အခန်း ၆၈

အခန်း (၆၈) မိတ်ဆွေအချင်းချင်း ခေါ်ဝေါ်ခြင်း။

"ဂျူနီယာ ကျူး... မင်းလို ထူးချွန်တဲ့လူတောင် အဖွဲ့အစည်းကိစ္စနဲ့ ပူပန်နေရတာလား။ ငါတို့က တခြားအတန်းဖော်အချို့နဲ့ စီစဉ်ပြီးသွားပြီ။ ဂျူနီယာကျူးသာ ကျွန်မတို့နဲ့ ပူးပေါင်း ချင်ရင် အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းလို စွမ်းအားကြီးတဲ့လူတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာတာကို ဘယ်သူမဆို ကြိုဆိုကြမှာပါ" ချူးယန်ယန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ကျူးမင်လန်မှာ အဆင်မပြေစွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။ သူသည် အတန်းပုံမှန် မတက်ခဲ့ ခြင်းနှင့် အတန်းဖော်များနှင့် အသေးစိတ် ဆွေးနွေးမှု မလုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ လူမှု ဆက်ဆံရေးမှာ အကန့်အသတ်ရှိနေသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိသည်။

"ငါတို့က နောက်တစ်ရက် မနက်စောစော ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် တံတားပျက်နေရာမှာ ဆုံကြမလား" ချူးယန်ယန်က အဆိုပြုလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့၊ ကျွန်တော့်ကို ထည့်သွင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ အစ်မကြီး" ကျူးမင်လန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်တာ... ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ စွမ်းအားက သာမန်ပါပဲ။ တကယ်လို့ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်နဲ့ များ တွေ့ခဲ့ရင် ဂျူနီယာကျူးရဲ့ စွမ်းအားကိုပဲ အားကိုးရမှာပါ" ချူးယန်ယန်က ယဉ်ကျေး စွာ ပြောသည်။

ကျူးမင်လန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးသားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အာ... ဆရာ ပိုင်ယီရှူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ" ချူးယန်ယန်က ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ အတန်းရှေ့တွင် ဆရာပိုင်ယီရှူကို စတင် ရှာဖွေတော့သည်။ "ဂျူနီယာ ကျူး... မင်းကိုတော့ ဆက်မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ဆရာပိုင်ယီရှူကို မေးစရာ မေးခွန်း အချို့ ရှိသေးလို့..."

ကျူးမင်လန် ပြန်မဖြေမီပင် ချူးယန်ယန်မှာ အတန်းပြင်သို့ အလောတကြီး ထွက်သွား သော ဆရာပိုင်ယီရှူနောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် အတန်းပြီးသည်နှင့် စီနီယာအစ်မကြီးများစွာမှာ ဆရာ ပိုင်ယီရှူနောက် သို့ လိုက်သွားကြပြီး မေးစရာ မေးခွန်းများ ရှိနေသည်ဟု ဆိုကာ တိုးဝှေ့နေကြသည်။ ချူးယန်ယန် သွားရန် ဆုံးဖြတ်ချိန်တွင်မူ နေရာလပ် ကျန်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အတန်းပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ဆရာပိုင်ယီရှူအား ဝိုင်းရံထားသော အမျိုးသမီးကျောင်းသူ အများပြား၏ တိုးဝှေ့မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးမင်လန်မှာ သက်ပြင်းချမိသည်။

အလှအပပိုင်းတွင် သူတို့မှာ အညီအမျှ ရှိကြသော်လည်း ပညာအရည်အချင်းတွင်မူ တိုးတက်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ပိုမိုလေ့လာသင်ယူရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျူးမင်လန်မှာ တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ပိန်သွယ်သွယ်သည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ရဲဟန် ဖြင့် အလွန်ယဉ်ကျေးသော အမူအရာဖြင့် စိတ်ရှည်စွာ ရပ်စောင့်နေသည်။

ကျူးမင်လန်မှာ အံ့ဩသွားသည်။ ဤဧည့်သည်ကို သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။

"အစ်ကိုကြီး ကျိန်းယွီ..." ကျူးမင်လန်က သူ့ကို အလွန်လေးစားသည့် အလျောက် အပြုံး ဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ညီလေးကျူး..." ကျိန်းယွီမှာ ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း ယဉ်ကျေး သိမ်မွေ့စွာပင် နှုတ်ဆက်သည်။

ကျူးမင်လန်လည်း ပြန်လည် ဦးညွတ်လိုက်၏။ ကျိန်းယွီကဲ့သို့ လူမျိုးနှင့် ဆက်ဆံရခြင်းက သူ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုများ လျော့ကျသွားသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ပို့ပေးလိုက်တဲ့ 'ငွေပြာရောင်သတ္တုရိုင်း' အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ကိုယ်တိုင် မပြောရသေးဘူး။ အခုလို အစ်ကိုကြီးကပဲ ကျွန်တော့်ဆီ အရင်လာတွေ့ရတာ အားနာလိုက်တာဗျာ" ကျူးမင်လန်က ပြောသည်။

ဝူတူနယ်မြေ မိုင်းတွင်းကနေ ငွေပြာရောင်သတ္တုရိုင်းကို အမြန်ဆုံး ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည့် အတွက် ကျူးမင်လန် ကျိန်းယွီကို အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သူ့အတွက် အားထုတ်မှုများစွာ လိုအပ်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ငွေပြာရောင်ရိုင်းစိုင်းနဂါးသံချပ်ကာ သာ မရှိပါက သူနှင့် သွားမည်းကြီးတို့မှာ မမျှော်လင့်ထားသော အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ ရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

"ဒါက ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့ အနေနဲ့ပါ။ ကျွန်တော်က ဆရာခယ်ပေကို ဂါရဝပြုပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာမတွန်လန် ဘယ်ရောက်နေလဲ မသိဘူး။ ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းနဲ့ တောင်းပန်ကြောင်းကို လူကိုယ်တိုင် ပြောချင်ပါတယ်" ကျိန်းယွီက ပြောသည်။

ကျိန်းယွီသည် ကြုံသလို ပြောသွားခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ကျူးမင်လန် ထင်ခဲ့သော်လည်း သူက ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်သို့ ဆရာခယ်ပေအတွက် ဝမ်းနည်းကြောင်း ဖော်ပြရန် ခရီးနှင် လာသည်ဟု သိရသဖြင့် အံ့ဩမိသည်။

ကျိန်းယွီကို အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ခရီးပန်းမှုကြောင့် နွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာ ကို ကျူးမင်လန် မြင်လိုက်ရသည်။

"အိမ်ထဲဝင်ပြီးမှ စကားပြောကြရအောင်" ကျူးမင်လန်က ကျိန်းယွီကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကျိန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ခြောက်ကပ်နေသဖြင့် ကျူးမင်လန်က ပူနွေးသော လက်ဖက် ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

စာပေပညာရှင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျိန်းယွီမှာ အလွန်ပင် စည်းကမ်းကြီးသည်။ အိမ်ထဲ တွင် သက်သောင့်သက်သာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်သော်လည်း သူက တံခါးဝတွင်သာ စောင့်နေခဲ့ သည်။

"ဆရာမ တွန်လန်က သူမရဲ့မျိုးနွယ်စုတွေဆီ ပြန်ပြီး ပြန်လည်ကုသနေပါတယ်။ ကျွန်တော် သွားတွေ့တုန်းက သူမရဲ့လူတွေက သူမကို အနားယူခွင့်ပေးရမယ်၊ ဧည့်သည် လက်မခံဘူးလို့ ပြောတဲ့အတွက် ကျွန်တော်လည်း မတွေ့လိုက်ရဘူး" ကျူးမင်လန်က သတင်းပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ငွေအနည်းငယ်စုပြီး လင်ဇီမှိုတွေကို ဝယ်လာခဲ့တယ်။ အကူအညီဖြစ်မလား လို့ပါ" ကျိန်းယွီက ပြောသည်။

"ကျွန်တော် ဒါကို ဝိညာဉ်သတ္တဝါ ကုသရေးခန်းမမှာရှိတဲ့ ပုလဲလေးဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်။ သူမက အစ်ကိုကြီးအစား ဆရာမတွန်လန်ဆီ ပို့ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်" ကျူးမင်လန်က အကြံပြုသည်။

ပုလဲလေးမှာ ဆရာမတွန်လန်နှင့် ပိုမိုရင်းနှီးပြီး အမျိုးသမီးဖြစ်သည့်အတွက် အမျိုးသား နှစ်ယောက်ထက် ဆရာမတွန်လန်ကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ တွေ့ဆုံနိုင်လိမ့်မည်။

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီလေးကျူး" ကျိန်းယွီက ထရပ်သည်။

"ခဏ... ခဏလေး၊ ထိုင်ပြီး အသက်ရှူပါဦး၊ ရေနွေးပူတုန်းလေး သောက်လိုက်ပါဦး။ ဇီဝေ တောင်ကြားမှာ အလုပ်တွေများနေမှာကို ဘာလို့ ဒီလောက် ဝေးတဲ့နေရာအထိ လာရတာ လဲ။ အစေခံတွေကို ခိုင်းလိုက်လည်း ရတာပဲကို" ကျူးမင်လန်က တားလိုက်သည်။

"ဝမ်းနည်းကြောင်း ဖော်ပြတဲ့ကိစ္စကို လူကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ရမှာပါ။ ဝူထူနယ်မြေ ကိစ္စက တော့ စစ်သူကြီးကျန်းတူက စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ လူပါ။ ကျွန်တော် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ မိုင်းတွင်းလမ်းကြောင်းတွေကို ဖွင့်ဖို့က အရေးကြီးတဲ့အတွက် မြို့တော်ကို ခဏခဏ ခရီးသွားနေရတာပါ" ကျိန်းယွီက ရှင်းပြသည်။

"မိုင်းတွင်းလမ်းကြောင်း ဖွင့်တာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ ဘိုးဘေးနဂါး မြို့တော်မှာ ရတနာ တွေ ကြွယ်ဝပေမယ့် သတ္တုရိုင်းတွေ ရှားပါးတော့ အိမ်နီးချင်း မြို့တွေဆီကနေ ဈေးကြီးပေး ဝယ်နေရတာ..." ကျူးမင်လန်က မှတ်ချက်ပြုသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဧကရီဘုရင်မက အမြော်အမြင်ကြီးမားပါတယ်။ သူမကလည်း မြို့တော်နဲ့ ဝူထူနယ်မြေကြားက မိုင်းတွင်းလမ်းကြောင်းကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်စေချင် တယ်။ ကံမကောင်းတာက အခက်အခဲတွေက မနည်းလှဘူး။ လီချွမ်းမြစ်အထက်ပိုင်းက မြို့တွေကို သွားပြီး မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ကာ ကုန်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းကို ထောက်ခံဖို့ စည်းရုံးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မကြာသေးခင်ကမှ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာတွေ ကျူးကျော်မှုတွေကြောင့် သူတို့က စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ တာဝန်ရှိသူတွေက လည်း လုံခြုံရေး လိုက်မပေးရဲကြဘူး" ကျိန်းယွီက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"အစ်ကိုကြီးက ကိုယ်ခံပညာလည်း မတတ်၊ နဂါးလည်း မထိန်းနိုင်တဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက်၊ ဒီလိုကာလမှာ အထက်ပိုင်းက မြို့တွေကို သွားတာက အသက်ကို ရင်းတာနဲ့ အတူတူပဲ" ကျူးမင်လန်က အံ့ဩစွာ ပြောသည်။

"အောင်မြင်မှုက ကံကြမ္မာအပေါ်မှာ မူတည်တယ်လို့ နားလည်ပေမဲ့ တစ်ခါတလေတော့ လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွန်းအားပေးရမှာပေါ့... ညီလေး ကျူးနဲ့ စကားပြောရတာ အချိန် နည်းလွန်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်း ပွင့်သွားရင်တော့ ကောင်းကောင်း ကြီး သောက်ကြတာပေါ့" ကျိန်းယွီက အထက်ပိုင်းမြို့များသို့ သွားရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေ ရင်း ထရပ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျိန်းယွီ... ခဏစောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်အကြံပြုချက်ကို အရင် နားထောင် ကြည့်ပါဦးလား" ကျူးမင်လန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ကျိန်းယွီက နှုတ်ဆက်ရန် လက်ဆန့်ထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ရက်ဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့ အကယ်ဒမီက ကျောင်းသားအချို့ အထက်ပိုင်းဒေသ ကို သွားကြမှာပါ။ အဓိကကတော့ ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ လူစားတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ပါ။ အစ်ကိုကြီး ကျိန်းယွီလည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်ပဲ အစ်ကိုကြီးကို အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ပါပေးပါ့မယ်" ကျူးမင်လန်က အပြုံးဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ကျိန်းယွီက ကျူးမင်လန်၏ စကားမှာ စိတ်ရင်းအမှန် ဟုတ်၊ မဟုတ်ကို ဆန်းစစ်နေသည်။ သူသည် မိမိကိစ္စဖြင့် ကျူးမင်လန်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုပေ။

"ကျွန်တော်ကတော့ ညီလေးကျူးဆီ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာ စိုးပါတယ်" ကျိန်းယွီက ပြန်ဖြေသည်။

"လီချွမ်းနဂါးထိန်းအကယ်ဒမီက ဒီမိစ္ဆာတွေရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ရှင်းလင်းဖို့ တာဝန်ရှိ ပြီးသားပါ။ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့က အစ်ကိုကြီးကို ခေါ်သွားတာက လက်တစ်ဖက် ဝှေ့လိုက် ရုံလောက်ပဲ" ကျူးမင်လန်က ပြောသည်။

"အို... အို... ဒါဆိုရင်တော့... ကျွန်တော် ညီလေးကျူးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလို့တောင် မကုန်နိုင်တော့ပါဘူး" ကျိန်းယွီက တစ်ဖန် ထရပ်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွတ်လိုက်သည်။

ကျိန်းယွီမှာ စည်းကမ်းကြီးသူ ဖြစ်ကြောင်း ကျူးမင်လန် သိရှိပြီး ဖြစ်သဖြင့် မတားတော့ ပေ။

သူတို့အနေဖြင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မြို့အချို့ကို ဖြတ်သန်းသွားရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ကျိန်းယွီမှာ လည်း မြို့သခင်အချို့ကို စည်းရုံးရန် လိုအပ်သည်ဆိုမှတော့ လက်တွေ့မှာလည်း အနည်း ငယ်မျှသာ အားစိုက်ထုတ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် အဖော်ရှိခြင်းက ကောင်းမွန်ပြီး ကျူးမင်လန်လည်း ကျိန်းယွီကို အထက်ပိုင်း မြို့များတွင် မတော်တဆ သေဆုံးသွားစေလိုခြင်း မရှိပေ။ စစ်သည်များ၏ အစောင့်အရှောက်ရှိနေလျှင်ပင် ကျူးမင်လန်အနေဖြင့် စိတ်မအေးနိုင်ပေ။

"နောင်မှာ မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်လာမယ့်လူတွေပဲ၊ ဒီလောက်တော့ အားနာမနေပါနဲ့" ကျူးမင်လန်က ပြောသည်။

ကျူးမင်လန်မှာ ကျိန်းယွီလိုလူမျိုးနှင့် အမှန်တကယ်ပင် နက်ရှိုင်းသည့် မိတ်ဆွေဖြစ်လို သည်။

"ဒါဟာ ကျိန်းယွီအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ" ကျိန်းယွီက ပြန်ပြောသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးကို တကယ် လေးစားလို့ပါ" ကျူးမင်လန်က ပြောသည်။

"ဘာကို လေးစားတာလဲ" ကျိန်းယွီက ရုတ်တရက် မျက်ခုံးပင့်ကာ မသိသယောင် ပြုလိုက် သည်။

ကျူးမင်လန်မှာ အံ့ဩသွားသည်။

ဒီလောက်ထိ ပွင့်လင်းရမယ်တဲ့လား။

"ကျွန်တော့်အမြင်မှာ ညီလေးကျူးကလည်း ပညာရှိတစ်ယောက်ပါလို့ ပြောခဲ့တဲ့ အစ်ကို ကြီးရဲ့ လူကို လူလို သိမြင်နိုင်တဲ့ အစွမ်းကို လေးစားတာပါ" ကျူးမင်လန်က ပြောသည်။

ကျိန်းယွီမှာလည်း အံ့ဩသွားသည်။

သူ့ထက် တစ်လှမ်းသာသွားပြီ။

ကျိန်းယွီမှာ ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျူးမင်လန်နှင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တိုက်ကာ အရက်သောက်သကဲ့သို့ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

ခရီးဆောင်အိတ်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ယနေ့မှာ ထွက်ခွာရမည့်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။ ကျူးမင်လန် တံခါးပြင်ပသို့ ထွက်လာသည်နှင့် ဘေးအိမ်မှ လီရှောင်ရင်မှာလည်း ခရီးဝေး သွားမည့်လူကဲ့သို့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "လီရှောင်ရင်၊ မင်းကို အကယ်ဒမီက နောက်ဆုံးတော့ ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီလား" ခြံဝင်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

လီရှောင်ရင်မှာ စိတ်တိုလွယ်သူ ဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာနီရဲလာပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် "ငါ အိမ်ခဏပြန်မလို့ကွ၊ ငါ့မိသားစုက အထက်ပိုင်းဒေသဘက်မှာ ရှိတာ" ဟု ရှင်းပြသည်။

"အို... အို... ဒါဆိုလည်း သတိထားဦးနော်။ မင်းသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဒီနားမှာ မင်းလို တသမတ်တည်းရှိတဲ့ အစေခံမျိုး နောက်ထပ် မရှိတော့ဘူး" ထိုသူက ဆက်ပြောသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် အပတ်စဉ် အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်လေ့ကျင့်သည့် အလေ့အကျင့်ကောင်း ရှိသည်။ လီရှောင်ရင်မှာ လှောင်ပြောင်မှုများကို မခံနိုင်သဖြင့် အမြဲတမ်း ပါဝင်လေ့ရှိသော် လည်း အမြဲတမ်း နောက်ဆုံးအဆင့်သာ ရလေ့ရှိပြီး အိပ်ဆောင်တစ်ခုလုံးကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရသူ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊ ငါက နဂါးတံခါးကို ပထမဆုံး ဖြတ်ကျော်မယ့်သူ ဖြစ်လာ မှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ ငါ့ဖိနပ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့တောင် အရည်အချင်း မရှိတော့ ဘူး" လီရှောင်ရင်က ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားရာ သူ၏ ကြွေးကြော်သံမှာ ခြံဝင်းထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

နေ့စဉ် နောင်ပြောင်ကျီစယ်ရခြင်းက ခြံဝင်းထဲတွင် အပျော်ရွှင်ဆုံး အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်လာသည်။ ကျူးမင်လန်မှာ ခေါင်းခါပြီး အိပ်ဆောင်တွင် နေရခြင်းက ပို၍ စည်ကားလှ သည်ဟု ခံစားရသည်။

လီရှောင်ရင်မှာ အရည်အချင်း မမီသေးသော်လည်း အကယ်ဒမီသို့ အိမ်ပြန်လည်ပတ်ရန် လျှောက်တင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားမည့် အဖွဲ့ရှိမည်ဖြစ်သဖြင့် ခရီးလမ်း အတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။

ကျူးမင်လန်မှာ တံတားပျက်နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားရာ အခြားသူများမှာ စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချူးယန်ယန်နှင့် ကျိန်းယွီတို့ နှစ်ယောက်လုံး ရောက်နေကြသည်။

ချူးယန်ယန်က ကျိန်းယွီကို သိထားပြီးဖြစ်ရာ ကျိန်းယွီမှာ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါမည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အခြားကျောင်းသားများကို ဇီဝေတောင်ကြားတွင် သူ၏ စွမ်းဆောင်ချက်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ပြောပြနေသည်။

ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်တွင် ဇီဝေတောင်ကြားက မည်သို့ လွတ်မြောက်ခဲ့သနည်းဟူသော ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း လူအများစုမှာ အသေးစိတ် အခြေအနေကို မသိကြပေ။ ကျိန်းယွီက ဒေါသထွက်နေသော ဝူထူသူပုန်တပ်များကို မည်သို့မည်ပုံ တားဆီးခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကျောင်းသားများမှာ ပို၍ပင် လေးစား အားကျသွား ကြသည်။

ကျိန်းယွီမှာလည်း စကားပြော အလွန်သွက်လက်သူ ဖြစ်သည်နှင့်အညီ နဂါးထိန်း ကျောင်းသားများနှင့် အချိန်တိုအတွင်း ရင်းနှီးသွားပြီး အထက်ပိုင်းမြို့ဒေသ၏ ကိစ္စရပ်များ ကို အားလုံး ဝိုင်းဝန်းဆွေးနွေးကြသည်။

"ကျူးမင်လန်၊ ဒီဘက်ကိုလာ၊ ငါတို့အားလုံး ရောက်နေပြီ" ချူးယန်ယန်က သူမ၏ ပါးလျ ပြီး ဖြူဝင်းသော လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျူးမင်လန်ကို လက်ဝှေ့ယမ်း ခေါ်လိုက် သည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပါးလွှာလှပသည့် ငွေ လက်ကောက်လေးများမှာ တရွှင်ရွှင်ဖြင့် ကြည်လင်စွာ မြည်ဟီးနေသည်။

ဤနေရာတွင် လူအများအပြား စုဝေးနေကြပြီး အများစုမှာ ယနေ့တွင် အထက်ပိုင်းမြို့ ဒေသသို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။

ကျူးမင်လန် ရောက်လာသောအခါ ဤအဖွဲ့မှာ အလွန်ကြီးမားခြင်းမရှိဘဲ စုစုပေါင်း လူခြောက်ဦးသာ ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ငါးဦးမှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးမှာ အမျိုးသားဖြစ်သည်။ ကျူးမင်လန်နှင့် ကျိန်းယွီတို့ပါ ထည့်တွက်လိုက်လျှင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးအချိုးမှာ ငါးဦးနှင့် သုံးဦး ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို မင်းက ကျူးမင်လန်ပေါ့"

"သူ့ပုံစံက ဘာမှထူးထူးခြားခြားလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား"

"မင်းနဲ့ ဧကရီဘုရင်မတို့ တကယ်ပဲ တိတ်တဆိတ် ပတ်သက်နေတာလား"

"မင်းက ဧကရီဘုရင်မကို ဘယ်လို သိတာလဲ"

"လီယွင်ဇီက ဘိုးဘေးနဂါး မြို့တော်မှာ အလှဆုံးအမျိုးသမီးဆိုတာ တကယ်လား၊ ငါနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်သူက ပိုလှတယ်လို့ မင်းထင်လဲ"

အမျိုးသမီး ကျောင်းသူများမှာ ကျူးမင်လန်ကို မေးခွန်းများဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထုထောင်း တော့သည်။ ကျူးမင်လန်ကို ပြန်ဖြေခွင့်ပင် မပေးသကဲ့သို့ တကယ်တမ်းတွင်လည်း သူမတို့ မှာ ကျူးမင်လန်၏ အဖြေကို စောင့်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမတို့ သိချင်နေသည်များကို တစ်ပြိုင်နက် ရေရွတ်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"အားလုံး ရောက်ကြပြီဆိုတော့ ထွက်ခွာကြစို့၊ တခြားသူတွေထက် နောက်ကျလို့မရဘူး" အဖွဲ့ထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသား ကျောင်းသားက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ စီနီယာအစ်ကိုကျင်း နောက်ကို လိုက်ကြစို့" ချူးယန်ယန်က ဆိုလိုက်သည်။