အခန်း ၃၇၆

အပိုင်း(၃၇၆)

တဲထဲတွင် တစ်ညတာ အိပ်စက်ပြီးနောက် ခရီးစဉ်သည် သူမထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုလွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ယီရင် သေချာသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကောင်းစွာ အနားယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် ပထမဆုံး မနက်ခင်းတွင် အချိန်မီ ခရီးစတင်နိုင်ခဲ့၏။ ထို့အပြင် မြေပုံတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ ဓားသူတော်စင်နှင့်အတူ ခရီးသွားခဲ့စဉ်က ဤကဲ့သို့သော သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို ရရှိရန်အတွက် ယီရင်သည် လူပင်သတ်ရဲသည့် အခြေအနေမျိုး အကြိမ်ကြိမ် ကြုံခဲ့ဖူးလေသည်။

ခရီးစဉ်၏ ပထမဆုံး ကြန့်ကြာမှုမှာ သူတို့၏ ရှေ့ မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင် သွေးနီလ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ပါး ရှိနေသည်ကို အာရုံခံမိချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ ရန်သူ ဆုတ်ခွာသွားကြောင်း သေချာသည်အထိ သူတို့သည် တဲထဲတွင် အကာအကွယ်များဖြင့် တစ်ရက်လုံးလုံး ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် လင်းတအုပ်က သူတို့၏ အနံ့ကို ရသွားသဖြင့် လမ်းကြောင်းမှ သွေဖည်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

သစ်ပင်များကို စားသောက်နေသည့် ဆင်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသဖြင့် ၎င်းကို ကွေ့ဝိုက်၍ သွားခဲ့ရသေး၏။

အခြား တောင်စောင်းတစ်ခုတွင် အရိပ်များနှင့် အမှောင်ထုများ လွှမ်းမိုးနေသည်။ ထိုနေရာတွင် သွေးနီလဂိုဏ်းမှ လူများနှင့် အာကူရာ မိသားစု၏ အစေခံများ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသဖြင့် သူတို့သည် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဖြတ်သန်းခဲ့ရလေသည်။

အချိန်တွေ မည်သို့ ကုန်ဆုံးသွားမှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပင် နေ့ရက်များသည် ရေစီးသကဲ့သို့ ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။ သို့တိုင်အောင် သူတို့သည် ခရီးဆုံးသို့ မရောက်သေးချေ။

သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ တွားသွားသကဲ့သို့ နှေးကွေးသွားပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် နာရီပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်များ ပိုလျှံနေသည့်အခါတိုင်း ယီရင် အမြဲလုပ်လေ့ရှိသည့် အလုပ်ကိုသာ လုပ်ဆောင်နေခဲ့၏။ သူမ လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

..

“လေထုထဲတွင် ပြုတ်ကျနေစဉ်မှာပင် ဓားသူတော်စင်သည် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ပြိုင်ဘက်များထဲမှ တစ်ယောက်သည် လေစီးကြောင်းများပေါ်တွင် ပျံသန်းနေ၏။ သူ၏ အုပ်ချုပ်သူ နည်းစနစ်သည် လေ အော်ရာများကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး တောင်ပံမပါဘဲ ပျံဝဲနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ငွေတစ်ဝက် မျှားတိုများကို ဖန်တီးကာ ဓားသူတော်စင်၏ မာဒြာများကို နှောင့်ယှက်ဟန့်တားရန် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်လေသည်။

အခြားတစ်ယောက်မှာမူ လင်းယုန်ငှက်ကြီးကို မြင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စီးနင်းထားသည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် လှံရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ဒိုင်းလွှားကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် သူမ၏ အထွတ်အမြတ် သားရဲများ၏ အရောင်အတိုင်း တောက်ပနေပြီး လင်းယုန်၏ ခြေသည်းများတစ်ဝိုက်တွင် ဓား အော်ရာများ စုဝေးနေလေသည်။

သူမ၏ လှံချက်ထဲတွင် ပုပ်ဟောင်နေသော သေမင်း မာဒြာ စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည်။ လေစွမ်းအင်သုံး ကျင့်ကြံသူကလည်း ဓားသူတော်စင် ဟန်ချက်ပျက်သွားစေရန်နှင့် ငွေတစ်ဝက် မျှားတိုများထံ သက်ဆင်းသွားစေရန် လေ မာဒြာများဖြင့် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေ၏။

သူ၏ အသားအရေနှင့် လက်မဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည့် သေမင်းတမန် လှံသွားကြီးကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလှံ၏ အနောက်တွင် ဒေါသတကြီးဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသော လင်းယုန်ငှက်ကြီး ရှိနေ၏။ သူ၏ အောက်ဘက်မှ ဝင်ရောက်လာသော လေ မာဒြာများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကိုလည်း သူ အာရုံခံမိသည်။ အနောက်ဘက်မှ ကပ်ပါလာသော ငွေတစ်ဝက် မျှားတိုများ၏ ထက်မြက်သည့် အငွေ့အသက်များကိုလည်း သိရှိနေလေသည်။

သူ၏ မာဒြာကို အနည်းငယ် လှည့်ပတ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဓားမှ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားလေသည်။”

အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းလာသည်နှင့်အမျှ ယီရင်သည် သူမ ဆရာ၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော မှတ်ဉာဏ်များကို ပိုမို ဖွင့်ဟနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများ ဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ မည်သည့်အရာမှန်း နားလည်ရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုတောင်းလွန်းလှ၏။ သို့သော် အချို့မှတ်ဉာဏ်များတွင် သူမကို မည်သည့်အခါမှ ဝေမျှနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့သော အဆုံးမဲ့ ဓား လမ်းစဉ်နှင့် ပတ်သက်သည့် နက်နဲသော အသိအမြင်များ ပါဝင်နေလေသည်။ သူမသည် ထိုအသိအမြင်များကို မြက်များ အပြည့်ငုံထားသော နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝါးမြိုကာ နေ့ညမပြတ် တရားထိုင် လေ့လာနေခဲ့လေသည်။

“ထိုအခြေအနေတွင် ဓားသူတော်စင် ၏ အဆုံးမဲ့ ဓား နည်းစနစ်သည် တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။ လင်းယုန်၏ ခြေသည်းများ၊ သေမင်းတမန် လှံသွားနှင့် ငွေတစ်ဝက် မျှားတိုများ။ ထိုအရာအားလုံးသည် မမြင်ရသော ဓားများဖြင့် ကာကွယ်ပယ်ထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လွင့်စဉ်သွားကြ၏။

အစိမ်းရောင် လေ မာဒြာ တိုင်လုံးကြီး တစ်ခုတည်းသာ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအရာကိုမူ ဓားသူတော်စင် သည် သူ၏ ကျောဘက်ရှိ ဓားလက်တံ ခြောက်ခုမှ တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ မာဒြာ လှိုင်းတစ်ခုဖြင့် ထက်ဝက်တိတိ ခွဲချလိုက်လေသည်။”

ကျန်ရှိနေသော မြင်ကွင်းများမှာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယီရင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည် ပုံဖော်ကြည့်နေမိ၏။

အဆုံးမဲ့ ဓားသည် သူမ၏ လမ်းစဉ် တစ်ခုလုံးအတွက် အမည်ပေးထားသော အုပ်ချုပ်သူ နည်းစနစ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူမ ဆရာ၏ တိုက်ခိုက်ရေးဟန်အတွက် အဓိက အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ပိုင်ရို နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က ထိုနည်းစနစ်ကို သူမ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

အမှန်တကယ်တော့ သူမ၏ နည်းစနစ်သည် ဆရာဖြစ်သူ၏ နည်းစနစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မှေးမှိန်သော အရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေသေးသည်။ သူမ၏ ဆရာသည် ပိတ်ထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှ စာမျက်နှာ တစ်ရွက်ကို ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် အဆုံးမဲ့ ဓား နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိ၏။ သူမကမူ သူမ၏ လက်နက်ပတ်လည်ရှိ အော်ရာ များကို မာဒြာ များဖြင့် အစွမ်းကုန် ရိုက်ခတ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်သေးသည်။ ထိုအရာသည် ရေကန်ထဲမှ လှိုင်းဂယက်များကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ကာ အခြားသော ဓား အော်ရာ အရင်းအမြစ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ ထို အော်ရာ များပါ ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။

သူမ၏ ဆရာက ၎င်းကို အော်ရာ ပဲ့တင်ထပ်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ နောက်ကွယ်မှ လုံလောက်သော မာဒြာ ပံ့ပိုးမှုသာ ပါဝင်မည်ဆိုလျှင် မြို့တစ်မြို့ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်လောက်သည့် ဆက်တိုက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို စတင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သို့သော် သူမ၏ အခြေအနေတွင်မူ လုံလောက်သော အင်အား မပါဝင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမထက် အားနည်းသော ရန်သူများကိုသာ ထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်သေး၏။ အစစ်အမှန် ပြိုင်ဘက်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အသုံးမဝင်သော လက်နက်တစ်ခုသည် မည်သို့မျှ အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ယင်းအစား သူမသည် လမ်းစဉ် ၏ အခြားသော အစိတ်အပိုင်းများကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့မိသည်။ ကျင့်စဉ် အဆင့်တက်ရန်၊ အခြားသော နည်းစနစ်များနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဓားသိုင်းပညာများကိုသာ အလေးထားခဲ့၏။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူမသည် လမ်းစဉ် ၏ အမည်နှင့် သက်ဆိုင်သော နည်းစနစ်ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိသည်။ အသိအမြင်နှင့် အတွေ့အကြုံများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ အဆုံးမဲ့ ဓား နည်းစနစ်ကို ပိုမို နားလည်သဘောပေါက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့မိ၏။

ယခုမူ ယီရင်အတွက် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားကို လိုအပ်နေသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ သွေးအရိပ် မှာလည်း ထိုနေရာ၌ပင် ရှိနေ၏။

အကယ်၍ လက်နက်သစ်တစ်ခုကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါက တိုက်ပွဲ ပြင်းထန်လာတိုင်း သူမသည် ထိုအရိပ်ကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် သူမကို နှိပ်စက်လာခဲ့သည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းအပေါ် မှီခို၍မရနိုင်ချေ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ထိုအရာအကြောင်း အကြာကြီး တွေးမိသည်နှင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အန်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာရ၏။ ထိုအရာကို မည်သည့်အခါမှ အသုံးမပြုရပါက ၎င်းသည် အစစ်အမှန် အောင်ပွဲပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဆိုလိုသည်က သူမသည် ထိုအရာ မပါဝင်ဘဲ အနိုင်ရရန် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းထဲတွင် ဓားသူတော်စင် သည် လေကဲ့သို့သော ဓား ဟူသည့် အဆုံးမဲ့ ဓား ၏ ဒုတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသသွားခဲ့သည်။ ယီရင်ကမူ မုန်တိုင်း အဆင့်တွင်သာ တစ်ဆို့နေခဲ့၏။ သူမ၏ အော်ရာ များသည် လက်နက်ဆီမှနေ၍ ဒေါသတကြီးနှင့် ထိန်းချုပ်မရသော မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတတ်လေသည်။

သို့သော် သူမ၏ ဆရာကမူ များစွာ ပိုမိုမြင့်မားသော ထိန်းချုပ်မှု အဆင့်ကို ပြသခဲ့သည်။ သူ၏ ဓား အော်ရာသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သကဲ့သို့ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေလေသည်။

ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့် သုံးဆင့် ရှိသေးသည်။

သူ မသေဆုံးမီက ဤအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ သူမကို တစ်ခါမျှ ပြောပြခဲ့ခြင်း မရှိသလောက်ပင်။ သူမသည် ထိုအရာအများစုကို သူချန်ရစ်ခဲ့သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ထဲမှ မြင်ကွင်းများနှင့် သူမကိုယ်တိုင် မှတ်မိနေသော တိုက်ပွဲဝင်ပုံ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ပေါင်းစပ်ကာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နည်းစနစ်ပိုင်းအရ ပြောရလျှင် သူမ၏ နည်းစနစ် ကျွမ်းကျင်မှုသည် ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်မှု မရှိချေ။ သူမ၏ အဆုံးမဲ့ မုန်တိုင်းသည် ဟာရီကိန်း မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသေးလျှင်ပင် သူမအနေဖြင့် အဆင့်မြင့် အရှင်သခင် အဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ နောက်ကွယ်မှ လုံလောက်သော စွမ်းအားသာ ပါဝင်မည်ဆိုလျှင် ထိုအရာက ကြီးမားသော ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

သို့သော် သူမ၏ မာဒြာ သည် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်လောက်အောင် သိပ်သည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမဆရာ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် နှင့် ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ချိတ်ဆက်နိုင်ခြင်းက ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရန်အတွက် သူမ လိုအပ်နေသော နောက်ဆုံး တွန်းအားတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်။

ထိုသို့ ဖြစ်လာမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်နေမိ၏။

သူမအထက်ရှိ သစ်ကိုင်းများဆီမှ အညိုရောင် သစ်ရွက်တစ်ရွက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကြွေကျလာလေသည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော ဓားကို သူမ၏ မာဒြာ ဖြင့် ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်လေသည်။ ဓား၏ ပတ်လည်ရှိ သိပ်သည်းသော ငွေရောင် အော်ရာ သည် တောက်ပသွားပြီး အရပ်တစ်မျက်နှာဆီသို့ တွန်းထုတ်သွားလေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် ထိုမျှလောက်အထိ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းကို တစ်ဖက်ဖက်သို့ လမ်းကြောင်းလွှဲနိုင်ခြင်းကပင် သူမအတွက် တိုးတက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ယခု သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကြွေကျလာသော ထိုသစ်ရွက်ကို နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားစေရန် ဖြစ်၏။

ထိုသစ်ရွက်မှာမူ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖုန်မှုန့်တစ်ဆုပ်စာအဖြစ် ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။

နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် သူမသည် လက်လျှော့လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"ငါတို့ ရှေ့ဆက်သွားလို့ ရပြီလား..."

သူမက မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါ မာစီ ကိုယ်တိုင်လည်း လေ့ကျင့်မှု စတင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

***