အခန်း ၃၆၉

အပိုင်း(၃၆၉)

လင်းတုန်း ပြန်လည်သက်သာလာချိန်တွင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တုန်တုန်ယိုင်ယိုင်ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် အောက်ထပ်သို့ ခြေတရွတ်ဆွဲကာ ဆင်းသွားပြီး မီးလောင်လွယ်သော အရာအားလုံးကို ထုတ်ယူကာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုပုံလိုက်သည်။ အော်သိုက ထိုအရာများကို မီးရှို့ပေးလိုက်ပြီး၊ ဒရော့စ်က မျက်နှာကြက်ရှိ လေဝင်လေထွက် ပေါက်များကို ဖွင့်ကာ မီးခိုးများကို စုပ်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် အပြင်ဘက်ရှိ အက်ခီရီက မီးခိုးများကို မြင်တွေ့သွားမည်ကို လင်းတုန်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်... သူတို့ ဤနေရာတွင် ရှိနေမှန်း သူမ သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်ရာ ဘာအန္တရာယ်မှ ထပ်မံရှိနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

လောင်စာများကို လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များက ဖျက်ဆီးခြင်း အော်ရာ များကို ထုတ်လွှတ်ပေးပြီး၊ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များက မီး အော်ရာ များကို ထုတ်လုပ်ပေးသည်။ ၎င်းမှာ ဟန်ချက်ညီမှု မရှိပေ။ ဤနေရာတွင် ဖျက်ဆီးခြင်း အော်ရာ ထက် မီး အော်ရာ က ပိုမိုများပြားနေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့အားလုံးကို လွှမ်းမိုးနေသော ရေစွမ်းအားကြီးက ဖိနှိပ်တားဆီးထား၏။ သို့သော် လင်းတုန်း ကျင့်ကြံရန် အတွက်မူ လုံလောက်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

အော်သို၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူသည် ထို အော်ရာ များကို ဆွဲယူကာ မာဒြာ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ အဆင့်တက်ရန် လည်ပတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အမြုတေ တစ်ခု ရရှိရန်အတွက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး သန့်စင်ခြင်း စက်ဝန်းကို အသုံးပြုခြင်းတို့တွင် သူ အချိန်အနည်းငယ်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် ၏ ဤအခြေခံ အော်ရာ လည်ပတ်ခြင်း နည်းစနစ်မှာ ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်တော့ မဟုတ်ကြောင်း အော်သိုက သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။ သို့သော် သန့်စင်ခြင်း စက်ဝန်းထက်မူ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန်အတွက် ပို၍ သင့်လျော်ပေသည်။

"သန့်စင်ခြင်း စက်ဝန်း... ဟုတ်လား..."

ဒရော့စ်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... အဲဒါက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်လား..."

လင်းတုန်းက သူ့ကို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ထံမှ လည်ပတ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို ဆွဲထုတ်ရယူရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အခြားသူများက သူ့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ကြောင်း အီသန်က အလေးအနက် သတိပေးထားခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ၎င်းအပေါ်သို့ အာရုံစိုက်မှု တတ်နိုင်သမျှ နည်းပါးစေရန် ကြိုးစားနေခဲ့၏။ ဒရော့စ်သည် ကောလာဟလများ ဖြန့်ဝေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်သော်လည်း၊ ဘေးကင်းလုံခြုံနေသည်က ပိုကောင်းပေသည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် သူတို့တွင် စားစရာ ဘာမျှမကျန်တော့ချိန်၌ လင်းတုန်းသည် သူ၏ မဟူရာ မီးတောက် အမြုတေ ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပြီး လေ့ကျင့်မှုများ စတင်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ကမ္ဘာကြီးသည် သူ့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်၍ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို နာရီတိုင်း သူ စိုးရိမ်နေခဲ့၏။ သို့သော် ၎င်းသည် လအနည်းငယ်ခန့် ဆက်လက်တည်ရှိနေဦးမည်ဟု ယူဆရသည်။ ထို့ပြင် မည်သို့ ထွက်ပြေးရမည်ကို သူ သိနေသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းမှာ လေ့ကျင့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ အိပ်မပျော်ခဲ့ကြပေ။ ဒရော့စ်နှင့် အပြာလေး တို့မှာ အိပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ အော်သိုနှင့် လင်းတုန်း တို့မှာမူ အိပ်မက်ရေတွင်းမှ ရေများဖြင့်သာ အသက်ဆက်နေကြရသည်။ ထိုရေမှာ သူတို့ သောက်သုံးရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော အရာလည်း ဖြစ်၏။

"လမ်းစဉ် တစ်ခုဆိုတာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းအတွက် ဖန်တီးထားတာ..."

အော်သိုက သူ့ကို ဟိန်းဟောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်နိုင်ဖို့ မင်း သင်ယူရမယ်..."

အိပ်မက်ရေတွင်း၏ ရေကြောင့် လိပ်ကြီး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားခြင်းမျိုး သိပ်မရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ် မှာ ဒဏ်ရာရနေဆဲ ဖြစ်၏။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် တရွတ်တိုက် သွားလာနိုင်သည်အထိ သူ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သော်လည်း ထိုထက်ပို၍ လှုပ်ရှားလေ့ မရှိပေ။

ကျင့်ကြံခြင်းလည်း မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးအတွက် လုံလောက်သော အော်ရာ မရှိသဖြင့် အော်သိုက လင်းတုန်းကိုသာ ဦးစားပေးခဲ့သည်။

"မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် ရဲ့ အားသာချက်က ဘာလဲ..."

အော်သိုက အနီနှင့်အမည်း ရောစပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားပါ..."

လင်းတုန်းက ဖြေလိုက်သည်။ အော်သို မည်သည့်အဖြေကို ကြားချင်နေသည်ကို သူ သိရှိနိုင်လောက်အောင်ပင် ထိုအကြောင်းများကို အော်သို ပြောဆိုသည်ကို သူ မကြာခဏ ကြားခဲ့ဖူးသည်။

ထို အထွတ်အမြတ် သားရဲ ကြီးက မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ... အဲဒါက ဘာကို ပြီးမြောက်စေတာလဲ..."

လင်းတုန်းက မဖြေမီ ခဏတာမျှ တွေးတောလိုက်သည်။ ထိုအရာက ယီရင် နှင့် သူ ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသည်များကို ပြန်လည်သတိရသွားစေသည်။

"ဖိအားပေးတာပါ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။ ယီရင် နှင့် လေ့ကျင့်ရာတွင် သူသည် အမြဲတမ်း နောက်ဆုတ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ သူ၏ လက်တစ်ဖက် မဆုံးရှုံးဘဲနှင့် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

အော်သိုက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ညည်းသံပြုလိုက်ပြီး၊ သံချေးတက်နေသော သတ္တုတစ်လုပ်စာကို ဟပ်ယူလိုက်သည်။ လင်းတုန်းသည်လည်း သံတိုသံဟောင်းများကို အစာချေဖျက်နိုင်လျှင် ကောင်းမည်ဟု စတင်ဆန္ဒဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ နောက်ဆုံး အစာစားခဲ့ရသည်မှာ သုံးရက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

"မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ခုခံကာကွယ်နေရတဲ့အခါ သူက မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ဘူး... ပြီးတော့ သူ လုပ်မိတဲ့ ပထမဆုံး အမှားက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအမှား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ကဲ... အက်ခီရီနာတော့သ် ရဲ့ စီးဆင်းနေသော မီးတောက် လမ်းစဉ် အကြောင်း ပြောရအောင်... အဲ့တာရဲ့ အားသာချက်က ဘာလဲ..."

လင်းတုန်းသည် ခရမ်းရောင် ရေဘူး နောက်တစ်ဘူးကို သောက်လိုက်ရာ သူ၏ အတွေးများ ပိုမိုထက်မြက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့၏ တိုက်ပွဲအမှတ်တရကို အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။ နဂါးမလေးသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရစ်ခွေနေသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စီးဆင်းရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကြာပွတ်များကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူမ၏ တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်သည် စီးဆင်းနေသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လိမ်ယှက်နေခဲ့သည်။

"ပျော့ပျောင်းမှုပါ..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အခြေအနေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် နေနိုင်မှုပါပဲ..."

"ဒါက ရေဓာတ် ကျင့်ကြံသူ တွေရဲ့ ပုံမှန် အားသာချက်ပါပဲ..."

အော်သို၏ အသံတွင် လှောင်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"သူတို့က မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်တိမ်းမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းကြောင်းပြောင်းပစ်မယ်... ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်လေးကို အသုံးချပြီး ပြန်တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်... အဲဒီလို ပြိုင်ဘက်မျိုးအပေါ်မှာ မင်းက ဖိအားကို ဘယ်လို ဆက်ထိန်းထားမလဲ..."

လင်းတုန်း၏ အိပ်မက်ရေတွင်းကြောင့် ထက်မြက်နေသော မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် အက်ခီရီ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။

"သူ့ကို ခန့်မှန်းရ လွယ်သွားတယ်..."

သူက အသံထွက်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ ဟာကွက်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပါက သူမ ယင်းကို အသုံးချမည်မှာ သေချာလှသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမ မည်သည့်နေရာမှ သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းပင်။

"သူ့ကို ကျွန်တော် ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်တယ်..."

"ငါ့ကို ပြစမ်း..."

အော်သိုက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်းတုန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့လေတော့သည်။

...

နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အိပ်စက်ခြင်းမရှိဘဲ အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လင်းတုန်းသည် ဂူထဲမှ ထပ်မံထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ရေ၏ ကျေးဇူးကြောင့် အချိန်များစွာ ပိုကြာသွားသကဲ့သို့ လင်းတုန်း ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ယခင်ကထက် နှစ်ဆပို၍ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ် ပြန်လည်မကောင်းမွန်နိုင်ချိန်တွင်၊ ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်သည်အထိ ဗျူဟာများနှင့် သီအိုရီများကို အစားထိုး ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ သူ လေ့ကျင့်ခဲ့သမျှသည်လည်း နှစ်ဆပိုမို ထိရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သူ၏ အာရုံစိုက်မှု အပြည့်အဝပေးရန် အမြဲတမ်း အသင့်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ယခုအခါ ရေတွင်းထဲရှိ ရေအမှတ်မှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အော်သို၏ ရေငတ်ခြင်းကို လျှော့တွက်၍ မရပေ။ ရေတွင်းထဲသို့ တစ်နေ့လျှင် ရေစက်အနည်းငယ်ခန့်သာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်းသည် သူတို့ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ထိုရေတွင်းကို ယူဆောင်သွားနိုင်မည့် နည်းလမ်းများ ရှိမရှိ၊ သို့တည်းမဟုတ် အပြင်ဘက်တွင် ၎င်းကို အနည်းဆုံး ပြန်လည်ဖန်တီးနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို စဉ်းစားနေမိပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် စွမ်းအားဖုံးကွယ်မှုအောက်တွင် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ ဂူထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ ငွေစွယ်ငါးကြင်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်သီးအောက်တွင် အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားခဲ့၏။ ယခင်က အထွတ်အမြတ် သားရဲ ၏ အသားမှ စွမ်းအားများကို ချေဖျက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုပေါ့ပါးပြီး သန်စွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ဤငါးမှာ တစ်ကြိမ်သာ အော်ဟစ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူက ၎င်း၏ ဦးခေါင်းခွံကို ချေမွကာ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် သန့်စင်သော မာဒြာ များကို အနည်းငယ်မျှသာ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ သန့်စင်သော အမြုတေ ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် အီသန်၏ ဆေးရည်များကို သူ မည်မျှ မှီခိုအားထားခဲ့ရကြောင်း ယခင်က သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် အပြာလေး အတွက် အရည်အသွေးနိမ့် မာဒြာပြား တစ်ခုကိုသာ သူ ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့၏။ သူမသည် မာဒြာပြားများစွာကို အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့သောကြောင့် အော်သို၏ ဝိညာဉ် အခြေအနေမှာ ပို၍ပို၍ ဆိုးရွားလာနေခဲ့သည်။

ဤငါးကြင်း တစ်ကောင်လုံးကို သူ အောင်မြင်စွာ ပြန်ယူလာနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့သည် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် ထာဝရ နေထိုင်သွား၍ မရနိုင်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ မဟူရာ မီးတောက် အမြုတေသည် အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

အက်ခီရီ ထွက်မလာမီ သူသည် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းဆီသို့ အရောက်ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် တံခါးကို ဖွင့်ကာ ငါးကို အထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်လေသည်။

အပေါ်ဘက် ကျောက်တိုင်ထိပ်မှ ဥက္ကာပျံတစ်ခုကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာသော သူမကို သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံက ဖမ်းယူမိလိုက်သည်။ သော့ပေါက်ထဲတွင် ဒရော့စ်ကို သူ ကိုင်ထားဆဲ အချိန်၌ပင် သူမသည် သူ့ကို ရည်ရွယ်လျက် စွမ်းအားများ တောက်လောင်စွာဖြင့် ဆင်းသက်လာခဲ့၏။

လင်းတုန်းသည် နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မီးတောက်ခြုံလွှာကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

သူသည် မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ လှိုင်းတစ်ခုနှင့်အတူ အပေါ်ဘက်သို့ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အစစ်အမှန် နဂါး၏ အသက်ရှူခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူမကို အပူဟပ်သွားစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရွှေရောင် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများ၊ ပေါ်လွင်နေသော သွားအစွယ်များနှင့်အတူ ခေါင်းစိုက်ကာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူမက ခြေသည်းတစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ လက်သီးကို ဘေးသို့ ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

လင်းတုန်းက ၎င်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်မောင်းသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခွန်အားသည် သူမနှင့် ယှဉ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူမသည် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက် ဖြစ်ရုံသာမက နဂါးတစ်ကောင်လည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် သူ့ ဘက်တွင် မြေဆွဲအား ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် အားကုန်သုံး၍ သူမကို အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်၏။ သူမသည် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုထဲတွင် လိမ်ကောက်သွားပြီး ခြေထောက်များနှင့် အမြီးကို အားပြုကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သဲများမှာ အကွင်းလိုက် လွင့်စင်သွားလေသည်။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ လက်မောင်းကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

လိမ္မော်ရောင် မာဒြာ စီးကြောင်းနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်များ သူ၏ လက်မောင်းထဲသို့ စီးဝင်လာခဲ့သည်။ ယင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဝိညာဉ်ရေးရာ နာကျင်မှုများကို တွန်းပို့ပေးနေ၏။ သူသည် အံကြိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ချုပ်နှောင်မှုကို ချိုးဖျက်ရန် သူမက နောက်သို့ ဆွဲငင်ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူကမူ ဆက်လက်၍ စုပ်ယူနေခဲ့သည်။

သူမက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ သူ၏ အမြီးဖြင့် သူ့ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ အမြီးက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို မရိုက်မိမီလေးတွင် သူသည် သူမကို လွှတ်ပေးကာ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ရလေသည်။

ရှဲ... ရှဲ...

အချိန်မဆိုင်းဘဲ သူ၏ လက်မောင်းထဲရှိ မာဒြာ များကို သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အရည်ပျော်နေသော မာဒြာ များသည် ပေအနည်းငယ် အကွာမှနေ၍ သူမထံသို့ ပြန်လည်ပန်းထွက်သွားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မျက်နှာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ရွှေရောင် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရလေသည်။

ဒရော့စ်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လင်းတုန်းသည် တံခါးကြားထဲမှနေ၍ ဥမင်ထဲသို့ ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားကာ တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်တော့သည်။

***