အခန်း ၃၇၈

အပိုင်း(၃၇၈)

"မင်း ခဏလေး အနားယူနေတာလား... မင်းအတွက် အချိန်လေး နည်းနည်း ပေးနေတာလား... အဆင်ပြေပါတယ်၊ အဲဒီလိုလုပ်တာ ဘာမှမမှားပါဘူး... မင်း အခုလေးတင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ကနေ ထွက်လာတာ မဟုတ်လား... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်း အနားရပြီ၊ လန်းဆန်းသွားပြီ၊ မတ်တတ်ထပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီလေ... လူတွေပြောသလိုပေါ့၊ မင်း စောင့်နေလို့ လမ်းက ပိုတိုသွားမှာမှ မဟုတ်တာ..."

အက်ခီရီနှင့် တိုက်ပွဲပြီးနောက် အချိန် ငါးမိနစ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ လင်းတုန်း သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သွေးရည်ကြို သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ် က စွမ်းအင်အားလုံးကို စုပ်ယူသွားပြီး သူ့ကို ဝိညာဉ်ရေးရာအရ ခွန်အားမဲ့ကာ အကူအညီမဲ့ အခြေအနေသို့ မရောက်သွားစေရန် သူ၏ မာဒြာ များကို လှည့်ပတ်နေလေသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ် အတွင်းသို့ စွမ်းအားများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာစေရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်၏။ အပြာလေး သည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ အိပ်ပျော်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် သူသည် ခါးကို မတ်မတ်ထား၍ နေရလေသည်။

ယခုအခါ ဒရော့စ် မှာ စိတ်မရှည်နိုင်အောင် ဖြစ်လာနေပြီ ဖြစ်၏။

"ငါ မင်းကို ဝိညာဉ် ရေတွင်း အကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ငါပြောခဲ့တယ်လို့ သေချာပေါက် ထင်တယ်... ကဲ အဲဒါ ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ် ရပ်နားရမယ့် နေရာပဲ... ဝိညာဉ် ရေတွင်း က ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ရုံနဲ့ ပြန်ပြည့်လာနိုင်မယ့် အရာကို မင်းရဲ့ မာဒြာ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးဖို့ အခု အချိန်ဖြုန်းနေစရာ မလိုဘူးလေ... ဆိုလိုတာက မင်းကိုယ်မင်း နည်းနည်းတော့ အားဖြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်... ငါတို့နဲ့ ခရီးပန်းတိုင်ကြားမှာ ဧရာမ ဆာလောင်နေတဲ့ သားရဲကြီး အတော်များများ ရှိနေတယ်... ဒါပေမဲ့ အင်း... အဲဒါက တကယ်ရှိတာထက် ပိုဆိုးနေသလို ကြားရတယ်..."

လင်းတုန်းသည် အလယ်တွင် ကြေးနီသော့လေး တစ်ချောင်း တွဲလောင်းကျနေသော ကျိုးပျက်နေသည့် ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ အက်ခီရီထံမှ သူ ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသော့လေးမှာ လက်သည်းခွံ အရွယ်အစားမျှသာ ရှိ၏။ အရုပ်အိမ်ထက် ကြီးမားသော မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖွင့်နိုင်လောက်အောင် မကြီးမားပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် အထွတ်အမြတ် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာနေခဲ့သည်။

သူသည် အနည်းဆုံးသော မာဒြာ ပမာဏကိုသာ အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ် ကို လှမ်းထုတ်ကာ ထိုအရာကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ သူ အရင်က အာရုံခံမိခဲ့သော ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေ၏။ သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ ပြင်းပြလွန်းနေသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်နေသည့် အချိန်အထိပင် မစောင့်နိုင်ခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူ၏ မာဒြာ များသာ တကယ် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဤအရာကို နာရီပေါင်းများစွာကြာအောင် အသက်သွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအခြေအနေကို သူ လုံးဝ လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စတင်ရန်အတွက် အားစိုက်ထုတ်မှု များများစားစား မလိုခဲ့ပေ။ ခလုတ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ရုံထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပိုခဲ့လေသည်။

သူ၏ အရှေ့တွင် အမြင့် ခုနစ်ပေ၊ အကျယ် သုံးပေခန့်ရှိသော တံခါးပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေသော ဘီရို တစ်ခုအတွင်းသို့ ဦးတည်နေလေသည်။

ထိုဘီရို မှာ အနက် ပေအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အများစုမှာ အလွတ်ဖြစ်နေ၏။ အလယ်တွင် ကုလားထိုင် အချို့ကို ဆင့်ထားကာ ၎င်းတို့အောက်တွင် ခေါင်းအုံးများနှင့် စောင်များကို ထိုးသိပ်ထည့်ထားလေသည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ချိတ်ပိတ်ထားသော မြေအိုး သုံးလုံးရှိနေပြီး အထဲရှိအရာများကို အကဲခတ်ကြည့်ရသလောက် ရေများဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ သူသည် ဒူးထောက်လျက်သားပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ အားနည်း၍ ဒဏ်ရာရနေ၏။ သို့သော် နေရာလွတ်မှနေ၍ ဖန်တီးခေါ်ယူထားသော ထိုဘီရိုကို မွှေနှောက်ရှာဖွေရန်လောက်တော့ အားနည်းလွန်းနေခြင်း မရှိချေ။ အစီအရင် များ ရေးဆွဲထားသော အထုပ်အချို့တွင် အသားခြောက်များ ပါဝင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ရိက္ခာများ၊ ရေ၊ ပရိဘောဂများနှင့် အိပ်ရာအသုံးအဆောင်များ ဖြစ်ပေသည်။ ကုလားထိုင်များမှလွဲ၍ ကျန်အရာများမှာ မှော်ပစ္စည်း သိုလှောင်ရာနေရာတွင် ထားရှိရန် လက်တွေ့ကျသော အရာများ ဖြစ်ကြ၏。

အော်သို သည် တံခါးပေါက်၏ အခြားတစ်ဖက်ကို ပတ်လျှောက်သွားရင်း အံ့သြချီးကျူးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်းလင်းပြင် သော့ တစ်ချောင်းပဲ... ငါ အဝေးကနေပဲ လှမ်းမြင်ဖူးခဲ့တာ... အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ပါးတောင်မှ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ အင်မတန် ရှားပါးတယ်... အဲဒီအထဲမှာ ကိုယ်ပိုင် နေရာတစ်ခု ပါဝင်ပြီး ကိုင်ဆောင်ထားသူ တစ်ယောက်တည်းကပဲ ဝင်ထွက်နိုင်တာ... ဒီအထဲမှာ မင်းသိမ်းထားသမျှ အရာအားလုံးကို သော့မခိုးမချင်း ဘယ်သူမှ လာထိလို့ မရဘူး..."

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလာသည့် မျက်ရည်တစ်ပေါက်ကို သုတ်ပစ်နိုင်ရန် လင်းတုန်း ဆန္ဒပြုမိလိုက်သည်။

"ဒီလောက် လှပတဲ့အရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး..."

အပြာလေး ပင်လျှင် နိုးလာခဲ့ပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အံ့သြတကြီးဖြင့် မြည်တွန်နေလေသည်။ သူသည် အက်ခီရီကိုပင် ကျေးဇူးတင်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့၏။

သာမန် ပစ္စည်းများအပြင် ဘီရို ၏ ထောင့်များတွင် မျက်စိကျစရာကောင်းသော ရတနာအချို့ကိုလည်း ထိုးသိပ်ထည့်ထားလေသည်။ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းသားဖြင့် ထုဆစ်ထားသော ချောမွေ့သည့် အမျိုးသမီး ရုပ်တုတစ်ခု၊ စစ်မှန်သော ရွှေစင်ကြေးမုံ တစ်ချပ်၊ ကျောက်မျက်ရတနာ စီခြယ်ထားသော ကြယ်တစ်ပွင့်နှင့် စက္ကူကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ဥခွံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ အနည်းငယ်မျှသော စွမ်းအင် အော်ရာ ကိုပင် ထုတ်လွှတ်ခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် လင်းတုန်း ၏ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် အဆုံးထိတိုင်အောင် တက်လှမ်းနိုင်မည့် ကျင့်စဉ် တစ်ခုလုံးအတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်လောက်သည်အထိ တန်ဖိုးရှိကြောင်း အော်သို က အကြံပြုခဲ့သည်။ သူတို့အနေဖြင့် ဤအိတ်ဆောင် ကမ္ဘာလေးထဲမှ လွတ်မြောက်ပြီး ဝယ်ယူမည့်သူကို ရှာတွေ့နိုင်မည်ဟု ယူဆရမည် ဖြစ်သည်။

"အစစ်အမှန် ရတနာက အဲဒီ ဆွဲကြိုးပဲ..."

အော်သို က ပြောလိုက်ရာ လင်းတုန်း ကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် သဘောတူလိုက်၏။

"တကယ်လို့ မင်းကံကောင်းလို့ ရောင်းချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီတန်ဖိုးက အာရီလီယပ် မိသားစု ရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ရှိလိမ့်မယ်... ဟင်းလင်းပြင် သော့ တွေကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ အစွမ်း အနည်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တွေက သူတော်စင် တွေပဲ..."

"ဒီ နေထိုင်ရာ နေရာမှာ ဟင်းလင်းပြင် သော့ သိုလှောင်တဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ရှိတယ်..."

ဒရော့စ် က သူတို့ကို ပြောပြလေသည်။

"အခန်းတွေ တစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း အပြည့်ပဲ... သော့ တစ်ချောင်းစီတိုင်းက အထူးပြု ပစ္စည်းကိရိယာတွေ အပြည့်ပါဝင်တယ်..."

လင်းတုန်း သည် သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေတော့သည်။

"...ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက တမန်တော်တွေ ပထမဆုံး လုယက်သွားတဲ့ အရာပဲ..."

ဒရော့စ် က ဆက်ပြောလိုက်ရာ လင်းတုန်း ၏ နှလုံးသားသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားလေသည်။

တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူ၏ ဝိညာဉ် နှင့် ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခုစလုံးသည် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သို့သော် သူသည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသင့်တယ်... ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ..."

...

တကယ်တမ်းတွင်မူ သူတို့၏ ပြင်ဆင်မှုသည် နှစ်ရက်ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။ သူ၏ လက်များကို လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လင်းတုန်း ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့သည့်အရာမှာ ကုလားထိုင်များကို ရိုက်ချိုးကာ ဘီရို ထဲသို့ ပြန်ပစ်ထည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် ပရိဘောဂများ မလိုအပ်သော်လည်း၊ မီးကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် မီးမွှေးရန် ထင်းများကို အမြဲတမ်း အသုံးပြုနိုင်သည်။

သူသည် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများအားလုံး ပါဝင်သော သေတ္တာကို ထင်းစည်းဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေအိုးများအားလုံးကို အလွတ်လုပ်ကာ အိပ်မက် ရေတွင်း မှ ရေများဖြင့် ဖြည့်တင်းလိုက်၏။ ယခုအခါ ရေတွင်းမှာ လက်မအနည်းငယ်ခန့်သာ နက်တော့သော်လည်း လင်းတုန်း ထားရစ်ခဲ့လိုသော ပမာဏထက် များစွာ ပိုနေသေးသည်။ သူသည် သိုလှောင်ခန်းထဲမှ တွေ့ရှိခဲ့သော ဖန်ပုလင်း အလုံး နှစ်ဆယ့်လေးလုံးစလုံးကို ရေဖြည့်ကာ ၎င်းတို့၏ စင်များပေါ်တွင် တင်၍ ဟင်းလင်းပြင် သော့ ထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ငွေရောင်စွယ် ငါးကြင်း အချို့မှာ အက်ခီရီ နှင့် သူ၏ တိုက်ပွဲကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ဟင်းလင်းပြင် နဂါး၏ ကခုန်ခြင်းကြောင့်လိုတော့ ပြာကျသွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုငါးအသေများကို ရှာဖွေကာ အသားအချို့ကို ခွာယူလိုက်သည်။ နေထိုင်ရာ နေရာအနှံ့ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးများကြောင့် သူသည် ထိုအသားများကို မဟူရာ မီးတောက်၏ အရသာ မစွန်းထင်းစေဘဲ ကင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော ရိုးတံတောအုပ်မှ ခုတ်ယူလာသော သစ်ရွက်များဖြင့် ငါးကင်များကို ထုပ်ပိုးလိုက်လေသည်။

နှစ်ရက်ကြာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူသည် ထွက်ခွာရန် တွန့်ဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အိပ်မက် ရေတွင်း ထဲတွင် ရေများ ကျန်ရှိနေသေးသကဲ့သို့ ငါးကြင်း များထံမှ အစားအစာများလည်း အများအပြား ကျန်ရှိနေသေး၏။ သူနှင့် အော်သို သည် သူတို့ ဖန်တီးထားခဲ့သော မီးခိုးငွေ့များ အူထွက်နေသည့် တောရိုင်းမြေထဲတွင် လွယ်ကူစွာ စွမ်းအင်လှည့်ပတ်နိုင်ပြီး၊ ပုံမှန် စွမ်းအင်လှည့်ပတ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းက အော်သို ၏ ဝိညာဉ် ကို ကုသရာတွင် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလေသည်။

ဒရော့စ် သည် မပြတ်တမ်း ညည်းညူနေသော်လည်း လင်းတုန်း မပါဘဲ မည်သည့်နေရာသို့မျှ မသွားနိုင်ချေ။ လင်းတုန်း ကို ထွက်ခွာရန် နောက်ဆုံး တွန်းအားပေးခဲ့သည့်အရာမှာ ဒရော့စ် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ယီရင် သည် အပြင်ဘက် တစ်နေရာရာတွင် ရှိနေ၏။ သူမ ဘာလုပ်နေသည်၊ ဘေးကင်းရဲ့လား၊ ပိုင်ရို က သူမကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သလား သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်သွားခဲ့သလား စသည်တို့ကို သူ သိနိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိချေ။ သူမ၏ အိပ်စက်ခြင်း၊ နိုးထခြင်းများအကြောင်းကို သူ တွေးပူမိပြီး၊ မည်သည့်အရာကိုပင် လုပ်နေပါစေ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ စူးဝင်နေလေသည်။

သို့သော် ဤနေရာသည် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်ရန်အတွက် ကောင်းမွန်ကြောင်းကိုသာ သူမသိခဲ့လျှင် တတ်နိုင်သမျှ ကြာကြာနေရန် သူ့ကို သေချာပေါက် ပြောပေလိမ့်မည်။ အပြာလေး၏ ကိစ္စက ပို၍ အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည်။

ဆယ်လ်ဗန် မြစ်မျိုးစေ့ ကို အစာကျွေးရန် သူ၏ သန့်စင်သော အမြုတေ ထဲမှ ပိုလျှံသမျှ အားလုံးကို အသုံးပြုနေသော်လည်း၊ သူမသည် ဆောင်းရာသီ ကောင်းကင်ပြင်ကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ကို ဖောက်မြင်နေရသည်။ သူမသည် တစ်နေ့တာ၏ အချိန်အများစုကို သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ပက်လက်လှန်လျက်သာ ဖြတ်သန်းနေလေသည်။ သူသည် ဝိညာဉ် များနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သော်လည်း၊ သူမသည် ဤနေရာတွင် အချိန်ကြာကြာ နေနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အော်သို ပင်လျှင် ရွှင်လန်းသော စိတ်ထားရှိသော်ငြားလည်း စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ရုံမျှဖြင့် အပြည့်အဝ ပြန်လည် ကျန်းမာလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ လုပ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် မြွေသင်္ချိုင်း တွင် သူ ရူးသွပ်သွားခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။ သူသည် ဆက်လက် သွားလာရန် လိုအပ်နေသည်။

သို့သော် ဤနေထိုင်ရာ နေရာမှ သူ့ကို ထွက်ခွာသွားစေရန် လုံလောက်အောင် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သော နောက်ဆုံး အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှိနေသေး၏။

တစ်ချိန်က အက်ခီရီ ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားမျှသာ ရှိခဲ့သော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများသည် ယခုအခါ အခန်းတစ်ခန်းစာ အရွယ်အစားအထိ ပြန့်ကားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အက်ကွဲကြောင်း ကွန်ရက်ကြီးမှာ ကြီးထွားလာနေ၏။ ဒရော့စ် ၏ အဆိုအရ ၎င်းမှာ အိတ်ဆောင် ကမ္ဘာလေး၏ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။ မည်သည့် အတင်းအဓမ္မ နေရာရွှေ့ပြောင်းမှုမဆို ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားသည်အထိ ကမ္ဘာ၏ နယ်နိမိတ်များကို အက်ကွဲစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း သူသည် ထိုအချက်ကို ဝိညာဉ် ရေတွင်း သို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လင်းတုန်း လည်း တိုက်ဆိုင်စွာပင် သဘောတူခဲ့သည်။

သူသည် ကြေးနီသော့ငယ်လေးကို သူ၏ လည်ပင်းရှိ ပိုးသားကြိုးလေးတွင် ချည်နှောင်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရွှေရောင် တူ တံဆိပ်၏ အနောက်တွင် တွဲလောင်းကျနေလေသည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ဘီရို ထဲသို့ ဝင်သွားကာ အပြာလေးကို သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ဆွဲယူလိုက်သည်။

"ဒီထဲမှာ ငါ့ကို စောင့်နေနော်..."

သူက သူမကို မြေကြီးပေါ်သို့ ချပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ကုတ်ဖက်တက်လာကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မြည်တွန်နေလေသည်။

"တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ငါ နင့်ကို အပြင်ထုတ်ပေးပါ့မယ်... ငါတို့က အန္တရာယ်များတဲ့ ရေပြင်ကို ဖြတ်သွားရမှာ... တကယ်လို့ နင့်ကိုများ လွတ်ကျသွားရင် ငါ နင့်ကို ပြန်ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူမသည် သူ၏ လက်ဖျံကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားပြီး ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ မြည်လာလေသည်။

လင်းတုန်း သည် နေရာလွတ်ထဲရှိ ဘီရို တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အပြာလေး၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်နိုင်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာလေးမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေပုံပေါ်နေ၏။

"ငါ နင့်ကို ပြန်လာခေါ်ပါ့မယ်..."

သူက အာမခံလိုက်သည်။

သူမက ခေါင်းယမ်းပြလေသည်။

"နင်က ငါတို့နဲ့ လိုက်ချင်လို့လား..."

ငွေခေါင်းလောင်းသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"နင်က ငါတို့နဲ့ လိုက်ရမှာထက် ဒီထဲမှာ အပိတ်ခံရမှာကို ပိုကြောက်နေတာလား..."

ပုလွေမှုတ်သံကဲ့သို့ ရှည်လျားပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

လင်းတုန်း သည် သူမကို အပြစ်မတင်ရက်ချေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာများတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပိတ်လှောင်ခံခဲ့ရဖူးလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဆူရီရယ် ၏ စကျင်ကျောက်လုံးဘေးတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။

"မပြုတ်ကျအောင် ကြိုးစားနော်..."

သူက သူမကို မှာကြားလိုက်သည်။

သူမကမူ မှန်လုံးလေးနှင့် ကစားနေပြီ ဖြစ်၏။

နောက်ထပ် မာဒြာ စွမ်းအင်လေး တစ်ချက်ဖြင့် ဘီရို တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းတုန်း သည် ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒရော့စ် ကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ထားသော အော်သို ကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ သွားဖို့ အသင့်ဖြစ်ပြီ... အရမ်းမိုက်တာပဲ... ငါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ နှစ်ရက်စာ အနှစ်သာရတွေအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒါတွေက မှတ်ဉာဏ်တွေချည်းပဲ... ငါ ပျက်စီးလာတာနဲ့အမျှ ငါဘယ်သူလဲဆိုတာကို ပိုပိုပြီး မေ့လာတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို အခု စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ အခု သွားတော့မှာမို့လို့ပဲ..."

လင်းတုန်း သည် မှော်ပစ္စည်း ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"လမ်းပြပါ..."

***