အခန်း ၃၀၉
Vol. 31 Ch. 309
အခန်း (၃၀၉)
ဖြေရှင်းနည်းလမ်း
နောက်တစ်နေ့တွင် ဝူတယ်ရွှန်း မကောင်းသော ဝိညာဉ်များ ကင်းစင်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုင်ကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
သို့သော်လည်း စီးပွားရေးက အလွန်အမင်း ခြောက်ကပ်နေခဲ့၏။ မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး မည်သည့်ဖောက်သည်မျှ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်မလာချေ။ ဝူတယ်ရွှန်း ဆိုင်ပိတ်ထားရသည်မှာ ကြာသွားသဖြင့် စီးပွားရေး ထိခိုက်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလိမ့်မည်ဟုသာ တွေးလိုက်သည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဝူတယ်ရွှန်း၏ သွားကိုက်ဝေဒနာ ပိုမိုဆိုးရွားလာ၏။ သူ့ဇနီးဖြစ်သူ ဆန်ပြုတ်အချို့ ယူဆောင်လာပေးသော်လည်း သူသည် တစ်လုပ်သာ သောက်ရသေးပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ကြီး ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူ မနေ့ညက သောက်ခဲ့ရသော အရသာရှိလှသည့် ငါးစွပ်ပြုတ်ကို မတွေးဘဲမနေနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ၎င်းက သူ့ကို ပို၍ပင် အစားအသောက် ပျက်စေတော့သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သကြားသစ်သီးဆိုင်လေးသည် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ဖောက်သည်တစ်ဦး၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိချေ။ ဝူတယ်ရွှန်း ကောင်တာအနောက်တွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ ထိုင်နေရင်း အလုပ်မရှိ ဖြစ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျယ်လောင်လှသော ဒုန်း ဆိုသည့် အသံတစ်ခုကြောင့် သူ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေရာမှ ထိတ်လန့်တကြား နိုးလာ၏။ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကြွက်တစ်ကောင် ထုတ်တန်းပေါ်ကနေ သူ၏ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြုတ်ကျသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး ဆန်စေ့များကို နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားစေသည်။
ထိုကြွက်သည် ပန်းကန်ထဲမှ ခုန်ထွက်ကာ ဆိုင်အတွင်း၌ ဖရိုဖရဲဖြင့် အသည်းအသန် ပြေးလွှားတော့၏။ စားပွဲများပေါ်ရှိ သကြားသစ်သီးအမျိုးမျိုးပေါ်သို့ ကျော်တက်ပြေးလွှားရင်း ဆန်စေ့များ နေရာအနှံ့ ဖြန့်ကြဲပစ်လိုက်သဖြင့် ဆိုင်တစ်ခုလုံး ရှုပ်ပွသွားတော့သည်။
ဝူတယ်ရွှန်း လုံးဝ အိပ်ချင်ပြေသွား၏။ သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး နံရံဘေးရှိ တံမြက်စည်းကို ဆွဲယူကာ ကြွက်ကို လိုက်လံနှင်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုသတ္တဝါလေးက အလွန်အမင်း ဖျတ်လတ်လှပေသည်။ သူ အားအင်အမြောက်အမြား အသုံးချသော်လည်း ကြွက်၏ အမွှေးတစ်မျှင်ကိုပင် မထိနိုင်ခဲ့ချေ။
“ဒါ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်”
ဝူတယ်ရွှန်း ရေရွတ်လိုက်ပြီးမှ သူ့စကားလုံးများကြောင့် ကြောင်အမ်းသွားရသည်။
“မကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်က အခုထိ မကင်းစင်သေးတာများလား”
ဝူတယ်ရွှန်း တံမြက်စည်းကို ချထားလိုက်ပြီး ဆိုင်တံခါးကိုပင် မပိတ်တော့ဘဲ ရွှမ်ကျီဇီ၏ ဆိုင်ခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။
“တာအိုဆရာကြီး...ဆရာကြီးရဲ့ နည်းလမ်းက အလုပ်မလုပ်ဘူးဗျ”
ဝူတယ်ရွှန်း အသက်ရှူမဝဘဲ မောဟိုက်လျက် အကူအညီတောင်းခံတော့သည်။
တာအိုဆရာ အံ့အားသင့်သွား၏။
“ဒါမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ထို့နောက် သူ လက်ချောင်းများဖြင့် တွက်ချက်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာမျိုး ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“အော်... အဲလိုကိုး မင်းဆီမှာ ကပ်ငြိနေတဲ့ မကောင်းတဲ့ဓာတ်က အရမ်းကို နက်ရှိုင်းလွန်းနေတယ်။ မုန့်ဆိုင်မှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထိုင်နေရုံနဲ့တော့ မလုံလောက်နိုင်ဘူး ထင်တယ်”
ဝူတယ်ရွှန်း: “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ လိုအပ်သေးလဲ”
တာအိုဆရာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် သေသေချာချာ ရှင်းမပြဘဲ နေသည်။
ဝူတယ်ရွှန်း နားလည်သွားပြီး နောက်ထပ် ငွေအိတ်တစ်အိတ်ကို ထပ်မံ ပစ်ပေးလိုက်၏။
“ဆရာကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးပါဦး”
တာအိုဆရာ ငွေကြေးများကို ကျေနပ်အားရစွာ လက်ခံလိုက်ရင်း ပြော၏။
“မင်းဆီက မကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်က အရမ်းကို အစွမ်းထက်နေတယ်။ မင်းအနေနဲ့ သူဌေးမဟွာ ဆီကနေ တန်ဖိုးမသိတဲ့လူဆိုပြီး ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းတာကို ခံရမယ်။ အဲဒါဆိုရင်တော့ မကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်က ကင်းစင်သွားလိမ့်မယ်”
“ဗျာ”
ဝူတယ်ရွှန်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွား၏။
“ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အဲလိုမျိုး လုပ်ရမှာလား”
“ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် အဲဒီစကားလုံးကို ပြောထွက်လာရမယ်၊၊ သူ့ကို တိုက်ရိုက်သွားပြောခိုင်းရင်တော့ အလုပ်မလုပ်ဘူးနော်”
ဝူတယ်ရွှန်း သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်၏။ ‘ကျေးဇူးမသိတဲ့လူ’ ဆိုသည့် စကားစုမှာ အလွန်ပင် သာမန်ကာလျှံကာ စကားလုံးဖြစ်သဖြင့် မခက်ခဲလှသော်လည်း သူဌေးမဟွာကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် အရာမျိုးကိုတော့ သူ မလုပ်ချင်ချေ။
တာအိုဆရာ: “ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သေချာပေါက် အလုပ်လုပ်လိမ့်မယ်၊၊ သွားတော့”
ဝူတယ်ရွှန်း တွန့်ဆုတ်စွာ အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး မုန့်ဆိုင်သို့ သွားရောက်စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမပြုမီ နှစ်နာရီခန့် သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်ရသည်။
တုန်ပိုဝက်သားများကို မြေအိုးအသေးလေးများထဲသို့ ထည့်ထားပြီး ၎င်းတို့ကို ပေါင်းအိုးအကြီးကြီးတစ်ခုထဲသို့ ထည့်ကာ မီးအေးအေးဖြင့် နှပ်ထား၏။
အသား အများကြီးမရှိသဖြင့် ဟွာကျွင်းက ပွဲ (၂၀) သာ ပြုလုပ်ထားသည်။ တစ်ပွဲကို လုမင်လီအတွက် ဖယ်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ပွဲကိုတော့ မနေ့ညက သွားကိုက်နေသော ဧည့်သည်အတွက် ဖယ်ထားရမည်ဖြစ်သဖြင့် ယနေ့ညတွင် (၁၈) ပွဲသာ ရောင်းချရန် ကျန်ရှိတော့၏။
မော့ချွမ်း: “သူ့အတွက် ဘာလို့ ဖယ်ထားရတာလဲ။ သူ လာချင်မှ လာမှာကို”
ဟွာကျွင်း: “အဲဒီဧည့်သည်ကို ကြည့်ဦးလေ။ သူ သွားကိုက်ပြီး ဘာမှမစားနိုင်ရင်တောင်မှ ဆိုင်ကို မဖြစ်ဖြစ်အောင် လာတတ်တာ။ ကျွန်မ တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားမိသွားတာ။ သူရက်တော်တော်များများ လာခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီနေ့လည်း လာမှာပါ”
မော့ချွမ်း သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။
“ခင်ဗျားကတော့လေ အပြင်လူတွေကိုကျတော့ ကြင်နာပြီး ကျွန်တော့်ကိုကျတော့ ရက်စက်တတ်တယ်။ အဲဒါက ပြောင်းပြန်သာ ဖြစ်လိုက်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲဗျာ”
မကြာမီမှာပင် တုန်ပိုဝက်သား (၁၈) ပွဲလုံး ရောင်းချပြီးသွားခဲ့ပြီး သွားကိုက်နေသော ဧည့်သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာတော့၏။
မော့ချွမ်း မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် မလှုပ်မယှက် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။
ဟွာကျွင်း: “ရှင် ဘာလို့ သူ့ကို အသားပွဲ သွားမချပေးသေးတာလဲ”
“သူ့ကို ကြည့်ဦးလေ။ သူ ထိုင်ပြီးကတည်းက ဘယ်ပြန်ညာပြန် လျှောက်ကြည့်နေတာ၊၊ မျက်လုံးတွေကလည်း ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးနေတာပဲ။ ဘာတွေ တွေးနေလဲမသိဘူး။ ကြည့်ရတာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့”
ဟွာကျွင်း ဝူတယ်ရွှန်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြော၏။ “ရှင် စိတ်ထင်လို့နေမှာပါ”
မော့ချွမ်း တုန်ပိုဝက်သားကို သူ့စားပွဲပေါ်သို့ ချပေးလိုက်ပြီး မနှစ်မြို့သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မကြည့်နဲ့၊၊ မြန်မြန်စားတော့”
ဝူတယ်ရွှန်းသည် အိုးထဲတွင် ဘာရှိနေမှန်း မသိရှိချေ။ သူ့သွားက ကိုက်ခဲနေဆဲဖြစ်သဖြင့် မစားရဲဘဲ မော့ချွမ်းကို မေးလိုက်၏။
“ငါးစွပ်ပြုတ် ရှိသေးလား”
မော့ချွမ်း၏ ချဉ်းကပ်ရခက်သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ စကားကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလိုက်တော့သည်။
“တကယ်...တကယ်လို့ ငါးစွပ်ပြုတ် မရှိရင်လည်း ဆန်ပြုတ်အလွတ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်။ ကျွန်တော့် သွားကိုက်နေလို့ အခြားအရာတွေ မစားနိုင်လို့ပါ”
မော့ချွမ်း: “မရှိဘူး၊ ဒီနေရာက ခင်ဗျား ဂျီကျရမဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး။ ပေးတာကိုပဲ စား”
ထိုသို့ ဆိုကာ ထွက်သွားတော့သည်။
ဝူတယ်ရွှန်းသည် ဆိုင်ထဲတွင် ခဏတာမျှ ဆက်လက်ထိုင်နေသော်လည်း ဟွာကျွင်း၏ အဝတ်ကိုမျှပင် မမြင်တွေ့ရချေ။ သူ စိုးရိမ်စိတ်များ တိုးပွားလာပြီး နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။
သူ သတ္တိအားလုံးကို စုစည်းရင်း စားပွဲကို လက်ဖြင့် အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်ကာ အားရှိသမျှ အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။
“ခင်ဗျားတို့ ဆိုင်ရှင် ဘယ်မှာလဲ။ ဆိုင်ရှင်ကို ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်စမ်း”
မော့ချွမ်း ခေါင်းပြူးထွက်လာပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
“ဒီလူကတော့ ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာပြန်ပြီ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်ဦး”
သူ အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဟွာကျွင်း သူ့ကို ပြန်ဆွဲထားလိုက်၏။
“ဧည့်သည်ကို သွားမခြောက်လှန့်နဲ့။ ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်မယ်”
သူမ ဝူတယ်ရွှန်း၏ စားပွဲနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဧည့်သည်တော်ရှင့် ကျွန်မက ဆိုင်ရှင်ပါ။ ဘာကူညီပေးရမလဲ”
ဝူတယ်ရွှန်း ဟွာကျွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ မနည်းစုစည်းထားခဲ့ရသော သတ္တိများ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရ၏။ သူ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် မေးသည်။
“ခင်ဗျားက ဆိုင်ရှင်လား။ ဒီ... ဒီဟင်းပွဲက... ဒီဟင်းပွဲက... မစားကောင်းဘူး”
သူ့စိတ်ထဲတွင် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေရသဖြင့် အဆုံးသတ်တွင် သူ့အသံမှာ ပိုမိုတိုးညှင်းသွားခဲ့ရပြီး ခေါင်းမှာလည်း အလိုလို ငုံ့ကျသွားသည်။
“မစားကောင်းဘူး ဟုတ်လား”
ဟွာကျွင်း ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။ သူမ မြေအိုးအသေးလေး၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မေး၏။
“ဒါပေမဲ့ ရှင် တစ်လုပ်မှတောင် မစားရသေးဘူးလေ”
ဝူတယ်ရွှန်း အလျင်အမြန် ကာကွယ်ပြောဆိုတော့သည်။ “ကျွန်တော့် သွားကိုက်နေတာကို ခင်ဗျား သိလျက်နဲ့... ဒီလိုမျိုး အဆီတွေပါတဲ့ အသားကို ချပေးရလား။ ခင်ဗျား... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား မှားနေပြီ”
ဟွာကျွင်း ပြုံးလျက် ဖြေ၏။ “ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ သွားကိုက်နေတာကို သိလို့ပေါ့၊ အဲဒါကြောင့် ရှင် စားလို့ရအောင် တုန်ပိုဝက်သားကို သေသေချာချာ ပြုလုပ်ပေးထားတာပါ။ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လား”
“ဗျာ”
ဝူတယ်ရွှန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“ကျွန်တော် သွားကိုက်နေတာတောင် အသားစားလို့ ရလို့လား”
ဟွာကျွင်း၏ အပြုံးက ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။
“ရတာပေါ့၊ ဒီအသားက သွားကိုက်နေရင်တောင် အဆင်ပြေပြေ စားသုံးနိုင်ပါတယ်”
ဝူတယ်ရွှန်း မယုံကြည်နိုင်ချေ။ သူ မြေအိုးလေးထဲရှိ နီညိုရောင် ပြောင်လက်ကာ အလွန်ပင် သွားရည်ကျစရာကောင်းလှသော တုန်ပိုဝက်သားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ တူဖြင့် အသာအယာ တို့ကြည့်လိုက်ရာ အသားက တုန်ခါသွား၏။ သူ ဟွာကျွင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဟွာကျွင်း သူ့ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။
ဝူတယ်ရွှန်း အသားတစ်တုံးကို ညှပ်ယူကာ သူ၏ ရှေ့သွားများဖြင့် စမ်းသပ်ကိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းက လုံးဝ အားစိုက်စရာမလိုချေ။
အရေခွံနှင့် အသားက အလွန်အမင်း နူးညံ့အိစက်သွားသည့်အထိ နှပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဟင်းရည်ကလည်း အသားမျှင်တိုင်းထဲသို့ လုံးဝ စိမ့်ဝင်နေသည်။
သူ့အနေဖြင့် အံသွားများကို အသုံးပြုရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။ လျှာဖြင့် အသာအယာ ဖိလိုက်ရုံမျှ အသားတစ်တုံးလုံး ကြေညက်သွား၏။ ပြည့်စုံလှသော ဆော့စ်ရည်နှင့် ဝိုင်နံ့တို့က သူ့ပါးစပ်အတွင်း၌ သင်းပျံ့သွားပြီး အချိုအငန် သင့်တင့်လျက် မွှေးကြိုင်ကာ အဆီပါသော်လည်း လုံးဝမအီသလို အသားကလည်း လုံးဝမခြောက်သွေ့ပေ။
ဝူတယ်ရွှန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အသား၏ အရသာမှာ သူ့ပါးစပ်အတွင်း၌ စွဲကျန်နေ၏။ သူ မြည်းစမ်းကြည့်ရင်း သွားများက ဤကဲ့သို့ အရသာထူးကို ခံစားနိုင်သေးသည်ဆိုသောအချက်ကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေမိသည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မကြုံစဖူး ထူးကဲလှသော ကျေနပ်အားရမှုများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ သူ ဤအသားကို သူသိရှိသမျှ အလှပဆုံး စကားလုံးများဖြင့် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုချင်သော်လည်း စကားလုံးများက နှုတ်ဖျားသို့ အရောက်တွင် သူ့တာဝန်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
သူ့အနေဖြင့် သူမ သူ့ကို ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းရန်သာ လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်၏။ နောင်ကျမှ သူမကို ပြန်လည်တောင်းပန်လျှင်လည်း အဆင်ပြေပါသည်။
သူ ဟွာကျွင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားကနေ စကားလုံးအချို့ ခြောက်ကပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “စား...စားမကောင်းဘူး”
သူ ဟွာကျွင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူမ ပြောစကားကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်။ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ကျသင့်ငွေကို ပြန်အမ်းပေးပါ့မယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ မြေအိုးအသေးလေးကို သိမ်းဆည်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့၏။