အခန်း ၃၆၅

အပိုင်း(၃၆၅)

အစပိုင်းတွင်တော့ အရာအားလုံး အလွန် အဆင်ပြေနေခဲ့လေ၏။ လင်းတုန်းသည် စိတ်ဝိညာဉ် ကို ဖုံးကွယ်ခြင်း၏ အခြေခံများကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ အခြေခံအားဖြင့် သူသည် သူ့ စိတ်ဝိညာဉ် ၏ လှုပ်ရှားမှုကို နှေးကွေးပြီး တိတ်ဆိတ်နေစေရန်သာ ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်ရာ၊ ရန်သူက သူ့ကို တိုက်ရိုက် စစ်ဆေးခြင်း မပြုလုပ်ပါက အာရုံခံမိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် အရိုးရှင်းဆုံး အခြေခံမူများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ လင်းတုန်းအနေဖြင့် ထိုနည်းစနစ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လေ့ကျင့်ရန် အကြောင်းပြချက် များများစားစား မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် အခြားသူများအားလုံးထက် အလွန်အမင်း အားနည်းနေခဲ့သောကြောင့် သူ့ကို အာရုံခံမိရန် ခက်ခဲနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သန့်စင်သော မာဒြာ သည် သူ လေ့ကျင့်နိုင်သော စွမ်းအားများထဲတွင် 'အသံအတိုးဆုံး' ပုံစံ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူ၏ ဖုံးကွယ်မှုများမှာ ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်လှလေ၏။ အော်သို သည် ဂူထဲတွင် ကိုက်အနည်းငယ် အကွာအဝေးမှနေ၍ ကွာခြားချက်ကို အာရုံခံနိုင်သည်အထိ၊ ရှစ်နာရီ ဆက်တိုက် လင်းတုန်းကို သူ၏ စွမ်းအားများကို အထပ်ထပ်အခါခါ ဖုံးကွယ် လေ့ကျင့်စေခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ အက်ခီရီ သာ သူနှင့် နှာခေါင်းချင်း ထိလုမတတ် နီးကပ်နေပါက သူမက သူ့ကို မြင်နိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း လင်းတုန်းက ထောက်ပြခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းက ဖုံးကွယ်ခြင်း နည်းစနစ်များ မည်မျှ အသုံးဝင်ကြောင်း အော်သို၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကိုသာ ရရှိစေခဲ့လေ၏။ အထူးသဖြင့် အမြုတေ နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသော သူ့အတွက်၊ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများကို ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရန် လိုအပ်လှပေသည်။

ကောင်းသည့်အချက်မှာ အိပ်မက် ရေတွင်း မှ ရေက လင်းတုန်း၏ ပုံမှန် စံနှုန်းများအရ လေ့ကျင့်မှုကို ပရဒိသုဘုံတစ်ခုအလား ဖြစ်စေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။ သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှု အမြင့်ဆုံး အနေအထားမှ ယိမ်းယိုင်သွားသည့် အခါတိုင်း၊ သို့မဟုတ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက သူ့ကို ဖိနှိပ်လာသည့် အခါတိုင်း၊ သူသည် ခရမ်းရောင် ရေ တစ်ပုလင်းကို သောက်သုံးလိုက်ရာ အစကနေ ပြန်လည် လန်းဆန်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေလေ၏။ လင်းတုန်းသည် ၎င်းကို စွဲလမ်းသွားတော့မည်ဟုပင် စတင် တွေးတောလာမိလေတော့၏။

ဤနေရာ၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အိပ်မက်ရေတွင်းကို ဤမျှ ရက်ရောစွာ သုံးစွဲနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော ကျင့်ကြံသူ မှာ သူသာဖြစ်ကြောင်း ဒရော့စ်က ပြောပြခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လင်းတုန်း၏ အမြင်တွင်မူ ထိုရေများသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ့်ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် စုပုံနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက် အသုံးပြုရန် အချိန်တန်ပြီဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

အော်သိုက လင်းတုန်း၏ စွမ်းအားဖုံးကွယ်မှုအပေါ် လုံလောက်သော ယုံကြည်မှု ရှိလာချိန်တွင် လင်းတုန်းက ဒရော့စ်ကို အပြင်ဘက်အခြေအနေအား စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။ ဒရော့စ်သည် လုံခြုံရေး မှော်ပစ္စည်းများနှင့် ချိတ်ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အက်ခီရီသည် ထိုနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် လွှမ်းခြုံထားကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သို့ရာတွင် သူမသည် လင်းတုန်း ဝင်ရောက်လာမည့် နေရာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ကြည့်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ငါးဖမ်းရန်အတွက် တိတ်တဆိတ် ခိုးထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ စွမ်းအားဖုံးကွယ်မှုသည် အလွန်ထူးချွန်ကြောင်း အော်သိုက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။ ယင်းမှာ သူ၏ အလောတကြီး လေ့ကျင့်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သန့်စင်သော မာဒြာ ၏ သဘာဝအရ ရှာဖွေထောက်လှမ်းရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ဖန်တီးသမျှ ဖုံးကွယ်မှုတိုင်းသည် နှစ်ဆပိုမို ထိရောက်မှု ရှိနေသည်။ သို့သော် ယင်းက အခြားပြဿနာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြန်သည်။ လင်းတုန်းသည် သူ၏ အမြုတေ များကို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

သူသည် မဟူရာ မီးတောက် ကို ဖုံးကွယ်နိုင်လောက်အောင် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသေးပေ။ ထို လမ်းစဉ် မှာလည်း ဖုံးကွယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်သည့်အတွက် အက်ခီရီသည် ဤနေထိုင်ရာ နယ်မြေအတွင်း မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မဟူရာ မီးတောက် ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုနေထိုင်ရာ နယ်မြေဆိုသည်မှာ ဧရာမ ရေပူဖောင်းကြီးများ အတွင်းရှိ လေဟာနယ် အကန့်များကို ဒရော့စ်က ခေါ်ဝေါ်သော အမည်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်က လင်းတုန်းသည် မဟူရာ မီးတောက် ကို အသုံးမပြုဘဲ ထို အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ရှိ ငါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းယူ သတ်ဖြတ်ကာ ပြန်ယူလာရမည် ဖြစ်သည်။ ယင်းအတွက် သူ့၌ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် သဘောကျလှသော အစီအစဉ်မျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

သဲပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ဖိနပ်များ နင်းမိပြီး ကျွတ်ကျွတ်မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာတိုင်း သူ့ကို မျက်လုံးများက စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် ရွှေရောင် နဂါးမလေးသည် ဖန်တီးထားသော မာဒြာ ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် သူမ၏ နှစ်ထပ် ခံတပ်ကြီးထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး သူ့ကို မီးရှို့သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပုန်းကွယ်နေနိုင်ဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ယူဆရမည် ဖြစ်သည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် တိတ်တဆိတ် သွားလာပြီးနောက် မျောလွင့်နေသော ငါးတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

ဝက်ဝံအရွယ်အစားရှိသော ထိုသတ္တဝါသည် လင်းတုန်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ရွေ့လျားနေသည်။ ၎င်း၏ ငွေရောင် အကြေးခွံများသည် မှိန်ပျပျ အဝါရောင် အလင်းတန်းအောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေ၏။ ၎င်း၏ အစွယ်များသည် လှံများကဲ့သို့ ထိခိုက်မိပြီး အသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း လင်းတုန်းကို လုံးဝ သတိထားမိပုံ မပေါ်ပေ။ ဒရော့စ် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်အာရုံ တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ အမဲလိုက်ကြပုံ ရသည်။

လင်းတုန်း၏ အပြင်ဝတ်ရုံ အိတ်ကပ်ထဲရှိ ခရမ်းရောင် ကျောက်မျက်ရတနာထဲတွင် ပုန်းခိုနေသော ဒရော့စ်က တစ်စုံတစ်ရာ စတင်ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့ရာတွင် လင်းတုန်းက သူ့ကို ပုတ်ကာ တားမြစ်လိုက်၏။ ဒရော့စ်မှာ သူ့ဘာသာသူ တစ်ကြိတ်ကြိတ် ရေရွတ်နေသော်လည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ အော်သို၏ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အချိန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအစီအစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ အဆင့်တစ်ဆင့်တည်းသာ ရှိပြီး ယင်းမှာ...

"မင်းရဲ့ လက်မောင်းနဲ့ အဲဒါကို ရိုက်ချလိုက်..."

ထိုအကြံဉာဏ်နှင့် ပတ်သက်၍ လင်းတုန်းမှာ အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို မအောင့်အည်းနိုင်ဘဲ ခံစားနေရသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်သည့် ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် မရှိသည့်အတွက် လင်းတုန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အခြေခံ ကာကွယ်ခြင်းကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ ဝိညာဉ် သည် နည်းစနစ်တစ်ခု၏ လမ်းညွှန်မှု ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းလာစေသည့် အစွမ်းသတ္တိ ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ လုပ်ဆောင်နေသမျှမှာ ထိုအချက်အပေါ်တွင် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ အလွန်တရာ အကျိုးသက်ရောက်မှု နည်းပါးလှ၏။ အစစ်အမှန် ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ မာဒြာ များကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးစေပြီး ရလဒ်များမှာလည်း ပို၍ဆိုးရွားနေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယင်းက သူ့ကို ပိုမိုသန်စွမ်းလာစေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

လင်းတုန်းသည် အပေါ်သို့ ဆယ်ပေခန့် တည့်မတ်စွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ငါး၏ အမြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ငါးကြီးက လေထဲတွင် ဆက်လက်နေနိုင်ရန် တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူက အောက်ခြေမြေပြင်ဆီသို့ ဆွဲချလိုက်၏။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာစဉ်မှာပင် ၎င်းထံမှ နားကွဲမတတ် စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခုတော့ သူ၏ အချိန်များ ကန့်သတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဒရော့စ်၏ အဆိုအရ သဘာဝအခြေအနေများတွင် ငါးများသည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် မကြာခဏဆိုသလို အော်ဟစ်ဆက်သွယ်တတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ အော်သံကို အက်ခီရီ ကြားလျှင်တောင်မှ သူမအတွက် သတိထားစရာ ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် အခြားသော ငါးများကမူ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာကြမည် ဖြစ်သည်။

ကိုက်တစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်း အခြားသော အထွတ်အမြတ် သားရဲများကို သူ အာရုံမခံမိပေ။ ထို့ကြောင့် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတွင်ပင် သူ၌ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် အချိန်ရသေးသည်။

လင်းတုန်းသည် ထိုသတ္တဝါကို မြေပြင်တွင် ဖိကပ်ထားနိုင်ရန် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သန်စွမ်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် သူမှာ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သို့ရာတွင် ခဏအကြာ၌ပင် သူ၏ ခြေထောက်များဖြင့် ထိုသတ္တဝါကို ရစ်ပတ်ကာ ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။

ယခုအခါ အော်သို၏ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အချိန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အဖြူရောင် လက်မောင်းကို နောက်သို့ဆွဲယူလိုက်ပြီး သန့်စင်သော အမြုတေ ၏ စွမ်းအားများဖြင့် ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ငါး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ စတင်ထုနှက်လိုက်လေတော့သည်။

ထို အထွတ်အမြတ် သားရဲကြီးမှာ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန်ငါးများထက် ပိုမိုအင်အားကြီးမားရုံမှလွဲ၍ ဉာဏ်ရည်ပိုမိုမြင့်မားခြင်း မရှိကြောင်းကို ဒရော့စ်က အာမခံထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုစူးရှသော အော်သံများက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ငွေရောင် အကြေးခွံများ အက်ကွဲလာပြီး အမည်းရောင် သွေးများ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်လာသည်အထိ လင်းတုန်းက ဆက်တိုက် ထုနှက်နေခဲ့သည်။

‘ဒါကြောင့် ငါ လက်နက်တစ်ခု လိုအပ်နေတာပေါ့...’

သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သေချာသည်မှာ သူ၏ ကျောပိုးအိတ် ပျောက်ဆုံးသွားချိန်၌ပင် လက်နက်တစ်ခုခု ပါသွားနိုင်သည့် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ငါး၏ ရုန်းကန်မှုများ စတင်အားနည်းလာချိန်တွင် သူ၏ အဖြူရောင် လက်ချောင်းထိပ်ဖျား အချွန်များဖြင့် အသစ်ပေါ်လာသော အသားစများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းထဲရှိ အမြုတေကြိုး ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာပင် ထိုလက်မောင်းသည် သတ္တဝါကြီး၏ မာဒြာ များကို စတင်မျိုချလာသည်။ လက်မောင်းမှာ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်နှင့်အမျှ ပိုမိုသိပ်သည်းလာပြီး ပို၍အစစ်အမှန်နှင့် တူလာပုံရသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ အရောင်အနည်းငယ် ပို၍ရင့်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ရှိနေကျဖြစ်သော စင်ကြယ်သည့် အဖြူရောင်အစား မီးခိုးရောင်ဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

လင်းတုန်း ထိုလက်မောင်းကို ရရှိခဲ့စဉ်က ဆာလောင်မှု အမြုတေကြိုး သည် သူ့ကို အခြား ကျင့်ကြံသူ များထံမှ မာဒြာ များကို ခိုးယူနိုင်ခွင့် ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ထိုအရာက သူ့ကို အခြား လမ်းစဉ် များစွာ သင်ယူနိုင်ရန် အထောက်အကူ ပြုလိမ့်မည်ဟု သူက ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ထိုအစီအစဉ်၏ သိသာထင်ရှားလှသော လက်တွေ့ကျကျ အားနည်းချက်များမှလွဲ၍ ထိုဆာလောင်မှု အမြုတေကြိုး သည် ဘိုးဘေး လှံကဲ့သို့ အသုံးပြုရန် မလွယ်ကူကြောင်းကို သူ သိရှိခဲ့ရသည်။ သူ၏ အမြုတေ ထဲသို့ မာဒြာ များ ဆွဲသွင်းရန် ထိုလက်မောင်းကို အသုံးပြုနိုင်မည့် နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာနိုင်ကောင်း ပါသည်။

ထိုအချိန်အထိတော့ သူသည် အနည်းဆုံး လှည့်ကွက်တစ်ခုကို သင်ယူတတ်မြောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလက်မောင်းသည် ငါးထံမှ ရေဓာတ် မာဒြာ များကို များပြားစွာ စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် အပြာနှင့် အစိမ်း ရောစပ်နေသော အရောင်အသွေးများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် လင်းတုန်းက ပိုလျှံနေသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ရေဓာတ် မာဒြာ များသည် သူ၏ လက်ဖျံမှ ပန်းထွက်လာကာ မူလအဆီအနှစ်အဖြစ် ပျောက်ကွယ်မသွားမီ သဲပြင်ပေါ်တွင် မိုးရေများကဲ့သို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

လက်မောင်းသည် ၎င်းကိုယ်၎င်း သန်စွမ်းစေရန် မည်သည့်သဘာဝရှိသော မာဒြာ အနည်းငယ်ကိုမဆို မျိုချနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုပမာဏထက် ကျော်လွန်သွားပါက လက်မောင်းရှိ မာဒြာ ၏ သဘာဝများကို စတင်ပြောင်းလဲပစ်မည် ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်း အနေဖြင့် ရေဓာတ် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ၏ လက်မောင်းကို မလိုချင်ပါက လက်မောင်းတစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း ပျက်စီးမသွားမီ ပိုလျှံနေသော မာဒြာ များကို ထုတ်လွှတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဘိုးဘေး လှံတွင်လည်း အလားတူ လုပ်ဆောင်ချက်မျိုး ရှိခဲ့သည်။ ကျင်းလုံ က လင်းတုန်း နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော တိုက်ပွဲတွင် ယင်းကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသဘောတရားကို အခြေခံ၍ တိုက်ပွဲတွင် အသုံးပြုရန် လင်းတုန်း၌ အကြံဉာဏ်အချို့ ရှိနေသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ စမ်းသပ်ရခြင်း မရှိသေးပေ။

မာဒြာ များ မရှိတော့သဖြင့် ငါးကြီးမှာ ရုန်းကန်လိုစိတ်များ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ်မျှ ဆက်လက်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေစဉ် လင်းတုန်းက အရိုးကျိုးသံ ကြားရသည်အထိ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။

***