အခန်း ၆၅

အခန်း (၆၅) ဝါးတောထဲက ညဉ့်ဦးယံ အတွေ့အကြုံ။

လီယွင်ဇီ၏ ပုံတူပန်းချီကားများနှင့် ရုပ်တုများမှာ မည်သူ့လက်ရာဖြစ်သည်ကို မသိရသော် လည်း ဘိုးဘေးနဂါး မြို့တော် တစ်ခုလုံးရှိ လူအများအပြားကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ လူငယ်အများအပြား၏ နွေဦးရာသီ အိပ်မက်များကို နှိုးဆွပေးခဲ့သလို၊ လော့ရှောင်ကဲ့သို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အစွဲအလမ်းကြီးသူများ ပေါ်ပေါက်လာစေသည်အထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လဲ့ဖေးမင်မှာလည်း ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

သိလိုစိတ်နှင့် စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်များကို ဖြေဖျောက်လိုသူများနှင့် မတူဘဲ၊ သူ စုဆောင်းထားသည့် ပုံတူပန်းချီကားများ အားလုံးမှာ ဈေးကွက်တွင် ပျံ့နှံ့နေသည့် မဖွယ်မရာ ပုံစံမျိုးမဟုတ်ဘဲ၊ နှင်းခဲကဲ့သို့ စင်ကြယ်သည့် ကောင်းကင်နတ်သမီး တစ်ပါးကဲ့ သို့ လေးနက်ပြီး မြင့်မြတ်နေသည်။

လဲ့ဖေးမင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူမအား အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ယုံကြည်ကိုးကွယ်ရာအဖြစ် ထားရှိထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ထိုသို့သော အတွေးများနှင့်အတူ သူ၏ ရင်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ စုစည်းလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့ပြီးနောက် ယခုမူ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျူးမင်လန်တစ်ယောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှိုက်မိတော့သည်။ ဤမြို့တော်အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သောလူမျိုး မည်မျှပင် ရှိဦးမည်နည်း။

ဤအချက်က ကျူးမင်လန်ကို 'ဂျီယန်ဂျီယာ' (Jianjia) ၏ စာသားတစ်ပိုဒ်ကို သတိရစေ သည် - "ချစ်မြတ်နိုးရသူဟု ဆိုရသူမှာ မြစ်ရေပြင် တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ရှိနေ၏၊ ငါသည် သူမ နောက်သို့ လိုက်၍ ခရီးနှင်ရသည်၊ လမ်းခရီးမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ရှည်လျားလှ၏။"

လီယွင်ဇီ ဝူထူနယ်မြေ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်၊ သူမသည် သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုထူးခြားကြောင်း ကျူးမင်လန် သိရှိလိုက်သည်။ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်ရပ်များကို သည်းခံပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်သည့် သူမ၏ အရည်အချင်းမှာ ဘိုးဘေးနဂါး မြို့တော်အတွင်း သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ပိုမို မြင့်တက်စေခဲ့သည်။

လီယွင်ဇီ၏ အစစ်အမှန် ရန်သူများဖြစ်စေ၊ သူမထံမှ မေတ္တာမရသောကြောင့် အမုန်းတရား ပွားနေသူများဖြစ်စေ၊ သူတို့အားလုံး ကျူးမင်လန်နောက်ကို လိုက်လာကြဦးမည်ကို သူ သိသည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် လဲ့ဖေးမင်နှင့် သူ၏ အထွက်အထိပ် နဂါးသားတော်အဆင့် ဖယောင်းနဂါး ထက် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသူများ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။

"အဖြူလေး အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ဒီလိုအဆိပ်ရှိတဲ့ အစွယ်တွေကို ငါ သတိထားရမယ်။"

မည်မျှပင် ရူးသွပ်နေသူပါစေ၊ သတိပေါ့၍မရပေ။ အထူးသဖြင့် ယနေ့မှစ၍ သူ့ကို မျက်စိ ကျနေသူများ ပိုမိုများပြားလာမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကျော်ချိန်တွင် ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ခြံဝင်းအတွင်း၌ နှင်းများ ကျလာပြီး ရေမှော်ပင်များ ပြည့်နေသည့် ရေကန်တွင်လည်း ရေခဲလွှာများ ဖုံးလွှမ်းလာ သည်။ ရုတ်တရက် ထူးခြားသော လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ရေကန်ပေါ်ရှိ ရေခဲ များမှာ ကွဲအက်သွားကာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခန်းအတွင်းရှိ မီးအိမ်မှာ အလင်းအနည်းငယ်သာ ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး အနီးအနားရှိ မြို့ရိုးပေါ် မှ မီးအလင်းရောင်များက ပရိဘောဂ၊ အကာအကွယ်နှင့် အိပ်ရာတို့၏ အရိပ်အယောင်များ ကို မြင်သာစေသည်။ အခန်းကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော်လည်း နံရံပေါ်ရှိ ပန်းချီကား များမှာ လေတိုက်ခြင်း မရှိဘဲ စာရွက်များကို လှန်လိုက်သကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ်မြည်နေသည်။

တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေသော လဲ့ဖေးမင်သည် မှောင်မိုက်နေသည့် အခန်းထဲတွင် နံရံပေါ်ရှိ ပန်းချီကားကြီးကို မြင်လိုက်ရ၏။ ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီး၏ မောက်မာလှပ သည့် ပုံရိပ်မှာ အမှောင်ထုထဲတွင်ပင် လမင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသယောင်ပင်။

လဲ့ဖေးမင်က သူ အိပ်မက်ယောင်နေသည်ဟု ထင်ကာ မျက်စိကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ပန်းချီ ကားထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ပန်းချီကားချပ်ထဲမှ ဆင်းသက်လာပြီး သူ့အနီးသို့ ခြေလှမ်းများ လှမ်းလာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ရှပ်……."

ပန်းချီကားထဲမှ မိန်းမလှသည် လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ သတိပေးခြင်း မရှိဘဲ ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်၏။ မှင်ဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ထိုဓားသည် လဲ့ဖေးမင်၏ လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်သွား၏။

မှင်ဖြင့်ဖန်တီးထားသည့် မိန်းမလှလေးသည် ပန်းချီကားထဲမှ အသက်ဝင်လာသည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်သလို၊ သူ ကိုးကွယ်ယုံကြည်ရသည့် နတ်ဘုရားမက သူ့ကို ဓားဖြင့် ထိုးသတ် မူကိုလည်း သူ လက်မခံနိုင်ပေ။

သူ၏လည်ပင်းမှ သွေးများ စီးကျလာပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်လာ၏။ သေခါနီးအချိန်မှာပင် သူ စုဆောင်းထားသည့် စင်ကြယ်မြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် သတ်ဖြတ်လိုက်ရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

အရိပ်လိုပုံရိပ်မှာ မှင်ဓားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ သွယ်လျသည့် ခန္ဓာကိုယ် မှာ နောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ထို့နောက် ကြီးမားသည့် ပန်းချီကားထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ပုံစံပျက်သွားသော မှင်စက်များကဲ့သို့ အရည်ပျော်သွားကာ အဖြူရောင် ကင်းဗတ်စပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း စီးကျသွားတော့ သည်...။

ညဉ့်အချိန်မှာ ငြိမ်သက်နေပြီး ခြံဝင်းအတွင်းမှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေ၏။ အိမ်ထဲရှိ ပန်းချီ ကားများအားလုံးမှာ လှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်သွားပြီး မူလအတိုင်း တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ လဲ့ဖေးမင်မှာ မှင်များနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးကျသွားသည့် သူ၏ သွေးများကြားတွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

ကျူးမင်လန်သည် လီချွမ်းနဂါးထိန်းအကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် နဂါးထိန်း အကယ်ဒမီ၏ အရန်နဂါးသိုလှောင်ရုံသို့ သွားရောက်ရာတွင် နဂါးငယ်လေးမှာ ကျန်းမာစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ ခန်းမထဲတွင် အခြားဝိညာဉ် သတ္တဝါများနှင့် ဆော့ကစားနေသည်...။

ကျူးမင်လန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အတောင်ပံ မစုံသေးသည့် နဂါးပေါက်စ လေးမှာ သူ့ထံသို့ ပြေးလာပြီး အားကိုးတကြီး ပြုမူနေသည်။

"ငါ မင်းကို နာမည် မပေးရသေးဘူး" ကျူးမင်လန်က ပြောသည်။

"ဝုတ် ဝုတ်" နဂါးပေါက်စလေးမှာ ကျူးမင်လန်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ရင်း နားလည် ဟန်ရှိသည်။ "နွယ်စိမ်းလေးလား" "ဝုတ် ဝုတ်…."

"မုန်လာစိမ်းလား…."

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်" နဂါးငယ်လေးမှာ ငိုချင်သွားတော့သည်။ လူသားဘာသာစကားကို နားမလည်သော်လည်း ဤအမည်များမှာ အလွန်ဆိုးရွားလှသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဝါးစိမ်းလေးဆိုရင်ရော၊ နာမည်ပေးရတာ ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်ပဲ၊ နာမည်ဆိုတာ သင်္ကေတ တစ်ခု။ ဒီသုံးခုထဲက တစ်ခု ရွေးလိုက်ကွာ… နွယ်စိမ်းလေး၊ မုန်လာစိမ်း၊ ဝါးစိမ်းလေး။" ကျူးမင်လန်က နဂါးငယ်လေးကို ပြောသည်။

နဂါးငယ်လေးမှာ ၎င်း၏မိခင်နှင့် တူညီသည့် ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် မျက်ဆံများဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

ကလေးငယ်လေးကို ဒီလောက်ထိ အနိုင်ကျင့်ပြီး ရွေးခိုင်းစရာ လိုသေးလို့လား…..။

"ကောင်းပြီ၊ 'ဝါးစိမ်းလေး' ပဲ။ နောက်ပိုင်း မင်း ပုံစံပြောင်းလို့ အပြာရောင် ဒါမှမဟုတ် ခရမ်းရောင် ဖြစ်လာရင်၊ မင်းနာမည်ကို 'ဝါးအပြာလေး' ဒါမှမဟုတ် 'ဝါးခရမ်းလေး' လို့ ပြောင်းပေးမယ်..." သူ ရွေးပေးလိုက်သည့် နာမည်ကို ကျေနပ်နေသော နဂါးငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျူးမင်လန် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အခုတော့ ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲကို ပြန်ဝင်တော့။ နန်မုသစ်ဆေးရည်က ရှာရခက်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း မြန်မြန် ကြီးပြင်းပြီး ကျန်းမာဖို့အတွက် သစ်သီးဖျော်ရည် နည်းနည်း သောက်ထားလိုက်" ကျူးမင်လန်က ဆက်ပြောသည်။

နဂါးငယ်လေးမှာ ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သွားမည်းကြီးနှင့် အဖြူလေးကို မြင်တွေ့သွားသည်။

ကျူးမင်လန်က နဂါးငယ်လေးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ဝိညာဉ် နယ်မြေအတွင်းရှိ နဂါးသုံးကောင်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မကျေမနပ် ဖြစ်လာကြသည်။

ဤမျှ တာဝန်မဲ့သော သခင်တစ်ယောက် ရှိဦးမည်လော။ နာမည်ပေးရာတွင် အနည်းငယ် မျှပင် စိတ်မပါသည်မှာ ထင်ရှားလွန်းသည်။ နောင်တွင် မိသားစုဝင်များ ထပ်တိုးလာလျှင် အရောင်မျိုးစုံကို အစုံလိုက် ဖြစ်အောင်များ နာမည်လိုက်ပေးမည်လော။

အမှန်တကယ်တွင် ကျူးမင်လန်၌ ထိုသို့သော အစီအစဉ်များ ရှိနေသည်။ နီ၊ ပြာ၊ ဝါ စသည့် အရောင်မျိုးစုံ နဂါးများကို အစီအစဉ်တကျ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး နာမည်များကိုလည်း စနစ်တ ကျ ပေးအပ်ရန် သူ ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် ဝိညာဉ် ပဋိညာဉ်ကန့်သတ်ချက်မှာ ပြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ပဋိညာဉ် အသစ်များကို ထပ်မံ ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန်အတွက် အလွန်ရှားပါးသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဆန်းကြယ်သောပစ္စည်းများ လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘေး နဂါးမြို့တော်ကဲ့သို့သော ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်ပဋိညာဉ်ကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သည့် ရတနာ တိုင်းမှာ အလွန်မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းများဖြင့် လေလံ တင်ရောင်းချလေ့ရှိသည်။

ယခုအခါ အဖြူလေးသည် ၎င်း၏ မိုးပြာနဂါး ဆန်းကြယ်မှော်ပညာရပ်ကို ကိုယ်တိုင် နိုးထ နိုင်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျူးမင်လန်အနေဖြင့် ဈေးကြီးသော နဂါးလုံးများကို ဝယ်ယူရန် စိုးရိမ်စ ရာ မလိုတော့ပေ။

ဝါးစိမ်းလေး၏ မိခင်ထံမှ ရရှိထားသော ကြေးငွေများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ၎င်းကို အသုံးပြုကာ အဖြူလေး၏ ကြီးထွားမူအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး၊ ဝါးစိမ်းလေးကိုလည်း စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးဝူပင်လျှင် ဝါးစိမ်းလေးမှာ ထူးခြားလွန်းလှပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာလည်း အလွန် မျှော်လင့်ရကြောင်း ပြောကြားထားသည်။

အကယ်၍ သူသည် အချိန်တိုအတွင်း နဂါးတစ်ကောင်ကို ထပ်မံ ဖြည့်တင်းနိုင်ပါက လော့ရှောင်ကို တက်ကြွစွာ ရှာဖွေပြီး ဤကင်ဆာဆိုးကြီးကို ရှင်းလင်းပစ်နိုင်လိမ့်မည်။

ဆရာခယ်ပေကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ဆရာမတွန်လန်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခြင်း….၊ ဤအငြိုးအတေးများကို ကျူးမင်လန် လွယ်လွယ်ဖြင့် မမေ့နိုင်ပေ။

နေအိမ်သို့ ပြန်လာစဉ် သူသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး စိမ်းလန်းနေသော ဝါးတောကို ဖြတ်ကျော် လာခဲ့သည်။ မြင့်မားပြီး သွယ်လျသော ဝါးလုံးများမှာ အေးစက်သော ညဉ့်လေပြင်းကြောင့် အသာအယာ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး စိတ်ကို အေးချမ်းစေသော တရှဲရှဲအသံများကို ထုတ်လွှတ်နေ သည်။ ဝါးတော၏ တိတ်ဆိတ် အေးချမ်းမှုမှာ စိတ်ကို အကောင်းဆုံး နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်သဖြင့် ကျူးမင်လန်လည်း ဝါးတောကို နှစ်သက်သည်။

ဝါးတောအတွင်း၌ တကိုယ်တည်း တည်ရှိနေသော စင်မြင့်တစ်ခုနှင့် စောင့်ကြည့်မျှော်စင် တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျူးမင်လန်၏ အကြည့်တွင်မူ ထိုစင်မြင့်ထက်မှ နွေးထွေးသော မီးအိမ်ရောင်ဝါကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်လိုက်ရသည်။

မီးအိမ်၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် သွယ်လျလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် စုတ်တံ ကို ကိုင်ဆွဲထားပြီး ပန်းချီကားချပ်ပေါ်၌ ကျက်သရေရှိစွာဖြင့် ပုံဖော်နေလေသည်။

ဝါးရွက်စိမ်းတို့၏အလှ၊ မီးအိမ်ရောင်ဝါနှင့် ထိုမိန်းမလှတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ အေးစက်လှသော ဆောင်းညမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပနွေးထွေးသွားကာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင် သော အရောင်အသွေးတို့ဖြင့် အသက်ဝင်လာသယောင် ရှိသည်။

ကျူးမင်လန်သည် ဝါးတောအတွင်းရှိ လမ်းငယ်လေးတွင် ရပ်တန့်နေပြီး လေပြင်းကြောင့် ယိမ်းနွဲ့နေသည့် ဝါးလုံးများကို အနည်းငယ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ညဉ့်နက်မှ ပန်းချီဆွဲနေတာလား"

သူ့စိတ်ထဲတွင် စူးစမ်းမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ပြန်တွေးကြည့်ရာတွင်မူ မှောင်မိုက်နေသည့် ဝါးတောကို ရေးဆွဲရန် မဟုတ်ဘဲ၊ သူမကိုယ်တိုင် ပန်းချီပညာ လေ့ကျင့်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျူးမင်လန်က ထိုမိန်းမလှလေး၏ အနုပညာအာရုံကို မနှောင့်ယှက်လိုသဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူမနှင့် ပတ်သက်၍ သူအနည်းငယ် သိထားသည်မှာ ထိုနေ့လယ်ပိုင်းက သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ သရုပ်ဆောင်ခဲ့ကြခြင်းပင်။

နန်လင်းရှာမှာ နဂါးထိန်းအကယ်ဒမီရှိ ပန်းချီဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသည်။ ယခု သူမ ဤနေရာတွင် ပန်းချီဆွဲနေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်ဟု သူ မထင်မှတ်မိပေ။ သူမသာ ထူးဆန်းသော ကျိန်စာပုံမျိုးဆွဲကာ သူ့နာမည်ကို ရေးထည့်ပြီး ကျိန်စာ မတိုက်သရွေ့ ကိစ္စမရှိပေ။

သူသည် ညအခါ လမ်းလျှောက်နေသော ပညာရှင်တစ်ဦး လမ်းဘေး၌ လှပသော အရိပ် တစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ မမြင်ဟန်ဆောင်ကာ အမြန်ပင် လျှောက်လာ ခဲ့သည်။ ညဉ့်အချိန်တွင် ဤသို့သော မထင်မှတ်သည့် ဆုံတွေ့မှုများမှာ ဘဝ၌ ရှားပါးပြီး မင်္ဂလာရှိသော လက္ခဏာမဟုတ်ဟု ယူဆကာ သူသည် မျက်ကန်းဟန်ဆောင်၍ ရှောင်ထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နန်လင်းရှာ၏ မျက်လုံးများက ကျူးမင်လန်ကို အမိအရ မြင်လိုက်၏။ သူမသည် ပန်းချီကားချပ်ကို ပြီးဆုံးအောင် ရေးဆွဲလိုက်ပုံရပြီး စုတ်တံကို ချကာ အဝေးသို့ ထွက်ခွာ သွားသော သူ့ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ကြည်လင်လှပသော မျက်ဝန်းတို့ မှာ တည်ငြိမ်လွန်းလှသဖြင့် မည်သည့်ခံစားချက် အစအနကိုမျှ မဖော်ပြနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျူးမင်လန် ထွက်ခွာသွားမည်ပြုစဉ် ရုတ်တရက် ကျူးမင်လန်ရှိရာဘက်မှ ခွေးပေါက်စ လေးနှင့် ဆင်တူသည့် သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်သည် ဝါးတောကို ဖြတ်ကျော်ကာ လျင်မြန် ပေါ့ပါးစွာဖြင့် နန်လင်းရှာရှိရာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။ အစိမ်းရောင် ဒေါင်လိုက် မျက်ဆံပါရှိသော နဂါးငယ်လေးမှာ သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး အန္တရာယ်ကင်းကြောင်း သိသွားသည့်အခါ ပန်းချီအတွက် အသုံးပြုသည့် အပြာစိမ်းရောင် ရောင်ခြယ်ဆေးကို အားပါးတရ စတင် လျက်တော့သည်။

ထိုရောင်ခြယ်ဆေးမှာ မှင်အစစ်မဟုတ်ဘဲ အရွက်မှ ထုတ်ယူထားသည့် အနှစ်သာရ ဖြစ်သည်။ ထူးခြားသော မွှေးရနံ့နှင့် တောက်ပသည့် အရောင်အသွေးတို့ ရှိနေသည်။

ရောင်ခြယ်ဆေးများမှာ အတန်းလိုက် စနစ်တကျ ရှိနေသော်လည်း ဤအပြာစိမ်းရောင် သဘာဝဆေးရည်မှာ ဤသတ္တဝါလေး၏ အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ ကျက်သရေရှိပြီး လှပသော ဤလူသားအစ်မကြီးဖြစ်သူက သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ကြောင်း ထပ်မံ အတည်ပြုပြီးနောက် စိတ်ချလက်ချပင် ဆက်လျက်နေတော့သည်။

"ထပ်၊ ထပ်၊ ထပ်၊ ထပ်..."

ဘေးဘက် လှေကားထစ်များဆီမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကျူးမင်လန်က ခြေသံ ကြားရာနောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဝါးစိမ်းလေးမှာ သူတစ်ပါး၏ ပန်းချီရောင်ခြယ် ဆေးကို လျက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျူးမင်လန်၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

အဖြူလေးက ပျားပန်းဝတ်ရည်ကို ကြိုက်သည်။

သွားမည်းကြီးက အဆီများသော အသားကို နှစ်သက်သည်။

အခု မင်းဆိုတဲ့ကောင်းငယ်လေးကတော့ ရောင်ခြယ်ဆေးတွေကို အားပါးတရ သောက်သုံး နေတာပေါ့လေ။ ဒါက ဘာအရသာရှိလို့လဲ။

ဒီလိုအချက်တွေက နဂါးထိန်းတစ်ယောက်အတွက်တော့ တကယ်ကို ခေါင်းကိုက်စရာပင်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်" ကျူးမင်လန်က အားနာစွာဖြင့် တောင်းပန် စကားဆိုကာ ထိုဆိုးသွမ်းသော သတ္တဝါငယ်လေးကို ကောက်ချီလိုက်သည်။

"ဒါက နန်မုသစ်စေးရည်ပဲ။ သူ့ကို သောက်ခွင့်ပြုလိုက်ပါ" နန်လင်းရှာက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"နန်မုသစ်စေးရည်လား" ကျူးမင်လန် အံ့အားသင့်သွားပြီး အနီးကပ် နမ်းကြည့်လိုက်ရာ သစ်သားရနံ့သင်းသင်းလေး ရသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော်လည်း အရသာရှိလှသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

"ဒီနဂါးလေးက ဘယ်က ရလာတာလဲ" နန်လင်းရှာက မေးမြန်းသည်။

"မြောက်ဘက်က တောအုပ်ထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ရှေးဟောင်းဆောင်းဦးရွက်နီပင်တွေ ရှိတဲ့ နေရာက နဂါးချောက်ကမ်းမှာ တွေ့ခဲ့တာပါ" ကျူးမင်လန်က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီနဂါးလေး ကို သိလားဗျ။ သူ့ကြီးထွားမှု လမ်းကြောင်းက ကျွန်တော့်အတွက် နည်းနည်းတော့ ဝေဝါး နေတယ်။ စာအုပ်တွေထဲမှာလည်း သူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဒါမှမဟုတ် မျိုးစိတ်အကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတာ မတွေ့မိဘူး။"

နန်လင်းရှာမှာ နန်မျိုးနွယ်စုမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် နဂါးများအကြောင်းကို အစိမ်းသက်သက်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဝါးစိမ်းလေးသည် တောအုပ်နဂါးစိမ်းလည်း မဟုတ်သလို၊ 'တောအုပ် ဧရာမနဂါးမျိုးစိတ် မဟုတ်သော်လည်း ထိုမျိုးစိတ်ထဲ သက်ဝင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ကျူးမင်လန်သည် ဆရာကြီးဝူကို မေးမြန်းဖူးသော်လည်း သူက နန်မျိုးနွယ်စုမှ တစ်စုံတစ်ဦးကို မေးကြည့်ရန် သာ ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ကျူးမင်လန်သည် နန်ရီကို မေးမြန်းဖူးသော်လည်း ဘာမျှ မသိရှိခဲ့ပေ။ ယခု နန်လင်းရှာနှင့် ဆုံတွေ့ခွင့်ရချိန်တွင် မတော်တဆ ဖြစ်စေ၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိ၍ ဖြစ်စေ သူမအနေဖြင့် သူ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။