အခန်း ၃၇၄

အပိုင်း(၃၇၄)

အက်ခီရီမှာ အနည်းငယ်မျှသာ မီးဟပ်ခံရပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ပျက်စီးကာ မီးခိုးများ ထွက်နေသည်။ သူမ၏ အကြေးခွံများမှာလည်း မည်းတူးနေခဲ့၏။ သူမသည် ကြာပွတ်များကို ရှေ့တွင် ကြက်ခြေခတ်ကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက် ရှိနေပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ် မှာ တုန်ခါနေခဲ့သည်။ ပြာများ ကင်းစင်သွားချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် ရွှေရောင် တောက်ပနေခဲ့၏။

လင်းတုန်းသည် လဲကျမသွားစေရန် ဒူးများကို တင်းခံထားလိုက်သည်။ သူ၏ မဟူရာ မီးတောက် အမြုတေ ထဲတွင် မာဒြာ အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သို့သော် သူမကို အနားမကပ်နိုင်ရန် လျင်မြန်ပြီး ပုံစံမကျသော နဂါး အသက်ရှူခြင်း တစ်ခုကို သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ယင်းမှာ အထောက်အကူ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခြေထောက်များတွင် ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်များ လှိုင်းထနေပြီး၊ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို စီးဆင်းရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လက်နက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် သူမ၏ ဖန်တီးထားသော ကြာပွတ်ကို ပျောက်ကွယ်သွားစေလိုက်၏။ သူက ယင်းကို ငုံ့ရှောင်လိုက်သော်လည်း သူမက သူ့အတွက် သေချာပေါက် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အမြီးသည် သူ၏ အနောက်ဘက်သို့ လျောဝင်သွားပြီး သူ့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေသည်းများ ပါရှိသော သူမ၏ လက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိုးနှက်လာခဲ့သည်။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ အစီအစဉ် ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးအတွက် လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ မည်သည့်တိုက်ပွဲကိုမျှ အပြည့်အဝ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ တစ်ချိန်ချိန်တွင်တော့ သူ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် လေ့ကျင့်ထားမှုများအပေါ် မှီခိုအားထားရမည် ဖြစ်သည်။

သူ၌ မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ များသည် နောက်ထပ် နည်းစနစ် တစ်ခုအတွက်သာ လုံလောက်တော့သဖြင့် ယင်းကို သူ လွှတ်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုအထိုးကို ခံယူလိုက်လေတော့သည်။

သူမ၏ ခြေသည်းများသည် သူ၏ ရွှေရောင် တံဆိပ်ပြား အနီးရှိ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့က သူ၏ အရေပြားကို ထိုးဖောက်သွားသဖြင့် သူ၏ အစာအိမ်တစ်လျှောက် သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။

နာကျင်မှုက သူ၏ အသိစိတ်ကို ဆွဲဖြဲနေသော်လည်း ထိုအထိုးကို သူ မတော်တဆ ခံယူလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူမသည် သူမ၏ အရေပြားပေါ်ရှိ ပြာနံ့ကို သူ ရနိုင်လောက်သည်အထိ ဤမျှ နီးကပ်မနေပါက၊ သူကိုယ်တိုင် သူမကို တိုက်ခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ ဗလာ လက်ဝါး ကို သူမ၏ အမြုတေ ထဲသို့ ရိုက်သွင်းလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြာပွတ်မှာလည်း မှောင်မိုက်သွားကာ အပ်ချွန်တစ်ခု ပါရှိသော ငွေရောင် ဓားရိုးတစ်ခု အဖြစ်သို့သာ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ရွှေရောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တွားသွားသတ္တဝါများ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟသွားလေသည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မဟူရာ မီးတောက် ကို သူ ဆွဲယူလိုက်ချိန်တွင် လင်းတုန်း၏ မျက်လုံးများထဲသို့ အပူရှိန်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နဂါး အသက်ရှူခြင်းသည် လက်နှစ်သစ်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားကို တည့်မတ်စွာ ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။ ပြတ်တောက်သွားသော ဆွဲကြိုးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ပုလဲလုံးများ၊ ကျောက်စိမ်းတုံးများနှင့် ရွှေကြိုးကွင်းများ သဲပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

လင်းတုန်းက သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ယိုင်နဲ့ဆုတ်ခွာသွားကာ မီးတောက် ခြုံလွှာအတွက် လုံလောက်သော မာဒြာ ရရှိရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းကိုသာ ပစ်မှတ်ထားခဲ့သင့်သည်။ ယခုတော့ သူမ ပြန်လည်သက်သာလာရန် လုံလောက်သော နေရာပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် မည်သည့်စက္ကန့်တွင်မဆို သူ့ထံ ပြေးဝင်လာတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူကမူ မည်သည့်စွမ်းအားကိုမျှ ထပ်မံစုစည်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူမ သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာတော့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားချိန်တွင် အသက်တစ်ခါ ရှူလောက်သည့် အချိန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်မည့်အစား ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သဲပြင်ပေါ်ရှိ သူမ၏ လက်ဝတ်ရတနာများကို ယက်ကန်ယက်ကန် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ သွေးများ စီးကျနေပြီး စကားပြောရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ တရှူးရှူး မြည်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ သွေးများသာ အန်ချနေခဲ့ရသည်။

လင်းတုန်းက ခြေတရွတ်ဆွဲကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းက စကားနားမထောင်တော့သော်လည်း တစ်ခုခုတော့ သူ ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။ သူမကို အသက်ရှင်လျက် ချန်ထားခဲ့ပါက...

သူမ၏ လက်သည် ကျောက်စိမ်းရောင် စတုဂံပုံတုံး သေးသေးလေး တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကြောက်ရွံ့နေသော နောက်ဆုံး အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို ချိုးဖျက်လိုက်လေသည်။

လေထုက ကွဲကြေသွားခဲ့သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုအသစ်မှ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် လင်းတုန်းက လက်များကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ် အပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိအားအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် အက်ခီရီ ဒူးထောက်နေခဲ့သော နေရာ၌ လေထုထဲတွင် ရှုပ်ထွေးပွေလီသော ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ၎င်းတို့ကို လွှမ်းခြုံကြည့်လိုက်သော်လည်း ယင်းတို့သည် မာဒြာ ကဲ့သို့ မခံစားရပေ။ ယင်းတို့သည် ဘာမှမရှိသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တည်ရှိမှု ကိုယ်နှိုက်ကပင် အက်ကွဲကြောင်းများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ထိုပင့်ကူအိမ်အောက်မှ တစ်စုံတစ်ရာကိုမူ သူ ခံစားမိခဲ့သည်။ ထိုဆွဲကြိုးများထဲမှ တစ်ခု သို့မဟုတ် ထိုထက်ပိုသော ဆွဲကြိုးများသည် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် လက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ အော်ရာ များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားစေသော်လည်း၊ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်မောင်းကို ထိုအက်ကွဲကြောင်းများအောက်သို့ လျှိုသွင်းကာ ဆွဲကြိုးများကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့က အန္တရာယ်ရှိနေမည် ဆိုပါက၊ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ထိုလက်မောင်းကိုသာ ဆုံးရှုံးရမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းထိပ် အချွန်များသည် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်မိသွားပြီး... ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆွဲကြိုးကို မဖမ်းဆုပ်မီ ထိုလက်မောင်းထဲသို့ သန့်စင်သော မာဒြာ များ စီးဆင်းစေရန် သူ သတိရလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဝတ်ရတနာပုံကို ပင့်ကူအိမ်ထဲမှ လွတ်ကင်းအောင် ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ အနီးသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် ၎င်းတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း သူ၏ ပတ်လည်တွင် ပြာများ ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အဝေးမှ ငါးကြင်းများ၏ အော်ဟစ်သံများမှာလည်း ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း၏ လုံခြုံသော နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်အထိ သူ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ပါသေးသည်။

လင်းတုန်းသည် သွေးထွက်နေမှုကို တားဆီးရန် သူ၏ ဝတ်ရုံများကို ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ထားလျက် မီးခိုးရောင် ပြာပုံများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ခြေဆွဲပြီး နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်နေသော ကျောက်တုံးထံသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူသည် ၎င်းကို ငေးမောကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် ဒရော့စ်ကို အထဲတွင် ထားခဲ့မိပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က သူ့အတွက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးသည်အထိ သူ စောင့်ဆိုင်းနေရမည် ဖြစ်၏။

လေးလံသော သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ ကျောက်တုံးကို မှီလျက် ထိုင်ရက်အနေအထား ရောက်သည်အထိ လျောဆင်းသွားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနားယူလိုက်ရသော ထိုအချိန်လေးက သူ၏ နာကျင်မှုကို ပိုမိုဆိုးရွားသွားစေခဲ့သည်။ ယင်းမှာ သူ၏ ဒဏ်ရာအားလုံးက သူ့ကို တပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းအုံတိုက်ခိုက်ရန် သူ အစောင့်အရှောက် လျှော့ချလိုက်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ထိုအခြေအနေမှာ အသက်တစ်ခါရှူစာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ နံရံကြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူ နောက်သို့ ပက်လက်လန် ကျသွားလေတော့သည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ လျော့ပါးသွားပြီး သူ ညည်းတွားနေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ချိန်တွင် သူက စကားပြောလိုက်သည်။

"မင်း အပြင်ဘက်ကို မြင်ရတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မေ့သွားတယ်..."

ရွေ့လျားနေသော ခရမ်းရောင် ဂီယာများနှင့် မျောလွင့်နေသော အလင်းတန်းများ ပါဝင်သည့် တိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ဒရော့စ်သည် သူ၏ ကျောက်မျက်ရတနာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝင်ပေါက်အနီးတွင် ပေါ်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။

"အက်ခီရီကို ငါ မမြင်ရပါလား... ပြီးတော့ မြေပြင်ကြီး တစ်ခုလုံးလည်း မီးလောင်ပြာကျသွားတာကို ငါ မြင်နေရတယ်... မင်းကို ဘယ်သူ ကယ်လိုက်တာလဲ..."

"ဘယ်သူမှ မဟုတ်ဘူး..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ပက်လက် လဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ အော်သိုက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လိပ်ကြီး၏ အပြုံးကို ပြောင်းပြန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော် နိုင်ခဲ့ပြီ..."

လင်းတုန်းက သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ ထိုအမှန်တရားက နွေးထွေးသော ပျားရည်တစ်ခွက်ကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားလေသည်။

အော်သို၏ ရယ်မောသံသည် ခပ်သဲ့သဲ့ ကြိတ်ရယ်သံမှ စတင်ခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပင် တုန်ခါသွားလောက်အောင် ကြီးမားကျယ်လောင်သော၊ ပျော်ရွှင်ဖွယ် တအုန်းအုန်း မြည်ဟည်းသံကြီး အဖြစ်သို့ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

"ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်တဲ့ အချိန်ကျရင်... စကိုင်းဆွန်းတွေတောင် စကားပြောဖို့ မင်းဆီက ခွင့်ပြုချက် တောင်းရလိမ့်မယ်…”

***