အခန်း ၁၄၂၂

အခန်း (၁၄၂၂) ရှန်းယီ၏ အိမ်မက်

တစ်ခါတစ်ရံတွင်၊ လုပ်ရပ်တစ်ခုက စကားလုံးတစ်ထောင်ထက် ပို၍လေးနက်နိုင်သည်။

ကောင်းကင်ကြယ်တာရာကြေးမုံက ချီယွင်ဂူ၏ ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းကို မော်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကယူဆောင်သွားရန် ကနဦး တောင်းဆိုခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့ သေဆုံးသွားသည်နှင့်အတူ ၎င်းသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ယခုအခါ ၎င်းကိုပြန်လည် မြင်တွေ့ရသော်လည်း၊ ဤအရာက ရှန်းယီ၏လက်ထဲတွင် ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

ချီယွင်ကျစ်က ထိုကြေးမုံကို တစ်ဖက်လူက ဘုန်းကြီးတစ်ပါးထံမှ လုယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ သူ့ကိုယ်သူဆက်လက်လှည့်စားနေနိုင်သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခြင်းက အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေပုံရပါသည်။

ရွှေမသေမျိုးတစ်ပါးအနေဖြင့်၊ အရာများစွာကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက်၊ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သံသယများမရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ထက်ပို၍ဆိုရလျှင် သူက ပို၍မတွေးချင်ခြင်းသာဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

သူ ကြေးမုံ၏လက်ကိုင်ကို အားကုန်ပွတ်သပ်လိုက်စဉ် သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး၊ ချောမွေ့သောမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အသက်မဲ့နေသောမျက်နှာတစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

"ဒါက စော်ကားတာလို့သတ်မှတ်လို့ရလား"

ချီယွင်ကျစ်က ခါးသီးသောအပြုံးတစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်း ထုတ်ဖော်လာခဲ့၏။ ပွင့်လင်းရိုးသားသောလူများက အနိုင်ကျင့်ခံရသင့်သည်လောဟု သူ၏ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများစွာအား တစ်ချိန်က သူ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က ရှန်းယီက သူနှင့် ဆင်တူသည်ဟု သူ ထင်မြင်ခဲ့၏။ ယိုယောင်ကို ဆန့်ကျင်ရာတွင် ခြေတစ်လှမ်းမျှ နောက်မဆုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်တည်ခဲ့ပြီး၊ လင်းရွှီကျစ်၏ အရှေ့တွင် ယခင် ဆရာသခင်တစ်ပါး၏ မပြေလည်သေးသော လက်စားချေမှုအကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုရဲကာ၊ ချူရှီးအတွက် တက်ကြွစွာ ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ချီယွင်ဂူက နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်း၏အပြည့်အဝထောက်ခံမှုကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ၊ ရှန်းယီက သူ့ကို အစကတည်းက ကစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း တစ်ဖက်လူက ကြွားဝါချင်နေသည်လားဆိုတာကိုသာသိချင်နေ၏။

"ခင်ဗျားထင်ချင်သလို ထင်နိုင်ပါတယ်"

ရှန်းယီက ရှင်းပြခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ၊ သွေးများစွန်းထင်းနေသော ကျောက်သားလှံရှည်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး၊ ချီယွင်ကျစ်၏ဘေးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်လိုက်ကာ၊ သူ၏ခြေထောက်များကို ပျင်းရိပျင်းတွဲဆန့်ထုတ်ရင်း၊ တံတောင်ဆစ်များကို မြေပြင်တွင်ထောက်ကာမိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ငေးမောစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ငါ ဘယ်လို ထင်ရမလဲ..."

ချီယွင်ကျစ်က သူ၏အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အမုန်းဆုံးအရာမှာ ယခုအချိန်အထိ၊ ရှန်းယီက သူပြောခဲ့သောလူစားမျိုး ဖြစ်သည်ဟု သူမယုံကြည်ခြင်းပင်။

တစ်ဖက်လူပ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသော သူတစ်ဦးဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ရပ်တည်ချက်များသာကွာခြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမယ့် ဘာလို့လဲ" သူမျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီးဇဝေဇဝါဖြင့် ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ရှန်းယီက တည်ငြိမ်စွာကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရပ်တည်ချက်တစ်ခုဆိုတာ မပြောင်းလဲနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ပိုကောင်းတဲ့အရာ တစ်ခုခုကို ရနိုင်ခဲ့တာပဲ..." ချီယွင်ကျစ်၏နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားပြီး၊အရာများစွာကို မပြောဘဲ ချန်ထားခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းက သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် နားလည်ထားကြသည်။

ရှန်းယီ၏စိတ်နေသဘောထားနှင့် ခွန်အားဖြင့်၊ သူက ပိုမိုကောင်းမွန်သောလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။

ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးက ရုပ်သေးမသေမျိုးဧကရာဇ် တစ်ပါးကို ရွေးချယ်ရန်ရည်ရွယ်ခဲ့လျှင်ပင်။ အကယ်၍ ထိုမသေမျိုးဧကရာဇ်က ဂိုဏ်းဝင်များ၏နှလုံးသားထဲမှ လေးစားမှုကို ရရှိရန် စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းအမှန်တကယ် ရှိခဲ့ပါက၊ အခြေအနေများကွဲပြားခြားနားသွားနိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာရသနည်းဆိုသည်မှာ၊ ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး၏ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံရပြီး၊ လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေသော ဂိုဏ်းချုပ်၏ချဉ်းကပ်ခြင်းကို အမြဲတမ်း သတိထားနေရသည့်တင်းမာသော နေ့ရက်များကို ဖြတ်သန်းနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်း"

ရှန်းယီက ညင်သာစွာသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ အိုမင်းနေသော ရွှေမသေမျိုးကိုမျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်၏။ "ခင်ဗျားတို့အားလုံး တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ထင်တဲ့အရာတွေကို ကျုပ်ကတကယ်ကိုစိတ်မဝင်စားတာများ ဖြစ်နိုင်မလား"

မသေမျိုး ဧကရာဇ်က မိုးကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ အရှင်သခင် ဖြစ်ပြီး၊ လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးဦးက ၎င်းကို အထင်သေးသည်ဟု ပြောဆိုပါက၊ ၎င်းက လှောင်ပြောင်သည့်အကြည့်များကိုသာ ရရှိပါလိမ့်မည်။ သို့သော်ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဤလူငယ်လေးကလိမ်ညာရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပုံရပါသည်။

"..."

ချီယွင်ကျစ်က ထိုချောမောသောမျက်နှာကို မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အဖြေတစ်ခု ရရှိမည့်အစား၊ သူကပိုပို၍ဇဝေဇဝါဖြစ်လာခဲ့၏။

အကယ်၍ မသေမျိုးဧကရာဇ်၏ ရာထူးကပင် စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းပါက၊ မည်သည့်အရာက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသနည်း။

"ကြည့်လေ"

ရှန်းယီက မိုးပြာရောင်ကောင်းကင်ယံသို့ လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကျုပ်ဒီရွှေမသေမျိုး အုပ်စုကို သတ်လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ယွီချင်း ဂိုဏ်းချုပ်က သူတို့အတွက် လက်စားချေဖို့ ထွက်လာလိမ့်မယ်။ ကျုပ်က အင်ပါယာမြို့တော်ထဲမှာ ရွှင်ပျော်ဗုဒ္ဓကို သတ်လိုက်တယ်ဆိုရင်၊ ပစ္စုပ္ပန် ဗုဒ္ဓ တောင်မှ မျက်ကွယ်ပြုထားမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားတွေတောင်မှ ခင်ဗျားတို့ အနိုင်ကျင့်တဲ့အခါ ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားကို သွားပင့်ရမယ်ဆိုတာ သိကြတယ်"

လူငယ်လေး၏လက်ချောင်းထိပ်က ဖြည်းညှင်းစွာ နိမ့်ကျလာပြီး၊ သေမျိုးလောကဆီသို့ လက်ညိုးထိုးပြလိုက်၏။

"သူတို့ကရော၊ သူတို့ဘာလုပ်ကြမှာလဲ"

ထိုတည်ငြိမ်သောမေးခွန်းက ချီယွင်ကျစ်ကို ပြောစရာစကားဆွံ့အသွားစေခဲ့၏။ သူက လက်ညိုး၏နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ အဆုံးမဲ့ သက်တမ်းရှိသော ရွှေမသေမျိုးတစ်ပါးအနေဖြင့်၊ သက်တမ်းတိုသော သတ္တဝါတစ်စုမည်သို့ တွေးတောသည်ကို မည်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်း။

၎င်းမှာ အေးစက်ပြီးခံစားချက်ကင်းမဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အချိန်၏ပုံသွင်းမှုကို ခံရခြင်းမှ မလွဲမသွေဖြစ်ပေါ်လာသော ရလဒ်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။

ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကိုပထမဆုံးအကြိမ်မြင်တွေ့ရချိန်တွင်၊ သဘာဝကျကျပင် နှလုံးသားက ထိခိုက်ခံစားရလိမ့်မည်။

သို့သော် ၎င်းကိုအကြိမ်သန်းပေါင်းများစွာမြင်တွေ့ခဲ့ရလျှင်၊ တရားထိုင်ခြင်းမှ ထွက်လာတိုင်း လောကကြီးက ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ရင်းနှီးသောအရာအားလုံးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လျှင်မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်၊ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့နှင့်အတူအချိန်တစ်ခုအထိ နေနိုင်မည့် တူညီသောသက်တမ်းရှိသူများကိုသာ အမှန်တကယ် ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်ပါလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးက လူသားဧကရာဇ်၏ လွတ်မြောက်ခြင်းကို မကြောက်ရွံ့ရသည့် အကြောင်းရင်းပင်။

သူ ဤခြေလှမ်းကိုလှမ်းလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော ထိုအမျိုးသားက ဤဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူ၏ရေရှည်အဖော်မွန်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"မင်းပြောတဲ့စကားတွေက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ သိပ်မတူဘူးနော်"

ချီယွင်ကျစ်က သူ၏အကြည့်ကို အကူအညီမဲ့စွာ နိမ့်ချလိုက်၏။

"ကျုပ်က အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ပဲကျင့်ကြံရသေးတာလေ။ အဲဒီလိုမတူတာပုံမှန်ပါပဲ"

ရှန်းယီ၏စကားတစ်ခွန်းက ရွှေမသေမျိုးအိုကြီးကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့်ခေါင်းမော့သွားစေခဲ့ပြီး၊ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရှန်းယီက မသေမျိုးတစ်စုကို လက်ဖဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ချေမွပစ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရချိန်ထက်ပင် ပိုမိုကြောက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာကိုပြသနေခဲ့သည်။

သူက တံတွေးမြိုချရန်ရုန်းကန်နေရသော်လည်း၊ သူ၏အကြောက်တရားနှင့် အံ့အားသင့်မှုကို မဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ဆိုသည်မှာ၊ မဟာကပ်ဘေးကြီး မတိုင်မီကဆိုလျှင်၊ မသေမျိုးတစ်ပါးအတွက် ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုပြုလုပ်ရန်ပင် အချိန်မလုံလောက်ပေ။ သို့သော်ယခုအခါတွင် ၎င်းက ဧကရာဇ် ခြောက်ပါးအထက်ရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဒါဆို... မင်းက သေမျိုးလောကရဲ့အနောက်မှာ ရပ်ပြီး၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ဒီကောင်းကင်ကြီးကို ထမ်းပိုးပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တာလား"

ချီယွင်ကျစ်က နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကိုနားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး၊ လူငယ်လေး၏အတွေးများကို လူသားတစ်ဦး၏ရှုထောင့်မှ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် ကြိုးစားခဲ့၏။

သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီဟုခံစားရရင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း လူငယ်လေး၏ထူးဆန်းသော အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားက ကျုပ်ကိုဘာလို့ ထင်နေတာလဲ၊ သူတော်စင်လို့ ထင်နေတာလား"

ရှန်းယီက ရွှေမသေမျိုးအိုကြီးကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီး၊ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် လက်မောင်းများကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခြားသူတွေအတွက် ကောင်းကင်ကြီးကို ထမ်းပိုးပေးရတာ အရမ်းပင်ပန်းပါတယ်။ ကျုပ်က သူတို့ကြားထဲမှာ ရောနှောနေပြီး၊ အိမ်ထောင်ပြု၊ ကလေးယူ၊ပြီးတော့ စားသောက်ပြီးသေမယ့်ရက်ကိုပဲ စောင့်ချင်တာပါ"

"သေချာတာပေါ့ သေမယ့်ရက်ကိုစောင့်နေတဲ့အချိန်မှာ၊နတ်ဆိုးတွေက မြို့ကိုရမ်းသမ်းပြီး ဖျက်ဆီးပစ်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် မိုးခေါင်ရေရှားမှုမျိုးကြုံတွေ့ရပြီး၊ငိုကြွေးသံတွေက ကျုပ်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကိုဆိုးရွားစေတာမျိုးတော့ မဖြစ်စေချင်ဘူး"

"ဒါကြောင့် ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို အရင် မောင်းထုတ်ရမယ်လေ"