အခန်း ၁၄၃၀

အခန်း (၁၄၃၀) အတိတ်ဗုဒ္ဓ၏သေဆုံးခြင်း

ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓပုံရိပ်များက ကွဲအက်သွားပြီး၊ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသော ဆူညံနေသောအသံများနှင့်အတူ ယိုင်နဲ့ယိုင်နဲ့ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက တိမ်မည်းများ၏ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

လောကကြီးတွင် ကောင်းကင်ကန့်လန့်ကာ အလား မြင့်မားလှသော နက်မှောင်သောဧရာမဗုဒ္ဓရုပ်တု တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး၊ ၎င်း၏လက်ဖဝါးများကိုပူးကပ်ထားကာ၊ နဖူးပေါ်ရှိ သန့်စင်သောဗုဒ္ဓ ပုတီးစေ့က နေ့ခင်းနေမင်းကြီးနှင့် တူသော်လည်း ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်တစ်ခုအလား သေမျိုးလောကကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤ ဧရာမ ဗုဒ္ဓက နတ်ဆိုး ဗုဒ္ဓတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

သို့သော် အခြားဓမ္မကိုယ်ထည်များ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရာ၊ ကျန်ရှိနေသော ဤတစ်ပါးတည်းသာလျှင် အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓ ဖြစ်ရတော့မည်။

တောင်တန်းများပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဘုန်းကြီးများက တုန်ယင်နေကြပြီး၊ ဤခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဓမ္မကိုယ်ထည်ကို မော့ကြည့်ရင်း၊ သူတို့၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ပြူးကျယ်လာကာ၊ခန္ဓာကိုယ်များက အလိုအလျောက်ကွေးညွတ်သွားပြီး၊ နက်မှောင်သောဧရာမဗုဒ္ဓ၏အရှေ့တွင် တညီတညွတ်တည်းမှောက်ခုံ ဝပ်တွားလိုက်ကြ၏။

"ဦးမညွှတ်ကြနဲ့"

အတိတ်ဗုဒ္ဓက ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်အောင် ဒေါသထွက်နေပြီး၊ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ၊ အက်ကွဲသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အခုချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ကြစမ်း။"

သို့သော် စုတ်ပြဲနေသောသင်္ကန်းကို ရုံထားသည့် သူ၏ပိန်ချုံးနေသော ခန္ဓာကိုယ်က နက်မှောင်သောဧရာမ ဗုဒ္ဓ၏ အရှေ့တွင် အလွန် သေးငယ်နေပုံရပြီး၊ သူ၏အသံကိုပင် လူအုပ်ကြီးက လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်က ရှန်းယီကို မသေမျိုးဧကရာဇ် ရာထူးသို့ တက်လှမ်းခွင့်မပြုရန် မည်သည့်တန်ဖိုးကိုမဆို ပေးဆပ်ကာငြင်းဆန်ခဲ့ကြသော ဗောဓိဂိုဏ်းဝင်များက ယခုအခါလွင့်ဝဲနေသော ထိုနက်မှောင်သာ့် ဝတ်ရုံအောက်တွင် သေသပ်စွာဦးညွှတ်နေကြ၏။

"ငါ့အတွက် သေလိုက်စမ်း..."

အတိတ် ဗုဒ္ဓက ဤမြင်ကွင်းကို သူ၏မျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်နေရင်း သူ၏နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ထောင်ထလာပြီး၊ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးက လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားကာ၊ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်စလုံးကို ကောင်းကင်ကြီးကို ထောက်ပံ့ထားသည့်အလား မြှောက်လိုက်ပြီး၊လောကကြီးကို ဇောက်ထိုး ပြောင်းလဲပစ်ကာ တောင်များနှင့်မြစ်များ မြင့်တက်လာပြီး၊ ရှန်းယီကို တိုက်ရိုက် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ဤမြင့်တက်လာသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်း၏ အောက်တွင်၊ တိုက်ပွဲဝင်နေကြသော မြောက်မြားစွာသော အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓများ အားလုံး၏မျက်နှာအရောင်များ သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားကြရာ၊ ထို ဗုဒ္ဓအလင်းတန်း နှင့် အနည်းငယ်မျှထိမိသော အရာတိုင်းကချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသော ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအနေဖြင့် သူ၏အစွမ်းကုန် အားထုတ်မှုအောက်တွင် အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓများ နှင့် ဧကရာဇ်များ အားလုံးက ငြင်းဆို၍မရနိုင်သော အကြောက်တရားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤကျိုးပဲ့နေသော လောကကြီးကိုရင်ဆိုင်နေရစဉ် ထို နက်မှောင်သော ဧရာမဗုဒ္ဓက နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလိုက်၏။ ၎င်း၏ပူးကပ်ထားသော လက်ဖဝါးများကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး၊ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ၊ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့လိုက်ပြီး၊ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပြိုကျလာနေသော ထို ကောင်းကင်ကန့်လန့်ကာကို ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများပေါ်တွင် ထပ်မံ ထမ်းပိုးထားလိုက်သည်။

အတိတ် ဗုဒ္ဓ၏ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်သားလှံရှည်၏ အစွန်းတစ်ဖက်က သူ၏မေးစေ့ကို ထောက်ထားပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

လှံရှည်ကိုယ်ထည်မှ သွေးနံ့က အတိတ်ဗုဒ္ဓ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အဆက်မပြတ်စီးဝင်နေပြီး၊ ဧကရာဇ်၏ သွေးများဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရကာ သူ၏မျက်လုံးထောင့်များ ပြင်းထန်စွာတုန်ခါသွားပြီး၊ ပဲစေ့အရွယ်ချွေးပေါက်များက သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ဟုတ်လား"

ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။

ဤကျောက်သားလှံရှည်က ပထမအဆင့် ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသုံးဦး၏သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ အရှေ့ရှိပိန်ချုံးနေသော ဘုန်းကြီးက မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ပထမအဆင့်မျှသာ ဖြစ်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း၊ ကျောက်သားလှံရှည်က အထက်သို့ရိုက်ခတ်သွားပြီး၊ ဘုန်းကြီးအိုကို လျင်မြန်စွာ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

ရှန်းယီက ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် မရောက်ရှိမီမှာပင်၊ လှံရှည်က အတိတ် ဗုဒ္ဓ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာရိုက်ချလိုက်၏။

ရိုက်ချက်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် တာအိုအသီးအပွင့် နှင့် ဓမ္မအသီးအပွင့်တို့၏နှစ်ဆသော ကပ်ဘေးစွမ်းအားများသာမက၊ အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓ ၊ဧကရာဇ်များ နှင့် နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမမှ ဒုတိယအဆင့်တပည့်အမြောက်အမြားမှ ထောက်ပံ့ထားသော ကြွယ်ဝသည့်အခြေခံအုတ်မြစ်များလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

သူက မောပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းမရှိသော သားရဲတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပုံရပြီး၊ လှံရှည်ကမိုးရွာသကဲ့သို့ကျဆင်းလာကာ၊ ပိန်ချုံးနေသော ဘုန်းကြီး၏သင်္ကန်းကို လုံးဝဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ကျောရိုးကို ချိုးဖျက်ကာ၊ ရင်ဘတ်ကို ချေမွပစ်လိုက်၏။

တစ်ချိန်က ကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်ခဲ့ဖူးသော ဗုဒ္ဓက ယခုအခါသွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများကလည်း အဆက်မပြတ်ရိုက်နှက်ခံရမှုများကြောင့် မှေးမှိန်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုတ်နေကြပြီဖြစ်သော မြောက်မြားစွာသော အစစ်အမှန်ဗုဒ္ဓများကလည်း ဤအဖြစ်ဆိုး မြင်ကွင်းကြောင့် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အကြောက်တရားများပိုမိုခံစားရကာ သူတို့၏သတ္တိများ ဆုံးရှုံးသွားကြသည်။

ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓ နှင့် ဧကရာဇ်အချို့ကို ဖိနှိပ်ရန်မဆိုထားနှင့်၊ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် အသက်ကို ကာကွယ်ရန်ပင် ယခုအခါအတော်လေးခက်ခဲနေပုံရသည်။

ယခုမှသာ ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓ နှင့် အရှေ့ဘက်အစွန်း ဧကရာဇ်တို့ နတ်ဘုရားမင်းဆက်သို့ သွားရောက်စဥ်က၊ သူတို့ မည်ကဲ့သို့သော မွန်းစတားတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ကို သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

ဧကရာဇ်ချီ၏အကာအကွယ်မရှိလျှင်ပင် ဤလူငယ်လေးက လွတ်မြောက်ခြင်းအောက်တွင် ယှဉ်ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်နေဆဲပင်။

ဘုန်း

အတိတ် ဗုဒ္ဓက သာမန် သေမျိုးလောကီမြေမှုန့်များထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ ဒူးများက မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာနစ်ဝင်သွားကာ၊ သက်မဲ့ မျက်နှာဖြင့် ဒူးထောက်လျက်၊အထက်သို့ ဇဝေဇဝါဖြင့် မော့ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များထဲတွင် ကြီးမားလာသောလှံရှည်၏အရိပ်ဖြင့် ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

ခွပ်...

လှံရှည်က ပြင်းထန်စွာရိုက်ချလာပြီး၊ အတိတ် ဗုဒ္ဓ၏မျက်ခုံးများကြားသို့ တည့်မတ်စွာကျရောက်သွားကာ၊ထိုင်းမှိုင်းသော ကွဲအက်သံတစ်ခုနှင့်အတူ၊သွေးများက ပျံ့နှံ့သွားပြီး အကြောက်တရားများပြည့်နှက်နေသော သူ၏မျက်လုံးများကို မှုန်ဝါးသွားစေခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး၏မျက်စိအောက်တွင် ဤကဲ့သို့ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတိုင်းအတာအထိကြီးထွားလာနိုင်စွမ်းရှိသော သတ္တဝါ တစ်ဦး အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့၏။

ပိန်ချုံးနေသော ဘုန်းကြီး၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တုန်ယင်သွားပြီး၊တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟလာကာ သွေးများစွန်းထင်းနေသောသွားများကို ဖော်ပြလာခဲ့သည်။

"မင်းက လွတ်မြောက်ခြင်းကို မရောက်ရှိသေးဘူး၊ မင်း မသိဘူး... လွတ်မြောက်ခြင်းမှာ မြင်ရတာတွေက... ဘယ်တော့မှပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။"

"သေမျိုးလောကမှာ လူသားဧကရာဇ်ဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဧကရာဇ်သစ်က မသေမျိုးခုံရုံးကို အုပ်စိုးလိမ့်မယ်၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့၊ အားလုံးက ငါတို့ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးက တပည့်တွေချည်းပဲ၊ဒီအရာတွေက ကံကြမ္မာဖန်တီးခံထားရပြီးသားပဲ။"

"မင်းက အဲဒီ ဧကရာဇ်သစ်ဖြစ်လာမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမယ့်မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး... ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးက မင်းကိုကြိုဆိုနေတာတောင်၊ မင်းက မသွားဘူးဆိုတာ... သတိထား..."

အတိတ် ဗုဒ္ဓ၏အသံက ပိုမို အားနည်းလာပြီး၊ ပို၍ပို၍အလျင်လိုလာကာ၊ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဟား... မင်းက တကယ်ပဲမသွားချင်ဘူးပေါ့လေ။"

"ငါတက်လှမ်းမှာပါ။ ဒါပေမယ့် ဖိတ်ခေါ်မှုနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူး။"

ရှန်းယီက လှံရှည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ရှေ့ရှိ ပိန်ချုံးနေသော ဘုန်းကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

"မင်းတို့ ခင်းထားတဲ့လမ်းက ညစ်ပတ်လွန်းတယ်၊ ငါက ကိုယ်ပိုင်လက်နဲ့ပဲ တိုက်ပွဲဝင်ပြီး တက်လှမ်းတာကိုပိုသဘောကျတယ်။"

"ဟား....ဟား"

အတိတ် ဗုဒ္ဓ၏မျက်လုံးများထဲရှိ ရူးသွပ်မှုက ၎င်း၏အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ သူ၏ပါးစပ်တွင် သွေးများဖြင့်ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊သူကရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေဆဲပင်။

"မင်းမှာ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး။"

သူ၏စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ၊သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပျော့ခွေသွားပြီး၊ရှေ့သို့ ယိမ်းယိုင်သွားကာ၊နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယီ၏ ခြေရင်း၌ လုံးဝ မှောက်ခုံ ကျသွားခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမ တည်ရှိမနေလျှင်ပင် ဗုဒ္ဓ၏လက်ရှိ အခြေအနေအရ၊အနည်းဆုံး ရလဒ်မှာ ကောင်းကင်တာအိုအတွင်းသို့ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခံရခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ၏ကျိုးပဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်က လူအများရှေ့တွင် စီးဆင်းနေသောမြစ်ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွား၏။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားကာ၊ ထိုမြစ်က နေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသောရှည်လျားသည့်ကန့်လန့်ကာ တစ်ခုအလားမြင့်တက်လာပြီးနောက်၊ မည်သည့်အရာမျှမရှိခြင်းဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဗုဒ္ဓ"

အစစ်အမှန်ဗုဒ္ဓများက တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး၊တညီတညွတ်တည်း ငိုကြွေးသံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ပိန်ချုံးနေသော ဘုန်းကြီးအို၏သေဆုံးမှုအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဗုဒ္ဓက သေဆုံးသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ မူလရင်းမြစ်ဆီသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရသောကြောင့်သာဖြစ်သည်။