အခန်း ၃၇၇

အပိုင်း(၃၇၇)

အာကူရာ ကောင်မလေးသည် သစ်ပင်ထိပ်ရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ခုတွင် ဇောက်ထိုး တွဲလွဲခိုနေလေသည်။ သူမသည် သစ်သား လေးတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မြားကိုလည်း တပ်ဆင်ထား၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း ပုံမှန်သာ ရှိနေလေသည်။ ယီရင်သည် အနီးအနားတွင် ရှိနေသော်ငြားလည်း ထိုကောင်မလေး ရှိနေသည့် အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ အာရုံခံ၍ မရနိုင်ပေ။

သူမသည် ထိုအနေအထားအတိုင်း မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် နေပြီးနောက် သစ်ပင်ပေါ်မှ သစ်ရွက်သုံးရွက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြွေကျလာလေသည်။

ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာ၏။ ထို့နောက် သူမ၏ ခြေထောက်များကို သစ်ကိုင်းမှ ဖြုတ်ချလိုက်လေသည်။

သူမ ပြုတ်ကျလာစဉ်မှာပင် လက်များမှာ မြန်ဆန်လွန်း၍ ဝေဝါးနေလေသည်။ ပထမဆုံး မြားကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး လေထဲမှ ဒုတိယမြားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ထိုမြားကို ကြိုးပေါ်တင်ကာ ထပ်မံပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် တတိယမြားကို ဆက်ပစ်လေသည်။

ထိုအချိန်မှသာ ပထမမြားသည် ပထမသစ်ရွက်ကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ကိုက်အနည်းငယ် အကွာရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယမြားကလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏။ တတိယမြားမှာမူ ပစ်မှတ်ကို ပွတ်တိုက်သွားသဖြင့် သစ်ရွက်မှာ လေဟုန်ထဲတွင် လည်ထွက်သွားလေသည်။

ဘုတ်...

မာစီ၏ ခေါင်းသည် မြေပြင်နှင့် ဆောင့်မိကာ အသံမည်သွား၏။ ထို့နောက် သူမသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ခွေကျသွားလေသည်။

ယီရင်သည် လက်ပိုက်ကာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်များသည် ထိုထက်ပိုမို ပြင်းထန်သော ဒဏ်များကိုပင် ခံနိုင်ရည် ရှိကြပေသည်။

မာစီက သူမ၏ ခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ရင်း ထိုင်ချလိုက်ကာ ညည်းတွားလိုက်၏။

"အား... နာလိုက်တာ..."

သူမသည် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ယီရင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ သေချာလုပ်နိုင်တဲ့ အချိန်ဆိုရင် ခြေထောက်နဲ့ အသေအချာ ကျနိုင်ပါတယ်နော်..."

"နင်က ဇောက်ထိုးနေပြီး ခဏခဏ တိုက်ခိုက်ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

မာစီသည် သူမ၏ လေး မကျိုးသွားကြောင်း သေချာစေရန် စစ်ဆေးလိုက်၏။

"နင်က တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်တွေကို ဒီလိုမျိုး မလေ့ကျင့်ဘူးလား... ဒါက တိကျမှုရယ်၊ သေချာမှုရယ်၊ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းရယ်ကို လေ့ကျင့်ပေးတာလေ..."

"နာကျင်မှုကိုပါ လေ့ကျင့်ပေးတာပေါ့လေ..."

ယီရင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လွဲသွားတဲ့ အချိန်မှာပဲ နာတာပါ..."

သူမသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်၏။

"ငါ နောက်ထပ် အကြိမ်နည်းနည်း လေ့ကျင့်ဖို့ ကျန်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု နင်နိုးလာပြီဆိုတော့ ညစာစားကြမလား..."

"အကာအကွယ်ကြီး ပျောက်သွားပြီလား..."

အဖွဲ့အစည်းများထဲမှ တစ်ခုခုက (မည်သည့်အဖွဲ့ဖြစ်ကြောင်း ယီရင် အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ပေ) သူတို့ရှေ့ရှိ ကျွန်း၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော အပြာရောင် အလင်းတန်း အကာအကွယ် တစ်ခုကို ဖန်တီးထားခဲ့သည်။ သစ်ပင်များ၏ အကာအကွယ်များကြားမှ ဖြတ်၍ မြင်ရန် ခက်ခဲလှ၏။ သို့သော် ရှေ့သို့ အတော်အတန် ရောက်အောင် သွားမည်ဆိုလျှင် နီလာရောင် နံရံကြီးတစ်ခုမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မြင်ရမည် မဟုတ်ပေ။ ထို အကာအကွယ် အစီအရင်သည် အတွင်းရှိ လူများကို မည်သို့ ဒုက္ခပေးမည်ကို သူမ သေချာမသိသော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ချေ။

မာစီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ မည်းနက်နေသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို လက်ဖျစ်တီးလိုက်၏။

"အော် ဟုတ်သားပဲ... ငါ့မှာ သတင်းထူး ရှိတယ်..."

သူမသည် သူတို့ စခန်းချရာ နေရာသို့ အမြန် ပြေးသွားလေသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာတွင် သုံးရက်ကြာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယီရင်၏ အကြိုက်အတွက် အနည်းငယ် အမြဲတမ်း နေထိုင်မည့် နေရာတစ်ခုလို ဖြစ်လာနေပြီ ဖြစ်၏။

စားပွဲအဖြစ် အသုံးပြုထားသော သစ်ငုတ်တိုနှင့် ကျောက်တုံးများ စီရီထားသော မီးဖိုကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်မရှည်မှုများ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

လင်းတုန်း သည် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် များ၏ ရန်မှ ထွက်ပြေးနေရချိန်တွင် သူမကတော့ ဤနေရာ၌ ပိတ်မိနေခဲ့လေသည်။

မာစီသည် သစ်ပင်မြစ်တစ်ခုနှင့် ခလုတ်တိုက်မိကာ မြေကြီးပေါ်သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွား၏။ သို့သော် သူမသည် သူတော်စင် ၏ ခေါက်ထားသော မြေပုံကို ခေါင်းပေါ်တွင် အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"ရပြီ..."

သူမက မြေကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ခဏအကြာတွင် သူမသည် ယီရင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှင်းပြနေလေသည်။

"ငါ သစ်ပင်ထိပ်ကနေ အကာအကွယ်ကို လှမ်းကြည့်နေရင်းက သိလိုက်ရတာက ငါတို့ တောင်ကုန်းလို့ ထင်နေတာက ဆင်ကြီး အိပ်နေတာ ဖြစ်နေတယ်... ပြီးတော့ တောင်ကလည်း ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုဝေးနေတယ်..."

ယီရင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားလေသည်။ လမ်းကြောင်းရှာဖွေရာတွင် အမှားလုပ်မိတိုင်း ရက်ပေါင်းများစွာ ကြန့်ကြာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

"အဲဒီတော့ ငါတို့က ဒီနေရာမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေရာမှာ..."

မာစီက မြေပုံပေါ်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ တံခါးပေါက်၏ အောက်တည့်တည့်ရှိ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"အဲဒီ နံရံကြီးသာ မရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့ သစ်ပင်ပေါ်ကနေ အဲဒီနေရာကို မြင်နေရပြီ..."

မာစီက တောက်ပစွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအရာကြီးက မှေးမှိန်လာနေပြီ... မနက်ကတော့ ဖောက်မမြင်ရဘူး... အခုတော့ ဟိုဘက်ကို ဖောက်မြင်နေရပြီ..."

ယီရင် အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

သူမ၏ သံမဏိဖွား သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ် သည် သူမ၏ မာဒြာ များကို ငတ်မွတ်စွာ စုပ်ယူလိုက်၏။ ထိုစွမ်းအင်များက သူမ၏ ခုန်ပျံမှုကို အားဖြည့်ပေးလိုက်ရာ သစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားအထိ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ သူမ ဆင်းသက်လိုက်ချိန်တွင် သစ်ပင်ထိပ်ဖျားမှာ ကိုင်းညွတ်သွား၏။ သို့သော် သူမသည် ဟန်ချက်ကို လွယ်ကူစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် အပြာရောင် အလင်းတန်း နံရံကြီး လိမ့်တက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မာစီပြောသည်သာ မှန်ကန်ပါက ထိုအရာသည် တောအုပ်ကြီးကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းထက် ကမ်းခြေနှင့် ကျွန်း၏ အစွန်အဖျားကို ဖုံးအုပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကာအကွယ် နယ်နိမိတ် ကျဆင်းသွားသောအခါ သူတို့သည် တံခါးပေါက်ဆီသို့ နာရီအနည်းငယ်ခန့် ပြေးရုံဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။

နယ်နိမိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမရှိ သိနိုင်ရန် သူမ မျက်လုံးများကို အားစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ဆင်းလာသောအခါ မာစီသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းမည့်အစား မီးမွှေးနေသည်ကို အံ့သြစွာ တွေ့လိုက်ရ၏။

"နင် ရူးနေလား... သွားကြမယ်လေ..."

"ညစာ အရင်စားရမယ်..."

မာစီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အနားရောက်သွားရုံနဲ့ အဲဒါကြီးက ပိုပြီးမြန်မြန် ပျောက်သွားမှာမှ မဟုတ်တာ…”

ယီရင်သည် လှောင်ချိုင့်ထဲမှ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေလေသည်။ သူမသည် ခရီးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ တိုးတက်မှုရှိနေသည်ဟု ခံစားချင်ရုံသာ ဖြစ်၏။ ရှေ့သို့ တစ်နာရီစာမျှ ခရီးဆက်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားချိန်၌ ခရီးသွားရမည့် အချိန် တစ်နာရီ လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူမက ထိုအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် နားကွဲမတတ် ဆူညံသော သားရဲဟစ်ကြွေးသံကြီးတစ်ခုက ကျွန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ထိုအသံနှင့်အတူ အခြားအသံများလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ မကြာမီတွင် ထိုအသံများမှာ ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့ ဟစ်အော်နေသော ဒေါသတကြီး ဝိညာဉ်များ၏ သံပြိုင်ဟစ်ကြွေးသံနှင့် တူသွားတော့သည်။ လောင်ကျွမ်းနေသော၊ ဒေါသထွက်နေသော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူမ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံများထဲတွင် ပျံသန်းနေသော မီးပုံကြီးတစ်ခုအလား လင်းလက်သွားလေသည်။

"လင်းတတွေတော့ ထပ်မဟုတ်လောက်တော့ဘူး..."

သူမက ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အာရုံများကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ ဟိန်းဟောက်သံများသည် လင်းတများထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းနေ၏။ ထို့အပြင် မီးတောက်များကိုလည်း ခံစားမိသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မိသည်။ သို့သော် ထိုအာရုံခံစားမှုသည် မှားယွင်းနိုင်ခြေလည်း ရှိနေပေသည်။

မာစီသည် သူမ၏ တောင်ဝှေးကို ဆွဲယူလိုက်ရာ ထိုတောင်ဝှေးသည် ကောင်းကင်ဆီသို့ လေချွန်သံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားလေသည်။ ၎င်း၏ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများလည်း တောက်ပသွား၏။

"လင်းတတွေ မဟုတ်ဘူး... နဂါးတွေ..."

သူမ ထိုသို့ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် ရွှေရောင် တိမ်တိုက်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာလေသည်။ ထိုတိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော နန်းတော်ဆောင်များ ပါဝင်လာ၏။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်ခန့်က အာကူရာ ခံတပ်အပြင်ဘက်တွင် ဝဲပျံနေခဲ့သော မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုတိမ်တိုက်ပေါ်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အဘိုးအို လို နှင့် အချေအတင် စကားများခဲ့သေး၏။

"သူတို့ရဲ့ အကြေးခွံတွေကို ဘာကများ သွားဆွလိုက်တာလဲ..."

ယီရင်က မေးလိုက်သည်။ သူတို့သည် ဆက်လက်၍ ဟိန်းဟောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တိမ်တိုက်ပေါ်မှနေ၍ ရွှေရောင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မိလိုက်၏။

မာစီသည် တုန်ယင်သွားလေသည်။

"ငါတို့ တဲထဲ ဝင်နေတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်..."

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ယီရင်လည်း ထိုအရာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို လှည်းကျင်းရှာဖွေနေလေသည်။ တိမ်တိုက်သည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုမျှ အကွာအဝေးမှနေ၍ သူတို့ကို ရှာဖွေနိုင်ရန် အနည်းဆုံး အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ပါး၏ စွမ်းအင်မျိုး လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

"ငါလည်း သဘောတူတယ်..."

ယီရင်က သက်ပြင်းချကာ လက်ခံလိုက်သည်။ သူမသည် အခြားတစ်ဖက်ဆီသို့ နှမြောတသစွာဖြင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ပုန်းအောင်းနေခြင်းက ဉာဏ်ပညာရှိသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမသည် နယ်နိမိတ် အနီးသို့ ပိုမို ရွှေ့ပြောင်းသွားလိုစိတ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နဂါးများသည် သူတို့ကို ရှာဖွေနေခြင်းတော့ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ကောင်းကင်ဘုံက သူမကို ထိုမျှလောက်အထိ မုန်းတီးနေမည်တော့ မဟုတ်ပေ။

***