
၎င်းသည် မာကြောခြင်း စွမ်းရည်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးဖြစ်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အသုံးဝင်နေဆဲပင်။ ၎င်းက ပိုင်လင်းကို သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို အရှိန်မြှင့်ခြင်းကဲ့သို့သော အခြားစွမ်းရည်များကိုပါ ကျွမ်းကျင်လာစေရန် အခွင့်အရေးများ ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။
“ဂျိ ヽ(￣▽￣)و"
ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်သည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွနေပုံရပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းလေ့ကျင့်ခန်းကို လျင်မြန်စွာ စတင်လိုက်တော့သည်။
ကျန်းဟန်သည်လည်း ပိုင်လင်း၏ လေ့ကျင့်မှုကို ကြီးကြပ်လမ်းညွှန်ပေးရင်း အနီးနားတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတားအဆီးဖြတ်ကျော် အပြေးလေ့ကျင့်မှုကို စတင်လိုက်သည်။
“မင်းက မာကြောခြင်းစွမ်းရည်ကို သင်ယူပြီးသားပဲ။ အခု မင်းလုပ်ရမှာက အဲဒါကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ။ နောက်ဆုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သီးသန့်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီအလိုက် မာကြောမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အဆင့်အထိ ရောက်ရမယ်။”
ကျန်းဟန်က ၎င်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျောင်း၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စက်ပစ္စည်းကိရိယာများ ရှိသဖြင့် ပိုင်လင်းအနေဖြင့် အရာဝတ္ထုများကို ကိုယ်တိုင်လိုက်၍ တိုက်ခိုက်နေရန် မလိုပေ။ ဤအရာသည် ဆယ်ကုဗမီတာ ကျယ်ဝန်းသော ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် မှန်ခန်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင် အထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မှန်ခန်းနံရံရှိ စက်များက ၎င်းကို ထိမှန်စေရန် အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော ကျောက်တုံးလုံးလေးများကို ပစ်လွှတ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။
ထိုအရာက ပိုင်လင်း၏ ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်းနှင့် ရိုက်ခတ်မှုဒဏ် ခံနိုင်ရည်ကိုပါ လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သည်။
ကျန်းဟန်၏ ပါရမီအကူအညီကြောင့် ပိုင်လင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော သင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ၎င်းသည် ထိုလေ့ကျင့်မှုနှင့် လျင်မြန်စွာ အသားကျသွားပြီး မိမိဘာသာ စတင်လေ့ကျင့်တော့သည်။
ရှောင်တိမ်းခြင်းကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ၎င်းသည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် ကျောက်တုံးလုံးလေးများကို မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ လာရောက်ရိုက်ခတ်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျောက်တုံးလုံးလေးများကို ထိမှန်စေရန် ပိုးမျှင်ပစ်လွှတ်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ပိုးမျှင်၏ ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းအားကိုပါ လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။
“ငါ့ရဲ့ ပိုးကောင်လေးက တကယ့်ကို နဂါးဖြစ်လာမယ့် အလားအလာ ရှိတာပဲ။”
ကျန်းဟန် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ အကြောင်းမှာ ပိုင်လင်းတစ်ယောက် တကယ့်ကို အပြင်းအထန် ကြိုးစားလေ့ကျင့်နေသောကြောင့်ပင်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လေ့ကျင့်ရေးနည်းပြ ဆရာ ခယ်လုံသည် လူအုပ်ကြီးကို ခြောက်လှန့်ရန်အတွက် ပေါက်ကွဲ ကျောက်တုံးဝက်ဝံကြီးကို ကွင်းပြင်ထဲတွင် ထားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကမူ အနားယူရန် ကျောက်ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း မည်သူမျှ လေ့ကျင့်မှုကို မခိုကပ်ရဲကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆင့် ၄ တပ်မှူးအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးသည် အမြင်၊ အကြား၊ အနံ့နှင့် အရာသာ ဟူသော အာရုံလေးပါးလုံး ပွင့်လင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကွင်းပြင်ကျယ်ပေါ်ရှိ လှုပ်ရှားသံအသေးအဖွဲလေးပင် သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှ လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိသောကြောင့်ပင်။
တစ်စုံတစ်ဦးက သေသေချာချာ မလေ့ကျင့်သည့်အခါတိုင်း ပေါက်ကွဲ ကျောက်တုံးဝက်ဝံကြီးက ထိုသူ့အနားသို့ ရောက်ရှိလာတတ်သည်။
“ဆရာ... ကျွန်တော် ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဆရာ ကျွန်တော့်ကို အသေသတ်ရင်တောင်မှ ဆက်ပြီး မလေ့ကျင့်နိုင်တော့ဘူး။”
တစ်နာရီအချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကျောင်းသားအားလုံးနီးပါးနှင့် သူတို့၏ သားရဲများသည် အားအင်ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ပင်ပန်းသွားကြသဖြင့် ရပ်နားလိုက်ကြသည်။ ဆရာ ခယ်လုံက အားလုံးကို အနားပေးတော့မည့်အချိန်မှာပင် အမှန်တကယ် ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေဆဲဖြစ်သော လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
“ဟင်...။ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်လား။ ဒါက မာကြောခြင်းစွမ်းရည်ကို ကျွမ်းကျင်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်လား။”
သေသေချာချာ အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် ဆရာ ခယ်လုံတစ်ယောက် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်မိသည်။
သူသည် မူလက ယခုအချိန်အထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မည့်သူများမှာ အတန်းခေါင်းဆောင် သို့မဟုတ် အားကစားမှူးကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းကျောင်းသားများ၏ သားရဲများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။
ထို့အပြင် ထိုကျောက်စိမ်းပိုးကောင်သည် မာကြောခြင်းစွမ်းရည်ကို ကျွမ်းကျင်ထားရုံတင်မကဘဲ မိမိဘာသာ လေ့ကျင့်ခန်းကို ဆန်းသစ်တီထွင်ပြီး ပါးနပ်စွာ လေ့ကျင့်နေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
“နားမယ်ဟုတ်လား။ ဘာကိုနားမှာလဲ။ ဟိုဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြစမ်း။ အဲ့ဒီ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်က အခုထိ လေ့ကျင့်နေတုန်းပဲ။ မင်းတို့နဲ့ မင်းတို့ရဲ့ သားရဲတွေက အဲဒီပိုးကောင်ထက်တောင် ညံ့ဖျင်းနေကြတာလား။”
ဆရာ ခယ်လုံက လူအုပ်ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး အေးစက်စွာ အော်ငေါက်လိုက်သည်။
“ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ။”
ဤသည်မှာ လူအများစု၏ ကနဦး တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်တစ်ကောင်က သူတို့၏ သားရဲများထက် ပိုပြီး သန်မာနိုင်ပါမည်လော။
“ဆရာ... ဒါက မတရားဘူး။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက အလေးချိန်တွေနဲ့ လေ့ကျင့်နေရတာလေ။ ပြီးတော့ ဆရာက ကျန်းဟန်နဲ့ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ကို ဘာလေ့ကျင့်ရေးတာဝန်မှတောင် သတ်မှတ်မပေးထားဘူး။”
အားကစားမှူး လျူရှန်းက မကျေမနပ် ညည်းညူလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်မတို့ကို ပေးနားပါတော့။ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး။”
အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလျက် လျူရှန်းနှင့် စိတ်ကူးချင်း တူညီနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဤအရာကးမှာ ဆရာဖြစ်သူက သူတို့ကို စိတ်ဓာတ်တက်ကြွအောင် တွန်းအားပေးရန် အသုံးပြုသည့် နည်းဗျူဟာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခံစားမိနေသည်။
“အမှိုက်တွေ၊ အသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေ...။ ဒါကိုတောင် ပြန်ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့။ အဲ့ဒီကောင် ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ခန်းမျိုး လုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းတို့မျက်စိနဲ့ သွားကြည့်လိုက်ကြစမ်း။ မင်းတို့ရဲ့ သားရဲတွေထဲက တစ်ကောင်မှ အဲ့ဒီကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ကို နိုင်အောင်တိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ရဲရဲကြီး ပြောရဲတယ်။”
ဆရာ ခယ်လုံက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ဒီလို မာနကြီးပြီး ထောင်လွှားတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို စောစောစီးစီး ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြတာ ကောင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် တစ်နေ့မှာ ဆုံးရှုံးမှုကြီးနဲ့ အကျနာနာ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။”
“သွားကြစို့... သွားကြည့်ရအောင်။”
လျူရှန်းတစ်ယောက် အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဒီနေ့ ကျန်းဟန်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဆရာနှစ်ယောက်လုံးက သူ့အကြောင်းကိုပဲ တဖွဖွ ပြောနေကြတယ်။
အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်နှင့် အခြားသူများကလည်း ထိုအချက်ကို မယုံကြည်ကြသဖြင့် ကျန်းဟန်ရှိရာ လေ့ကျင့်ရေးဧရိယာဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ မကြာမီ အဝေးမှနေ၍ ကျန်းဟန်နှင့် ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်တို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းဟန်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်၍ ဘေးတစ်ဖက်တွင် အနားယူနေခဲ့သည်။ သူက လူအုပ်ကို ကျောပေးထားသဖြင့် လူစုကြီး ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို အစပိုင်းတွင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။
သို့သော်လည်း မှန်လေ့ကျင့်ရေးခန်းမထဲတွင်မူ အစိမ်းရောင် ခန္ဓာကိုယ်လေးတစ်ခုသည် ကျောက်တုံးအလုံးလေးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အဆက်မပြတ် ရှောင်တိမ်းနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် တမင်တကာ အတိုက်ခံခြင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပိုးမျှင်ပစ်လွှတ်ခြင်းကို အသုံးပြု၍ ကျောက်တုံးလေးများကို ရိုက်ခွဲပစ်ခြင်း စသည့် အခြေအနေ သုံးခုကို အပြန်အလှန် အထပ်ထပ်အခါခါ လည်ပတ်လျက် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။
“ဒါက ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမရှိပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ အတောင်ပံပါ ရှိခိုးကောင်သာဆိုရင် ဒီကျောက်တုံးတွေ တစ်ချက်မှ မထိအောင် ရှောင်ပြနိုင်တယ်။”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။ ဤကျောက်စိမ်းပိုးကောင်သည် ထိုမျှလောက်အထိ အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်ဟု သူ မခံစားမိပေ။
“ဟုတ်ပါ့...။ ဒီလောက်အကြာကြီး လေ့ကျင့်နေတာတောင် ကျောက်တုံးတွေနဲ့ အပစ်ခံနေရတုန်းပဲ။ ငါ့ရဲ့ ငွေရောင်ချပ်ဝတ် မိကျောင်းသာဆိုရင် နာရီဝက်အတွင်း အဲ့ဒီကျောက်တုံးလုံးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန် တစ်ချက်မှ မထိအောင် နေပြနိုင်တယ်။ ဒါက ဘာပြဿနာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ကို နိုင်အောင်တိုက်ဖို့ ဆိုတာ ပိုလို့တောင် ရိုးရှင်းသေးတယ်။”
လျူရှန်းကလည်း အရေးမပါသကဲ့သို့ ပယ်ချလိုက်ပြီး ဆရာဖြစ်သူက သူတို့ကို လေ့ကျင့်ပေးရန်အတွက် တမင်တကာ အကြောင်းပြချက် ရှာနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုကျောက်စိမ်းပိုးကောင်သည် မည်သည့်အလေးချိန်တိုးမြှခြင်း လေ့ကျင့်မှုကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ရဘဲ ဤမျှလောက်အထိ ညံ့ဖျင်းနေသေးရာ သူတို့၏ လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်နှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရချေ။
“အမြင်ကျဉ်းလိုက်ကြတာ။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ဒီကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးနည်းစနစ်ကို သေသေချာချာ မမြင်နိုင်ကြဘူးပဲ။ မင်းတို့နဲ့ သူ့ကြားမှာ အဆင့်အတန်းချင်း တော်တော်လေး ကွာဟသွားပြီပဲ။”
ဆရာ ခယ်လုံက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် လျူရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါက မင်းတို့ကို တမင်တကာ အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတယခမလား။ အကယ်၍ မင်းသာ ဒီကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ကို နိုင်အောင်တိုက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါအိတ်စိုက်ပြီး မင်းကို သားရဲထိန်းချုပ်သူ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှု ဆေးရည် တစ်ပုလင်းကို ဆုချလိုက်မယ်။”