အခန်း ၃၆၈

အပိုင်း(၃၆၈)

ငါး၏ အသားသည် လင်းတုန်း၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အရသာများ ပေါက်ကွဲသွားစေ၏။ ချိုမြိန်သော်လည်း သတ္တုအရသာမျိုး ပေါက်နေသည်။ ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ပြင်းထန်လှ၏။ အံ့သြမှုကြောင့် သူ နီးပါး ပြန်ထွေးထုတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အသားမှာ နူးညံ့နေပြီး သူ၏ လျှာပေါ်တွင် ထောပတ်ကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျသွားလေရာ ဝါးရန်ပင် မလိုဘဲ သူ မျိုချလိုက်လေသည်။

မျိုချပြီးနောက် သက်သာရာရစွာ အသက်ရှူလိုက်ပြီး အိပ်မက်ရေတွင်းမှ ရေတစ်ဘူးကို လှမ်းလိုက်သည်။

"ဒါက တော်တော်လေး အရသာရှိသားပဲ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

အော်သိုက မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆိုးရွားနေလား..."

"ဒါက... အရမ်းများလွန်းတယ်..."

သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းသည် အနီးဆုံးရှိ ရေဘူးကို လှမ်းမယူနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို လှမ်းလိုက်သည်။

ထိုလက်ကလည်း သူ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို မလိုက်နာတော့ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။

အနီးအနားရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်နေသော အပြာလေး က မေးခွန်းထုတ်သကဲ့သို့ အသံလေး ပြုလိုက်သည်။

"အော်သော့ဖ်..."

သူမက မပီကလာ ဝါးတားတား ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီမာ တခုခု ဖစ်နေပီ..."

အပူငွေ့များသည် သူ၏ အစာအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ သွေးကြောများထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ လျှပ်စီးမီးပွားများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကခုန်နေပြီး သူ၏ ကြွက်သားများ စတင်တုန်ရီလာခဲ့၏။ ခဏအကြာတွင် ၎င်းတို့မှာ ဆက်တိုက် တုန်ခါလှုပ်ရှားလာတော့သည်။

ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်၌ သူ၏ မျက်ဆန်များ အပေါ်သို့ လန်တက်သွားလေသည်။

အဆိပ်....

သူ အဆိပ်မိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထိုအရာက သွေးရည်ကြို သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အက်ခီရီနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် သူ၏ မာဒြာ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အားလုံးကို သူ အသုံးပြုထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ ၎င်းက သူ၏ ဝိညာဉ် ကို စုပ်ယူခန်းခြောက်စေနေကြောင်း သူ ခံစားသိရှိနိုင်သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအင်များ ခန်းခြောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အကူအညီမဲ့သွားမည် ဖြစ်သည်။

"လည်ပတ်လိုက်စမ်း..."

အော်သိုက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ထိန်းချုပ်မှုကို ရယူလိုက်..."

လည်ပတ်ရမယ်... ဟုတ်လား။ လင်းတုန်း တွေးတောနေမိသည်။ ငါးထံမှ အပူငွေ့များသည် သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အဆုတ်ကို အတင်းအကျပ် ဖောင်းကြွစေပြီး ပူနွေးကာ တဖျပ်ဖျပ်မြည်နေသော စွမ်းအင်အပေါ်သို့ အာရုံစူးစိုက်လိုက်၏။ သူက အသက်ရှူထုတ်လိုက်ချိန်တွင် ထိုစွမ်းအင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အနည်းငယ် ပိုမိုရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

ယင်းမှာ ကြိတ်ဆုံကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို တောင်ပေါ်သို့ တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်လက်မစီ တွန်းတင်ရန် ကြိုးစားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် အသက်တစ်ခါရှူတိုင်း တစ်ဆင့်ချင်းစီ ဇွဲနပဲဖြင့် ဆက်လက်ကြိုးစားနေခဲ့၏။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ရာကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ၏ မာဒြာ များ ကုန်ဆုံးမသွားခြင်းပင်။ သူ၏ သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာသည် သူ့ကို ကုသရန်အတွက် သူ၏ ဝိညာဉ် ထံမှ စွမ်းအင်များကို ဆွဲယူရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ထိုအစား အထွတ်အမြတ် သားရဲ ၏ အသားမှ စွမ်းအင်များကို စားသုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လည်ပတ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်အပေါ်သို့ သူ တက်ကြွစွာ အာရုံစူးစိုက်လိုက်တော့သည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူသည် မျက်နှာကြက်ရှိ အပြာရောင် အလင်းတန်းများကို မော့ကြည့်လျက်၊ နှေးကွေးမှန်မှန် အသက်ရှူကာ ပက်လက် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ သွေးရည်ကြို သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာသည် ငါး၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် စွမ်းအင်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ခြေလက်များဆီသို့ ဖြန့်ဝေပေးလိုက်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်မောင်းသည်ပင်လျှင် ယင်းကို အရသာခံ၍ စားသုံးနေခဲ့သည်။

လင်းတုန်း ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ နံရိုးများက နာကျင်နေဆဲ၊ သူ၏ ဝိညာဉ် က ကိုက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အမြုတေ များမှာလည်း ယခင်ကဲ့သို့ပင် ဗလာကျင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် နာကျင်မှု အများစုမှာတော့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များသည် တောင့်တင်းနေပြီး ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပို၍ ပေါ့ပါးနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ကျွန်တော် အဆိပ်မိသွားတာလား..."

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။အော်သိုက ငါးကို ကြီးမားသော အကိုက်ကြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ၊ ကျန်ရှိနေသော အသားတစ်ဝက်ခန့် ပြတ်ထွက်သွားပြီး သူ၏ အစာအိမ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားစေရန် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ ထိုအသားတုံးကြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှတစ်ဆင့် လျောဆင်းသွားသည်ကို လင်းတုန်း မြင်တွေ့နေရ၏။

ခဏအကြာတွင် ဧရာမ လိပ်ကြီးသည် ရေစိုနေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ၎င်းကိုယ်၎င်း ခါရမ်းလိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါမှ နဂါးတစ်ကောင်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အသားပဲ..."

သူသည် ကျန်ရှိနေသော ငါးအမြီး အပိုင်းအစကို အကဲခတ်လိုက်၏။ သူ၏ လက်သည်းတစ်ခုကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော အပိုင်းအစ တစ်ခုကို လှီးထုတ်လိုက်ကာ လင်းတုန်း၏ ဘေးရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရေခွံကို အောက်ဘက်ထား၍ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ဒါကို အကြာကြီး အသုံးခံအောင် လုပ်စမ်း..."

သူက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကျန်ရှိနေသော အမြီးပိုင်းကို ဟပ်ယူလိုက်ရာ သူ၏ မေးရိုးများကြားတွင် အရိုးများနှင့် အကြေးခွံများ ကျွတ်ကျွတ်မြည်ကာ ကြေမွသွားလေတော့သည်။

"မင်း သိလား... လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်ပိုင်းလောက်က မင်း သိချင်လောက်မယ့် အရာတစ်ခုကို ငါ စဉ်းစားမိသွားတယ်..."

သူ၏ ကျောက်မျက်ရတနာလေး လင်းလက်သွားပြီး ဒရော့စ်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက သိပ်ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ပြောပြဖို့တောင် မတန်ပါဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီငါးတွေလေ... သူတို့ကို ငွေစွယ်ငါးကြင်း လို့ ခေါ်တယ်... ပြီးတော့ သူတို့ကို လူတွေစားဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး... မင်းသိလား... သူတို့ကို ဒီနေရာမှာ နွားတွေလို မွေးမြူထားတာ... အာ... တစ္ဆေရေ ရဲ့ ပိုကြီးမားတဲ့ မျိုးစိတ် တချို့ကို အစာကျွေးဖို့အတွက်ပေါ့..."

လင်းတုန်း၏ အူထဲတွင် မအီမသာ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယင်းမှာ အကြောက်လွန်၍ ဖြစ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကပ်ပါးကောင် တစ်မျိုးမျိုးကြောင့် မဟုတ်ရန် သူ မျှော်လင့်မိသည်။

"သူတို့ရဲ့ အသားက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားနဲ့ ကြွက်သား ကြီးထွားမှုကို မြှင့်တင်ပေးတယ်..."

ဒရော့စ်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒါကြောင့် အဲဒါက ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်ဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူးပေါ့... တကယ်တော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါပဲ... အဲဒီတော့ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်း မင်းအတွက် ကောင်းတာပေါ့... ပြီးတော့ မင်းလည်း အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတော့... ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပါဘူး..."

အော်သိုက ကြမ်းပြင်ပင် တုန်ခါသွားလောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ လေချဉ်တက်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီလို မစားသောက်ရတာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ... အာရီလီယပ် မိသားစု က ဒီလောက် အရည်အသွေးရှိတဲ့ အသားကို မတတ်နိုင်ဘူး... မင်း ကံကောင်းတာပဲ... ဒါက ဧကရာဇ် တွေ စားသုံးတဲ့ အစားအစာမျိုးပဲ..."

"သူတို့ကတော့ ချက်ပြုတ်ပြီးမှ စားလောက်တယ်..."

ဒရော့စ်က ထောက်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဆင့်မြင့် အရှင်သခင် တွေက ဒါကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ စားနိုင်တာပေါ့..."

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။

"အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် နဲ့ အထက်က လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ဝိညာဉ်မီးတောက် နဲ့ ပြန်လည် ပုံသွင်းထားကြတယ်..."

အော်သိုက တအုန်းအုန်း မြည်ဟည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်အဆင့်ရှိတဲ့ အရာမျိုးက သူတို့အတွက် ပြဿနာ မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကိုလည်း မပေးစွမ်းနိုင်ဘူး... မင်း ဒီလိုမျိုး စောစောစီးစီး စားနိုင်လေ မင်းအတွက် ပိုကောင်းလေပဲ... နောက်လာမယ့် တစ်လ ဒါမှမဟုတ် နှစ်လလောက်အထိ အဲဒီငါးကြင်းတွေကို ဗိုက်အပြည့် စားနေရုံကလွဲပြီး ဘာမှမလုပ်ဘူးဆိုရင်တောင်... မင်းဆီမှာ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ နွားတစ်ကောင်ရဲ့ ခံနိုင်ရည်မျိုး ရှိလာလိမ့်မယ်..."

သူက ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်၏။

"မကြာခင်မှာ ငါ မင်းကို လူသား လို့ ခေါ်တာကို ရပ်တန့်လိုက်နိုင်ကောင်းပါရဲ့..."

ဒရော့စ်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါက မင်း အသက်ရှင်သေးရင် ပြောတာပါ... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကြွက်သားတွေနဲ့ ကလီစာတွေ ထိန်းချုပ်မရအောင် ကြီးထွားလာလို့ ချို့ယွင်းချက်တွေ မဖြစ်လာဘူးဆိုရင်ပေါ့လေ... အခုချိန်ထိတော့ အဲဒီလို မဖြစ်သေးဘူးဆိုတော့... ရေးးး... ငါတို့ အားလုံး အောင်ပွဲခံကြစို့... ပြီးတော့ မင်းသိပါတယ်... မင်းကို သတိမပေးခဲ့တဲ့ သူတွေကိုလည်း အပြစ်မတင်ကြေးပေါ့..."

လင်းတုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလျင်အမြန် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်ဆိုရလျှင် အက်ခီရီနှင့် မတိုက်ခိုက်မီကထက်ပင် သူ ပို၍ ကျန်းမာနေပုံပေါ်သည်။ သူ၏ ကြေးအဆင့် အမြင်ဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသော အစိမ်းရောင် သက်စောင့် အော်ရာ လမ်းကြောင်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပနေပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေး အော်ရာ မှာလည်း ကြွယ်ဝသိပ်သည်းနေကြောင်း တွေ့ရသည်။

သူသည် ကုသပေးသူ တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း ထိုအချက်က ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

သွေးရည်ကြို သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာဆီသို့ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည့်အတွက် လင်းတုန်းသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ အီသန် ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်မိသည်။ ထို အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် သည် လင်းတုန်းအတွက် အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ပေးခဲ့လျှင်ပင်၊ ထိုကျေးဇူးတစ်ခုတည်းဖြင့် လင်းတုန်း၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ခံယူထိုက်ပေသည်။

သူသည် ကျန်ရှိနေသော ငွေစွယ်ငါးကြင်း အသားတုံးကို စတင်အကဲခတ်လိုက်သည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်မျိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဖြတ်သန်းရန် သူ အတိအကျ စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်...

"သူ့ကို ကျွန်တော် မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတော့ သူက ကျင်းလုံ ထက် ပိုသန်မာနေခဲ့တယ်..."

အော်သိုက ချောင်းဟန့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"သူက နဂါးလေ..."

အစာစားပြီးနောက် ယခုအခါ သူ၏ စိတ်ဓာတ်များ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပုံ ရသည်။ ထိုငါးက သူ့အား ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ခွန်အားများ ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဟု လင်းတုန်း မျှော်လင့်မိသည်။

"ပြီးတော့ သူက ဒီလိုမျိုး စားတာလား…”

"ရွှေရောင် နဂါးတွေက ဥထဲက ပေါက်လာကတည်းက ဒီလို အရည်အသွေးရှိတဲ့ အသားတွေကို စားသုံးကြတာ..."

သူသည် ပခုံးတွန့်ပြသည့်ဟန်ဖြင့် သူ၏ ပခုံးများကို စုလိုက်သည်။

"အခုဆိုရင် သူက သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ... သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီထက်ပိုပြီး တိုးတက်လာနိုင်စရာ မရှိတော့ပေမဲ့ မင်းမှာတော့ ကြီးထွားလာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေ ရှိနေသေးတယ်..."

လင်းတုန်းသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် အသားကို အရေခွာလိုက်ပြီး၊ အရေခွံနှင့် အကြေးခွံများကို အော်သိုထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော ငါးကြင်းသား တစ်ဆုပ်စာကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်သွင်းလိုက်လေသည်။

***